Σαν Σήμερα - Γκλεν Κάνινγκαμ: Κινδύνευσε με ακρωτηριασμό στα 7, στέφθηκε ολυμπιονίκης στα 27

Όταν ο επτάχρονος Γκλεν Κάνινγκαμ βγήκε ζωντανός, αλλά με βαριά εγκαύματα στα πόδια, από μια πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει στο σχολείο του στο Κάνσας το 1917, οι γιατροί που τον είχαν κουράρει είχαν συστήσει τον ακρωτηριασμό και των δύο κάτω άκρων του.

Θεωρούσαν ότι δεν θα μπορούσε να περπατήσει ξανά όπως πρώτα, μια και οι φλόγες είχαν κάψει σχεδόν ολοκληρωτικά τη σάρκα του στα γόνατα και τις κνήμες του, καθώς και όλα τα δάχτυλα του αριστερού του ποδιού!

Οι γονείς του, μες στον πόνο τους για τον θάνατο του μεγαλύτερου τους γιου στην ίδια πυρκαγιά, δεν συναίνεσαν σ’ αυτήν τη «λύση» για να μην επιβαρύνουν κι άλλο την κακή ψυχολογική κατάσταση του μικρού Γκλεν. Κι αυτός όσο μεγάλωνε, έβαλε σκοπό όχι μόνο να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, αλλά να πάει κόντρα στους νόμους της φύσης και της λογικής.

Όχι απλώς τα κατάφερε, αλλά πολύ πριν φύγει από τη ζωή (στις 10 Μαρτίου 1988 σε ηλικία 78 ετών) είχε νιώσει τον θαυμασμό των συνανθρώπων του για τα επιτεύγματά του στον αθλητισμό. Δεν είχε εξελιχθεί απλώς σε έναν από τους κορυφαίους δρομείς ημιαντοχής των ΗΠΑ, με επιδόσεις που έμειναν χρόνια ακατάρριπτες, αλλά διακρίθηκε σε δύο διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων, κερδίζοντας μάλιστα το ασημένιο μετάλλιο στα 1.500 μ. το 1936 στο Βερολίνο!

Οι συμπατριώτες του τον είχαν χαρακτηρίσει «The Iron Horse of Kansas» («το σιδερένιο άλογο του Κάνσας») και «Elkhart Express» (από το όνομα της κωμόπολης όπου μεγάλωσε) για την αυταπάρνηση που επέδειξε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Ακόμα κι όταν είχαν περάσει πια τα χρόνια, δεν δίσταζε να περπατά μεγάλες αποστάσεις χωρίς να παραδέχεται ότι τα επιβαρυμένα πόδια του τον πονούσαν. Το επισημαίνει με θαυμασμό ένας από τους επιγόνους του στα 1.500 μ., ο Τζιμ Ράιαν, ο οποίος έγραψε τον πρόλογο της αυτοβιογραφίας του Κάνινγκαμ που κυκλοφόρησε το 1981 με τίτλο «Never Quit» («Μην τα παρατάς ποτέ») και είχε μεγαλώσει με τις διηγήσεις των μεγαλύτερων για τα κατορθώματα του μεγάλου αθλητή.

Όπως σημειώνει ο Ράιαν (ο οποίος κέρδισε το ασημένιο ολυμπιακό μετάλλιο το 1968 και αργότερα έκανε καριέρα και στην πολιτική ως μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος) η ασίγαστη θέληση του Κάνινγκαμ οφειλόταν στη βαθιά χριστιανική του πίστη. Το αγαπημένο του χωρίο από την Αγία Γραφή ήταν το 40:31 από το Βιβλίο του Ησαΐα, το οποίο αναφέρει:

«Μα εκείνοι που στον Κύριο ελπίζουν, ανανεώνουν τις δυνάμεις τους· φτερά αποκτούνε σαν του αϊτού, τρέχουν χωρίς να εξασθενούν, βαδίζουνε δίχως και ν’ αποσταίνουν».

Η κόλαση της πυρκαγιάς

Ο Γκλεν Κάνινγκαμ γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1909 στην Ατλάντα, ένα μικρό χωριό του Κάνσας, μεγάλωσε όμως στη γειτονική κωμόπολη Έλκαρτ. Ήταν το πέμπτο απ’ τα επτά παιδιά των γονιών του, οι οποίοι συντηρούσαν την οικογένεια απασχολούμενοι κυρίως σε γεωργικές εργασίες.

Τα παιδικά του χρόνια, ωστόσο, σημαδεύτηκαν από το μοιραίο ατύχημα του Φεβρουαρίου του 1917. Η τραγική ειρωνεία, μάλιστα, ήταν ότι η πυρκαγιά ξέσπασε όταν ο 13χρονος αδελφός του, Φλόιντ, ο οποίος έριξε βενζίνη αντί για κηροζίνη στα κάρβουνα της σόμπας του σχολικού κτιρίου. Η σόμπα εξερράγη και τα δύο παιδιά τυλίχτηκαν στις φλόγες, μαζί με τον 9χρονο αδελφό τους, Ρέιμοντ, ο οποίος όμως πρόλαβε να ξεγλιστρήσει από την αίθουσα και να τραβήξει έξω και τον Γκλεν.

Από το φλεγόμενο κτήριο κατάφερε να βγει ζωντανός και ο Φλόιντ, ο οποίος όμως είχε υποστεί βαριά εγκαύματα σε όλο του το σώμα και έτρεχε ανερμάτιστα από το σοκ. Λίγες μέρες αργότερα υπέκυψε στα τραύματα του βυθίζοντας στη θλίψη τα αδέλφια του και τους γονείς του, οι οποίοι είχαν να αντιμετωπίσουν και τον πόνο για την κατάσταση του Γκλεν. Και τα δύο του πόδια είχαν παραμορφωθεί από τα γόνατα και κάτω και οι γιατροί συνέστηναν ακρωτηριασμό, μια και ελλόχευε ο κίνδυνος μόλυνσης που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία.

Δεν συναίνεσαν, ωστόσο, σ’ αυτήν την προοπτική. «Οι γιατροί δεν έχουν πάντοτε δίκιο», είχε πει μες στην απελπισία του ο πατέρας της οικογένειας, ο οποίος προφανώς εξέλαβε ως σημάδι και το γεγονός ότι τα δύο μικρότερα παιδιά του, ο Τζόνι και η Μέλβα, είχαν αρπάξει την τσάντα του γιατρού που είχε πάει στο σπίτι για να φροντίσει τον Γκλεν. Μες στα παιδικά τους μυαλουδάκια είχαν σχηματίσει προφανώς την εντύπωση ότι τα σύνεργα του γιατρού ευθύνονταν για τον πόνο που ένιωθε ο αδελφός τους κατά τη διάρκεια της εξέτασης.

«Θα περπατήσω ξανά!»

Τις μέρες που ανάρρωνε στο παιδικό του δωμάτιο, ο Κάνινγκαμ έτυχε να ακούσει μια επισκέπτρια να εύχεται καλή δύναμη στη μητέρα του λέγοντάς της παρηγορητικά: «Υπάρχει η πιθανότητα ο Γκλεν να μείνει ανάπηρος στο υπόλοιπο της ζωής του».

Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασής του. Πίστευε ότι παρά τους φρικτούς πόνους, τα πόδια του θα επανέρχονταν στην προηγούμενή τους κατάσταση. Όταν η μητέρα του μπήκε στο δωμάτιό του άρχισε να φωνάζει:

«Δεν πρόκειται να μείνω ανάπηρος! Κάνει λάθος, να το ξέρεις! Κάνει λάθος, το ακούς!»

Η μητέρα του έγνευσε καταφατικά σε μια προσπάθεια να τον καθησυχάσει κι όταν εκείνος τη ρώτησε με αγωνία «θα περπατήσω ξανά;» του απάντησε: «Ναι, Γκλεν, θα περπατήσεις ξανά». Τότε ο μικρός ξέσπασε: «Ναι, θα περπατήσω! Θα περπατήσω!».

Ο Γκλεν Κάνινγκαμ την εποχή που αγωνιζόταν ως αθλητής του κολεγίου του Κάνσας (πηγή: Wikimedia Commons).

Η πορεία της ανάρρωσης ήταν μακρά και επίπονη. Τρεις μήνες μετά την πυρκαγιά τα πόδια του μικρού δεν είχαν παρουσιάσει καμία βελτίωση, αφού και οι γιατροί που τον φρόντιζαν δεν είχαν την επάρκεια για να αντιμετωπίσουν μια τόσο βαριά κατάσταση. Οι γονείς του είχαν αποφασίσει ήδη να μετακινηθούν προς τα δυτικά για να εργαστούν στα χωράφια και να ενισχύσουν το οικογενειακό εισόδημα για να τον βοηθήσουν.

Με συστηματική άσκηση και τη δύναμη της θέλησής του, ο Κάνινγκαμ άρχισε σιγά-σιγά να σηκώνεται από το κρεβάτι και να κάνει τα πρώτα του βήματα. Αφού γλίτωσε κι από τη μεγάλη επιδημία γρίπης του φθινοπώρου του 1918, κατάφερε να σταθεί κανονικά στα πόδια του δύο χρόνια μετά το συμβάν που παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή.

Κατέρριψε όλα τα σχολικά ρεκόρ

Ο Κάνινγκαμ είχε πηγαίο ταλέντο στο τρέξιμο και θυμόταν ότι πριν το ατύχημα στο σχολείο, είχε ακούσει τον πατέρα του να του το επισημαίνει. Όταν ήταν πλέον σε θέση να περπατά και να βοηθάει τους γονείς του στις γεωργικές εργασίες, οι μύες του άρχισαν να δυναμώνουν και τον έκαναν να νιώθει σχεδόν το ίδιο καλά όπως πρώτα.

Το κίνητρο για να αρχίσει να τρέχει, ωστόσο, το βρήκε ύστερα από ένα επεισόδιο που είχε στο σχολείο. Πήρε στο κυνήγι ένα μεγαλύτερο παιδί που έκανε μπούλινγκ σ’ έναν πιτσιρικά με φακίδες και κατάφερε να τον προφτάσει παρότι υστερούσε εμφανώς σε ύψος και σε δύναμη. Αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στην ομάδα στίβου του σχολείου και αποδείχθηκε πιο γρήγορος ακόμα και από μεγαλύτερους σε ηλικία αντιπάλους.

Με συναθλητές του στην εθνική ομάδα των ΗΠΑ, στο πλοίο με το οποίο ταξίδεψαν στο Αμβούργο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Ο Κάνινγκαμ διακρίνεται στο μέσον, πίσω απ’ το σωσίβιο (πηγή: Glenn Cunningham: Never Quit).

Στον πρώτο κιόλας αγώνα του τερμάτισε με άνεση πρώτος, όμως αδαής όπως ήταν, πέρασε κάτω απ’ το νήμα του τερματισμού! Όταν επέστρεψε ύστερα από υποδείξεις των θεατών, δύο άλλοι δρομείς είχαν προλάβει να το κόψουν πριν από αυτόν, όμως οι κριτές τον ανακήρυξαν νικητή.

Η εξέλιξή του ήταν ραγδαία. Αν και χρειαζόταν ειδική φροντίδα με μασάζ στα πονεμένα πόδια του πριν από κάθε αγώνα, κατάφερνε να νικά όλους τους αντιπάλους και να συντρίβει συνεχώς σχολικά ρεκόρ στις 880 γιάρδες και στο μίλι. Μια μέρα του 1923 που είχε πάει με την οικογένειά του στο σινεμά, είδε στο διάλειμμα ένα σύντομο σποτ για τον Φινλανδό δρομέα Πάαβο Νούρμι, ο οποίος λίγο καιρό νωρίτερα είχε σημειώσει νέο παγκόσμιο ρεκόρ στο μίλι με τον εκπληκτικό για την εποχή χρόνο 4:10.4. Κι έβαλε στοίχημα με τα αδέλφια του ότι μια μέρα θα το κατέρριπτε κι αυτό.

Τέταρτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Υπό την καθοδήγηση του Ρόι Βάρνεϊ, προπονητή του στο σχολείο, ο Κάνινγκαμ βελτίωνε συνεχώς τόσο την τεχνική του στο τρέξιμο όσο και τις επιδόσεις του. Παράλληλα με τις γεωργικές του εργασίες, εξασκούνταν στο μπάσκετ τον χειμώνα και στο μπέιζμπολ το καλοκαίρι και είχε σχεδόν ξεχάσει ότι μερικά χρόνια νωρίτερα είχε κινδυνεύσει να μείνει ανάπηρος.

Το 1928 μετείχε για πρώτη φορά σε μίτινγκ κόντρα σε αθλητές από άλλες πολιτείες των ΗΠΑ στο Σικάγο, ενώ το 1929 κατέρριψε το παγκόσμιο σχολικό ρεκόρ στο μίλι με 4:24.7. Το γεγονός ότι ήταν ήδη 20 ετών (είχε χάσει δύο τάξεις λόγω του τραυματισμού του στην πυρκαγιά) του έδινε πλεονέκτημα, όμως ο χρόνος ήταν εξωπραγματικός για την εποχή.

Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας, όπου οι προπονητές Μπρούτους Χάμιλτον και Μπιλ Χέργκις κατάλαβαν πόσο ψηλά μπορούσε να φτάσει και αφιέρωσαν πολλές ώρες για να διορθώσουν τις ατέλειές του στο τρέξιμο. Το οικονομικό «κραχ» του 1929 είχε προσθέσει κι άλλους μπελάδες στο κεφάλι του Κάνινγκαμ, ο οποίος χρειαζόταν να δουλεύει σκληρά παράλληλα με τις προπονήσεις του, αλλά αυτό δεν τον πείραζε πολύ. Είχε θέσει ως στόχο να προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932 στο Λος Άντζελες και ήταν πρόθυμος να κάνει κάθε θυσία.

Επικεντρώθηκε στα 1.500 μ., το ολυμπιακό αγώνισμα που είναι το πιο κοντινό στο μίλι και κατάφερε να κερδίσει την πρόκριση από τα τράιαλς των ΗΠΑ παρότι στο ταξίδι για το Σικάγο απέφευγε να τρώει, προκειμένου να εξοικονομήσει χρήματα και να ενισχύσει την οικογένειά του.

Στο Λος Άντζελες πήγε με απόλυτη βεβαιότητα ότι ήταν ικανός να νικήσει, όμως ο τελικός δεν εξελίχθηκε όπως υπολόγιζε. Από τον πρώτο κιόλας γύρο πνίγηκε απ’ το άγχος και δεν μπόρεσε να τρέξει όσο γρήγορα μπορούσε και παρά την βελτίωσή του στο τελευταίο τετρακοσάρι δεν κατόρθωσε να κερδίσει μια θέση στο βάθρο.

Τερμάτισε τέταρτος, μισό δευτερόλεπτο πίσω από τον Καναδό Φιλ Έντουαρντς που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Νικητής αναδείχθηκε ο Ιταλός Λουίτζι Μπεκάλι με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (3:51.2), χρόνο που ο Κάνινγκαμ είχε σημειώσει πολλές φορές τόσο σε προπονήσεις όσο και σε αγώνες.

Το μετάλλιο στο Βερολίνο

Η γλυκόπικρη αίσθηση που άφησε στον Κάνινγκαμ η πρώτη ολυμπιακή συμμετοχή, τον πείσμωσε και του έδωσε ακόμα μεγαλύτερο κίνητρο για να συνεχίσει να κυνηγά τις διακρίσεις.

Συνέχισε να κερδίζει όλους σχεδόν τους κολλεγιακούς αγώνες στους οποίους συμμετείχε και τον Ιούνιο του 1934 κέρδισε το στοίχημα που είχε βάλει με τα αδέλφια του έντεκα χρόνια νωρίτερα στο σινεμά. Κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στο μίλι με 4:06.8. Όχι μόνο είχε κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, αλλά δέχθηκε συγχαρητήριο τηλεγράφημα απ’ τον ίδιο τον Νούρμι, ο οποίος βέβαια είχε χάσει από πιο πριν το εκπληκτικό παγκόσμιο ρεκόρ που είχε σημειώσει το 1923.

Ο μεγάλος του στόχος ήταν το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο. Με συστηματική προπόνηση και σκληρή δουλειά κέρδισε άνετα την πρόκριση από τα τράιαλς για τα 1.500 μ. αλλά η υγρασία που επικρατούσε στη γερμανική πρωτεύουσα (όπου διέμεινε στο ίδιο δωμάτιο με το πρόσωπο των αγώνων, τον Τζέσι Όουενς) τον τρόμαξε. Δεν τα πήγαινε καλά και με τη γεμάτη κερκίδα, φοβόταν μήπως του προκαλούσε πάλι πανικό.

Κατάφερε, πάντως, να μείνει ανεπηρέαστος και να μπει πρώτος στο τελευταίο «τετρακοσάρι». Τα λαβωμένα πόδια του είχαν αρχίσει να τον πονάνε, έβλεπε όμως τη γραμμή του τερματισμού και έδινε και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών του για να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο. Γρήγορα όμως, είδε τον Νεοζηλανδό Τζακ Λάβλοκ να τον προσπερνάει και ένιωσε ότι δεν μπορούσε να ακολουθήσει τον ρυθμό του.

Στην ιστορική περιγραφή του για το BBC, ο ολυμπιονίκης των 100 μ. το 1924, Χάρολντ Έιμπραχαμς, δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό του βλέποντας τον Λάβλοκ να καλπάζει προς το νήμα και να καταρρίπτει το παγκόσμιο ρεκόρ με 3:47.8.

Ο Κάνινγκαμ τερμάτισε δεύτερος με 3:48.4, χρόνο που ήταν κι αυτός καλύτερος απ’ το παλιό ρεκόρ (που κατείχε με 3:48.8 ο Αμερικανός Μπιλ Μπόνθρον) και παρά την πίκρα του για την απώλεια της νίκης, προσπάθησε να δει τη θετική πλευρά του πράγματος. Αυτήν τη φορά είχε κερδίσει τουλάχιστον το ασημένιο μετάλλιο και είχε βελτιώσει την ατομική του επίδοση. Στις δηλώσεις του απέφυγε να «κλαφτεί» για τους πόνους στα πόδια. «Νιώθω ότι έτρεξα γρήγορα. Βελτίωσα το παλιό παγκόσμιο ρεκόρ των 1.500 μ. Μόνο ένας άνθρωπος στον κόσμο έχει τρέξει ταχύτερα από μένα».

Αξιοθαύμαστο φιλανθρωπικό έργο

Συνέχισε να αγωνίζεται και μετά το Βερολίνο – όπου οι συναθλητές του στην εθνική ομάδα τον ανακήρυξαν το πιο δημοφιλές μέλος της αμερικάνικης αποστολής – και σημείωσε ρεκόρ και στα 800 μ., αν και δεν μπόρεσε να πλησιάσει τον μεγάλο του στόχο. Να γίνει ο πρώτος άνθρωπος στον κόσμο που θα έσπαγε το φράγμα των τεσσάρων λεπτών στο μίλι. Επίτευγμα που φάνταζε αδύνατο για την ανθρώπινη φύση μέχρι το 1954, όταν το υλοποίησε ο Ρότζερ Μπάνιστερ.

Κρέμασε τα παπούτσια του το 1940 και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (όπου υπηρέτησε στο Ναυτικό των ΗΠΑ), εργάστηκε για μια τετραετία ως διευθυντής του τμήματος φυσικής αγωγής του κολεγίου του Κορνέλ. Παρέμεινε βαθιά θρησκευόμενος, αφού ένιωθε πως ο Θεός τον είχε βοηθήσει να υπερβεί όλα τα εμπόδια που είχε αντιμετωπίσει από τα τρυφερά παιδικά του χρόνια.

Γι’ αυτόν τον λόγο άνοιξε το 1947 μαζί με τη σύζυγό του ένα ράντσο νεότητας στο Κάνσας («Glenn Cunningham Youth Ranch»), μέσω του οποίου πρόσφεραν επί δεκαετίες στέγη, μόρφωση και φροντίδα σε χιλιάδες άπορα παιδιά από πολλές πολιτείες των ΗΠΑ.

Η χώρα του τον τίμησε όσο ακόμα ήταν εν ζωή, μια και το 1974 τον εισήγαγε στο εθνικό Hall of Fame του κλασικού αθλητισμού, ενώ οι ιθύνοντες του μίτινγκ Kansas Relays έδωσαν το όνομά του στον αγώνας του μιλίου. Μετά τον θάνατό του, στις 10 Μαρτίου 1988, το Έλκαρτ τίμησε τη μνήμη του δίνοντας το όνομά του σε ένα πάρκο της περιοχής, ενώ το 2012 έγινε δεκτός και στο αμερικάνικο Hall of Fame των δρόμων αντοχής.

Πηγές: Glenn Cunningham: Never Quit – How One Man Overcame Adveristy to Becoem America’s Greatest Miler» (University Press of Kansas – 2025 reissue), britannica.com («Glenn Cunningham»), en.wikipedia.org («Glenn Cunningham», «Athletics at the 1932 Summer Olympics», «Αthletics at the 1932 Summer Olympics»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 10 Μαρτίου

2013: Με δύο γκολ του Αβραάμ Παπαδόπουλου (13′, 57′) και ένα του Αμπντούν (62′) ο Ολυμπιακός νικά με 3-0 την ΑΕΚ και εξασφαλίζει μαθηματικό το 40ό πρωτάθλημα της ιστορίας του.

2009: Η Μπάγερν συντρίβει με 7-1 τη Σπόρτινγκ Λισαβώνας στο Μόναχο και παίρνει πανηγυρικά την πρόκριση για τους «8» του Champions League, αφού είχε νικήσει με 5-0 και στον πρώτο αγώνα στην Πορτογαλία. Η διαφορά των 11 τερμάτων στο συνολικό σκορ είναι η μεγαλύτερη που έχει σημειωθεί ποτέ στη νοκ άουτ φάση της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης από το 1992 και μετά, οπότε και μετονομάστηκε σε Champions League.

2002: Ο προπονητής της γυναικείας ομάδας πόλο της Βουλιαγμένης, Άκης Τσαταλιός, αφήνει την τελευταία του πνοή στον πάγκο, κατά τη διάρκεια του αγώνα πρωταθλήματος με τον Εθνικό, στο κολυμβητήριο του Πειραιά. Ήταν μόλις 33 ετών.

2001: Η Γουίκομ (ομάδα Γ’ Κατηγορίας) νικά με 2-1 τη Λέστερ και προκρίνεται στους «4» του Κυπέλλου Αγγλίας, χάρη σε γκολ που σημειώνει στην εκπνοή ο Ρόι Έσαντο, ένας άσημος Βορειοϊρλανδός επιθετικός που είχε αποκτηθεί λίγες μέρες νωρίτερα μέσω… αγγελίας στο Ceefax (υπηρεσία Teletext του BBC)!

1996: Η ανδρική ομάδα βόλεϊ του Ολυμπιακού κατακτά το Κύπελλο Κυπελλούχων, νικώντας στον τελικό του ΣΕΦ τη γερμανική Μπάγερ Βούπερταλ με 3-2 σετ.

1991: Με γκολ του γερόλυκου Νίκου Αναστόπουλου ο Ολυμπιακός νικά τον Παναθηναϊκό με 1-0 στο ΟΑΚΑ και αναπτερώνει τις ελπίδες του για την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

1988: Ο Άρης νικά 96-87 την Παρτίζαν Βελιγραδίου στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο και εξασφαλίζει την πρόκρισή του στο Final-4 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στη Γάνδη, δύο αγωνιστικές πριν την ολοκλήρωση του προημιτελικού ομίλου. Ο Νίκος Γκάλης πετυχαίνει 34 πόντους και ο Γκρεγκ Γουίλτζερ 18.

1985: Με γκολ των Γιώργου Τόγια και Πέτρου Ξανθόπουλου στο τελευταίο δεκάλεπτο, ο Ολυμπιακός νικά τον ΟΦΗ με 2-1 στο Ηράκλειο. Πρόκειται για την πρώτη εκτός έδρας νίκη των «ερυθρόλευκων» επί του ΟΦΗ στην Α’ Εθνική.

1976: Ο Ολυμπιακός προκρίνεται στους «8» του Κυπέλλου Ελλάδας εις βάρος του ΠΑΟΚ, τον οποίο αποκλείει στο στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης» με 6-5 στα πέναλτι.

1965: Ο Ολυμπιακός νικά με 3-1 τη βουλγαρική Σπάρτακ Πλόβντιβ, στην πρεμιέρα του Βαλκανικού Κυπέλλου.

1925: Ιδρύεται στον Πειραιά ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς.

1896: Ο Χαρίλαος Βασιλάκος κερδίζει με χρόνο 3 ώρες και 18 λεπτά τον πρώτο σύγχρονο Μαραθώνιο που διεξάγεται στην Κλασική Διαδρομή, στο πλαίσιο των Πανελλήνιων Αγώνων.