Νίκος Σαρίδης: Παναθηναϊκός, Μαρσέιγ, Φενερμπαχτσέ, Ραπίντ...

Για να μην αισθάνεται μειονεκτικά ο Γιάννης Αλαφούζος, ο Παναθηναϊκός δεν είναι η μοναδική μεγάλη ομάδα που έχει να δει πρωτάθλημα στη χώρα της απ’ τον καιρό του Κατακλυσμού. Παραδείγματα πλείστα όσα, και τωρινά και παλαιότερα.

Πρώτη και… χειρότερη η Λίβερπουλ, που της πήρε 30 χρόνια να επιστρέψει στην κορυφή της Πρέμιερ Λιγκ. Είχε να πάρει το στέμμα απ’ το 1989 και το κατάφερε, επιτέλους, το 2019. Μάλιστα, ούτε ο Γιούργκεν
Κλοπ, ο άνθρωπος που την… ξεδίψασε, το κατάφερε με τη μία – τέσσερις σεζόν χρειάστηκε ώσπου να το πετύχει.

Κι αν είναι για λύπηση ο πρόεδρος του «τριφυλλιού», τι να πει ο Μάσιμο Μοράτι, που είχε ξοδέψει άσκοπα ένα κάρο εκατομμύρια; Για να πανηγυρίσει ο άλλοτε ηγέτης της Ιντερ το σκουντέτο, χρειάστηκε να σκάσει στην Ιταλία το «Calciopoli». Δηλαδή, να υποβιβαστεί η πρώτη της βαθμολογίας Γιουβέντους
και να τιμωρηθεί η δεύτερη Μίλαν, ώστε ν’ απονεμηθεί ο τίτλος στους «νερατζούρι», οι οποίοι εκείνη τη χρονιά (2006) είχαν τερματίσει στην 3η θέση.

Κλασικό παράδειγμα αποτελεί κι η Αρσεναλ. Ηταν χωρίς πρωτάθλημα στην Αγγλία απ’ το 2004 και το σήκωσε προ ημερών. Την ίδια ώρα, στην αναμονή βρίσκονται κάμποσα γνωστά ευρωπαϊκά brands. Η Φενερμπαχτσέ π.χ. έχει 12 χρόνια να κόψει το νήμα. Κι όπως στον Παναθηναϊκό, κάμποσοι ήταν οι αναλώσιμοι προπονητές και στο «Σουκρού Σαράτσογλου». Ξεκίνησε ο Ζοσέ Μουρίνιο, τον διαδέχτηκε ο Ιταλογερμανός Ντομένικο Τεντέσκο κι η αγωνιστική περίοδος έκλεισε μ’ έναν ντόπιο, υπηρεσιακό. Οσο
για του χρόνου, έχει ο Θεός… Ανάλογα χρόνια στέρησης με του Παναθηναϊκού έχει κι η Μαρσέιγ. Απ’ το 2010 έχει να πανηγυρίσει κι αυτή. Ή μήπως δεν είναι αξιοσημείωτο ότι στην Τζούπιλερ Προ Λιγκ η Αντερλεχτ έχει να στεφθεί πρωταθλήτρια απ’ το 2017; Εννέα χρόνια είναι απελπιστικά πολλά για τη βελγική ομάδα με τις περισσότερες διακρίσεις.

Ποια είναι η κατάλληλη προπονητική συνταγή; Ολα σχετικά είναι. Η Αρσεναλ, για παράδειγμα, έδωσε τα… κλειδιά, σ’ έναν αλλοεθνή, πρώην παίκτη της, περιβάλλοντάς τον με… στοργή και Προδέρμ στα πρώτα του προπονητικά βήματα. Κάτι σαν ν’ αποφάσιζε ο Παναθηναϊκός να πορευτεί με τον Σεμπαστιάν Λέτο. Μόνο που ο Αρτέτα προσλήφθηκε τον Δεκέμβριο του 2019 και κατέκτησε το πρωτάθλημα 6,5 χρόνια  μετά. Ποιος, εντός κι εκτός Κορωπίου, θ’ άντεχε -αν χρειαζόταν- τόσον καιρό; Πάντως, αυτό που επιλέγουν να κάνουν τώρα οι «πράσινοι» με τον Γιάκομπ Νίστρουπ δείχνει πιο κοντά στο μοντέλο των ομόχρωμών τους της Βιέννης.

Τη Ραπίντ εννοούμε, που έχει να κερδίσει το αυστριακό πρωτάθλημα απ’ το 2008 και φέτος τερμάτισε 5η. Εχει δώσει απ’ τον Ιανουάριο τα ηνία σε Δανό προπονητή, στον 37χρονο Γιοχάνες Χοφ Θόρουπ. Που πιο πριν δούλευε στην αγγλική Τσάμπιονσιπ, καθοδηγώντας τη Νόριτς. Να, λοιπόν, που δεν είναι τόσο ανέκδοτο ν’ αναθέτεις τον ρόλο του χεντ κόουτς σε Δανό. Αλλωστε, για κάθε Τόμας Φρανκ, τον πρώην της Τότεναμ, που την πήγαινε… καρφί για υποβιβασμό όσο είχε την ευθύνη της, υπάρχει ένας Κάσπερ Χιούλμαντ. Μπορεί ο διάδοχος του Τσάμπι Αλόνσο στη Λεβρκούζεν να μην την ανέδειξε πρωταθλήτρια (μία φορά, άλλωστε, συνέβη αυτό στα 122 χρόνια λειτουργία του κλαμπ), αλλά την κράτησε σ’ ένα αξιοπρεπές επίπεδο, φτάνοντάς την στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ κι οδηγώντας την -μέσω Μπουντεσλίγκα- στην επόμενη league phase του Γιουρόπα Λιγκ.

Επομένως, έχει ενδιαφέρον να δούμε ποιος θα τα πάει καλύτερα: ο Θόρουπ της Ραπίντ, κόντρα σε Σάλτσμπουργκ, Αούστρια Βιέννης και Λιντς ΛΑΣΚ (η φετινή πρωταθλήτρια-έκπληξη); Ή ο Νίστρουπ του Παναθηναϊκού, απέναντι σε ΑΕΚ, Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ;

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News