Σαν Σήμερα - Αντόνι Γκοϊκοετσέα: Ο θρύλος της Αθλέτικ πίσω από τον «χασάπη του Μπιλμπάο»

Μόνο όσοι δεν έχουν ασχοληθεί ούτε στοιχειωδώς με την ιστορία του ποδοσφαίρου μπορεί να μην έχουν ακουστά τον Αντόνι Γκοϊκοετσέα, τον περιβόητο «Χασάπη του Μπιλμπάο».

Το παρατσούκλι που προκαλεί εύλογη απορία σε όποιον το ακούει πρώτη φορά προήλθε από ένα δολοφονικό φάουλ που έκανε ο αμυντικός της Αθλέτικ Μπιλμπάο στις 24 Σεπτεμβρίου 1983 στο «Καμπ Νου», στο ντέρμπι της La Liga κόντρα στην Μπαρτσελόνα. Και θύμα δεν ήταν άλλος από τον ποδοσφαιριστή που πολλοί θεωρούσαν ως τον κορυφαίο στον κόσμο. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Με το τάκλιν που έκανε ο Γκοϊκοετσέα στο 58ο λεπτό (όταν οι «μπλαουγκράνα» προηγούνταν με 3-0 – το ματς έληξε με 4-0) είχε εμφανώς στόχο τον αριστερό αστράγαλο του Αργεντινού μεσοεπιθετικού κι όχι την μπάλα. Το αποτέλεσμα ήταν σοκαριστικό: Ο Μαραντόνα υπέστη κάταγμα κι έμεινε εκτός γηπέδων για τρεις μήνες, γεγονός που κόστισε πολύτιμους βαθμούς στην Μπαρτσελόνα στη μάχη του τίτλου. Τον οποίο εντέλει κατέκτησε… η Αθλέτικ Μπιλμπάο!

Δεν ήταν η πρώτη φορά που «Γκόικο» (όπως ήταν γνωστός στους οπαδούς της βασκικής ομάδας) προκαλούσε τον σοβαρό τραυματισμό ενός χαρισματικού παίκτη της Μπαρτσελόνα. Στις 13 Δεκεμβρίου 1981 στο «Σαν Μαμές» είχε κάνει ένα αντίστοιχης σκληρότητας φάουλ στον Δυτικογερμανό Μπερντ Σούστερ, θέτοντας τον νοκ άουτ από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982. Αυτός ήταν ο λόγος που ο Βρετανός δημοσιογράφος Έντουαρντ Όουεν εμπνεύστηκε το προσωνύμιο «Ο Χασάπης του Μπιλμπάο», ύστερα από το αντίστοιχης σκληρότητας φάουλ στον Μαραντόνα.

Πόσοι, όμως, γνωρίζουν τον Γκοϊκοετσέα πέρα από εκείνο το εγκληματικό τάκλιν στον Μαραντόνα που στιγμάτισε την καριέρα του; Πολλοί θα νομίζουν ότι ήταν ένας αμυντικός που σημάδευε μόνο τα πόδια των αντιπάλων και επιβίωνε μόνο και μόνο επειδή οι κανονισμοί για την κόκκινη κάρτα ήταν πολύ πιο ελαστικοί (δεν αποβλήθηκε, άλλωστε, για κανένα από τα δύο προαναφερθέντα φάουλ). Στην πραγματικότητα, ωστόσο, ήταν ένας πολύ αποτελεσματικός αριστεροπόδαρος αμυντικός, με έφεση στο σκοράρισμα, τον οποίο λάτρεψαν οι φίλαθλοι του Μπιλμπάο και αποτέλεσε για πολλά χρόνια βασικό στέλεχος και της εθνικής ομάδας της Ισπανίας.

Χωρίς καμία διάθεση… ξεπλύματος του Γκοϊκοετσέα (τον οποίο πολλοί θεωρούν ως τον πιο σκληρό αμυντικό όλων των εποχών, μάλλον επειδή θύμα του υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς ποδοσφαιριστές που έχουν πατήσει ποτέ στη Γη), θα επιχειρήσουμε στις γραμμές που ακολουθούν να παρουσιάσουμε τον άνθρωπο πίσω απ’ τον «χασάπη». Έναν ποδοσφαιριστή που είχε καθοριστική συμβολή στις μεγάλες επιτυχίες της Αθλέτικ του Χαβιέ Κλεμέντε, που κορυφώθηκαν με το νταμπλ του 1984.

Η εξιλέωση κόντρα στη Λεχ Πόζναν

Ο Γκοϊκοετσέα αντίκρισε μόνο κίτρινη κάρτα για το φάουλ στον Μαραντόνα στις 24 Σεπτεμβρίου 1983, δεν έμεινε όμως ατιμώρητος από τη διοργανώτρια αρχή της La Liga, η οποία του επέβαλε ποινή αποκλεισμού 18 αγωνιστικών (αργότερα μειώθηκε αισθητά).

Η ποινή ανακοινώθηκε το πρωί της 28ης Σεπτεμβρίου 1983, την ημέρα που η Αθλέτικ Μπιλμπάο υποδεχόταν τη Λεχ Πόζναν στη ρεβάνς του 1ου γύρου του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Και ήταν γραφτό σ’ εκείνο το ματς να έρθει η εξιλέωση για τον δυναμικό σέντερ μπακ, ο οποίος στις μέρες που είχαν μεσολαβήσει είχε μετατραπεί στον πιο μισητό άνθρωπο σε όλη την Ισπανία – σίγουρα στην Καταλονία. Το τηλέφωνο του σπιτιού του δεν σταμάτησε να δέχεται κλήσεις από δημοσιογράφους που του ζητούσαν να μιλήσει, ακόμα κι από φιλάθλους της Μπαρτσελόνα που ήθελαν απλώς να τον βρίσουν!

Ο Γκοϊκοετσέα βρισκόταν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση για εκείνο το αντιαθλητικό φάουλ, το οποίο χρόνια αργότερα (το 2022), σε συνέντευξή του στην «El Mundo», παραδέχθηκε ότι ήταν αδικαιολόγητο και το απέδωσε στην κακιά στιγμή. Παρ’ όλα αυτά, αγωνίστηκε στη ρεβάνς με τη Λεχ Πόζναν και πέτυχε το πρώτο γκολ στο 10′, με το οποίο άνοιξε τον δρόμο για την ανατροπή του 2-0 με το οποίο είχε ηττηθεί η Αθλέτικ στην Πολωνία. Όταν ο αγώνας έληξε με το θριαμβευτικό 4-0, οι συμπαίκτες του τον σήκωσαν στους ώμους και οι 45.000 φίλαθλοι που είχαν κατακλύσει το «Σαν Μαμές» τον αποθέωσαν, εκφράζοντας έτσι τη συμπαράστασή τους για την κριτική που είχε δεχθεί τις προηγούμενες μέρες.

Στη ρεβάνς με τη Λεχ ο Γκοϊκοετσέα αγωνίστηκε με τα ίδια παπούτσια που είχε φορέσει και τέσσερις ημέρες νωρίτερα, στο περιβόητο ματς με την Μπαρτσελόνα. Δεν τα ξαναφόρεσε έκτοτε και μάλιστα τα τοποθέτησε σε μια γυάλινη προθήκη στο σπίτι του, ως σύμβολο της κακής και της καλής πλευράς της ποδοσφαιρικής καριέρας του. «Είναι σαν ένα έργο τέχνης, το οποίο συμβολίζει τη βαθιά θλίψη που αισθάνεσαι όταν προκαλείς ένα σοβαρό τραυματισμό, σε αντιπαραβολή με τη χαρά του γκολ, της νίκης και της συμπαράστασης που ένιωσα απ’ τους δικούς μου ανθρώπους λίγες μέρες αργότερα», είχε εξηγήσει στην ίδια συνέντευξη στην «El Mundo».

«Κάποιοι με θεωρούν τρελό ή εγκληματία επειδή τα εκθέτω», πρόσθεσε, «αλλά στην πραγματικότητα ισχύει το ακριβώς αντίθετο».

Η συμφιλίωση με τον Μαραντόνα

Η σχέση του Γκοϊκοετσέα με τον Μαραντόνα δεν τελείωσε στο παιχνίδι της 24ης Σεπτεμβρίου 1983. Όταν ο Αργεντινός άσος ξεπέρασε τον τραυματισμό του, τον Ιανουάριο του 1984, ένα από τα πρώτα ματς στα οποία αγωνίστηκε ήταν αυτό του δεύτερου γύρου με την Μπιλμπάο στο «Σαν Μαμές». Αυτήν τη φορά ο Βάσκος αμυντικός δεν του έκανε κάποιο σκληρό φάουλ κι η Μπαρτσελόνα νίκησε με 2-1 με τον Μαραντόνα να σημειώνει και τα δύο γκολ!

Στις 5 Μαΐου, βέβαια, ο τελικός του Copa del Rey ανάμεσα στις δύο ομάδες, στιγματίστηκε από τη συμπλοκή μεταξύ των ποδοσφαιριστών μετά τη λήξη της αναμέτρησης που βρήκε νικήτρια την Αθλέτικ με 1-0 με γκολ του Εντίκα Γκουαροτσένα. Ο Μαραντόνα κακοπέρασε σε όλη τη διάρκεια του 90λέπτου από τα σκληρά μαρκαρίσματα των αντιπάλων του και ξέσπασε χτυπώντας δύο φορές τον αναπληρωματικό παίκτη των Βάσκων, Μιγκέλ Σόλα, ο οποίος είχε μπει στον αγωνιστικό χώρο για να πανηγυρίσει.

Στη σύρραξη που ακολούθησε είχε ενεργό ρόλο και ο Γκοϊκοετσέα, ο οποίος ήταν ένας από τους έξι παίκτες τους οποίους η ισπανική ομοσπονδία τιμώρησε με τρίμηνο αποκλεισμό από κάθε αγώνα. Ανάμεσά τους ήταν και ο Μαραντόνα και το γεγονός αποτέλεσε αφορμή ώστε η Μπαρτσελόνα να τον πουλήσει λίγες εβδομάδες αργότερα στη Νάπολι – ήδη, άλλωστε, οι σχέσεις του με τον πρόεδρο Ζοσέπ Λουίς Νούνιες ήταν τεταμένες και για άλλους λόγους.

Ο Γκοϊκοετσέα δεν βρέθηκε από τότε ξανά αντιμέτωπος με τον Ντιεγκίτο, βρήκε όμως την ευκαιρία να συμφιλιωθεί μαζί του το 1993, όταν ο Αργεντινός σούπερ σταρ επισκέφτηκε το Μπιλμπάο ως ποδοσφαιριστής της Σεβίλλης. Την πρόταση την έκανε ο Βάσκος – ήδη παλαίμαχος τότε – αμυντικός κι ο Μαραντόνα την αποδέχθηκε, δείχνοντας ότι είχε ξεχάσει τα παλιά. «Ήπιαμε έναν καφέ στο ξενοδοχείο όπου διέμενε η αποστολή και επί σαράντα λεπτά μιλήσαμε για τα πάντα. Για τις οικογένειές μας, για το ποδόσφαιρο, ακόμα και για εκείνο το φάουλ. Δεν μου κρατούσε κακία και είμαι ευγνώμων που μπορέσαμε να αφήσουμε πίσω μας αυτήν την ιστορία».

Ένα από τα επιχειρήματα που αρέσκεται να χρησιμοποιεί ο Γκοϊκοετσέα σε όσους επιμένουν να του θυμίζουν εκείνο το φάουλ, είναι ότι ο Μαραντόνα έφτασε στις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας του ύστερα από αυτό. «Δεν είναι ότι του έκοψα την καριέρα ή κάτι τέτοιο. Κάθε άλλο», αναφέρει στην ίδια συνέντευξη στην «El Mundo», όπου προσθέτει για τον Αργεντινό σταρ ότι ήταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που είχε αντιμετωπίσει ποτέ. «Ήταν φαινόμενο», λέει. «Μια ιδιοφυΐα που διέθετε και απίστευτη δύναμη. Άντεχε τα χτυπήματα και συνέχιζε, γεγονός που έφερνε συχνά τους αμυντικούς στα όριά τους. Ήταν απίστευτος».

Ο «Γκόικο» είχε ήδη γλυκαθεί από το 1987, όταν πήρε μεταγραφή στην Ατλέτικο Μαδρίτης και συνάντησε ως προπονητή τον Σέζαρ Λουίς Μενότι, ο οποίος καθόταν στον πάγκο της Μπαρτσελόνα στο επίμαχο ματς του 1983 και τον είχε επικρίνει δημόσια. Προς έκπληξή του, ο Αργεντινός τεχνικός τον υποδέχθηκε με θέρμη και ξεκαθάρισε σε συζήτηση που είχε μαζί του ότι είχε αφήσει πίσω του το περιστατικό.

Είχε ξεκινήσει ως δεκάρι

Γεννημένος στις 23 Αυγούστου 1956 στο Αλονσοτέγκι, πέντε χιλιόμετρα μακριά απ’ το Μπιλμπάο, ο Γκοϊκοετσέα άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο ως παιδί στις αμέτρητες αλάνες που είχε τότε η πόλη του. Ήταν αριστεροπόδαρος και αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός, ενώ όταν εντάχθηκε στον πρώτο του σύλλογο, την Αρμπούγιο, φορούσε τη φανέλα με το «10».

Σε ηλικία 16 ετών εξέφρασε ενδιαφέρον για την απόκτησή του η Ρεάλ Μαδρίτης, όμως το νέο κυκλοφόρησε στο Μπιλμπάο, έγινε μέχρι και πρωτοσέλιδο θέμα σε τοπική εφημερίδα κι η Αθλέτικ κινητοποιήθηκε και τον απέκτησε με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Γκοϊκοετσέα παράτησε μάλιστα το σχολείο για να αφοσιωθεί στις υποχρεώσεις του στην ακαδημία του συλλόγου, την περίφημη Lezama, μια και ήταν αποφασισμένος να κάνει καριέρα στο ποδόσφαιρο.

Ο προπονητής που τον μετατόπισε στο κέντρο της άμυνας ήταν ο Γκονζάλο Μπεϊτία, η πρόοδός του όμως συνεχίστηκε και στη νέα θέση κι έφερε την προαγωγή του στην πρώτη ομάδα προτού κλείσει τα 19 του χρόνια. Έκανε ντεμπούτο ως αριστερό μπακ σε έναν προημιτελικό του Κυπέλλου Ισπανίας κόντρα στη Ρεάλ Σοσιεδάδ στο «Ατότσα» (ήττα με 3-1) κι από την έναρξη της σεζόν που ακολούθησε, καθιερώθηκε στη θέση του σέντερ μπακ. Στο ντεμπούτο του στη La Liga, μάλιστα, πέτυχε και γκολ που μείωσε το σκορ στην εκτός έδρας ήττα από τη Σαλαμάνκα (2-1).

Ο Γκοϊκοετσέα είχε το προνόμιο να αγωνιστεί δίπλα σε παίκτες που θαύμαζε από μικρός, όπως ο τερματοφύλακας Χοσέ Άνχελ Ιρίμπαρ, ο αμυντικός Άνχελ Μαρία Βιγιάρ και ο μέσος Χοσέ Άνχελ Ρόχο και στη συνέχεια απέκτησε ηγετικό ρόλο στην τελευταία πραγματικά μεγάλη Αθλέτικ, που δημιούργησε ο Κλεμέντε. Υπό τις οδηγίες του η ομάδα-σύμβολο της Χώρας των Βάσκων κατέκτησε δύο διαδοχικά πρωταθλήματα το 1983 και το 1984, με αστέρια στο γήπεδο τον τερματοφύλακα Αντόνι Θουμπιθαρέτα, τους αμυντικούς Ινίγο Λιθεράνθου και Σάντι Ουρκιάγκα, τους μέσους Μιγκέλ Ντε Αντρές και Ισμαέλ Ουρτούμπι και τους επιθετικούς Μάνου Σαράμπια, Εστάνις Αργκότε και Ντάνι. Αναπληρωματικός αριστερός μπακ, εξάλλου, ήταν ο προπονητής της παγκόσμιας πρωταθλήτριας Ισπανίας του 2026, Λουίς Ντε Λα Φουέντε.

Ειδικά το 1984 η Αθλέτικ κέρδισε και το Κύπελλο, στον επεισοδιακό τελικό με την Μπαρτσελόνα που προαναφέραμε, φτάνοντας αυτόματα στην κατάκτηση και του Σούπερ Καπ, όπως προβλεπόταν τότε στην Ισπανία για τις ομάδες που έκαναν το νταμπλ.

Διακρίσεις και με την Εθνική Ισπανίας

Ο προπονητής της Εθνικής Ισπανίας που έδωσε το χρίσμα του διεθνή στον Γκοϊκοετσέα ήταν ο Μιγκέλ Μουνιόθ και μάλιστα σε ένα κρίσιμο ματς με την Ολλανδία στη Σεβίλλη, για τα προκριματικά του Euro ’84 (νίκη με 1-0). Τον διατήρησε μάλιστα στις επιλογές του και μετά το περιβόητο τάκλιν στον Μαραντόνα, παρά τη γενική κατακραυγή στην Ισπανία και τις πιέσεις που δέχθηκε να ανακαλέσει την κλήση ακόμα και από επίσημες φωνές της Μπαρτσελόνα.

O «Γκόικο» ήταν ο βασικός στόπερ της «ρόχα» στη φάση των ομίλων του Euro ’84, όμως ένας τραυματισμός στο τρίτο ματς με τη Δυτική Γερμανία του στέρησε τη δυνατότητα να αγωνιστεί στον ημιτελικό με τη Δανία και τον τελικό με τη Γαλλία. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν «θεία δίκη» ή ποδοσφαιρική ειρωνεία για τον παίκτη που είχε προκαλέσει έναν τόσο σοβαρό τραυματισμό λίγους μήνες νωρίτερα και ήταν τιμωρημένος σε εγχώριο συλλογικό επίπεδο λόγω της συμμετοχής του στη σύρραξη μετά τη λήξη του τελικού του Copa del Rey.

H διεθνής καριέρα του Γκοϊκοετσέα συνεχίστηκε με την παρουσία του και στο Μουντιάλ του 1986 στο Μεξικό, όπου μάλιστα πέτυχε με πέναλτι το γκολ που διαμόρφωσε το 3-1 επί της Δανίας στον αγώνα της φάσης των «16» (τελικό σκορ 5-1 με τον Εμίλιο Μπουτραγκένιο να σημειώνει τα υπόλοιπα τέσσερα τέρματα). Και πάλι, όμως, έμεινε με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου αφού έχασε λόγω καρτών τον προημιτελικό με το Βέλγιο, όπου η Ισπανία αποκλείστηκε στα πέναλτι.

Έπαιξε για τελευταία φορά με το εθνόσημο στις αρχές του 1988, σε ένα φιλικό με την Ανατολική Γερμανία (0-0) κι ο συνολικός απολογισμός του ήταν 39 συμμετοχές και τέσσερα γκολ.

Καλή καριέρα και ως προπονητής

Με το που τελείωσε το 1990 την ποδοσφαιρική καριέρα του στην Ατλέτικο Μαδρίτης (όπου δεν έπαιξε πολύ μια και ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς), ο Γκοϊκοετσέα έγινε προπονητής. Ανέλαβε μάλιστα την τεχνική ηγεσία της Εθνικής Ελπίδων της Ισπανίας το 1992 και παράλληλα εντάχθηκε στο επιτελείο της Εθνικής Ανδρών, την οποία είχε αναλάβει ο Κλεμέντε.

Στην Κ-21 ανέδειξε παίκτες όπως ο Σέρτζι Μπαρχουάν κι ο Χουλέν Γκερέρο, οι οποίοι διέπρεψαν εναντίον και της δικής μας Εθνικής Ελπίδων τον Μάρτιο του 1994, στον προημιτελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στη Νέα Φιλαδέλφεια (4-2), προτού επιλεγούν στην 22άδα της «ρόχα» για το Παγκόσμιο Κύπελλο των ΗΠΑ. Αργότερα εργάστηκε και σε συλλόγους, έχοντας ως σημαντικότερη επιτυχία την άνοδο της Σαλαμάνκα στη La Liga το 1997. Πέρασε από τους πάγκους πολλών ομάδων των μικρότερων κατηγοριών και ολοκλήρωσε την πορεία του ως προπονητής της εθνικής ομάδας της Ισημερινής Γουινέας, τη διετία 2013-15.

Περισσότερο, πάντως, έχει αφήσει το αποτύπωμά του ως σέντερ μπακ της Αθλέτικ Μπιλμπάο, με την οποία αγωνίστηκε σε 369 επίσημα παιχνίδια και σημείωσε 44 γκολ – τα περισσότερα που έχει πετύχει ποτέ αμυντικός με τη φανέλα της. Κι αν ο περισσότερος κόσμος εκτός της Χώρας των Βάσκων τον θυμάται μόνο για εκείνο το φάουλ στον Μαραντόνα, ο ίδιος νιώθει καλά με τον εαυτό του. Όπως είχε δηλώσει και πάλι στην «El Mundo»:

«Νομίζω ότι στον κόσμο του ποδοσφαίρου – στους ανθρώπους που με γνωρίζουν και δεν με κρίνουν με βάση ένα μεμονωμένο περιστατικό – άφησα μια πολύ θετική κληρονομιά. Ειλικρινά, νιώθω περήφανος και ικανοποιημένος. Υπήρξα απίστευτα ευτυχισμένος στο ποδόσφαιρο· δούλεψα σκληρά και πέτυχα τους στόχους μου κάνοντας αυτό που αγαπούσα, ενώ έχω μια υπέροχη οικογένεια… Αν βαθμολογούσα τη ζωή μου, θα της έβαζα 9 με άριστα το 10».

Πηγές: www.athletic-club.eus («40 años del rugido de Goiko ante el Lech Poznan», «Anniversary: Goiko’s debut»), www.elmundo.es («Andoni Goikoetxea: “Algo falla si lo que queda de mí es la dureza, ¡soy un cacho de pan!”»), elpais.com («”Estas botas son la cara y la cruz del fútbol”»), www.laliga.com («What became of… Andoni Goikoetxea»), transfermark.com («Andoni Goikoetxea», «Diego Maradona»), en.wikipedia.org («Andoni Goikoetxea»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 24 Σεπτεμβρίου

2017: Η ΑΕΚ νικά τον Ολυμπιακό με 3-2 στο ΟΑΚΑ για το πρωτάθλημα, παρότι βρίσκεται να χάνει με 0-2 στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου (64′, 80′ Χριστοδουλόπουλος, 89′ Μάνταλος/22′ Μάριν, 46′ Οτζίτζα-Οφόε). Το αποτέλεσμα προκαλεί την απόλυση του Κοσοβάρου προπονητή των «ερυθρόλευκων», Μπέσνικ Χάσι.

2011: Χρυσά μετάλλια κατακτούν ο Λευτέρης Πετρούνιας στους κρίκους και η Βάσω Μιλούση στη δοκό ισορροπίας, στο Παγκόσμιο Κύπελλο Γυμναστικής στο Μάριμπορ της Σλοβενίας.

2005: Η Εθνική Ελλάδας προκρίνεται στον τελικό του Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου χάρη στην επική ανατροπή στον ημιτελικό με τη Γαλλία, με τρίποντο του Δημήτρη Διαμαντίδη στην εκπνοή (67-66).

2004: Ο Χρήστος Ταμπαξής κατακτά το αργυρό μετάλλιο στα 50μ ελεύθερο S1 με 1:31.00 στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.

2002: Με χατ τρικ του Γιακούμπου Αγεγκμπένι η Μακάμπι Χάιφα νικά με 3-0 τον Ολυμπιακό στη Λευκωσία για τη 2η αγωνιστική του Champions League και κόβει την όρεξη που είχε ανοίξει ύστερα από τον θρίαμβο με 6-2 επί της Λεβερκούζεν στην πρεμιέρα.

2000: Ο Κάχι Καχιασβίλι κερδίζει στο Σίδνεϊ το τρίτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο της καριέρας του, στην κατηγορία των 94 κ., σηκώνοντας 405 κιλά στο σύνολο. Στην ενόργανη γυμναστική, ο Δημοσθένης Ταμπάκος κατακτά το ασημένιο μετάλλιο στους κρίκους.

2000: Η Ναόκο Τακαχάσι από την Ιαπωνία κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϊ με χρόνο 2 ώρες 23:14 (ολυμπιακό ρεκόρ).

1997: Ο Συμεών Παλτσανιτίδης και ο Δημήτρης Ανατολίτης φτάνουν στη Θεσσαλονίκη και ολοκληρώνουν έναν υπερμαραθώνιο με αναπηρικό αμαξίδιο που είχαν ξεκινήσει από την Αθήνα και είχε διαρκέσει τέσσερις ημέρες. Το εγχείρημα έχει καταγραφεί στο βιβλίο Γκίνες.

1996: Μετά τον αποκλεισμό από τη Ρόζενμποργκ στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, ο Παναθηναϊκός αποκλείεται και από το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ από τη Λέγκια Βαρσοβίας, όταν ηττάται με 2-0 στη ρεβάνς με γκολ που πετυχαίνει στην εκπνοή ο Μάρτσιν Μίετσελ (4-2 το πρώτο ματς υπέρ των «πράσινων» στην Αθήνα).

1988: Ο Μπεν Τζόνσον κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ βελτιώνοντας το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ (9.79 από 9.83). Λίγες ημέρες αργότερα, ωστόσο, θα βρεθεί ντοπαρισμένος και το χρυσό θα καταλήξει στον Καρλ Λιούις, ο οποίος είχε καταλάβει τη δεύτερη θέση στην κούρσα με χρόνο 9.92. Στο έπταθλο, η Τζάκι Τζόινερ-Κέρσι κερδίζει το χρυσό μετάλλιο με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (7.291 β.), ενώ στο τριπλούν επικρατεί ο Βούλγαρος Χρίστο Μαρκόφ με 17.61 μ. (ολυμπιακό ρεκόρ).

1988: Ο Αμερικανός κολυμβητής Ματ Μπιόντι κερδίζει με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (22.14) το χρυσό μετάλλιο στα 50 μέτρα ελεύθερο, αγώνισμα που κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή του στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων της Σεούλ. Στα 200 μέτρα πεταλούδα τα σκήπτρα διατηρεί ο Δυτικογερμανός Μίχαελ Γκρος με χρόνο 1:56.94.

1979: Οι Σοβιετικοί χρυσοί ολυμπιονίκες του καλλιτεχνικού πατινάζ (1964, 1968), Ολέγκ Προτοπόποφ και Λιουντμίλα Μπελούσοβα, αυτομολούν για την Ελβετία όπου ζητούν πολιτικό άσυλο.

1972: Η Μαρούλα Λάμπρου του Γ.Σ. Ολύμπια Λεμεσού γίνεται η πρώτη Ελληνίδα άλτρια του μήκους που ανεβάζει το πανελλήνιο ρεκόρ στα 6 μ., κατά τη διάρκεια του Πανελληνίου Πρωταθλήματος στο παλιό στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης».

1969: Σκοτώνεται σε τροχαίο δυστύχημα έξω από την Κατερίνη ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, Κωνσταντίνος Μπουζάκης.

1957: Ανοίγει τις πύλες του το «Εστάντ ντελ Μπαρτσελόνα» (το Στάδιο της Μπαρτσελόνα), το μεγαλύτερο γήπεδο της Ευρώπης χωρητικότητας 99.354 θέσεων, με τον φιλικό αγώνα Μπαρτσελόνα-Λέγκια Βαρσοβίας 4-2. Το πρώτο γκολ στο νέο γήπεδο σημειώνει ο Εουλόγιο Μαρτίνεζ στο 11ο λεπτό. Το 1982 η χωρητικότητά του γηπέδου θα αυξηθεί σε 120.000 θέσεις για τις ανάγκες του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ενώ το 2000 θα μετονομαστεί σε «Καμπ Νου» (που σημαίνει «νέο γήπεδο»).

1955: Ολοκληρώνεται το 16ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών που είχε αρχίσει 23 ημέρες νωρίτερα με τη συμμετοχή έξι ομάδων. Νικητής αναδεικνύεται ο Πανελλήνιος, ο οποίος κερδίζει όλους τους αγώνες του σκοράροντας 84 πόντους μέσο όρο και ακολουθούν οι ΑΕΚ, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Σκαγιοπούλειο Πάτρας και Χαλκίδα. Στον Πανελλήνιο αγωνίζεται η «χρυσή πεντάδα» των Αριστείδη Ρουμπάνη, Θέμη Χολέβα, Παναγιώτη Μανιά, Μίμη Στεφανίδη, Κώστα Παπαδήμα, αλλά και ο Αντώνης Χρηστέας.

1953: Ο Ρόκι Μαρτσιάνο νικά με νοκ άουτ στον 11ο γύρο τον Ρόλαντ ΛαΣτάρζα και διατηρεί τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη της πυγμαχίας.

1938: Ο Αμερικανός τενίστας Ντον Μπατζ κερδίζει το US Championship νικώντας τον Τζιν Μέικο με 3-1 σετ μπροστά σε 12.000 θεατές. Γίνεται έτσι ο πρώτος που έχει κατακτήσει όλα τα τουρνουά γκραν σλαμ, αφού νωρίτερα είχε κατακτήσει το Γουίμπλεντον, το Ρολάν Γκαρός και το Αυστραλιανό. Στις γυναίκες, τον τίτλο κερδίζει η Αμερικανίδα Άλις Μαρμπλ, η οποία νικά με 2-0 (6-0, 6-3) τη Νάνσι Γουάιν Μπόλτον.

1933: Η ομάδα πόλο του Ολυμπιακού κατακτά για δεύτερη φορά στην ιστορία της το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, νικώντας στον τελικό που διεξάγεται στην Πάτρα τον Εθνικό με 4-2. Τρία γκολ πετυχαίνει ο Τάκης Προβατόπουλος και ένα ο Ανδρέας Αθανασιάνος.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News