Νίκος Σαρίδης: Πότε… Καλλιπάτειρες και πότε αντάρτισσες

Στη γνωστή -στους φανατικούς σινεφίλ τουλάχιστον- ταινία «Οφσάιντ», του Τζαφάρ Παναχί, ένα γκρουπ κοριτσιών στο Ιράν σκαρφίζονται διάφορα για να τρυπώσουν στο γήπεδο και να δουν το παιχνίδι με το Μπαχρέιν για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006. Ωστόσο συλλαμβάνονται, με αποτέλεσμα να συμβούν διάφορα, ευτράπελα και μη…

Γιατί στο Ιράν, όπως όλοι ξέρουμε, το θεοκρατικό καθεστώς ούτε αυτό δεν επέτρεπε στις γυναίκες, μη τυχόν και σκανδαλιστούν απ’ τα αγορίστικα κορμιά ή δεν ξέρω κι εγώ από τι άλλο. Μέχρι το 2019, που υπό την πίεση της ΦΙΦΑ, ήρθη για πρώτη φορά η σχετική απαγόρευση, χωρίς πάντως να επιτραπεί σε μόνιμη βάση, η παρουσία στις κερκίδες των γηπέδων σε μία χώρα 80-90 εκατομμυρίων κατοίκων, η οποία λατρεύει το ποδόσφαιρο, ήταν καθαρά ανδρικό προνόμιο. Θα μου πεις ότι και στην Ελλάδα δεν επιτρεπόταν κάποτε η είσοδος των γυναικών στα στάδια και στους Ολυμπιακούς Αγώνες η Καλλιπάτειρα (με τ’ όνομα) είχε μεταμφιεστεί, προκειμένου να παρεισφρήσει στους θεατές και να καμαρώσει τον αθλητή γιο της. Μόνο που αυτό συνέβη στην Αρχαιότητα. Τον 21ο αιώνα μ.Χ. είναι εξωφρενικό οι γυναίκες, στην Τεχεράνη, στο Ριάντ κι οπουδήποτε, να υποχρεώνονται απ’ τις συνθήκες να παριστάνουν τις Καλλιπάτειρες.

Η σχέση ιρανικού ποδοσφαίρου και γυναίκας, όμως, δεν έχει να κάνει μόνο με το δικαίωμα της εισόδου στο γήπεδο. Εχει πολλές πτυχές. Οπως, για παράδειγμα, ότι οι παίκτριες που επιδίδονται στο συγκεκριμένο σπορ αγωνίζονται με μαντήλα στο κεφάλι. Την πιο ζόρικη πτυχή, βεβαίως, τη ζούμε τα τελευταία εικοσιτετράωρα με την εθνική ομάδα Γυναικών της χώρας και το θρίλερ που εκτυλίσσεται στην Αυστραλία, έπειτα απ’ την άρνηση των διεθνών Ιρανών να τραγουδήσουν τον εθνικό ύμνο στο ματς με τη Νότιο Κορέα. Μία πράξη, που χαρακτηρίστηκε από κυβερνητικά χείλη ως «η κορυφή της ατιμίας». Μπορεί στο επόμενο παιχνίδι τους, κόντρα στις Φιλιππίνες, οι κοπέλες να τραγούδησαν -εντελώς… αυθορμήτως τον εθνικό ύμνο και να χαιρέτησαν στρατιωτικά, αλλά ούτε οι ίδιες δεν πιστεύουν ότι έχουν εξασφαλίσει συγχωροχάρτι. Γι’ αυτό και πέντε εξ αυτών εκδήλωσαν την πρόθεση ν’ αυτομολήσουν.

Είναι κάπως οξύμωρο, βεβαίως, ότι έκκληση στις αυστραλιανές αρχές γι’ άσυλο στα πέντε κορίτσια απηύθυνε κι ο Ρεζά Παχλαβί, ο γιος του τελευταίου Σάχη. Στα χρόνια του μπαμπά του, βλέπετε, η SAVAK, η μυστική αστυνομία του Σάχη ήταν φόβος και τρόμος, για Ιρανούς και Ιρανές. Ξενίζει, συνεπώς, ο ρόλος του θεματοφύλακα των ανθρώπινων δικαιωμάτων που ανέλαβε ο γιος, 47 χρόνια μετά την πτώση εκείνου του καθεστώτος. Ο οποίος γιος ονειρεύεται, φυσικά, μία νέα τάξη πραγμάτων στο Ιράν, με τον ίδιο στο τιμόνι. Συμβαίνει, άλλωστε, με τους γόνους…

Οπως και να ’χει, δεν είναι πολύ τιμητικό, για καμία διεκδίκηση (κι ας μη φταίει η… διεκδίκηση), να  προσπαθεί να την πατρονάρει ο υιός ενός μονάρχη που κάποτε κηρύχτηκε ανεπιθύμητος. Είναι, ας πούμε, σαν να εμπιστεύεται κάποιος Ελληνας την τύχη του στον… Παύλο ντε Γκρες ή σε οποιονδήποτε του αυτού φυράματος και του αυτού αριθμού ενσήμων. Οπως οξύμωρη, ασφαλώς, είναι η ευαισθησία για την τύχη των Ιρανών παικτριών και του Ντόναλντ Τραμπ, που κάλεσε κι ελόγου του τους Αυστραλούς να δώσουν στις κοπέλες άσυλο. Σιγά μην έβαλε και τα κλάματα…

Απ’ την πλευρά μας, δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε στις Ιρανές παίκτριες το καλύτερο για τις ίδιες και τις οικογένειές τους.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News