Είναι λίγο άδικο να είσαι ο Ολυμπιακός

Στον κόσμο του Ολυμπιακού, αρέσει να του λένε πως είναι εθισμένος στη νίκη, παντρεμένος με αυτή. Του αρέσει να ακούει πως το πρωτάθλημα είναι υποχρέωση, πως ο σκοπός δεν αγιάζει ντε και καλά τα μέσα.

Δεν καταλαβαίνει -ή επιλέγει να μην καταλάβει- όμως πως ενίοτε αυτή η λογική είναι επικίνδυνη. Και εξηγούμε: οι Πειραιώτες ξεκίνησαν τη νέα σεζόν ως δεύτεροι του περσινού πρωταθλήματος, κοντά στον τρίτο και με τον τέταρτο πολύ αλλαγμένο. Παρόλο αυτά, ο καλοκαιρινός πήχης στα πάντα είναι υψηλότερος κι από της πρωταθλήτριας. 

Αυτό αφορά τόσο το πως βλέπει τα Ολυμπιακά πράγματα η ίδια η κοινότητα του συλλόγου, όσο και οι ανταγωνιστές. Η Ναϊμέγκεν, για παράδειγμα, δεν εξετάστηκε ποτέ. Πέρασε στο συλλογικό υποσυνείδητο ως χαμηλό εμπόδιο. Γιατί; «Γιατί Ολυμπιακός είσαι, δε γίνεται να φοβάσαι κάποια Ναϊμέγκεν». Οπότε κάθε φορά που κάποιος σηκώνει το χέρι του για να πει μια καλή κουβέντα για το καλοκουρδισμένο μηχάνημα του Σρέντερ, «χρησιμοποιεί δικαιολογίες για να κρύψει την κακή εικόνα του Ολυμπιακού». 

Έχουμε φτάσει Αύγουστο και το εξωτερικό κλίμα στον περσινό τέταρτο και 16 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα Παναθηναϊκό, είναι συνολικά καλύτερο από ό,τι στον Ολυμπιακό. Οι «πράσινοι» ήρθαν ισόπαλοι με μία ΤΣΣΚΑ 1948 που αξίζει όσο ένας παίκτης του ρόστερ του Νίστρουπ, ενώ οι «ερυθρόλευκοι» άκουσαν μια νύχτα νωρίτερα τα εξ αμάξης που δε νίκησαν στο πρώτο τους επίσημο παιχνίδι (και όχι τρίτο) τη Ναϊμέγκεν. Οι Ολλανδοί εξισώνονται… με ομάδα τοπικού ή με κάποιον τεταρτοπέμπτο Βαλκανικού πρωταθλήματος, επειδή ο Ολυμπιακός (θέλει να) περνά ως «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω».

Το ίδιο εφαρμόζει και στα μεταγραφικά. Ο Μίλαν Βιτάλις μπορεί να είναι ο επόμενος MVP του πρωταθλήματος, όμως φανταστείτε τον Ολυμπιακό να χάνει τον προηγούμενο (MVP του πρωταθλήματος) και στη θέση του να παίρνει κάποιον ποδοσφαιριστή από τη Γκιόρ… 

Εν πάσει περιπτώσει, αυτό που αξίζει να μείνει ως συμπέρασμα είναι ότι ίσως λίγη λιγότερη αρνητικότητα δε βλάπτει. Είναι Αύγουστος και ο Ολυμπιακός ακόμα χτίζεται. Με τα καλά του, με τα κακά του και με τον προπονητή του. Τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, που ό,τι κι αν γίνει, όταν ακούγεται το όνομά του στο Καραϊσκάκη, θα αποθεώνεται.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News