Ιμανόλ Αλγκουαθίλ: Λίγα τσιγάρα δρόμος

Το Ορίο είναι μια ψαρούπολη περίπου έξι χιλιάδων κατοίκων στις όχθες του ποταμού Ορία. Εκεί δραστηριοποιούνταν για αιώνες οι φαλαινοθυρευτές της Ισπανίας, ενώ στον αθλητισμό δε φημίζεται τόσο για το αγαπημένο της Χώρας των Βάσκων, ποδόσφαιρο, όσο για την κωπηλασία. Καμάρια της πόλης, ο Ολυμπιονίκης Χοσέ Λουίς Κόρτα, ο σπουδαίος γλύπτης, Χόρχε Οτάιζα κι ο 17χρονος πιτσιρικάς που έβγαλε από πάνω τη φανέλα της τοπικής Οριόκο Ταλντέα μόνο για χάρη της μεγάλης του αγάπης, της Ρεάλ Σοσιεδάδ.

Το 1988, λίγους μήνες μετά την κατάκτηση του Κόπα ντελ Ρέι από την «Ερεάλα», ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ πέρασε για πρώτη φορά τις πύλες του Ατότσα στο Σαν Σεμπαστιάν ως ποδοσφαιριστής και δε θα σκεφτόταν πως 33 χρόνια αργότερα θα οδηγούσε τους γαλανόλευκους της Βασκονίας στην κατάκτηση του πρώτου τους Κυπέλλου Ισπανίας από τότε.

Ούτε θα φανταζόταν πως πέντε χρόνια μετά από εκείνη τη μέρα που ούρλιαξε γαϊδουρίσια στην τοπική γλώσσα για τον θρίαμβο της δικής του Ρεάλ, γράφοντας στα άνιωθα, ξερά, βάσκικα παλιά του παπούτσια τον κίνδυνο να χαρακτηριστεί «γραφικός», θα εκπροσωπούσε τα ερυθρόλευκα. Όχι εκείνα της αντιπάλου, Μπιλμπάο, μα αυτά ενός συλλόγου μια Μεσόγειο μακριά, που έχει γίνει βασίλειο για δυο σπουδαίους συμπατριώτες και συναδέλφους του: του Ολυμπιακού Πειραιώς, που αν ποτέ έβαζε μια κουκίδα του μισητού πράσινου στη φανέλα του, θα το έκανε για να τιμήσει τη Χώρα των Βάσκων, η οποία έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του. 

Από το Ζαλντίμπαρ του μυθικού Μεντιλίμπαρ, το Ορίο απέχει περίπου 35 λεπτά με το αυτοκίνητο και κάπου στις δυο ώρες με το αγαπημένο του μέσο, το ποδήλατο. Συμβολικά δε, αυτοαποκαλείται «εσκαλαδόρ», δηλαδή ανηφορίστας, οπότε ξέρει καλά από ανηφόρες σαν αυτή που θα κληθεί να ανέβει, βγαίνοντας στην πίστα μετά το μεγάλο όνομα. Μπορεί; Πήγαινε πες εσύ αν θες σε Βάσκο, δηλαδή σε άνθρωπο που γαλουχήθηκε στην περιοχή που η σκληρή δουλειά στο καταχείμωνο ήταν για αιώνες αυτονόητη, και γέννησε πεισματάρικα, ξερά κεφάλια, πως δε μπορεί…

Ξένος με τη γκλαμουριά και την περσόνα, ο Ιμανόλ απέχει από τον Μέντι, όπως και η Ορία από το Ζαλντίμπαρ, λίγα τσιγάρα. Ποδοσφαιρικά, τα παραπάνω χαρακτηριστικά των Βάσκων μεταφέρονται στο παιχνίδι του και δεν αλλάζουν αυτό που ο κόσμος του Ολυμπιακού πια λατρεύει: την πίεση και την αυταπάρνηση. Το προφίλ του, όμως, περιέχει κι αυτό που έλειψε από το Καραϊσκάκη. Το παιχνίδι με τη μπάλα, το χτίσιμο, τα πολλά γκολ. Καλώς να ορίσει. Ταιριάζει.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News