Γιώργος Χελάκης: Η Γαλλία δεν φοβάται κανέναν, μόνο τον ίδιο της τον εαυτό

Υπάρχουν ομάδες που κερδίζουν. Υπάρχουν ομάδες που πείθουν. Υπάρχουν κι εκείνες που μετατρέπουν κάθε εμφάνισή τους σε ποδοσφαιρική παράσταση. Η Γαλλία ανήκει ξεκάθαρα στην τρίτη κατηγορία.

Μέχρι στιγμής, οι «τρικολόρ» παρουσιάζουν το πιο ολοκληρωμένο κι ελκυστικό ποδόσφαιρο της διοργάνωσης, επιβεβαιώνοντας με εμφατικό τρόπο ότι διαθέτουν το πληρέστερο σύνολο του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο δε Εμπαπέ, όπως είχε υποσχεθεί, παίζει σαν δαιμονισμένος. Η πορεία τους δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Η δυναμική επικράτηση απέναντι στη Σενεγάλη, η άνετη νίκη επί του Ιράκ, η επιβλητική τεσσάρα απέναντι στη Νορβηγία κι η πειστική πρόκριση κόντρα στη Σουηδία συνθέτουν μία διαδρομή που αποπνέει κυριαρχία. Το σημαντικότερο, όμως, δεν είναι τα αποτελέσματα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο έρχονται. Η Γαλλία επιβάλλει τον ρυθμό της, ελέγχει τον χώρο, δημιουργεί αδιάκοπα και δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να επιταχύνει όποτε εκείνη το αποφασίσει. Το βάθος του ρόστερ της μοιάζει σχεδόν ανεξάντλητο. Κάθε αλλαγή διατηρεί αναλλοίωτη την ποιότητα, ενώ ο ανταγωνισμός ανεβάζει ακόμη περισσότερο το επίπεδο. Ωστόσο, εκείνο που κάνει τη συγκεκριμένη ομάδα πραγματικά ξεχωριστή είναι η τακτική της ευελιξία. Η μετατόπιση του Μικαέλ Ολίσε σε έναν ελεύθερο ρόλο πίσω απ’ την επιθετική τριάδα αποτελεί μία από τις πιο ευφυείς κινήσεις του Ντιντιέ Ντεσάν.

Aγωνιζόμενος ως εσωτερικός χαφ, με απόλυτη ελευθερία κινήσεων, ο Ολίσε συνδέει ιδανικά τις γραμμές, δημιουργεί συνεχώς υπεραριθμίες κι ανοίγει νέους διαδρόμους ανάπτυξης. Η παρουσία του προσφέρει τεράστια ποικιλία στην επιθετική λειτουργία και μετατρέπει τη γαλλική επίθεση σε έναν διαρκή γρίφο για κάθε αντίπαλο προπονητή.

Αυτό διότι γύρω του κινούνται ποδοσφαιριστές με σπάνια ατομική ποιότητα. Ο Κιλιάν Εμπαπέ, ο Ουσμάν Ντεμπελέ, ο Μικαέλ Ολίσε κι ο Ραγιάν Τσέρκι είναι τέσσερις ποδοσφαιριστές που μπορούν, με μία μόνο προσωπική ενέργεια, να διαλύσουν ακόμη και την πιο οργανωμένη άμυνα. Οταν οι εμπνεύσεις τους συνδυάζονται, η ανάπτυξη της Γαλλίας αποκτά απρόβλεπτο χαρακτήρα κι οι αντίπαλες άμυνες αδυνατούν να προσαρμοστούν. Ακόμη και απέναντι σε μία Σουηδία που αμύνθηκε μαζικά, με σχεδόν όλους τους ποδοσφαιριστές πίσω απ’ την μπάλα, οι «τρικολόρ» βρήκαν χώρους εκεί όπου φαινομενικά δεν υπήρχαν. Οι συνεχείς εναλλαγές θέσεων, η ταχύτητα στην  κυκλοφορία κι η ποιότητα των εκτελέσεων παρήγαγαν δεκάδες τελικές προσπάθειες, αποδεικνύοντας ότι αυτή η ομάδα διαθέτει λύσεις απέναντι σε κάθε αγωνιστικό σενάριο. Κι όμως! Οσο παράδοξο κι αν ακούγεται, ο μεγαλύτερος αντίπαλος της Γαλλίας δεν βρίσκεται στην απέναντι πλευρά του γηπέδου.

H ιστορία έχει δείξει ότι το τεράστιο ταλέντο της συχνά συνοδεύεται από στιγμές εφησυχασμού κι υπερβολικής αυτοπεποίθησης. Σε διοργανώσεις όπου παρουσιαζόταν ως το απόλυτο φαβορί, ένα λάθος, μία στιγμή αδράνειας ή μία κακή βραδιά αποδείχτηκαν αρκετά για ν’ ανατρέψουν κάθε  πρόβλεψη. Αν οι ποδοσφαιριστές του Ντεσάν παραμείνουν προσηλωμένοι και πιστοί στο αγωνιστικό τους πλάνο, δύσκολα θα βρεθεί ομάδα ικανή να τους σταματήσει. Ισως μόνο η Ισπανία να διαθέτει τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά για να τους κοιτάξει στα μάτια. Mέχρι τότε, όμως, η Γαλλία δεν χρειάζεται ν’ αποδείξει τίποτε άλλο. Παίζει, με διαφορά, την καλύτερη μπάλα της διοργάνωσης. Κι αν αποφύγει την παγίδα του ίδιου της του εαυτού, διαθέτει όλα τα εφόδια για να ανεβεί ξανά στην κορυφή του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ωστόσο, κάθε προγνωστικό μπορεί να πέσει στον… κουβά. Η Αργεντινή κι η Βραζιλία αυτό θα προσπαθήσουν να κάνουν…

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News