Γιώργος Χελάκης: Περνώντας στην εποχή που θα (μας) περισσεύει το ταλέντο!

Θα αργήσει πολύ να κοπάσει ο ενθουσιασμός αλλά και η συζήτηση για όσα θαυμαστά ζήσαμε το βράδυ της Κυριακής στην Γλασκώβη με την Εθνική Ελλάδος. Τέτοια κατάσταση είχαμε να ζήσουμε από το 2004. Τέτοια συναισθήματα ανάτασης αλλά και προσμονής.

Τώρα θέλουμε να περάσει ο καιρός και να ξαναδούμε μαζί τους νεαρούς της Εθνικής. Να τους δούμε να παίζουν και να τους θαυμάσουμε. Είμαι σίγουρος πως αν γινόταν να εξασφαλιστεί ένα φιλικό παιχνίδι σε κάποια κενή ημερομηνία, ο κόσμος θα γέμιζε τις εξέδρες για να δει από κοντά και να χειροκροτήσει τη νέα γενιά του ελληνικού ποδοσφαίρου. Γνωστό είναι ότι σαν λαός εύκολα ενθουσιαζόμαστε και εξίσου εύκολα μας καταλαμβάνει η απογοήτευση. Εδώ όμως έχουμε αλλαγή των δεδομένων. Εδώ μιλάμε για αδημονία. Όλοι θέλουν να δουν τους νεαρούς του Γιοβάνοβιτς με την προσδοκία να επαναλάβουν τα κατορθώματά τους. Υπάρχει πίστη ότι ο Καρέτσας, ο Κωνσταντέλιας, ο Τζόλης, ο Μουζακίτης, ο Ζαφείρης, ο Κουλιεράκης ο Βαγιαννίδης και ο Τζολάκης θα κάνουν τα ίδια συνεπικουρούμενοι από τους ελαφρώς μεγαλύτερους.

Δεν βρίσκω πως υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα από τη λαχτάρα να ξαναδείς κάτι που σου άρεσε πολύ. Σε αυτή τη φάση βρισκόμαστε τώρα. Ζούμε από Πέμπτη σε Κυριακή μια εντελώς διαφορετική κατάσταση. Η γκρίνια από την ήττα διαδέχτηκε την ευφορία από τη νίκη και την εξαιρετική εμφάνιση. Τώρα δεν ψάχνει (σχεδόν) κανείς σε ποια ομάδα παίζει ο Μουζακίτης η ο Κωνσταντέλιας. Δεν φαίνεται (επιτέλους) να μας ενδιαφέρει το θέμα. Αντίθετα, μας ενδιαφέρει πότε θα τους ξαναδούμε να παίζουν μαζί. Να ζωγραφίζουν στο γήπεδο. Είναι η διάχυτη εντύπωση, σχεδόν η βεβαιότητα, ότι οι πιτσιρικάδες του Γιοβάνοβιτς θα μας χαρίσουν κι άλλες στιγμές έκστασης. Εδώ δεν μιλάμε πια για το καλό αποτέλεσμα που θα παραμένει , έτσι κι αλλιώς το ζητούμενο.

Μιλάμε για ωραία μπάλα για θεαματικές ενέργειες για επίδειξη ανωτερότητας. Για την βαθιά ικανοποίηση που σου δίνει να βλέπεις τον Αντι Ρόμπερτσον να βγαίνει αλλαγή γιατί δεν μπορεί να τα φέρει βόλτα με τον δεκαεφτάχρονο Κωνσταντίνο Καρέτσα. Αυτό είναι που θέλουμε να ξαναζήσουμε. Περνάμε σε άλλη εποχή. Στην εποχή που μας περισσεύει το ταλέντο χωρίς να μας λείπει το πάθος και η μαχητικότητα.