Νίκος Σαρίδης: Ο παμμέγιστος Φράνκο Μπαρέζι

Ο Μπέπε Μπαρέζι έπαιξε 16 χρόνια, ως αμυντικός ή «κόφτης», στην πρώτη ομάδα της Ιντερ, απ’ τα 18 του μέχρι τα 34, ενώ φόρεσε και τη φανέλα της Εθνικής Ιταλίας, συμμετέχοντας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού το 1986. Εντούτοις, όταν λέμε Μπαρέζι, το μυαλό όλων μας πηγαίνει κατευθείαν στον κατά δύο χρόνια μικρότερό του, τον Φράνκο.

Πρώτα σ’ αυτόν ή μονάχα σ’ αυτόν. Ανεξήγητο; Καθόλου. Διότι ο Φραντσίνο (τον αναφέρουν κι έτσι οι Ιταλοί) δεν υπήρξε απλώς ένας παίκτης υψηλού επιπέδου, αλλά ολόκληρος μύθος. Για τους μεταμιλένιαλ, ίσως να μην είναι τόσο εύκολο ν’ αντιληφθούν πόσο τεράστιος υπήρξε ως ποδοσφαιριστής ο Βενιαμίν των αδερφών Μπαρέζι, που δυστυχώς «έφυγε» χθες, νικημένος απ’ τον καρκίνο του πνεύμονα (πόσο ειρωνικό κι άδικο ο άνθρωπος που έγραψε ιστορία με το «6» της Μίλαν να πεθαίνει στα 66). Οι υπόλοιποι, όμως, όσοι τον ζήσαμε, κυρίως στα χρόνια της θεσπέσιας Μίλαν του Αρίγκο Σάκι, αλλά και κατόπιν με τον Φάμπιο Καπέλο στην άκρη του πάγκου της, ξέρουμε καλά για τι μέγεθος μιλάμε και για τι προσωπικότητα. Θα μείνει για πάντα χαραγμένος στη συλλογική μνήμη ως ο μεγάλος αρχηγός της Μίλαν κι ως ένας απ’ τους σπουδαιότερους λίμπερο που βγήκαν ποτέ. Θα μείνει, επίσης, ως σύμβολο αφοσίωσης σε μια ομάδα. Αυτός, ο Φραντσέσκο Τότι στη Ρόμα… λίγοι κι εκλεκτοί.

Διά βίου στο κέντρο της άμυνας της Μίλαν ο Φράνκο, πότε έχοντας στο πλάι του σέντερ μπακ όπως ο Αλμπέρτο Μινόια κι ο Νατζαρένο Κανούτι και πότε πιο γνωστά ονόματα (Φούλβιο Κολοβάτι, Φιλίπο Γκάλι, Μπίλι Κοστακούρτα), πήρε τη σκυτάλη του κορυφαίου λίμπερο του Καμπιονάτο απ’ τον Γκαετάνο Σιρέα, τον κλασάτο αμυντικό ηγέτη της Γιουβέντους και της (εστεμμένης του 1982) «Σκουάντρα Ατζούρα». Εξελίχθηκε σε μια απ’ τις κορυφαίες «σκούπες» όλων των εποχών και συνδέθηκε με τις ενδοξότερες στιγμές των «ροσονέρι», με τις εποχές όπου το «Σαν Σίρο» παλλόταν από ενθουσιασμό.

Ο «Κάιζερ Φραντς», όπως ήταν το παρατσούκλι του Φραντσίνο – κάτι δηλαδή σαν τον Μπεκενμπάουερ – έγινε κάποια εποχή ηγέτης και στην εθνική Ιταλίας, ασχέτως αν δεν ήταν γραφτό του να κερδίσει Μουντιάλ. Εφτασε, πάντως, πολύ κοντά στην πηγή, τότε με το χαμένο πέναλτι του Ρομπέρτο Μπάτζιο στον τελικό του 1994 της Ιταλίας με τη Βραζιλία στην Πασαντένα.

Βέβαια, ξεχνάμε τα δάκρυα του Φράνκο Μπαρέζι στο δικό του άστοχο χτύπημα, που ήταν το πρώτο στη σειρά. Ο Σάκι, ομοσπονδιακός τεχνικός τον καιρό εκείνο, τον είχε επιστρατεύσει άρον άρον, βλέπετε, καθώς ο Μπαρέζι στο δεύτερο παιχνίδι της πατρίδας του στη διοργάνωση είχε τραυματιστεί στον μηνίσκο. Ηταν ο ηγέτης, γι’ αυτό κι ο εκλέκτορας τον ήθελε πάση θυσία στον τελικό. Εκτός από Παγκόσμιο Κύπελλο, ο αείμνηστος Φράνκο δεν γεύθηκε ούτε Χρυσή Μπάλα.

Ηρθε δεύτερος στη σχετική ψηφοφορία το 1989, χάνοντας την υπέρτατη ατομική διάκριση από έναν «ομόσταβλο» στο Μιλανέλο, τον Μάρκο Φαν Μπάστεν. Είκοσι ολόκληρα χρόνια έπαιξε με τη φανέλα της Μίλαν ο «Πισινίν», όπως ήταν ένα άλλο παρατσούκλι του. Τον ξεπέρασε δηλαδή σε συμμετοχές με τα μελανέρυθρα μονάχα το έτερο τοτέμ του συλλόγου, ο Πάολο Μαλντίνι.

Ο οποίος Μαλντίνι, στο δικό του ξόδι, μέσω social media, σημείωσε – μεταξύ άλλων – για τον άλλοτε συμπαίκτη του: «Με προστάτευσες ως παιδί, με καθοδήγησες ως αγόρι και με ενέπνευσες ως άντρα». Από τη Sportday, λοιπόν, ανυπέρβλητε Φράνκο Μπαρέζι, καλό ταξίδι. Παρά δήμον ονείρων. Στον τόπο, δηλαδή, απ’ όπου περνούν οι ψυχές, σύμφωνα με την τελευταία ραψωδία της Οδύσσειας.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News