Συγκινημένος ο Μπρινιόλι για το Champions League: «Παιδικό όνειρο από τη Serie D»

Ο Αλμπέρτο Μπρινιόλι αντικατέστησε τον Θωμά Στρακόσια κάτω από την εστία της ΑΕΚ στο νικηφόρο παιχνίδι επί της ΛΑΣΚ και με την ευκαιρία πραγματοποίησε ένα παιδικό του όνειρο.

Αναλυτικά όσα έγραψε ο Μπρινιόλι:

«28 Οκτωβρίου 2009 — 9 Σεπτεμβρίου 2026.

Ήμουν 18 ετών και ξεκινούσα από τη Σέριε D, με ένα όνειρο: να φτάσω στην κορυφή. Όχι ως εμμονή, αλλά ως στόχος στον οποίο θα αφιέρωνα κάθε μέρα ένα κομμάτι του εαυτού μου.

Σχεδόν δεκαεπτά χρόνια μετά, αυτός ο στόχος είναι εδώ. Και γίνεται ένα νέο σημείο εκκίνησης.

Αυτή η σκέψη απευθύνεται σε όσους κυνηγούν ένα όνειρο, σε οποιονδήποτε τομέα. Ο καθένας έχει τη δική του πορεία: μην συγκρίνετε τη δική σας με το χρόνο των άλλων.

Θα υπάρξουν κλειστές πόρτες, λάθη, άνθρωποι που θα σας εμποδίζουν και μέρες που θα σας φαίνεται ότι δεν προχωράτε. Δεν εξαρτώνται όλα από εσάς: μην κατηγορείτε τον εαυτό σας. Αλλά συνεχίστε να εργάζεστε πάνω σε ό,τι μπορείτε να αλλάξετε. Εγώ πάντα προσπάθησα να δίνω το μέγιστο, για να μην χρειαστεί να αναρωτηθώ, κάποια μέρα, πώς θα είχαν πάει τα πράγματα αν είχα πιστέψει περισσότερο.

Μην ψάχνετε δικαιολογίες ή εύκολες λύσεις. Αντιμετωπίστε τα εμπόδια, αποδεχτείτε τα λάθη: αποτελούν μέρος της ωρίμανσης. Και κρατήστε κοντά σας τους ανθρώπους που ξέρουν να σας συνοδεύουν, να σας προστατεύουν και να σας λένε την αλήθεια, ακόμα και όταν πονάει.

Στην οικογένειά μου, στη γυναίκα μου και στον γιο μου: είστε το ασφαλές μου καταφύγιο, το βαθύτερο νόημα αυτού του ταξιδιού. Στους λίγους φίλους που έμειναν δίπλα μου ακόμα και όταν δεν υπήρχε τίποτα να γιορτάσουμε: ευχαριστώ.

Στους συμπαίκτες μου, που με στήριξαν πάντα, κάθε μέρα, σε κάθε προπόνηση, μέσα και έξω από το γήπεδο: ευχαριστώ για τον κόπο που μοιραστήκαμε, για μια λέξη την κατάλληλη στιγμή, για το ότι δεν με κάνατε να νιώσω μόνος. Αυτό το επίτευγμα είναι και δικό σας.

Δεν ξέρω αν κάθε όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Ξέρω όμως ότι αξίζει να προσπαθούμε μέχρι τέλους, με όλο τον χρόνο που έχουμε. Ακόμα και στις μέρες που δεν είναι τέλειες. Ακόμα και με ένα μικρό βήμα.

Σήμερα κοιτάζω εκείνο το δεκαοκτάχρονο αγόρι με τρυφερότητα. Θα ήθελα να τον αγκαλιάσω και να του πω ότι θα χρειαστεί χρόνος. Ότι μερικές φορές θα πονέσει. Και ότι οι άνθρωποι που έμειναν δίπλα του θα κάνουν αυτή τη μέρα ακόμα πιο όμορφη.

Και μετά θα του έλεγα μόνο: συνέχισε.

Το ταξίδι έχει ακόμα πολλά να προσφέρει».

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News