Μουντιάλ 2026: Μια Ισπανία για Τσάμπιονς Λιγκ και ο λόγος που ο Μέσι πρέπει να το βάλει με το χέρι (και να μετρήσει)

Η ευρωπαϊκή τιτανομαχία μεταξύ της Ισπανίας και της Γαλλίας ήταν μια αναμέτρηση μεταξύ της καλύτερης ομάδας της Ευρώπης και της πιο τρομακτικής. Της πιο εφετζίδικης, όχι με την κακή έννοια. Ή μάλλον όχι μόνο με την κακή έννοια. Φυσικά: την κάνουν ό,τι θέλουν οι Εμπαπέ, Ολίσε, Ντεμπελέ, Ντουέ, Μπαρκολά. Κι αυτό είναι καλό. Σπουδαίο για το άθλημα. Αλλά αν βρουν απέναντί τους μια καλά δουλεμένη άμυνα, καληνυχτίζουν. Δεν υπάρχει plan b. Ο Τσερκί που θα μπορούσε να γίνει, δεν εντάχθηκε ποτέ.

Ο ημιτελικός, όμως, είναι πολύ μεγαλύτερη ευκαιρία για αποθέωση στην Ισπανία παρά για κριτική σε μια ομάδα που αν μη τι άλλο μας άφησε θετική εντύπωση με τη συνολική της παρουσία. 

Αυτό που έχει φτιάξει ο Ντε Λα Φουέντε είναι παράλογο 

Δεν ξέρω αν θα πάρει Μουντιάλ. Κανείς δεν ξέρει. Μα αυτή η Ισπανία θα μπορούσε να διεκδικήσει… το Τσάμπιονς Λιγκ. Το σύνολο του Ντε Λα Φουέντε είναι τόσο καλά δουλεμένο και τόσο ισορροπημένο που θυμίζει σύλλογο. Θα μπορούσε να είναι μία από τις ομαδάρες των προημιτελικών της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης σε κάποιο από τα μεγάλα ματς με τη Μπάγερν, τη Μπάρτσα ή την Παρί. 

Από που να αρχίσουμε; Από το πρέσινγκ χωρίς ρίσκο κι από τις παγίδες πίεσης; Από το την απίστευτη άμυνα σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο; Από το τρικ με τον Πόρο ως έξτρα χαφ και μετέπειτα ως κρυφό φορ;

Ένα έξτρα μπράβο αξίζει και για τον Λαμίν Γιαμάλ. Τόσο στον Ντε Λα Φουέντε όσο και στον ίδιο τον παίκτη, που απέχει από το 100%, αλλά παραμένει μόνο θετικός για την ομάδα του. Αυτό δεν είναι απλό, ιδίως όταν μιλάμε για ένα παιδί που μόλις έγινε 19. Στην πραγματικότητα, όμως, τόσο αυτός όσο και ο Κουμπαρσί δεν είναι 19 σε ποδοσφαιρικά χρόνια. Ο Γιαμάλ δημιουργεί, απειλεί, συνδυάζεται, κι όλα αυτά χωρίς να φέρνει ρίσκο με απώλειες κατοχών. 

Μέσι βάλτο με το χέρι

Ο ανθρώπινος νους δυσκολεύεται ενίοτε να συμβιβαστεί με το αυτονόητο ή με το σαφώς αποδεδειγμένο. Για κάποιους η Γη δεν είναι σφαιρική (οκ, γεωειδής), για άλλους το Ολοκαύτωμα δεν έγινε ποτέ, τα κρούσματα COVID ήταν ηθοποιοί, η ομοφυλοφιλία είναι επιλογή, το κλίμα δεν καταστρέφεται. Ε, σε κάποιων τον νου δε χωρά πως ο Λιονέλ Μέσι είναι καλύτερος σε όλα τα μεσοεπιθετικά στοιχεία του ποδοσφαίρου από τον αγαπημένο τους ποδοσφαιριστή και έχει πετύχει τόσα όσα δε θα φανταζόταν ούτε το πιο ευφάνταστο παιδί στο διάλειμμα του νηπιαγωγείου. 

Στο μυαλό κάποιων, λοιπόν, δύο σερί Μουντιάλ είναι φτιαχτά για να τα σηκώσει ο «κοντός». Και κάθε μα κάθε σφύριγμα σε παιχνίδι της Αργεντινής έχει ήδη πάρει τον τίτλο του σκανδάλου. Για καλή τύχη της «Αλμπισελέστε», αυτός ο παραλογισμός έχει ήδη χαλάσει το μυαλό δύο αντιπάλων της. Της Αιγύπτου, που δεν έκανε τίποτα για να διαφυλάξει το προβάδισμά της και μετά φώναζε… για σφαγή, και του Εμπολό που έκανε άθλιο θέατρο έχοντας ήδη κίτρινη κάρτα και μετά ζητούσε τα ρέστα. 

Προσοχή: διαφέρει το «μία μεγάλη ομάδα / εθνική ευνοείται διότι επικρατεί ο διαιτητικός νόμος της θάλασσας όπως δυστυχώς σε όλες τις διοργανώσεις» από τα όσα λέγεται πως συμβαίνουν από όσους αδυνατούν να συλλάβουν πως εκείνος που σήκωσε ως ηγέτης το Παγκόσμιο Κύπελλο στα 35 του, πάει να κάνει το ίδιο στα 39 του, έχοντας πετύχει οκτώ γκολ στο Μουντιάλ!

Εκείνος που θα δέσει τα κορδόνια του για ένα τελευταίο τανγκό στο κορυφαίο παιχνίδι ποδοσφαίρου των τελευταίων ετών, ας το κάνει κόντρα στην Αγγλία όπως το είχε κάνει ο Ντιέγκο. Θα λένε που θα λένε, ας έχουν και μια φορά δίκιο…

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News