Γιώργος Χελάκης: Ο Μπενίτεθ πέρασε από την αμφισβήτηση στην ανοχή

Ο Παναθηναϊκός αρχίζει να διαμορφώνει κάτι που έλειπε τα τελευταία χρόνια: μία σαφή αγωνιστική ταυτότητα. Οχι κραυγαλέα, ούτε θεαματική. Μία ταυτότητα χαμηλών τόνων, που δεν υπόσχεται καταιγισμό φάσεων κι ασφυκτική πίεση στον αντίπαλο. Υπόσχεται, όμως, έλεγχο. Κι αυτό, στο ποδόσφαιρο των συνεχόμενων αγώνων και της μόνιμης πίεσης, είναι πολύ πιο ουσιαστικό απ’
όσο ακούγεται.

Η νίκη κόντρα στον Αρη, που ήρθε ενώ η ομάδα απ’ τη Θεσσαλονίκη είχε καταφανώς την περισσότερη ώρα την μπάλα στην κατοχή της, μαρτυρά του λόγου το αληθές. Οι «πράσινοι» δεν είναι ομάδα που επιχειρεί να «πνίξει» τον αντίπαλο απ’ το πρώτο λεπτό. Δεν ρισκάρουν μαζικά ανεβάσματα, δεν παίζουν με τη λογική «βάζω ένα παραπάνω απ’ όσα θα δεχτώ». Η πρώτη τους σκέψη είναι να μη βρεθούν εκτεθειμένοι. Να μη δεχτούν αιφνιδιασμό, να μη χάσουν τις αποστάσεις, να μη διαταραχθεί η ισορροπία. Από εκεί και πέρα, «χτίζουν» το παιχνίδι τους με υπομονή, περιμένοντας τη στιγμή. Δεν εντυπωσιάζουν, αλλά δεν αυτοκαταστρέφονται, όπως γινόταν επί Ρουί Βιτόρια, όπου δεν μπορούσαν να διατηρήσουν το  προβάδισμα στο σκορ κι έχαναν τους βαθμούς. Αυτή η προσέγγιση φέρει τη σφραγίδα του Ράφα Μπενίτεθ.

Ο Ισπανός τεχνικός δεν κυνηγά την αποθέωση της εξέδρας. Κυνηγά τη διαχείριση. Θέλει η ομάδα του ν’ αντέχει στον χρόνο, να παραμένει «φρέσκια» μέσα σε διαδοχικά ματς υψηλής έντασης. Γι’ αυτό κι οι πολλές αλλαγές από παιχνίδι σε παιχνίδι.

Δεν πρόκειται για ανασφάλεια, ούτε για πειραματισμό δίχως πυξίδα. Είναι μία συνειδητή επιλογή, ώστε το σύνολο να διατηρεί ενέργεια και καθαρό μυαλό. Βεβαίως, το ροτέισον έχει κόστος. Η ομοιογένεια δεν αποκτάται εύκολα, όταν τα πρόσωπα αλλάζουν διαρκώς. Οι αυτοματισμοί χρειάζονται χρόνο κι επαναλήψεις. Ομως ο Μπενίτεθ φαίνεται να αποδέχεται αυτό το τίμημα, θεωρώντας ότι χωρίς φυσική και πνευματική φρεσκάδα, κανένα αγωνιστικό σχέδιο δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Σε μία περίοδο με συνεχόμενα παιχνίδια σε Ελλάδα και Ευρώπη, η αντοχή γίνεται βασικό ζητούμενο.

Το τελευταίο διάστημα ο Παναθηναϊκός παίρνει αποτελέσματα χωρίς να σαγηνεύει. Κερδίζει αγώνες που παλαιότερα θα γλιστρούσαν μέσα απ’ τα χέρια του. Διαχειρίζεται προβαδίσματα, αντέχει στην πίεση,  περιορίζει τα λάθη. Δεν βλέπουμε ποδόσφαιρο ολοκληρωτικής κυριαρχίας· βλέπουμε ποδόσφαιρο ελέγχου. Κι αυτό είναι στοιχείο ταυτότητας. Είναι ακόμη νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα. Δεν γνωρίζουμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτό το μοντέλο. Η σταθερότητα δοκιμάζεται σε βάθος χρόνου κι απέναντι σε αντιπάλους που θα σε υποχρεώσουν να βγεις απ’ τη ζώνη άνεσής σου. Ωστόσο,  διαφαίνεται μία κατεύθυνση. Μία ομάδα που μαθαίνει πρώτα να προστατεύει τον εαυτό της και μετά να επιτίθεται, έχει περισσότερες πιθανότητες ν’ αντέξει στις αναταράξεις.

Ο Παναθηναϊκός φαίνεται να  εξασφαλίζει την τέταρτη θέση. Με νίκες επί του ΟΦΗ αύριο και του Λεβαδειακού την Κυριακή «δένει τον γάιδαρό του». Ως ομάδα δεν κυνηγά τον εντυπωσιασμό. Προσπαθεί να αποκτήσει συνέπεια. Αν αυτό παγιωθεί, τότε ίσως το λιγότερο θεαματικό του πρόσωπο αποδειχτεί τελικά το πιο χρήσιμο.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News