Σαν Σήμερα - Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου: Ο μύθος του «Ηρακλή τσέπης» άρχισε από τη Σεούλ το 1988

Οι μάχες του Βαλέριου Λεωνίδη με τον Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου αποτέλεσαν αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής αθλητικής επικαιρότητας στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Προσέλκυαν το ενδιαφέρον ακόμα και ανθρώπων που δεν ασχολούνταν με την άρση βαρών.

Δεν θα ήταν υπερβολή αν τις συγκρίναμε με τις αντίστοιχες αναμετρήσεις του Εμμανουήλ Καραλή με τον Μόντο Ντουπλάντις στο επί κοντώ. Εκτός απ’ το ότι ο μικρόσωμος Τούρκος έβρισκε πάντοτε τον τρόπο να βγαίνει νικητής (ακόμα κι όταν είχε σηκώσει λιγότερα κιλά!), είχε και πολλούς Έλληνες θαυμαστές, που τον αναγνώριζαν ως τον κορυφαίο αρσιβαρίστα όλων των εποχών. Ειδικά μέχρι την ολοκλήρωση της καριέρας του Πύρρου Δήμα το 2004, δεν είχε αντίπαλο κάθε φορά που άνοιγε η συγκεκριμένη δημόσια συζήτηση.

Ο μύθος του «Ηρακλή τσέπης» (παρατσούκλι που πήρε από το ύψος του, το οποίο ήταν μόλις 1,47 μ.), πάντως, είχε αρχίσει να «χτίζεται» πολύ πριν εμφανιστεί στο διεθνές προσκήνιο ο Λεωνίδης. Από τις 20 Σεπτεμβρίου 1988, όταν κατέκτησε με… περίπατο το πρώτο από τα τρία χρυσά ολυμπιακά μετάλλια της καριέρας του, στους αγώνες της Σεούλ.

Δεν είχαν περάσει ούτε δύο χρόνια από την κινηματογραφική απόδρασή του από τη Βουλγαρία (μέσω Αυστραλίας, όπως θα δούμε πιο κάτω), ενώ οι συνεχείς αναφορές των σχολιαστών της ΕΡΤ στο κατόρθωμά του να σηκώσει τρεις φορές το βάρος του στο επολέ-ζετέ, τον έκανε να μοιάζει… εξωγήινος στα μάτια των τηλεθεατών – ειδικά όσων ήταν νεαροί σε ηλικία.

Άρχιζε όταν τελείωναν οι υπόλοιποι

Μόλις 21 ετών ήταν ο Σουλεϊμάνογλου την ημέρα της διεξαγωγής του αγώνα της Σεούλ και κάθε άλλο παρά άγνωστος ήταν στους κύκλους της άρσης βαρών. Το 1985, όταν ακόμα αγωνιζόταν με τα χρώματα της Βουλγαρίας ως Ναούμ Σαλαμάνοφ, είχε κατακτήσει τρία χρυσά μετάλλια (στο αρασέ, το επολέ-ζετέ και το σύνολο) στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Σεντερτάλιε, επιτυχία που επανέλαβε και το 1986 στη Σόφια, σημειώνοντας τρία παγκόσμια ρεκόρ.

Κάτι αντίστοιχο έκανε και στις 20 Σεπτεμβρίου 1988, με τα χρώματα της Τουρκίας. Ο… best of the rest της κατηγορίας των 60 κ. ήταν ο Βούλγαρος Στέφαν Τοπούροφ, ο οποίος ολοκλήρωσε τις τρεις προσπάθειές του στο αρασέ σηκώνοντας 137,5 κ. – μια και απέτυχε δύο φορές στα 142,5 κ. Και στη συνέχεια είδε μαζί με τους υπόλοιπους τον Σουλεϊμάνογλου να ξεκινά σηκώνοντας άνετα τα 145 κ. στην πρώτη προσπάθεια και στη συνέχεια να καταρρίπτει δύο φορές το παγκόσμιο ρεκόρ. Πρώτα με 150,5 κ. και κατόπιν με 152,5 κ.!

Δεδομένου ότι στους Ολυμπιακούς Αγώνες απονέμονται μετάλλια μόνο για την επίδοση κάθε αθλητή στο σύνολο, η διαφορά των 15 κ. στην πρώτη από τις δύο κινήσεις είχε κρίνει ουσιαστικά τα πάντα. Ο Σουλεϊμάνογλου, όμως, ήθελε να σπάσει τα παγκόσμια ρεκόρ και στο επολέ-ζετέ και στο σύνολο. Αυτήν τη φορά δεν άρχισε τις προσπάθειές του όταν είχαν τελειώσει όλοι οι υπόλοιποι και μάλιστα είδε τον Τοπούροφ να σηκώνει στη δεύτερη προσπάθειά του τα 175 κ. που είχε σηκώσει κι εκείνος με την πρώτη. Η συνέχεια, όμως, ήταν αδιανόητη.

Ο «Ηρακλής τσέπης» έβαλε στην μπάρα 188,5 κ. για να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ που είχε σημειώσει ως Σαλαμάνοφ, τον Νοέμβριο του 1986 στη Σόφια. Αν και αντιμετώπισε προβλήματα με την ισορροπία του τα κατάφερε εν μέσω αποθέωσης και στη συνέχεια δοκίμασε τις δυνάμεις του και στα 190 κ. Και τα σήκωσε κι αυτά, με μια πιο… ελεγχόμενη προσπάθεια!

Ο Τοπούροφ δεν αποπειράθηκε καν να κοντράρει τον Σουλεϊμάνογλου και άφησε την τρίτη του προσπάθεια. Αρκέστηκε στο ασημένιο μετάλλιο, μια και δεν μπορούσε να τα βάλει με το θαύμα της φύσης, που κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ και στο σύνολο (με 342,5 κ.). Έως και σήμερα, μάλιστα, ο Τούρκος παραμένει ο μοναδικός αρσιβαρίστας που έχει σηκώσει στο επολέ-ζετέ δέκα κιλά περισσότερα από το σωματικό του βάρος επί τρία (60-190 κ.)

Με θαυμασμό παρακολουθούσε τον Σουλεϊμάνογλου και ο Έλληνας πρωταθλητής, Γιάννης Σιδηρόπουλος, ο οποίος είχε αγωνιστεί στο πρώτο (και θεωρητικά πιο αδύναμο) γκρουπ και συμμετείχε στον σχολιασμό του αγώνα στη ζωντανή μετάδοση της ΕΡΤ. Δεν δίστασε, μάλιστα, να πανηγυρίσει… στον αέρα όταν εξασφάλισε την έκτη θέση στη γενική κατάταξη, μετά την τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια του Ιάπωνα Καζουσίκε Ογκούρι.

Η κινηματογραφική απόδραση από τη Βουλγαρία

Ο «Ηρακλής τσέπης» γεννήθηκε ως Ναΐμ Σουλεϊμάνοφ στις 23 Ιανουαρίου 1967 στο Πτίτσαρ, ένα χωριό της νότιας Βουλγαρίας που απέχει μερικά χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Ελλάδα και συγκεκριμένα τον νομό Ροδόπης. Είχε τουρκική εθνοτική καταγωγή, όπως και οι υπόλοιποι κάτοικοι της περιοχής. Κάτι αντίστοιχο ίσχυε και στο Μόμτσιλγκραντ, την πόλη στην οποία μετακόμισε η οικογένειά του όταν εκείνος ήταν μόλις τριών ετών.

Όπως είχε πει ο κορυφαίος αρσιβαρίστας, δεν είχε κανένα πρόβλημα να εκπροσωπεί τη χώρα όπου γεννήθηκε. Άλλαξε στάση, όμως, όταν στα τέλη του 1984 ο κομμουνιστής ηγέτης Τόντορ Ζίβκοβ άρχισε μια εκστρατεία για την αφομοίωση των τουρκικών πληθυσμών, ύστερα από μία έρευνα που αποκάλυψε ότι ο ρυθμός των γεννήσεων στις περιοχές όπου κατοικούσαν μουσουλμάνοι ήταν μεγαλύτερος από αυτόν στην υπόλοιπη χώρα.

Η εκστρατεία ονομάστηκε «Διαδικασία Αναγέννησης» και σύμφωνα με την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας περιλάμβανε το κλείσιμο των τζαμιών, την απαγόρευση των μουσουλμανικών γιορτών και τη χρήση της τουρκικής γλώσσας, καθώς και την αλλαγή των ονομάτων τους ώστε να ηχούν «βουλγάρικα».

Ο Σουλεϊμάνογλου δεν είχε προχωρήσει στην αλλαγή του ονόματός του, όμως το 1985, όταν επέστρεψε από ένα προπονητικό καμπ της εθνικής ομάδας στη Μελβούρνη, οι αρχές κατέσχεσαν το διαβατήριό του. Όταν του το επέστρεψαν, είδε ότι στη θέση του ονοματεπωνύμου αναγραφόταν πλέον το «Ναούμ Σαλαμάνοφ».

Όπως δήλωσε ο Σουλεϊμάνογλου σε συνέντευξή του στους «Los Angeles Times» στις 31 Μαΐου 1987, η αλλαγή του ονόματος παρά τη θέλησή του ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και τον ώθησε να αυτομολήσει για την Τουρκία. Επί έναν και πλέον χρόνο αναζητούσε τον τρόπο διαφυγής και τον βρήκε τον Δεκέμβριο του 1986, όταν ταξίδεψε με την εθνική ομάδα της Βουλγαρίας στη Μελβούρνη για το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Εκεί οργάνωσε το σχέδιό του με τη βοήθεια ενός φίλου του που είχε κι αυτός τουρκική καταγωγή. Και το εφάρμοσε αφού πήρε κανονικά μέρος στη διοργάνωση, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση στην κατηγορία των 60 κ. Μια μέρα που βρισκόταν στο λόμπι του ξενοδοχείου όπου διέμενε η εθνική ομάδα προσποιήθηκε ότι πήγαινε στην τουαλέτα, χάθηκε από τα μάτια των ανθρώπων της αποστολής που τον είχαν υπό επιτήρηση και διέφυγε με τον φίλο του που τον περίμενε στο αυτοκίνητό του.

Ο Σουλεϊμάνογλου παρέμεινε κρυμμένος για δύο μέρες στο σπίτι του φίλου του προτού παραδοθεί στην αυστραλιανή αστυνομία. Στη συνέχεια κατέφυγε στην τουρκική πρεσβεία στην πρωτεύουσα Καμπέρα όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο και με την παρέμβαση του προέδρου της Τουρκίας, Τουργκούτ Οζάλ, ταξίδεψε με ασφάλεια στο Λονδίνο κι από κει στην Άγκυρα.

Οι κατηγορίες των Βούλγαρων για απαγωγή

Οι Τούρκοι υποδέχθηκαν με τιμές τον Σουλεϊμάνογλου, όμως οι Βούλγαροι δεν μπορούσαν να χωνέψουν ότι είχαν χάσει έναν αθλητή τόσο μεγάλης κλάσης μέσα από τα χέρια τους. Το ζήτημα είχε λάβει πολιτική διάσταση, λόγω και του γεγονότος ότι η γενέτειρα του αρσιβαρίστα ανήκε στο Ανατολικό Μπλοκ και ο Ψυχρός Πόλεμος βρισκόταν στην κορύφωσή του.

Τον Μάρτιο του 1987, όταν το εκτελεστικό συμβούλιο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών συνεδρίασε στην Αθήνα, ο εκπρόσωπος της Βουλγαρίας Χρίστο Μερένζεφ κατηγόρησε τους Τούρκους ότι είχαν απαγάγει τον Σουλεϊμάνογλου και ζήτησε να μην του επιτραπεί να αγωνιστεί με τα χρώματα της νέας του πατρίδας. Το συμβούλιο αποφάσισε τελικά τον διετή αποκλεισμό του, που άρχιζε από την ημέρα της αυτομόλησής του, κάτι που σήμαινε ότι θα έχανε τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ.

Ωστόσο, το γεγονός ότι επρόκειτο για ένα από τα κορυφαία ονόματα του αθλήματος άλλαξε υπέρ του τα δεδομένα. Υπέρ του τάχθηκε ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ στο συμβούλιο, Κλάρενς Τζόνσον, ο οποίος ζήτησε από τους Βούλγαρους να γίνουν πιο ελαστικοί. Ο εκπρόσωπος της Τουρκίας, Αρίφ Νουσρέτ Σάι, προσπάθησε να κερδίσει την εύνοια των Αμερικάνων με έναν άλλο τρόπο, αφού είπε: «Ό,τι είναι για την πυγμαχία ο Μοχάμεντ Αλί, για το ποδόσφαιρο ο Μαραντόνα και για τους πολιτικούς ηγέτες ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, αυτό είναι κι ο Ναΐμ για την άρση βαρών».

Οι Τούρκοι έπεισαν τελικά τη βουλγαρική κυβέρνηση να άρει το βέτο για τη συμμετοχή του Σουλεϊμάνογλου καταβάλλοντάς της το υπέρογκο ποσό του 1 εκατ. δολαρίων! Ο «Ηρακλής τσέπης» έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την ημισέληνο στο στήθος την άνοιξη του 1988 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Κάρντιφ (όπου κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια στα 60 κ.) και στη Σεούλ άρχισε να «χτίζει» τον μύθο του κορυφαίου αρσιβαρίστα όλων των εποχών.

Σαρωτικός και στη Βαρκελώνη

Μετά το πρώτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο ο Σουλεϊμάνογλου ήταν ένας διεθνούς βεληνεκούς αθλητικός αστέρας. Σάρωνε τα χρυσά μετάλλια σε όποια διοργάνωση συμμετείχε και οι Έλληνες φίλαθλοι τον θαύμασαν και στην Αθήνα, πρώτα στο Παγκόσμιο και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1989 και κατόπιν στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1991.

Το 1992 πήγε στη Βαρκελώνη για τους Ολυμπιακούς Αγώνες χωρίς να «βλέπει» κανέναν αντίπαλο και επιβεβαίωσε τα προγνωστικά, παρότι ο Βούλγαρος Νικολάι Πεσάλοφ δεν έμεινε τόσο πίσω του όσο είχε μείνει ο Τοπούροφ το 1988. Οι άνετες νίκες συνεχίστηκαν και στις διεθνείς διοργανώσεις του 1993 και του 1994 και μόνο το 1995 αντιμετώπισε για πρώτη φορά το φάσμα της ήττας από τον Λεωνίδη, σε εκείνον τον απίθανο αγώνα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Γκουανγκζού.

Ανάλογη πίεση του άσκησε ο Έλληνας πρωταθλητής και το 1996, στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα. Ο Σουλεϊμάνογλου, όμως, κατέκτησε ξανά το χρυσό μετάλλιο (στον κατά πολλούς πιο συναρπαστικό αγώνα στην ιστορία του αθλήματος) και εδραίωσε την πεποίθηση ότι ήταν ο κορυφαίος αρσιβαρίστας όλων των εποχών, πάνω από μύθους όπως ο Σοβιετικός Βασίλι Αλεξέγεφ και ο Αμερικανός Πολ Άντερσον.

Μετά το τρίτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο αποσύρθηκε από τη δράση, το 1999 όμως άρχισε ξανά προπονήσεις με στόχο να διεκδικήσει και τέταρτο, το 2000 στο Σίδνεϊ. Κατέβηκε στην κατηγορία των 62 κ., αλλά απέτυχε τρεις φορές να σηκώσει το αρχικό βάρος των 145 κ. στο αρασέ και μηδενίστηκε. Ακόμα και για τους μεγάλους, το τέλος καμιά φορά είναι πικρό.

Απέτυχε παταγωδώς στον πολιτικό στίβο

Η δημοφιλία που είχε ως αθλητής ο Σουλεϊμάνογλου, δεν μεταφράστηκε σε εμπιστοσύνη των συμπολιτών του για ένα πολιτικό αξίωμα, παρότι προσπάθησε τρεις φορές. Το 1999 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής στην Προύσα, όπου κατέβηκε ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Την ίδια τύχη είχε και η απόπειρά του να διεκδικήσει το 2002 τη δημαρχία του Κιράτζ, ενός δήμου στην ευρύτερη περιοχή της Κωνσταντινούπολης, όπως και η νέα υποψηφιότητά του για τη Βουλή το 2006, αυτήν τη φορά με το ψηφοδέλτιο του εθνικιστικού κόμματος ΜΗΡ.

Δυστυχώς, το γεγονός ότι ο ολυμπιονίκης ήταν… γερό ποτήρι από τα νιάτα του είχε αντίκτυπο για την υγεία του. Το 2009 έπαθε κίρρωση του ήπατος και η ζωή του κινδύνευσε, έγινε όμως καλά ύστερα από τρίμηνη νοσηλεία. Το πρόβλημα επανεμφανίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2017 και υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ήπατος, όμως λίγες εβδομάδες αργότερα υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία, που επέφερε τον θάνατό του στις 18 Νοεμβρίου 2017.

Ανάμεσα στις πολλές τιμές που του έχουν επιφυλάξει οι συμπατριώτες του, ξεχωρίζει η βιογραφική ταινία «Cep Herkülü: Naim Süleymanoğlu» («Ηρακλής τσέπης: Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου») η οποία βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες της Τουρκίας τον Νοέμβριο του 2019.

Πηγές: www.olympedia.org («Naim Süleymanoğlu»), www.latimes.com («A BIG WEIGHT IS LIFTED : Bulgaria to Turkey–It’s a Heavy Trip»), www.theguardian.com («Naim Süleymanoğlu obituary»), www.ebsco.com («Naim Süleymanoğlu»), en.wikipedia.org («Weightlifting at the 1988 Summer Olympics – Men’s 60 kg», «Naim Süleymanoğlu»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 20 Σεπτεμβρίου

2022: Ο Κενυάτης Ελιούντ Κιπτσόγκε κερδίζει τον Μαραθώνιο του Βερολίνου βελτιώνοντας το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ (2 ώρες 01:09 έναντι 2 ώρες 01:39).

2015: Με κορυφαίο παίκτη τον Πάου Γκασόλ (25 πόντοι, 12 ριμπάουντ) η Ισπανία συντρίβει με 80-63 τη Λιθουανία στον τελικό του Ευρωμπάσκετ που διεξάγεται στη Λιλ και κατακτά το τρόπαιο για τρίτη φορά στην ιστορία της.

2013: Η Γαλλία νικά την Ισπανία με 75-72 στην παράταση (κανονική διάρκεια 65-65) και προκρίνεται στον τελικό του Ευρωμπάσκετ της Λιουμπλιάνα, όπου θα αντιμετωπίσει τη Λιθουανία. Πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα είναι ο Τόνι Πάρκερ με 32 πόντους.

2009: Η Εθνική Ελλάδας κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας, νικώντας στον μικρό τελικό τη Σλοβενία με 57-56.

2007: Με τον Ιμπραχίμα Μπακαγιόκο να πραγματοποιεί μεγάλη εμφάνιση και να πετυχαίνει ένα γκολ στο 33′ (το άλλο ο Σίλβα Κλέιτον στο 34′), η ΑΕΛ νικά με 2-0 την Μπλάκμπερν στο Πανθεσσαλικό Στάδιο και κάνει βήμα πρόκρισης στη φάση των ομίλων του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Την ίδια μέρα, ο Πανιώνιος νικά με 2-0 τη Σοσό στο Μονμπελιάρ με τέρματα του Ραφίκ Τζεμπούρ στο 28′ και του Ντάριο Φερνάντες με απ’ ευθείας κόρνερ στο 54′.

2005: Με πρώτο σκόρερ τον Νίκο Ζήση (23 πόντοι), η Εθνική μας νικά με 67-61 το Ισραήλ και προκρίνεται στους «8» του Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου, όπου θα αντιμετωπίσει τη Ρωσία.

2004: Πεθαίνει σε ηλικία 69 ετών ο Μπράιαν Κλαφ, ένας από τους σημαντικότερους προπονητές στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Η καριέρα του συνδέθηκε με τη Νότιγχαμ Φόρεστ, την οποία υπηρέτησε από το 1975 έως και το 1993, οδηγώντας την στην κατάκτηση του μοναδικού της πρωταθλήματος στην Αγγλία (1978) και δύο Κυπέλλων Πρωταθλητριών Ευρώπης (1979, 1980).

2000: Ο Ιταλός Ντομένικο Φιοραβάντι κάνει το νταμπλ στο πρόσθιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, αφού κερδίζει το χρυσό μετάλλιο και στα 200 μέτρα, ύστερα από τα 100.

1995: Στον αγώνα προς τιμήν του Γιώργου Κούδα η Εθνική Ελλάδας γνωρίζει την ήττα με 2-0 από τη Γιουγκοσλαβία. Ο παλαίμαχος άσος του ΠΑΟΚ αγωνίζεται στα πρώτα 19 λεπτά του φιλικού παιχνιδιού, το οποίο είναι αναγνωρισμένο από τη FIFA κι έτσι λογίζεται ως ο γηραιότερος Έλληνας διεθνής στην ιστορία (48 ετών και 302 ημερών).

1988: Παρότι είχε τραυματιστεί στο κεφάλι σε μία προσπάθειά του στον προκριματικό δύο ημέρες νωρίτερα, ο Αμερικανός Γκρεγκ Λουγκάνις κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στις καταδύσεις από τραμπολίνο 3 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ με 730,80 βαθμούς

1987: Ο Αλέν Προστ φτάνει τις 28 νίκες στη Formula 1 με την επικράτησή του στο γκραν πρι του Εστορίλ και καταρρίπτει το ρεκόρ που κατείχε ο Τζάκι Στιούαρτ (27 μεταξύ 1965-73).

1981: Ο Δημήτρης Μίχας γίνεται ο πρώτος Έλληνας άλτης του τριπλούν που σπάει το φράγμα των 17 μέτρων. Με επίδοση 17.04 μ. (ενώ είχε ατομικό ρεκόρ 16.36 μ.) κατακτά το χρυσό μετάλλιο στους Βαλκανικούς Αγώνες του Σαράγεβο.

1973: Στην περιβόητη «Μάχη των Φύλων» στο τένις, η εν ενεργεία πρωταθλήτρια των γυναικών Μπίλι Τζιν Κινγκ νικά τον 55χρονο παλαίμαχο άσο Μπόμπι Ριγκς.

1969: Ο Τρικαλινός επικοντιστής Χρήστος Παπανικολάου καταλαμβάνει την τέταρτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που φιλοξενείται στο Φάληρο με άλμα στα 5.00 μ. Το χρυσό μετάλλιο κερδίζει ο Ανατολικογερμανός Νόρμπερτ Νόρντβιχ (5.30 μ.), το ασημένιο ο Σουηδός Κιελ Ίσακσον (5.20 μ.) και το χάλκινο ο Ιταλός Άλντο Ρίγκι (5.10 μ.). Την ίδια μέρα, η Τσεχοσλοβάκα Γιαροσλάβα Γεχλίτσκοβα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 1.500 μ. με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (4:10.7).

1967: Ο Ολυμπιακός αναδεικνύεται ισόπαλος 0-0 με τη Γιουβέντους στο «Γ. Καραϊσκάκης», στον πρώτο αγώνα του 1ου γύρου του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

1961: Ισόπαλος 1-1 λήγει ο πρώτος αγώνας Παναθηναϊκός-Γιουβέντους για τον 1ο γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Η «Κυρία», με την οποία αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός ο Ουαλός Τζον Τσαρλς, ανοίγει το σκορ με τον Μπρούνο Μόρα στο 42′. Ο Ανδρέας Παπαεμμανουήλ ισοφαρίζει για την ελληνική ομάδα στο 64′.

1959: Ο 19χρονος αθλητής του Ολυμπιακού, Δήμος Μαγκλάρας, κερδίζει στο χρυσό μετάλλιο στο μήκος στους Βαλκανικούς Αγώνες του Βουκουρεστίου πετυχαίνοντας ένα εντυπωσιακό πανελλήνιο ρεκόρ (7.51 μ.). Μέχρι το 1964 θα ανεβάσει το ρεκόρ στα 7.74 μ. Χρυσό μετάλλιο κερδίζει την ίδια μέρα και ο Γιώργος Παπαβασιλείου στα 3.000 μ. στιπλ.

1939: Ο θρύλος της πυγμαχίας, Τζο Λούις, υπερασπίζεται για όγδοη φορά τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή βαρέων βαρών νικώντας με νοκ άουτ στον 11ο γύρο τον Μπομπ Πάστορ.

1900: Αρχίζει το πρώτο επίσημο τουρνουά ποδοσφαίρου στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού. Στον εναρκτήριο αγώνα, η ομάδα του Άπτον Παρκ που εκπροσωπεί τη Βρετανία νικά με 4-0 την Κλαμπ Φρανσέ, που εκπροσωπεί τη Γαλλία. Θα διεξαχθεί άλλος ένας αγώνας στις 23 Σεπτεμβρίου (Γαλλία-Βέλγιο 6-2) και νικήτρια του τουρνουά θα θεωρηθεί η ομάδα της Βρετανίας, αν και οι διοργανωτές δεν απονέμουν μετάλλια.