Σαν Σήμερα - Ματ Μπιόντι: O «Κόνδορας της Καλιφόρνια» κέρδισε πέντε χρυσά στη Σεούλ επειδή... βαρέθηκε να χάνει

Περίπου δύο ώρες ύστερα από την οδυνηρή ήττα του στον τελικό των 100 μέτρων πεταλούδα των Ολυμπιακών Αγώνων του 1988 από τον Σουριναμέζο Άντονι Νέστι, ο Ματ Μπιόντι πέτυχε κάτι εκπληκτικό στον τελικό της σκυταλοδρομίας 4×200 ελεύθερο.

Ο 22χρονος κολυμβητής αγωνίστηκε τελευταίος με την ομάδα των ΗΠΑ και κατάφερε με ένα εκπληκτικό τελευταίο «διακοσάρι» (1:46.44) να ανατρέψει το προβάδισμα που είχαν πάρει οι Ανατολικογερμανοί και να της χαρίσει το χρυσό μετάλλιο με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (7:12.51)!

«Αποφάσισα ότι βαρέθηκα να χάνω», είχε δηλώσει με χιούμορ ο Μπιόντι, ο οποίος είχε πάει στη Σεούλ με τη φιλοδοξία να ισοφαρίσει το ρεκόρ των επτά χρυσών μεταλλίων του Μαρκ Σπιτς από το 1972 και μέχρι τότε είχε δύο ήττες σε ισάριθμα ατομικά αγωνίσματα. Πέρα από τα 100 πεταλούδα, όπου είχε μείνει δεύτερος με διαφορά ενός εκατοστού του δευτερολέπτου, είχε αρκεστεί τρεις μέρες νωρίτερα στο χάλκινο μετάλλιο και στα 200 ελεύθερο.

Η απόλυτη εξιλέωση, ωστόσο, για τον επονομαζόμενο «Κόνδορα της Καλιφόρνια» (παρατσούκλι που οφειλόταν στα 2.01 μ. του αναστήματός του και το τεράστιο άνοιγμα των χεριών του) ήρθε μία ημέρα μετά τον άθλο της σκυταλοδρομίας. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1988, όταν κέρδισε με πειστικό τρόπο το «καλό» του αγώνισμα, τα 100 μέτρα ελεύθερο, δικαιώνοντας όσους εξακολουθούσαν να τον θεωρούν τον κορυφαίο κολυμβητή στον κόσμο εκείνη την εποχή.

Ο Μπιόντι ολοκλήρωσε τελικά την παρουσία του στη Σεούλ με πέντε χρυσά μετάλλια, μια και κέρδισε και τα 50 ελεύθερο, ενώ είχε συμμετοχή σε άλλες δύο νικηφόρες σκυταλοδρομίες των ΗΠΑ (στα 4×100 ελεύθερο και τα 4×100 μικτή). Ωστόσο, στην πατρίδα του αντιμετωπίστηκε από μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ σαν να είχε αποτύχει! Παρά το γεγονός ότι ελάχιστοι κολυμβητές στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων είχαν ανέβει τόσες πολλές φορές στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου σε μία διοργάνωση, η εμμονή των συμπατριωτών του να τον συγκρίνουν με τον Σπιτς, περιόρισε κάπως τη χαρά του για την αδιαμφισβήτητα μεγάλη επιτυχία του.

«Ο Μαρκ ήταν κατά κάποιον τρόπο η Νέμεσή μου», δήλωσε ο Μπιόντι, ο οποίος έχει παραδεχθεί ότι οι συνεχείς αναφορές στον στόχο των επτά χρυσών μεταλλίων τον είχε φορτώσει με άγχος. Ο ίδιος, άλλωστε, δεν επιδίωξε ποτέ τη σύγκριση μια και θεωρούσε ότι η κολύμβηση είχε αλλάξει. Κάτι που υποστήριζε και πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, όταν στο προσκήνιο βρισκόταν ο Μάικλ Φέλπς, ο οποίος κατάφερε τελικά να φύγει από το Πεκίνο με οκτώ χρυσά.

Γι’ αυτό στις γραμμές που ακολουθούν θα επιχειρήσουμε μια θετική αποτίμηση της τεράστιας καριέρας του Αμερικανού κολυμβητή, ο οποίος ήταν το πιο πολυσυζητημένο πρόσωπο της πρώτης εβδομάδας των Ολυμπιακών Αγώνων του 1988.

Σημασία είχε να απολαύσει τη διαδρομή

Η ήττα του Μπιόντι στα 200 μέτρα ελεύθερο στη Σεούλ δεν συνιστούσε τόσο μεγάλη έκπληξη. Ειδικότητά του ήταν τα σπριντ και ο ανταγωνισμός στο «διακοσάρι» ήταν μεγάλος ακόμα και εντός συνόρων. Είναι χαρακτηριστικό ότι είχε προκριθεί ως δεύτερος από τα τράιαλς των ΗΠΑ πίσω από τον Τρόι Ντάλμπι, αν και στον προκριματικό είχε βελτιώσει το εθνικό ρεκόρ (με 1:47.72).

Η αγωνιστική κάμψη του Δυτικογερμανού παγκόσμιου ρέκορντμαν (1:47.44) Μίχαελ Γκρος, ο οποίος ήταν χρυσός νικητής τόσο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986 στη Μαδρίτη όσο και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες, δεν περιόρισε τον ανταγωνισμό. Ο Πολωνός Άρτουρ Βόιντατ έδειξε τα δόντια του όταν σημείωσε τον καλύτερο χρόνο στον προκριματικό, όμως στον τελικό ξεπετάχθηκε ο Αυστραλός Ντάνκαν Άρμστρονγκ, ο οποίος με μία εκπληκτική εμφάνιση κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (1:47.25). Ο Μπιόντι τερμάτισε τρίτος με 1:47.99, πίσω και από τον Σουηδό Άντερς Χόλμερτζ (1:47.89).

Στα 100 πεταλούδα το σοκ ήταν μεγάλο, αν και ο Νέστι δεν είχε εμφανιστεί από το πουθενά. Ο πρώτος χρυσός ολυμπιονίκης στην ιστορία του Σουρινάμ προπονούνταν στις ΗΠΑ και είχε σημειώσει σπουδαίες επιδόσεις και δεν είχε σημασία που το όνομά του δεν είχε ακουστεί πολύ στην Ευρώπη. Ο Μπιόντι αντιμετώπισε με αυτοσαρκασμό τη δεύτερη ήττα («μπορεί να είχα νικήσει αν είχα αφήσει τα νύχια μου να μακρύνουν», είχε πει) αν και δεν αποκλείεται να απελευθερώθηκε ψυχολογικά απ’ τη στιγμή που το ρεκόρ του Σπιτς είχε χαθεί για τα καλά.

«Σημασία έχει η διαδρομή, όχι το τυράκι στο τέλος του λαβύρινθου», είχε δηλώσει πριν τους αγώνες, σε μία από τις πολλές ερωτήσεις για τον στόχο των επτά χρυσών μεταλλίων. Όπως έδειξε με τη στάση του στα 100 ελεύθερο, σαν σήμερα το 1988, δεν έπαψε να απολαμβάνει το «ταξίδι». Στο αγώνισμα αυτό είχε να αποδείξει πολλά, μια και στα τράιαλς είχε συντρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ με 48.42 και ήταν το ακλόνητο φαβορί. Και σε καμία περίπτωση δεν είχε βαρεθεί… να νικάει, επειδή είχε κατακτήσει χρυσό μετάλλιο στα 4×200 ελεύθερο ένα βράδυ νωρίτερα.

Αφού κατέρριψε από τον προκριματικό το ολυμπιακό ρεκόρ με 49.04, κατέβηκε στον τελικό αποφασισμένος να δείξει ποιος ήταν το αφεντικό. Και τα κατάφερε, αφού πήρε το προβάδισμα από τα πρώτα μέτρα και κέρδισε καθαρά το χρυσό μετάλλιο βελτιώνοντας ξανά το ολυμπιακό ρεκόρ (48.63). Η κούρσα αυτή ήταν ιστορική, μια και για πρώτη φορά στα χρονικά τέσσερις κολυμβητές κατέβηκαν τα 50 δευτερόλεπτα. Δεύτερος τερμάτισε ο Αμερικανός Κρις Τζέικομπς (49.08), τρίτος ο Γάλλος Στεφάν Καρόν (49.62) και τέταρτος ο Σοβιετικός Γκενάντι Πρίγκοντα (49.75).

Αυτή ήταν κατά γενική ομολογία η μεγάλη αρετή του Μπιόντι. Όσο πιο δύσκολος και πιο απαιτητικός ήταν ο αγώνας, τόσο καλύτερα απέδιδε.

Τα δελφίνια και τα ταξίδια με το φορτηγό

Στον Μπιόντι δεν άρεσε η εικόνα του σταρ που είχαν καλλιεργήσει τα media το 1988, γι’ αυτό και συνήθιζε να… τρολάρει τους δημοσιογράφους που του έθεταν σχετικές ερωτήσεις. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που είχε πει παραμονές της έναρξης των αγώνων, ότι δήθεν ο μεγάλος του στόχος δεν ήταν τα επτά χρυσά μετάλλια, αλλά να κάνει πολυήμερα ταξίδια με το φορτηγό του και να διαμορφώσει την καρότσα του κατά τέτοιον τρόπο ώστε να κοιμάται εκεί!

Δεν ήταν ο απόλυτος επαγγελματίας όπως ο Φελπς, κάτι που ήταν λογικό αν αναλογιστούμε ότι η εποχή του ήταν εντελώς διαφορετική. Δεν… σκοτωνόταν στην προπόνηση και ειδικά στις περιόδους εκτός αγώνων, του άρεσε είτε να κάνει υποβρύχια κατάδυση και να παρατηρεί τα δελφίνια, τα οποία λάτρευε είτε να παίζει μπάσκετ, στο οποίο ήταν καλός λόγω ύψους.

Μικρός, άλλωστε, δεν είχε σκοπό να γίνει ο κορυφαίος κολυμβητής στον κόσμο. Άρχισε να κολυμπά πιο πολύ για χόμπι στον σύλλογο της Μοράγκα της Καλιφόρνια όπου γεννήθηκε (στις 8 Οκτωβρίου 1965) και μάλιστα στον πρώτο αγώνα του, στην τρυφερή ηλικία των πέντε ετών, ακυρώθηκε επειδή έκανε δύο άκυρες εκκινήσεις και το μαγιό του γλίστρησε απ’ το σώμα του κατά τη βουτιά. Παράλληλα έπαιζε και πόλο, χωρίς να έχει φιλοδοξίες για πρωταθλητισμό και μόνο όταν έφτασε στην πρώτη λυκείου άρχισε να εξασκείται συστηματικά, μια και οι προπονητές του αντιλήφθηκαν ότι ήταν ταχύτατος στις σύντομες αποστάσεις.

Μέχρι να αποφοιτήσει, το 1983, ο Μπιόντι είχε γίνει ο κάτοχος του λυκειακού ρεκόρ των ΗΠΑ στις 50 γιάρδες με 20.40, ενώ συνέχισε να παίζει πόλο και στην ομάδα του Πανεπιστημίου του Μπέρκλι, όπου εντάχθηκε με υποτροφία στο τμήμα Πολιτικής Οικονομίας των Βιομηχανικών Χωρών. Υπό την καθοδήγηση του προπονητή τον Νορτ Θόρντον η πρόοδός του ήταν ραγδαία κι έφτασε στην κορύφωσή της στο τέλος της πρώτης φοιτητικής του σεζόν, με την απρόσμενη πρόκρισή του στην ομάδα σκυταλοδρομίας 4×100 ελεύθερο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες (ως τέταρτος στον τελικό των 100 μέτρων).

Το όνειρο συνεχίστηκε για τον 18χρονο κολυμβητή στην κορυφαία αθλητική διοργάνωση, όπου με συναθλητές τον Κρις Κάβανο, τον Μάικ Χιθ και τον χρυσό ολυμπιονίκη στο «κατοστάρι», Ρόουντι Γκέινς, πανηγύρισε την πρωτιά με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (3:19.03). Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ο Μπιόντι είχε βρεθεί σχεδόν από το πουθενά, με ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο κρεμασμένο στο στήθος του.

Τον αποκαθήλωσε ο Ποπόφ

Από το 1985, οπότε και σάρωσε τα χρυσά μετάλλια στην Πανεπιστημιάδα του Κόμπε και τους Αγώνες του Ειρηνικού στο Τόκιο, ο «Κόνδορας της Καλιφόρνια» καθιερώθηκε ως ένα από τα «αστέρια» του μέλλοντος. Το επιβεβαίωσε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986 με τα χρυσά μετάλλια που κατέκτησε στα 100 μέτρα ελεύθερο και στις δύο σκυταλοδρομίες (4×100 ελεύθερο και 4×100 μικτή), το ασημένιο στα 100 πεταλούδα (όπου κόντραρε τον χρυσό ολυμπιονίκη του 1984 Πάμπλο Μόραλες) αλλά και τα χάλκινα στα 50, τα 200 και τα 4×200.

Οι αναμενόμενες επιτυχίες του στους Αγώνες του Ειρηνικού στο Μπρισμπέιν (τέσσερα χρυσά, ένα ασημένιο κι ένα χάλκινο) ήταν το… ορεκτικό για τη Σεούλ, όπου ο απρόσμενος αποκλεισμός του Μοράλες από το «κατοστάρι» της πεταλούδας άνοιξε τη συζήτηση για τα επτά χρυσά. Όχι για καλό, όπως ήδη αναφέραμε, αφού πολύς κόσμος στις ΗΠΑ έφτασε στο σημείο να υποτιμήσει τα πέντε χρυσά, το ένα ασημένιο και το ένα χάλκινο που κατέκτησε ο Μπιόντι. Στο τέλος του 1988, κέρδισε την πρωτιά στις ψηφοφορίες για τον κορυφαίο αθλητή της χρονιάς στην πατρίδα του, ενώ αναδείχθηκε και κορυφαίος κολυμβητής στον κόσμο από το περιοδικό «Swimming World».

Τον Ιανουάριο του 1991 που διεξήχθη το επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Περθ, θεωρούνταν ήδη βετεράνος στα 25 του χρόνια. Κράτησε, ωστόσο, τα πρωτεία στα 100 ελεύθερο, νικώντας τον Σουηδό Τόνι Βέρμερ και τον Ιταλό Τζόρτζιο Λαμπέρτι και κέρδισε άλλα δύο χρυσά στις σκυταλοδρομίες. Τον ίδιο στόχο είχε και το 1992, όταν πήγε στη Βαρκελώνη για να συμμετάσχει για τρίτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν ήξερε, όμως, ότι θα βίωνε την αποκαθήλωση ταυτόχρονα με την ανατολή του άστρου του Αλεξάντρ Ποπόφ.

Ο χαρισματικός Ρώσος κολυμβητής κέρδισε με άνεση το χρυσό μετάλλιο στα 100 ελεύθερο στις 28 Ιουλίου 1992 με 49.02, ενώ ο Μπιόντι απέτυχε να ανέβει στο βάθρο μια και τερμάτισε πέμπτος με 49.53. Δύο ημέρες αργότερα, είδε την πλάτη του Ποπόφ και στα 50 μέτρα και αναγνώρισε ιπποτικά την ανωτερότητα του αντιπάλου του. Τουλάχιστον αυτή τη φορά τερμάτισε δεύτερος και πρόσθεσε άλλο ένα ασημένιο μετάλλιο στη συλλογή του.

Χάρη στις ισχυρές ομάδες σκυταλοδρομιών των ΗΠΑ στα 4×100 ελεύθερο και τα 4×100 μικτή, ο «Κόνδορας» πανηγύρισε άλλα δύο χρυσά μετάλλια ανεβάζοντας την ατομική του συγκομιδή στους Ολυμπιακούς Αγώνες στα οκτώ (μαζί με δύο ασημένια κι ένα χάλκινο). Έτσι, το «αντίο» στις πισίνες ήταν εντέλει αρκετά γλυκό.

Δάσκαλος στη Χαβάη

Μετά το τέλος της καριέρας του ο Μπιόντι έβγαλε καλά χρήματα από τη συμμετοχή του σε διαφημίσεις και εκφωνώντας ομιλίες αυτοβελτίωσης, δραστηριότητα όμως την οποία έβρισκε βαρετή και εγκατέλειψε γρήγορα. «Ήταν ειρωνικό ότι προσπαθούσα να εμπνεύσω το κοινό για το πώς να νικήσει τις αντιξοότητες ώστε να φτάσει στην κορυφή, ενώ ανέβαινα στο βήμα σαν ζόμπι κι έλεγα πράγματα μηχανικά, χωρίς να τα νιώθω πραγματικά», δήλωσε.

Ύστερα από παρότρυνση της συζύγου του, με την οποία έχουν αποκτήσει τρία παιδιά, επέστρεψε στα θρανία στο κολέγιο του Πόρτλαντ και άρχισε μεταπτυχιακό στο παιδαγωγικό τμήμα. Μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε για πολλά χρόνια στο μεγάλο νησί της Χαβάης ως δάσκαλος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και αργότερα ως καθηγητής μαθηματικών, δραστηριότητα που συνέχισε και μετά τη μετεγκατάστασή του στην Καλιφόρνια. Παράλληλα, βέβαια, εργαζόταν περιστασιακά και ως προπονητής κολύμβησης, ενώ συνέχισε το χόμπι των υποβρύχιων καταδύσεων παρατηρώντας τις φάλαινες στη θαλάσσια περιοχή της Χαβάης.

Έχει εισαχθεί στο Διεθνές Hall of Fame της κολύμβησης, ενώ από το 2014 διοργανώνει κι έναν ετήσιο αγώνα βετεράνων που φέρει το όνομά του («Matt Biondi Masters Classic») στην 25άρα πισίνα της πόλης Σίμι Βάλεϊ. Το 2025 έπιασε δουλειά ως επικεφαλής προπονητής στην κολυμβητική ομάδα της πόλης Ρέντινγκ της Καλιφόρνια, επιβεβαιώνοντας ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, η αγάπη ενός ανθρώπου για το στοιχείο του δεν φεύγει ποτέ.

Πηγές: www.olympics.com («Matthew Biondi»), www.washingtonpost.com («THE ALBATROSS AND THE MAN WHO WOULD BE SPITZ»), www.latimes.com («Golden Shadow»), usopm.org («Matt Biondi»), www.si.com («Catching up with Matt Biondi»), Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής (εφημερίδα «Απογευματινή» της 23ης Σεπτεμβρίου 1988, εφημερίδα «Έθνος» της 24ης Σεπτεμβρίου 1988), en.wikipedia.org («Matt Biondi», «Swimming at the 1988 Summer Olympics»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 22 Αυγούστου

2021: Πεθαίνει σε ηλικία 64 ετών ο παλαίμαχος Εσθονός σφυροβόλος Γιούρι Ταμ, δύο φορές χάλκινος ολυμπιονίκης με τα χρώματα της Σοβιετικής Ένωσης (1980, 1988).

2020: Πεθαίνει σε ηλικία 84 ετών ο παλαίμαχος Σουηδός επιθετικός, Άγκνε Σίμονσον. Υπήρξε βασικό στέλεχος της Εθνικής Σουηδίας που έφτασε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1958, ενώ τη διετία 1988-90 εργάστηκε με επιτυχία ως προπονητής στον Ηρακλή.

2017: Ο παλαιστής Γιώργος Πρεβολαράκης κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 74 κ. στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ενόπλων Δυνάμεων που διεξάγεται στη Λιθουανία.

2015: O Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι μπαίνει ως αλλαγή στο 46′ του αγώνα της Μπάγερν με τη Βόλφσπουργκ και σημειώνει πέντε γκολ σε διάστημα 8 λεπτών και 59 δευτερολέπτων (51′, 52′, 55′, 57′, 60′). Πρόκειται για ρεκόρ ταχύτερου πενταρέ, καρέ και χατ τρικ στην Μπουντεσλίγκα, ενώ είναι η πρώτη φορά που ένας παίκτης που μπαίνει ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο σημειώνει πέντε τέρματα. Η Μπάγερν κερδίζει τον αγώνα με 5-1.

2005: Η Εθνική Ελλάδας νικά με 66-61 τη Ρωσία και προκρίνεται στους «4» του Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου. Πρώτος σκόρερ του αγώνα είναι ο Θοδωρής Παπαλουκάς με 23 πόντους.

2000: Ο Βίκτωρας Μήτρου κατακτά το ασημένιο μετάλλιο στα 77 κ. της άρσης βαρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ. Σηκώνει μάλιστα τα ίδια κιλά (367,5) με τον νικητή, Τζαν Σουγκάνγκ και χάνει το χρυσό επειδή είναι βαρύτερος κατά 280 γραμμάρια.

1997: Με κορυφαίο παίκτη τον τερματοφύλακα Ηλία Ατματσίδη και σκόρερ τον Ντέμη Νικολαΐδη, η ΑΕΚ νικά με 1-0 τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ, στο μεγάλο ντέρμπι της 3ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Α’ Εθνικής.

1992: Η Σεβίλλη ανακοινώνει την απόκτηση του Ντιέγκο Μαραντόνα, ο οποίος έχει μόλις εκτίσει ποινή αποκλεισμού λόγω χρήσης κοκαΐνης. Η Νάπολι εισπράττει 7,5 εκατ. δολάρια (1,5 δισ. δρχ.).

1988: Παρότι αγωνίζεται τραυματισμένος, ο Μπάμπης Χολίδης κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία των 57 κ. της ελληνορωμαϊκής πάλης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ χάρη στη νίκη του επί του Κινέζου Γιανγκ Τσανγκλίνγκ στον μικρό τελικό. Είναι το δεύτερο χάλκινο μετάλλιο που κερδίζει ο Έλληνας αθλητής ύστερα από εκείνο του 1984 στο Λος Άντζελες.

1988: Ο Σοβιετικός Βλαντίμιρ Αρτιόμοφ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο σύνθετο ατομικό της ενόργανης γυμναστικής στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ. Πίσω του κατατάσσονται οι συμπατριώτες του, Βαλέρι Λιούκιν και Ντμίτρι Μπιλοζέρτσεφ, με τους οποίους είχε ανέβει στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στο σύνθετο ομαδικό, δύο ημέρες νωρίτερα. Ο Αρτιόμοφ θα ολοκληρώσει την παρουσία του στους αγώνες με τέσσερα χρυσά κι ένα ασημένιο μετάλλιο.

1988: H Αμερικανίδα Τζάνετ Έβανς κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα ελεύθερο των Ολυμπιακών Αγώνων της Σεούλ με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (4:03.85).

1988: Μέλη της πυγμαχικής ομάδας της Νότιας Κορέας ξυλοκοπούν τον Νεοζηλανδό διαιτητή Κιθ Γουόκερ, επειδή θεωρούν ότι είχε αδικήσει τον συμπατριώτη τους Μπιουν Τζουνγκ Ιλ στον αγώνα του με τον Βούλγαρο Αλεξάνταρ Χριστόφ (1-4).

1983: Ο Τζου Τζιανχούα καταρρίπτει το παγκόσμιο ρεκόρ στο ύψος με 2.38 μ. σε μίτινγκ της Σαγκάης. Ο Κινέζος άλτης, ο οποίος το 1984 θα βελτιώσει κατά έναν πόντο το ρεκόρ σε αγώνα στο Έμπερστατ, θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει πρόωρα τον αθλητισμό ύστερα από ένα ατύχημα στην κουζίνα του.

1976: Ο Εθνικός αναδεικνύεται πρωταθλητής Ελλάδας στο πόλο για πέμπτη διαδοχική χρονιά, χάρη στη νίκη του επί του Ολυμπιακού με 6-4. Βασικοί παίκτες των «κυανόλευκων», που ολοκληρώνουν το πρωτάθλημα με δώδεκα νίκες σε ισάριθμους αγώνες, είναι οι Μάρκελος Σιταρένιος, Κούλης Ιωσηφίδης, Θωμάς και Γιάννης  Καρολόγος, Δημήτρης Κώνστας, Γιάννης Γαρύφαλλος, Σωτήρης Σταθάκης, Δημήτρης Κουγεβετόπουλος και Νάσος Κοντός.

1974: Ολοκληρώνεται το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου με τον Παναθηναϊκό να κατακτά τον τίτλο στους άνδρες και τον Πανιώνιο στις γυναίκες.

1968: Αρχίζει το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής στο οποίο οι ομάδες έχουν για πρώτη φορά το δικαίωμα να κάνουν δύο αλλαγές κατά τη διάρκεια του αγώνα. Ο κανονισμός αυτός της FIFA θα εφαρμοστεί παράλληλα σε όλη την Ευρώπη, πλην της Αγγλίας που θα τον αποδεχθεί στα τέλη της δεκαετίας του ’80.

1963: Ο 20χρονος Χούλιο Ιγκλέσιας αναγκάζεται να τερματίσει την καριέρα ως τερματοφύλακας της ομάδας νέων της Ρεάλ Μαδρίτης λόγω σοβαρού τραυματισμού σε τροχαίο ατύχημα. Θα περπατήσει ξανά ύστερα από τρία χρόνια και το 1968 θα αξιοποιήσει το χάρισμα της φωνής του υπογράφοντας συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Columbia.

1963: Ο Ολυμπιακός νικά με 2-0 την πρωταθλήτρια ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια με δύο γκολ του Γιώργου Σιδέρη, για τη 2η αγωνιστική του πρωταθλήματος της Α’ Εθνικής.

1955: Ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης νικά τον Βαγγέλη Δεπάστα στον αγώνα των 1.500 μ., στην ημερίδα του ΑΣΑΕΔ που διεξάγεται στο γήπεδο του Πανιωνίου και ταυτόχρονα βελτιώνει το πανελλήνιο ρεκόρ (3:54.4).

1927: Ο Τζιν Τένι διατηρεί τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη της πυγμαχίας, μια και νικά με νοκ άουτ στον 8ο γύρο τον Τζακ Ντέμσι σε αγώνα που διεξάγεται μπροστά σε 105.000 θεατές στο «Soldier Field» του Σικάγο. Ο αγώνας είναι γνωστός ως «The Long Count Fight», μια και ο διαιτητής Ντέιβ Μπάρι αργεί κατά τέσσερα δευτερόλεπτα να αρχίσει το μέτρημα στο νοκ ντάουν του Τένι στον 7ο γύρο, για να υποδείξει στον Ντέμσι να καθίσει σε ουδέτερη γωνία. Ο Τένι σηκώνεται στο «εννιά», συνέρχεται και τελικά κερδίζει τον αγώνα.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News