Γιώργος Χελάκης: Θα περιμένει ξανά απ’ τον Φουρνιέ να λύσει μόνος του τον γρίφο;

H σειρά έφτασε εκεί που έδειχνε απ’ την αρχή ότι μπορεί να καταλήξει. Σε πέμπτο παιχνίδι. Σε ένα ματς που δεν κρίνει μόνο ένα πρωτάθλημα, αλλά και το αφήγημα ολόκληρης της χρονιάς. Για τον Ολυμπιακό τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Αν χάσει τον τίτλο μέσα στο ΣΕΦ, έχοντας το πλεονέκτημα έδρας, απέναντι σε έναν Παναθηναϊκό που μπήκε στους τελικούς με σοβαρά προβλήματα τραυματισμών, δεν θα μπορεί να μιλά για 100% επιτυχημένη σεζόν.

Aπ’ την άλλη πλευρά, ο Παναθηναϊκός έχει ήδη κερδίσει κάτι σημαντικό. Εχει κερδίσει τον σεβασμό ακόμα κι όσων δεν τον υποστηρίζουν. Με ελλείψεις, με απουσίες και με την «πλάτη στον τοίχο», βρήκε τρόπο να επιστρέψει. Εβγαλε σκληράδα, χαρακτήρα και πείσμα. Στοιχεία που έλειψαν από πολλές εμφανίσεις του μέσα στη χρονιά.

Στο τέταρτο ματς οι «πράσινοι» έπαιξαν σαν ομάδα που δεν είχε αύριο. Πήραν τα ριμπάουντ, έπεσαν στο παρκέ για κάθε μπάλα κι έβγαλαν ενέργεια που δεν δικαιολογούσε η κατάσταση του ρόστερ τους. Ο Εργκίν Αταμάν διαχειρίστηκε απουσίες, φάουλ και προβλήματα μέσα στο παιχνίδι και βρήκε λύσεις εκεί που φαινόταν ότι δεν υπήρχαν.

O Ολυμπιακός έκανε το αντίθετο. Μπήκε στο παρκέ χωρίς την αίσθηση του επείγοντος που απαιτούσε η περίσταση. Σαν να είχε την πεποίθηση ότι το πρωτάθλημα θα ερχόταν μόνο του. Δεν ήρθε. Οι «ερυθρόλευκοι» δεν εκμεταλλεύτηκαν τις απουσίες του αντιπάλου. Δεν επέβαλαν το μέγεθός τους. Δεν χτύπησαν συστηματικά κοντά στο καλάθι. Οταν το παιχνίδι μπήκε στην τελική ευθεία, εγκατέλειψαν σχεδόν κάθε οργανωμένη επιθετική λειτουργία. Η εικόνα ήταν αποκαρδιωτική για ομάδα αυτού του επιπέδου. Aντί να κυκλοφορήσουν την μπάλα, αντί να ψάξουν τα μις ματς, αντί να «χτυπήσουν» τη
φθορά του αντιπάλου, κατέληξαν να παίζουν ένα μοτίβο που θύμιζε μπάσκετ γειτονιάς. Η μπάλα στον
Εβάν Φουρνιέ κι ό,τι τον φωτίσει ο Θεός.

Ο Γάλλος είναι παικταράς. Εχει αποδείξει πολλές φορές την
αξία του. Ομως καμία μεγάλη ομάδα δεν μπορεί να στηρίζει την ύπαρξή της σε συνεχόμενες προσωπικές ενέργειες. Kι όμως! Αυτό ακριβώς συνέβη στα κρίσιμα λεπτά. Ο Ολυμπιακός εγκλωβίστηκε σε βιαστικά τρίποντα, σε επιθέσεις χωρίς υπομονή και σε αποφάσεις που έδειχναν περισσότερο άγχος, παρά
καθαρό μυαλό. Ο Χέιζ-Ντέιβις έπαιξε, όπως και πέρυσι, εξουθενωτική άμυνα πάνω στον Βεζένκοφ
και κατάφερε να τον περιορίσει Απ’ την άλλη, ο Μιλουτίνοφ έμεινε χωρίς να παίρνει την μπάλα μέσα
στη ρακέτα, ώστε να χτυπήσει τον αντίπαλο εκεί που θεωρητικά πονούσε.

Τώρα υπάρχει μόνο ένα παιχνίδι. Ενα απόγευμα. Ενα τρόπαιο.

Το ερώτημα είναι απλό: θα εμφανιστεί ο Ολυμπιακός ως ομάδα ή θα περιμένει ξανά απ’ τον Φουρνιέ να λύσει μόνος του τον γρίφο; Διότι σε τελικούς τέτοιου επιπέδου, το δεύτερο -συνήθωςπληρώνεται ακριβά.

Γιώργος Χελάκης: Θα περιμένει ξανά απ’ τον Φουρνιέ να λύσει μόνος του τον γρίφο;

Ο Ολυμπιακός εγκλωβίστηκε σε βιαστικά τρίποντα, σε επιθέσεις χωρίς υπομονή και σε αποφάσεις που έδειχναν άγχος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ