Γιώργος Χελάκης: Να βρει τον τρόπο, όχι την (μόνιμη) ενδεκάδα

Όταν μία ομάδα έχει και ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, το να διαθέτει έναν βασικό κορμό οκτώ ή εννέα ποδοσφαιριστών δεν είναι τόσο εύκολο. Οι συνεχόμενοι αγώνες, οι τραυματισμοί, η κόπωση, οι τιμωρίες κι η ανάγκη για διαχείριση του ρόστερ υποχρεώνουν τον προπονητή ν’ ανοίγει την ενδεκάδα και να χρησιμοποιεί περισσότερους παίκτες.

Το πραγματικά δύσκολο, αλλά κι απολύτως απαραίτητο, είναι άλλο: να κατασταλάξει σε έναν τρόπο παιχνιδιού που θα παραμένει σταθερός, όποιες κι αν είναι οι αλλαγές στα πρόσωπα. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται τώρα ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ. Δεν χρειάζεται να βρει απλώς την καλύτερη ενδεκάδα. Χρειάζεται να βρει τον τρόπο, με τον οποίο ο Ολυμπιακός θα μπορεί ν’ αγωνίζεται με συγκεκριμένες αρχές, ανεξάρτητα απ’ το ποιος βρίσκεται κάθε φορά στον αγωνιστικό χώρο. Ένα σχέδιο που θα είναι κατανοητό απ’ τους ποδοσφαιριστές, αλλά κυρίως εφαρμόσιμο απ’ τα χαρακτηριστικά εκείνων που διαθέτει στο ρόστερ του. Διότι διαφορετικό πράγμα είναι να σχεδιάζεις το ποδόσφαιρο που θα ήθελες να παίζει η ομάδα σου και διαφορετικό να δημιουργείς ένα ποδόσφαιρο που μπορούν πραγματικά να υπηρετήσουν οι παίκτες σου.

Μέχρι τώρα ο Ολυμπιακός δείχνει να αναζητεί αυτή την ισορροπία. Η επιθετική δυσλειτουργία του δεν αποτυπώνεται τόσο στη χαμηλή παραγωγή φάσεων όσο στην κατακόρυφα μειωμένη αποτελεσματικότητα. Η ομάδα μπορεί να φτάσει στην περιοχή, να δημιουργήσει προϋποθέσεις, να κυκλοφορήσει την μπάλα, όμως δυσκολεύεται να μετατρέψει την παρουσία της κοντά στην αντίπαλη εστία σε γκολ. Και στο ποδόσφαιρο, όσο κι αν η δημιουργία αποτελεί προϋπόθεση, στο τέλος ο πίνακας γράφει μόνο αυτό που μπήκε στα δίχτυα.

Η απουσία του Ελ Καμπί είναι χαρακτηριστική. Όχι μόνο επειδή πρόκειται για τον κατεξοχήν εκτελεστή της ομάδας, αλλά επειδή αναδεικνύει ταυτόχρονα την αδυναμία των υπολοίπων ν’ αναλάβουν μεγαλύτερο κομμάτι του σκοραρίσματος. Ο Ολυμπιακός παίρνει γκολ κυρίως από εκείνον που αγωνίζεται κάθε φορά στη θέση του σέντερ φορ. Αυτό από μόνο του αποτελεί ένα αγωνιστικό καμπανάκι. Μία ομάδα που θέλει ν’ ανταποκριθεί σε Ελλάδα κι Ευρώπη δεν μπορεί να περιμένει μονίμως απ’ τον φορ να… λύσει τον γρίφο.

Εδώ ακριβώς χρειάζεται να βάλει το χέρι του ο νέος προπονητής. Να δημιουργήσει μηχανισμούς που θα βγάζουν περισσότερους παίκτες στην περιοχή, να μοιράσει το βάρος του σκοραρίσματος και να δώσει στην ομάδα περισσότερες από μία οδούς προς το γκολ. Ν’ αποκτήσει, δηλαδή, αγωνιστική ταυτότητα που δεν θα αλλάζει κάθε φορά που αλλάζει ένα ή δύο πρόσωπα.

Διότι το ζητούμενο πλέον δεν είναι να βρεθούν έντεκα παίκτες που θα παίζουν καλά. Είναι να δημιουργηθεί μία ομάδα που θα ξέρει πώς να παίζει, όποιοι κι αν είναι αυτοί οι έντεκα. Δύσκολη δουλειά, αλλά είναι απαραίτητο να γίνει.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News