Σαν Σήμερα - Μπράιαν Στέρνμπεργκ: Η τραγική ιστορία του πρώτου επικοντιστή που πέρασε τα 5 μ.

Το επί κοντώ έχει γίνει το… εθνικό μας αγώνισμα χάρη στον Εμμανουήλ Καραλή και δύσκολα θα βρεις Έλληνα που δεν γνωρίζει ποιος ήταν ο πρώτος αθλητής που έσπασε το «φράγμα» των 6 μ.

«Ο Σεργκέι Μπούμπκα» θα απαντήσουν ακόμα και πολύ νεαροί φίλαθλοι που δεν είχαν γεννηθεί ακόμα όταν ο Ουκρανός υπεραθλητής κατέρριπτε το ένα παγκόσμιο ρεκόρ πίσω απ’ το άλλο, όπως κάνει στις μέρες μας ο Μόντο Ντουπλάντις. Αντίθετα, πολύ λίγοι γνωρίζουν ποιος ήταν ο πρώτος επικοντιστής που είχε περάσει τα 5 μέτρα και ακόμα λιγότεροι την τραγική ιστορία του.

Ο λόγος για τον Μπράιαν Στέρνμπεργκ, έναν δευτεροετή φοιτητή του Πανεπιστημίου της πολιτείας Ουάσινγκτον, ο οποίος πέτυχε το ιστορικό παγκόσμιο ρεκόρ στις 27 Απριλίου 1963. Αξιοποιώντας στο έπακρο την ελαστικότητα των νέων κονταριών από φάιμπεργκλας, ο 19χρονος αθλητής υπερέβη τα 5 μ. κατά τη διάρκεια ενός αγώνα του στη Φιλαδέλφεια.

Αυτόματα οι ειδικοί τον έχρισαν φαβορί για το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες που θα διεξάγονταν τον Οκτώβριο του 1964 στο Τόκιο, μια και τις εβδομάδες που ακολούθησαν βελτίωσε άλλες δύο φορές το παγκόσμιο ρεκόρ, φτάνοντάς το στα 5.08 μ. στις 7 Ιουνίου 1963. Λίγες μέρες αργότερα όμως, η πολλά υποσχόμενη καριέρα του τερματίστηκε βάναυσα από έναν τρομακτικό τραυματισμό στον αυχένα, που του προκάλεσε μόνιμη τετραπληγία.

Από εκείνη τη μέρα ο Στέρνμπεργκ δεν περπάτησε ξανά. Τα όνειρά του για ολυμπιακή διάκριση έμειναν στη μέση και ίσως γι’ αυτό το ευρύ κοινό δεν τον γνωρίζει, παρότι του ανήκει ένα σημαντικό ορόσημο στην ιστορία του επί κοντώ.

Ο τραυματισμός στο τραμπολίνο

Το κακό για τον Στέρνμπεργκ συνέβη κατά τη διάρκεια μιας προπόνησής του στο τραμπολίνο στις 2 Ιουλίου 1963, στο πλαίσιο της προετοιμασίας του για τη συμμετοχή του στην αθλητική συνάντηση των εθνικών ομάδων των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης στη Μόσχα.

Ο νεαρός Αμερικανός αθλητής είχε εντάξει τα όργανα της γυμναστικής στο προπονητικό του πρόγραμμα πριν ακόμα γίνει «κανονικός» επικοντιστής. Ειδικά στο τραμπολίνο γνώριζε απ’ έξω κι ανακατωτά έξι ακροβατικές ασκήσεις, τις οποίες είχε εκτελέσει χιλιάδες φορές και είχαν φτάσει να αποτελούν ρουτίνα. Εκείνο το μοιραίο πρωινό, ωστόσο, έχασε ανεξήγητα τον έλεγχο των κινήσεών του όσο βρισκόταν στον αέρα κι έπεσε με το κεφάλι στο δίχτυ.

Η άσχημη πρόσκρουση προκάλεσε την εξάρθρωση δύο αυχενικών σπονδύλων και τον άφησε αμέσως παράλυτο από τον λαιμό και κάτω. Εκείνη τη στιγμή, όμως, κι ενώ σφάδαζε απ’ τον πόνο, ο Στέρνμπεργκ δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι η ζωή του είχε αλλάξει για πάντα. Η περιγραφή των στιγμών σε κατοπινές συνεντεύξεις του προκαλεί ανατριχίλα.

«Άκουσα ένα κρακ στον αυχένα μου κι έπειτα όλα τελείωσαν. Τα χέρια μου και τα πόδια μου κρέμονταν μπροστά στα μάτια μου, αλλά δεν τα ένιωθα. Ούρλιαζα “είμαι παράλυτος”… Τα πνευμόνια μου είχαν σχεδόν αδειάσει. Η παράλυση επηρέαζε την αναπνοή μου. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Μ’ έπιασε απελπισία όσο περιμέναμε να έρθει ο γιατρός. Δεν είχε περάσει ακόμα απ’ το μυαλό μου η πιθανότητα να μην περπατήσω ξανά». 

Οι γιατροί όχι μόνο απέκλεισαν το ενδεχόμενο αποκατάστασης του Στέρνμπεργκ, αλλά του έδωσαν και προσδόκιμο ζωής που δεν ξεπερνούσε τα πέντε χρόνια. Εκείνος, όμως, τους διέψευσε ως προς το δεύτερο σκέλος και με την ασίγαστη θέλησή του, έζησε στο καροτσάκι μέχρι τις 23 Μαΐου 2013, οπότε και πέθανε σε ηλικία 69 ετών.

Πώς έφτασε στα ρεκόρ

Γεννημένος στο Σιάτλ στις 21 Ιουνίου 1943, ο Μπράιαν Στέρνμπεργκ κληρονόμησε το ταλέντο στο επί κοντώ από τον πατέρα του, Χάρολντ, ο οποίος στα κολεγιακά του χρόνια είχε ασχοληθεί με το αγώνισμα και είχε στο ενεργητικό του καλές επιδόσεις.

Εκείνος μύησε τον Μπράιαν στο επί κοντώ όταν έφτασε στην ηλικία των 13 ετών, με ένα κοντάρι από κέδρο κι ένα πρόχειρο σκάμμα που έστησε στην αυλή του σπιτιού τους. Ο μικρός ήταν ψηλόλιγνος και είχε ήδη αποκτήσει ευλυγισία από την ενασχόλησή του με την ενόργανη γυμναστική στο σχολείο. Σύντομα, λοιπόν, κατάφερε να υπερβαίνει τα 2,5 μέτρα και τα χρόνια που φοιτούσε στις πρώτες τάξεις του λυκείου, ανέβασε το ρεκόρ του στα 3,5 μέτρα.

Κομβική για την εξέλιξή του σε κορυφαίο αθλητή αποδείχθηκε η συνεργασία του με τον προπονητή Τζον Κρέιμερ, ο οποίος ήταν τοπικός αστέρας του επί κοντώ στην πολιτεία Ουάσινγκτον. Με τη βελτίωση της τεχνικής του, ο Στέρνμπεργκ βελτίωσε κι άλλο τις επιδόσεις του (έφτασε μέχρι τα 4,50 μ. το 1961) και κέρδισε τοπικούς αγώνες προκαλώντας την προσοχή των εθνικών προπονητών.

Όταν γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον το φθινόπωρο του 1961, οι σπουδές του τον απορρόφησαν με συνέπεια να αφήσει για αρκετό καιρό στις προπονήσεις στην άκρη. Το ενδιαφέρον του για το επί κοντώ αναθερμάνθηκε τον Φεβρουάριο του 1962, όταν δέχθηκε ως δώρο ένα κοντάρι από φάιμπεργκλας (υαλοβάμβακα) κι αποφάσισε να κάνει κάποια δοκιμαστικά άλματα. Η ευκολία με την οποία έπιασε το ρεκόρ των 4.50 μ. παρότι προερχόταν από μακρά αποχή, τον έπεισε να δει τα πράγματα αλλιώς και να επιστρέψει στις προπονήσεις.

Πολλοί αθλητές αντιμετώπισαν με δυσπιστία τα νέα ευλύγιστα κοντάρια, διότι απαιτούσαν εντελώς διαφορετική χρήση. Ο Στέρνμπεργκ ήταν ένας από τους πρώτους που αντιλήφθηκε ότι αν αξιοποιούσε σωστά τα πλεονεκτήματα που παρείχαν, θα μπορούσε να φτάσει τις επιδόσεις του πολύ ψηλά. Και τα κατάφερε αφού ήταν από τη φύση του ευλύγιστος και δεκτικός στη δοκιμή νέων τεχνικών. Στις αρχές του 1963 θεωρούταν ο βασικός υποψήφιος για να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ των 4.94 μ. που είχε σημειώσει την προηγούμενη χρονιά ο Φινλανδός, Πέντι Νίκουλα.

Τελειομανής και ως ρέκορντμαν

Ο Στέρνμπεργκ κατάφερε πράγματι να γράψει Ιστορία στις 27 Απριλίου 1963, αν και στην πατρίδα του το άλμα του στα 5 μ. δεν θεωρήθηκε ορόσημο. Οι Αμερικάνοι δεν ξέρουν να «διαβάζουν» τις επιδόσεις σε μέτρα, όπως κάνουν οι Ευρωπαίοι και το άλμα στα 16 πόδια και 4 και 3⁄4 των ιντσών δεν τους είχε προκαλέσει αίσθηση, πέρα απ’ το ότι συνιστούσε παγκόσμιο ρεκόρ.

Στις 25 Μαΐου ο 19χρονος φοιτητής σημείωσε νέο ρεκόρ με 5.05 μ. στην πόλη Μοντέστο. Του έδινε κίνητρο ο ανταγωνισμός με τον συμπατριώτη του, Τζον Πένελ, ο οποίος είχε προσαρμοστεί κι εκείνος καλά στη χρήση των νέων ευλύγιστων κονταριών και είχε ξεπεράσει κι αυτός τα 5 μ. – αν και επειδή το τοπίο ήταν ακόμα θολό, η IAAF δεν αναγνώρισε όλες τις επιδόσεις.

Αν και ήταν επίσημα πια ο κορυφαίος επικοντιστής στον κόσμο, ο Στέρνμπεργκ δεν ήταν απόλυτα ικανοποιημένος με την τεχνική του. «Αν καταφέρνω να περνάω πάνω από τα 16 πόδια και 8 ίντσες ενώ κάνω τα πάντα λάθος, σίγουρα θα υπάρχει κάποιος άλλος που θα μπορέσει να υπερβεί τα 17», είχε δηλώσει στις 7 Ιουνίου, ύστερα από το τελευταίο παγκόσμιο ρεκόρ που σημείωσε (τα 16 πόδια και 8 ίντσες αντιστοιχούν στα 5.08 μ.).

Δύο εβδομάδες αργότερα έριξε στο τσακ τον πήχη σε μία προσπάθεια στα 5.15 μ., αφού είχε εξασφαλίσει τη νίκη στο εθνικό πρωτάθλημα στο Σεντ Λούις. Δεν απογοητεύτηκε και ήταν λογικό, μια και είχε όλη τη ζωή μπροστά του. Ο μεγάλος στόχος του, μάλιστα, ήταν να γίνει ο πρώτος αθλητής που θα έσπαγε το «φράγμα» των 17 ποδιών (5.18 μ.).

Η επιστολή από τον Τζον Κένεντι

Για πολλά χρόνια ο Στέρνμπεργκ αδυνατούσε να εξηγήσει τι είχε φταίξει για το ατύχημά του το πρωινό της 2ας Ιουλίου 1963. Ήταν, άλλωστε, τόσο καλός στο τραμπολίνο που έκανε μέχρι και επιδείξεις στο περιθώριο των αγώνων, ξεσηκώνοντας το κοινό με τα κόλπα του.

Μόνο μία φορά, το 1977, απέδωσε τη μοιραία στιγμή σε ένα δικό του στιγμιαίο λάθος. «Είχα στο πρόγραμμά μου έξι ακροβατικά, τα οποία άρχιζαν όλα με τον ίδιο τρόπο. Η ικανότητά μου να γνωρίζω – με απόλυτη βεβαιότητα – ποιο από τα έξι έπρεπε να εκτελέσω δεν είχε ριζώσει καλά στο μυαλό μου κι έτσι διέπραξα ένα πολύ βασικό λάθος. Άλλαξα γνώμη στη μέση της άσκησης…».

Ο σοβαρός τραυματισμός του Στέρνμπεργκ συγκίνησε μέχρι και τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζον Κένεντι, ο οποίος του έστειλε μία προσωπική επιστολή συμπαράστασης την οποία συνυπέγραφε και η σύζυγός του, Τζάκι. «Είμαι πολύ απογοητευμένος που δεν μπόρεσες να ακολουθήσεις τους υπόλοιπους αθλητές της εθνικής ομάδας αυτό το καλοκαίρι. Είναι ενθαρρυντικό, ωστόσο, που μαθαίνω την πρόοδο που έχεις στην ανάρρωσή σου», του είχε γράψει ο JFK τον Αύγουστο, τρεις μήνες πριν δολοφονηθεί στο Ντάλας.

Λόγω της στενής σχέσης του με τη χριστιανική θρησκεία, ο Στέρνμπεργκ πίστευε τους πρώτους μήνες μετά τον τραυματισμό του ότι θα μπορούσε να περπατήσει ξανά. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1964, που έληξε η ασφάλειά του από το Πανεπιστήμιο, έκανε ασκήσεις φυσικοθεραπείας επί πέντε ώρες κάθε μέρα. Τον Μάρτιο του 1964 επέστρεψε στο σπίτι του, μια και οι γονείς του αψήφησαν τις συστάσεις των γιατρών να τον κλείσουν σε ίδρυμα αποκατάστασης.

Δεν έχασε ποτέ την όρεξη για ζωή

Η ζωή του Στέρνμπεργκ άλλαξε δραματικά. Ο δεσμός του με τη Νάνσυ Μακράκεν, μια κοπέλα που είχε γνωρίσει τον πρώτο καιρό της φοιτητικής του ζωής και σκεφτόταν να τη ζητήσει σε γάμο, έλαβε τέλος μετά τον τραυματισμό του. Κάποιες αμφιλεγόμενες θεραπείες που ακολούθησε δεν έφεραν αποτελέσματα, ενώ και οι φιλανθρωπικές δράσεις της αθλητικής κοινότητας για την οικονομική ενίσχυσή του, είχαν μικρή επιτυχία.

Κόντρα στις εκτιμήσεις των γιατρών, όμως, ο άλλοτε ταλαντούχος επικοντιστής όχι μόνο επέζησε πέρα από πέντε χρόνια, αλλά έβρισκε όρεξη για να συνεχίσει να ζει μέσα από τη πίστη του στον Θεό. Έδινε συχνά διαλέξεις σε νέους στους οποίους μιλούσε για την περιπέτειά του, χωρίς να παραπονιέται για την ατυχία του. «Με ρωτούν αν είμαι θυμωμένος με τους ανθρώπους ή τον Θεό, αλλά ο θυμός δεν μου κάνει καλό», είχε πει κάποτε χαριτολογώντας. «Η αλήθεια είναι ότι νιώθω λίγο εξαπατημένος, αλλά τι μπορώ να κάνω γι’ αυτό;».

Η πίστη του δοκιμάστηκε το 1976, όταν έπαθε βαριάς μορφής πνευμονία και οι γιατροί του έκαναν τραχειοτομή για να τον σώσουν. Το 1990 πληροφορήθηκε την πρωτοποριακή χειρουργική μέθοδο του γιατρού Χάρι Γκόλντεμπεργκ, που συνέβαλε στην ανακούφιση των επιπτώσεων της τετραπληγίας. Περίμενε μέχρι το 1996 μέχρι να μπορέσει να μεταβεί στη Γερμανία και να υποβληθεί στην επέμβαση, η οποία τον βοήθησε να αναπνέει πιο βαθιά, να μιλάει πιο δυνατά και να αποκτήσει μία μικρή αίσθηση κινητικότητας στο δεξί του χέρι.

Δεν επιζήτησε ποτέ τον οίκτο των συνανθρώπων του και όσοι τον έβλεπαν μετά την επέμβαση, δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι είχε ζήσει καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Από το 1992 είχε ξαναβρεί τον έρωτα στο πρόσωπο μιας φροντίστριάς του, της Κάθριν Μάρεϊ, με την οποία παντρεύτηκαν λίγο καιρό πριν τον θάνατό του. Από τους πρώτους μήνες του 2012 η καρδιά και οι πνεύμονες του Στέρνμπεργκ άρχισαν να καταρρέουν και παρέμεινε στο νοσοκομείο μέχρι τον θάνατό του, στις 23 Μαΐου 2013.

«Ήταν μία μακρά και επίπονη μάχη, αλλά ο Μπράιαν ήταν πάντοτε ευδιάθετος και χαιρόταν να συναντάει κόσμο», είχε πει συγκινημένη η μητέρα του, Έλεν Στέρνμπεργκ, που δεν έφυγε ποτέ από το πλευρό του «Δέχθηκε χιλιάδες επισκέπτες κι είχε αμέτρητους φίλους. Υπό αυτήν την έννοια ήταν τυχερός. Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος και είμαι περήφανη που ήταν γιος μου».

Πηγές: historylink.org [«Sternberg, Brian (1943-2013)]», reallifestories.org [«Brian Sternberg – Record Breaking Pole Vaulter»], gohuskies.com [«Huskies Lose A Legend In Sternberg»], en.wikipedia.org [«Brian Sternberg», «Men’s Pole Vault World Record Progression»], 

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 27 Απριλίου

2021: Ο 27χρονος πρωταθλητής του RSX, Βύρων Κοκκαλάνης, κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ιστιοπλοΐας στο Κάδιθ της Ισπανίας.

2009: Πεθαίνει σε ηλικία 89 ετών ο Μηνάς Βουρδουμπάνης, οδηγός αγώνων την περίοδο 1955-75 με 17 συμμετοχές σε ράλι Ακρόπολις και 13 Μόντε Κάρλο, οδηγώντας Skoda και Glas.

2002: Η ΑΕΚ κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας νικώντας με 2-1 τον Ολυμπιακό στον τελικό του ΟΑΚΑ. Το νικητήριο γκολ πετυχαίνει ο Ίλια Ίβιτς, ο οποίος δεν το πανηγυρίζει σεβόμενος το παρελθόν του στον Ολυμπιακό.

1999: Πεθαίνει σε ηλικία 69 ετών ο Μιλτιάδης Μαρινάκης, ιδρυτής της εταιρείας Vanimar και πατέρας του σημερινού προέδρου της ΠΑΕ Ολυμπιακός, Βαγγέλη Μαρινάκη. Όταν το ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό, 1979, είχε συμβάλει στη σύσταση της πρώτης ΠΑΕ Ολυμπιακός μαζί με άλλους δέκα εφοπλιστές, επικεφαλής των οποίων ήταν ο Σταύρος Νταϊφάς, με τον ίδιο να αναλαμβάνει το πόστο του γενικού αρχηγού. Ήταν επίσης ένας απ’ τους λίγους μετόχους που αρνήθηκαν να πουλήσουν το μερίδιό τους στον Γιώργο Κοσκωτά, το 1987.

1999: Διακόπτεται οριστικά λόγω πολέμου (ΝΑΤΟ-Σερβία) το πρωτάθλημα μπάσκετ της Γιουγκοσλαβίας μετά από απόφαση της ομοσπονδίας. Πρωταθλήτρια ανακηρύσσεται η καλύτερη ομάδα της κανονικής περιόδου, Μπούντουτσνοστ.

1999: Η Άγη Κασούμη κατακτά την τρίτη θέση στο σπορ πιστόλι, στο Παγκόσμιο Κύπελλο Σκοποβολής στη Σεούλ.

1993: Το αεροπλάνο που μεταφέρει την αποστολή της Εθνικής Ζάμπιας στη Σενεγάλη, συντρίβεται λίγο έξω απ’ την πρωτεύουσα της Γκαμπόν, Λιμπρεβίλ, όπου είχε σταματήσει για ανεφοδιασμό. Και οι 18 ποδοσφαιριστές της αποστολής χάνουν τη ζωή τους, μαζί με τους δύο προπονητές, πέντε συνοδούς και πέντε μέλη του πληρώματος. Το «αστέρι» της ομάδας, Τσάρλι Μουσόντα, δεν μετέχει στην αποστολή λόγω τραυματισμού και γλιτώνει τη ζωή του.

1988: Παρά την ήττα με 2-0 από την Ολλανδία στη ρεβάνς της Ουτρέχτης, η Εθνική Ελπίδων προκρίνεται στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος χάρη στον θρίαμβο με 5-0 στον πρώτο αγώνα στο Φάληρο.

1986: Μια απρόσεκτη προβολή του Τζίμη Πατίκα, προκαλεί κάταγμα κνήμης και περόνης στον Νίκο Σαργκάνη, κατά τη διάρκεια του ντέρμπι ΑΕΚ-Παναθηναϊκός 0-0. Ο διεθνής τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού θα μείνει εκτός γηπέδων για περίπου ένα χρόνο.

1975: Ο Ολυμπιακός συντρίβει με 3-0 την ΑΕΚ στο Φάληρο με γκολ των Καραβίτη (6′), Κρητικόπουλου (49′) και Δαβουρλή (78′ πέν.) και κάνει τεράστιο βήμα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος για τρίτη σερί χρονιά.

1972: Ο Ολυμπιακός αποκτά ως ομογενή τον Αργεντινό μέσο της Μπόκα Τζούνιορς, Μιγκέλ Νικολάου, αντί του ποσού-ρεκόρ των 3 εκατ. δρχ. Ο Νικολάου δεν θα αγωνιστεί σε κανένα επίσημο ματς με τα ερυθρόλευκα λόγω τραυματισμού.

1958: Διεξάγεται το Α’ Μεταπολεμικό Ράλι Αμαζόνων υπό την αιγίδα της ΕΛΠΑ, με 16 πληρώματα. Νικήτριες αναδεικνύονται οι Δ. Γεωργιάδου – Μ. Δεληβοριά με Simca και δεύτερες οι Φ. Γκολιοπούλου – Ε. Ποθουλάκη με DKW.

1956: Ο παγκόσμιος πρωταθλητής στα βαρέα βάρη της πυγμαχίας, Ρόκι Μαρτσιάνο, ανακοινώνει την αποχώρησή του από τα ρινγκ. Ολοκληρώνει την καριέρα του με 49 νίκες σε ισάριθμους αγώνες, απ’ τους οποίους οι 43 με νοκ άουτ.

1955: Λίγες ημέρες μετά τον ισχυρό σεισμό που είχε ισοπεδώσει την πόλη του Βόλου, οι ποδοσφαιριστές του τοπικού Ολυμπιακού ταξιδεύουν στην Αθήνα και νικούν με 1-0 την ΑΕΚ σε επαναληπτικό αγώνα της φάσης των «16» του Κυπέλλου. Το γκολ πετυχαίνει ο Βασίλης Δημητρακόπουλος.

1952: Με γκολ των Κανσού και Δαρίβα ο Ολυμπιακός νικά με 2-0 την ΑΕΚ και προκρίνεται στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, όπου θα αντιμετωπίσει τον Πανιώνιο.

1950: Ο παλαίμαχος Βέλγος κολυμβητής Ζεράρ Μπλιτζ ιδρύει το Club Méditerranée, που καθιερώνει την έννοια των διακοπών all-inclusive.

1908: Αρχίζουν στο Λονδίνο οι 4οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι οποίοι θα ολοκληρωθούν στις 31 Οκτωβρίου και κατέχουν το ρεκόρ διάρκειας (έξι μήνες). Μετέχουν 1.999 αθλητές και 36 αθλήτριες από 23 κράτη αγωνίζονται στο στάδιο του Σέπερντς Μπους, ενώ οι αγώνες αυτοί είναι οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες που έχουν δομή ίδια με αυτή των σημερινών.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News