Γιώργος Χελάκης: Ο Ολυμπιακός ψάχνει τον εαυτό του...
Το συμπέρασμα μετά την ήττα από τον ΟΦΗ δεν είναι ευχάριστο, αλλά είναι απλό
Ο ΟΦΗ δεν έκλεψε τίποτα στο Καραϊσκάκη. Πήρε αυτό που άξιζε. Είχε περισσότερες και καλύτερες ευκαιρίες, είχε δοκάρι, είχε καθαρότερη εικόνα στο παιχνίδι και, όταν ήρθε η ώρα να χτυπήσει, το έκανε με ένα πανέμορφο γκολ του Κόντρο.
Νίκησε δίκαια έναν Ολυμπιακό που στο δικό του γήπεδο έμοιαζε περισσότερο με ομάδα που ψάχνει τον εαυτό της παρά με ομάδα που ξέρει πού θέλει να πάει.
Ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ επιχείρησε να βάλει τη δική του σφραγίδα. Πολλές πάσες, συνδυαστικό ποδόσφαιρο, υπομονή στην κυκλοφορία. Μόνο που η μπάλα γυρνούσε, γυρνούσε και τελικά… δεν πήγαινε πουθενά. Η κυκλοφορία έγινε φλυαρία, οι συνδυασμοί μπέρδεμα και η υπομονή άλλοθι για την απουσία δημιουργίας.
Ο Ολυμπιακός είχε κατοχή, αλλά όχι επιβολή. Είχε πάσες, αλλά όχι λύσεις. Και το πιο ανησυχητικό ήταν άλλο: κανείς δεν βγήκε μπροστά. Κανείς από τους παλιούς, αλλά ούτε και από τους καινούργιους, δεν αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα πόδια του. Να επιχειρήσει μια προσωπική ενέργεια, να περάσει έναν αντίπαλο, να αλλάξει τον ρυθμό, να βγάλει την ομάδα από το αδιέξοδο.
Οταν το σχέδιο κολλάει, χρειάζεται κάποιος να το σπάσει. Στον Ολυμπιακό δεν βρέθηκε σχεδόν κανείς να το κάνει. O μόνος που το επιχείρησε πραγματικά ήταν ο Ζέλσον Μάρτινς. Μπήκε για μόλις δέκα λεπτά και ήταν αρκετά για να φανεί πόσο πολύ έλειψε ένας παίκτης ικανός να δημιουργήσει ρήγμα με την ατομική του ποιότητα.
Το συμπέρασμα δεν είναι ευχάριστο, αλλά είναι απλό: ο Αλγκουαθίλ χρειάζεται χρόνο. Και οι οπαδοί του Ολυμπιακού, όσο κι αν δικαιολογημένα ανυπομονούν, θα πρέπει να οπλιστούν με υπομονή. Γιατί αυτή τη στιγμή η ομάδα δεν είναι έτοιμη να εισπράξει το χειροκρότημα που απαιτεί η φανέλα της.
Πρέπει πρώτα να αποκτήσει ταυτότητα, καθαρό μυαλό και προσωπικότητα. Μέχρι τότε, οι πολλές πάσες δεν (θα) αρκούν.