ΠΑΟΚ: Ο Δικέφαλος αναζητά στον τελικό το λευκό μέσα στο μαύρο

Ο ΠΑΟΚ δεν πηγαίνει απλώς σε έναν ακόμη τελικό Κυπέλλου Ελλάδας. Φτάνει εκεί κουβαλώντας μνήμη. Όχι εκείνη των τίτλων, που είναι ήδη χαραγμένη στην ιστορία, αλλά τη βαριά και σιωπηλή μνήμη στιγμών που δεν μετριούνται με τρόπαια.

Από το 2021, όταν κατέκτησε το Κύπελλο απέναντι σε όλα τα προγνωστικά, μεσολάβησαν δύο χαμένοι τελικοί. Ωστόσο, το 2024 η κατάκτηση του τίτλου λειτούργησε ως απάντηση, ως απόδειξη ότι αυτή η ομάδα έχει τον τρόπο να επιστρέφει όταν αμφισβητείται.

Η φετινή σεζόν, όμως, δεν περιορίστηκε στο αγωνιστικό σκέλος. Συνοδεύτηκε από απώλειες, σιωπές και γεγονότα που πάγωσαν τον χρόνο, αφήνοντας το ποδόσφαιρο σε δεύτερη μοίρα. Ο ΠΑΟΚ δοκιμάστηκε όχι μόνο ως σύνολο, αλλά ως οικογένεια, και σε τέτοιες στιγμές τα συστήματα και οι τακτικές χάνουν τη σημασία τους.

Σε αυτό το πλαίσιο ήρθαν και οι τραυματισμοί. Ο ρυθμός διακόπηκε, η συνοχή χάθηκε και μαζί της και η αυτοπεποίθηση. Νέοι παίκτες ρίχτηκαν κατευθείαν στα δύσκολα, χωρίς χρόνο προσαρμογής. Το πρωτάθλημα άρχισε να απομακρύνεται, όχι επειδή η ομάδα δεν είχε δυνατότητες, αλλά γιατί όλα πήγαν στραβά ταυτόχρονα.

Και τώρα, η στιγμή του τελικού.

Απέναντι στον ΟΦΗ, στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, δεν διακυβεύεται απλώς ένα τρόπαιο. Είναι η ανάγκη να επιστρέψει το χαμόγελο στον Δικέφαλο και σε ολόκληρη την οικογένειά του. Να μετατραπεί ο πόνος σε κάτι που μπορεί να αντέξει.

Οι εξέδρες θα είναι γεμάτες, όχι μόνο από κόσμο αλλά και από πίστη. Διαφορετικά, αυτό το ταξίδι δεν θα είχε γίνει.

Μέσα σε αυτό το φορτισμένο κλίμα, η φωνή του Ραζβάν Λουτσέσκου δίνει τον τόνο:
«Είναι ένας ιδιαίτερος τελικός Κυπέλλου Ελλάδας, αλλά πρέπει να παραδεχθώ ότι έτσι είναι κάθε τελικός. Ζω για να κερδίζω στο ποδόσφαιρο, είμαι αυτός ο άνθρωπος. Αν δεν κερδίζω, είμαι νεκρός για κάποιες μέρες».

Και στη συνέχεια, σχεδόν εξομολογητικά:
«Από πάνω μας έχει περάσει ένας τυφώνας. Οτιδήποτε έχει συμβεί είναι σαν τυφώνας για εμάς. Αν μπορούσα να το παρομοιώσω με κάτι, περιγράφει όλη την ιστορία μας στα 100 χρόνια».

Δεν πρόκειται απλώς για δηλώσεις προπονητή, αλλά για μια αφήγηση γεμάτη γεγονότα: «Υπήρχαν απώλειες, με τους φιλάθλους στη Ρουμανία, αργότερα η δολοφονία του οπαδού μας, ο θάνατος του πατέρα μου, ο θάνατος του αδερφού του Ιβάν Σαββίδη». Και όμως, μέσα σε όλα αυτά: «Σε κάθε περίπτωση, ακόμα βρισκόμαστε εδώ. Θα πρέπει να δείξουμε τη δική μας προσωπικότητα και δύναμη».

Ο ΠΑΟΚ δεν έφτασε στον τελικό χωρίς πληγές. Έφτασε όμως όρθιος και αποφασισμένος να διεκδικήσει το Κύπελλο. Και πιο λιτά, ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς συμπληρώνει: «Φυσικά, είναι σημαντικός για εμένα, τον σύλλογο και τους οπαδούς». Χωρίς υπερβολές: «Θα κάνουμε τα πάντα γιατί ξέρουμε τι περάσαμε φέτος και θεωρούμε αυτό το τρόπαιο σημαντικό».

Ίσως, τελικά, αυτός ο τελικός να μην κριθεί μόνο στο αποτέλεσμα. Ίσως να κριθεί στο «γιατί». Και για τον ΠΑΟΚ, αυτή τη φορά, το «γιατί» είναι πιο βαρύ από ποτέ.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News