Σαν Σήμερα - Ελίσκα Μισάκοβα: Η αθλήτρια της ενόργανης που ανακηρύχθηκε χρυσή ολυμπιονίκης μετά θάνατον

Τα δάκρυα στα μάτια των αθλητριών της Τσεχοσλοβακίας στις 14 Αυγούστου 1948, τη στιγμή που παραλάμβαναν τα χρυσά μετάλλια για τη νίκη τους στο σύνθετο ομαδικό της ενόργανης γυμναστικής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, δεν ήταν από χαρά.

Έτσι είχαν θεωρήσει οι θεατές, μέχρι που παρατήρησαν τη μαύρη κορδέλα που είχε τοποθετηθεί στην τσεχοσλοβακική σημαία. Αν και πάλι κάποιοι συνέδεσαν το γεγονός με πολιτική διαμαρτυρία (για το Κομμουνιστικό Πραξικόπημα στη χώρα τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους) γρήγορα έγινε γνωστό ότι τα κορίτσια έκλαιγαν στην πραγματικότητα από στενοχώρια. Μια συναθλήτριά τους, η 22χρονη Ελίσκα Μισάκοβα, είχε αφήσει την τελευταία της πνοή σε νοσοκομείο της βρετανικής πρωτεύουσας λίγες ώρες πριν εκείνες ανέβουν στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου!

Ανάμεσα στις οκτώ κοπέλες ξεχώριζε ως τραγική φιγούρα η Μιλοσλάβα Μισάκοβα, η 26χρονη αδελφής της εκλιπούσας, η οποία δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι η εκπλήρωση του παιδικού της ονείρου θα συνδυαζόταν με αυτήν την οικογενειακή τραγωδία. Κι η Ελίσκα, άλλωστε, είχε κάνει το ταξίδι στο Λονδίνο με σκοπό να συμμετάσχει στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξάγονταν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και να γευτεί την ύψιστη αθλητική διάκριση.

Δεν ήταν, ωστόσο, γραφτό να επιστρέψει ζωντανή στην Πράγα. Είχε αισθανθεί αδιαθεσία κατά τη διάρκεια της πτήσης για το Λονδίνο, αλλά οι συναθλήτριές της θεώρησαν ότι είχε πάθει ναυτία επειδή – όπως και εκείνες – ταξίδευε για πρώτη φορά με αεροπλάνο. Στη χειρότερη περίπτωση, ότι είχε προσβληθεί από γρίπη. Ωστόσο, οι γιατροί στο νοσοκομείο λοιμωδών νοσημάτων του Άξμπριτζ υποψιάστηκαν ότι είχε μηνιγγίτιδα και την υπέβαλαν αμέσως σε λεπτομερείς εξετάσεις που αποκάλυψαν την ακόμα πιο σοκαριστική αλήθεια. Η Μισάκοβα είχε προσβληθεί από πολιομυελίτιδα και δεν έδιναν πολλές ελπίδες ανάκαμψης!

«Επιστρέψαμε από το Λονδίνο με τα χρυσά μετάλλια και μια τεφροδόχο», είπε χρόνια αργότερα με πικρό τόνο στη φωνή της η Βέρα Ρουζίτσκοβα, η οποία είχε επιλεγεί ως αναπληρωματική στην ομάδα και κλήθηκε τελικά να αγωνιστεί στη θέση της ασθενούς συναθλήτριάς της.

Αυτό είναι και το πιο μακάβριο κομμάτι όλης της ιστορίας. Από τη μια οι βρετανικές αρχές δεν επέτρεψαν ούτε τη μεταφορά της σορού της Μισάκοβα στην πατρίδα της – την αποτέφρωσαν στο Λονδίνο στις 16 Αυγούστου 1948 για να εξαλείψουν τον κίνδυνο μετάδοσης της νόσου. Κι από την άλλη, οι επιτελείς της ΔΟΕ, συγκινημένοι από την τραγωδία, την ανακήρυξαν χρυσή ολυμπιονίκη μετά θάνατον, παρότι δεν είχε προλάβει να συμμετάσχει στους αγώνες.

Πρέπει να σημειωθεί, βέβαια, ότι ο τίτλος της χρυσής ολυμπιονίκη απονεμήθηκε τιμής ένεκεν (το σχετικό δίπλωμα εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Τσεχίας), όμως στα επίσημα αποτελέσματα των αγώνων του 1948 η Μισάκοβα εξακολουθεί να αναφέρεται ως «μη συμμετέχουσα» (DNS).

Οι αποτυχημένες απόπειρες θεραπείας

Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίσαμε την πολιομυελίτιδα από τα παραμύθια και την είχαμε στο μυαλό μας ως μια παιδική ασθένεια που προκαλούσε μόνιμη παράλυση. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, ήταν (και χρησιμοποιούμε παρελθοντικό χρόνο διότι με το εμβόλιο για την καταπολέμησή της έχει ουσιαστικά εξαλειφθεί εδώ και δεκαετίες) μία πολύ πιο επικίνδυνη μολυσματική ασθένεια που προκαλούσε πολύ συχνά τον θάνατο.

Υπήρχαν περιπτώσεις που ο πολιοϊός προσέβαλλε το νευρολογικό σύστημα του ασθενούς, προκαλώντας παράλυση των αναπνευστικών μυών. Αυτό προφανώς έπαθε και η Μισάκοβα, η οποία αμέσως μετά την εισαγωγή της στο νοσοκομείο δεν μπορούσε να αναπνεύσει με επάρκεια. Οι γιατροί την τοποθέτησαν στον αναπνευστήρα αρνητικής πίεσης (τον λεγόμενο «σιδερένιο πνεύμονα»), μια ξεπερασμένη πλέον μονάδα μηχανικής υποστήριξης.

Ο γιατρός της τσεχοσλοβακικής αποστολής, Ζντένεκ Χόρνοφ, σκέφτηκε μια άλλη λύση. Δεδομένου ότι όταν ήταν μικρός είχε περάσει πολιομυελίτιδα σε πιο ελαφριά μορφή, έδωσε αίμα το οποίο μεταγγίστηκε στη νεαρή αθλήτρια με την ελπίδα ότι τα αντισώματα θα εξουδετέρωναν τη νόσο. Ήταν μια μέθοδος που έφερνε κάποιες φορές αποτελέσματα, όμως δεν αποδείχθηκε ικανή να σώσει τη Μισάκοβα, η οποία έπαψε να αναπνέει στις 14 Αυγούστου 1948.

Από την πρώτη μέρα της νοσηλείας της οι συναθλήτριές της, με πρώτη φυσικά την αδελφή της, επισκέπτονταν καθημερινά το νοσοκομείο και ζητούσαν να μάθουν νέα για την πορεία της υγείας της. Ωστόσο, δεν μπορούσαν ουσιαστικά να τη δουν, μια και το προσωπικό του νοσοκομείου δεν τους επέτρεπε να μπουν στον θάλαμο με τον «σιδερένιο πνεύμονα» όπου νοσηλευόταν. Η ασθένεια ήταν εξαιρετικά μολυσματική και το σενάριο μετάδοσής της σε άλλους αθλητές και αθλήτριες ήταν εφιαλτικό για όλους. Γι’ αυτό τα μέλη της τσεχοσλοβακικής αποστολής που είχαν έρθει σε επαφή με τη Μισάκοβα, υποβάλλονταν καθημερινά σε εξετάσεις.

Η Ρουζίτσκοβα (η οποία απεβίωσε το 2018) είχε περιγράψει σε μια συνέντευξή της την τραυματική εμπειρία του επισκεπτηρίου: «Μπορούσες να τη δεις μόνο μέσα από το τζάμι. Ήταν στριμωγμένη μες στον σιδερένιο πνεύμονα. Δεν μπορούσε να μιλήσει, ενώ τα χέρια και τα πόδια της ήταν ήδη παράλυτα. Το θέαμα ήταν εξαιρετικά λυπηρό».

Όσο για το πώς μολύνθηκε η Μισάκοβα από τον ιό; Δεν αποδείχθηκε ποτέ πλήρως. Το πιθανότερο, όμως, είναι ότι έπεσε θύμα του πρώτου μεταπολεμικού κύματος πολιομυελίτιδας που έπληξε την κεντρική Ευρώπη το καλοκαίρι του 1948. Υπάρχουν ανεπιβεβαίωτες μαρτυρίες ότι οι Τσεχοσλοβάκες αθλήτριες της ενόργανης έκαναν μπάνιο στον ποταμό Έλβα κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας τους στο Νίμπουργκ, αγνοώντας τις απαγορεύσεις των αρχών (μια και ο ιός μεταδιδόταν από το μολυσμένο νερό). Και να συνέβη, όμως, κάτι τέτοιο, δεν τεκμηριώνει απόλυτα ότι η Μισάκοβα κόλλησε από εκεί την ασθένεια.

Σκέφτηκαν να μην κατέβουν στους αγώνες

Ο αγώνας του σύνθετου ομαδικού, το οποίο ήταν το μοναδικό αγώνισμα στο οποίο απονέμονταν μετάλλια τότε στις γυναίκες, άρχισε στις 13 Αυγούστου 1948. Οι αθλήτριες της Τσεχοσλοβακίας βρίσκονταν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, μια και το μυαλό τους βρισκόταν στην άρρωστη συναθλήτριά τους. Προετοιμάστηκαν όμως κανονικά υπό τις οδηγίες της προπονήτριας, Μάριε Προβαζνίκοβα και κατέβηκαν να αγωνιστούν.

«Όλα τα κορίτσια συζητήσαμε και αποφασίσαμε ότι έπρεπε να αγωνιστούμε. Όχι μόνο για τους εαυτούς μας, αλλά κυρίως για την Ελίσκα», είχε πει η Ρουζίτσκοβα. Κατάφεραν μάλιστα κόντρα στη λογική να εκπληρώσουν τον σκοπό τους, μια και συγκέντρωσαν την υψηλότερη βαθμολογία σε όλα τα όργανα (τα οποία τότε ήταν η δοκός ισορροπίας, το άλμα και οι κρίκοι – στη μοναδική τους εμφάνιση στο ολυμπιακό πρόγραμμα των γυναικών – ενώ προβλέπονταν και δύο ομαδικές ασκήσεις). Με συνολική βαθμολογία 445,45 οι Τσεχοσλοβάκες κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο, αφήνοντας δεύτερες τις Ουγγαρέζες με 440,55 και τρίτες τις Αμερικανίδες με 422,60.

Η Ρουζίτσκοβα, αν και αρχικά ήταν αναπληρωματική, συγκέντρωσε μερικές από τις καλύτερες ατομικές βαθμολογίες όπως και η αδελφή της Μισάκοβα. Oι κορυφαίες όλων όμως (και από τις υπόλοιπες ομάδες) ήταν Ζντένκα Χόνσοβα και η Μποζένα Σρνίτσοβα. Αυτές οι τέσσερις είχαν τη μεγαλύτερη συμβολή στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου το οποίο δεν μπόρεσαν να το χαρούν, μια και μέχρι να πραγματοποιηθεί η απονομή πληροφορήθηκαν το μοιραίο.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι σύμφωνα με εφημερίδες της εποχής, οι αγώνες που έκριναν τα μετάλλια είχαν ολοκληρωθεί από το βράδυ της 13ης Αυγούστου. Το πρωί της επομένης διεξήχθη το λεγόμενο «γκαλά», η εκδήλωση επίδειξης που παραδοσιακά διεξάγεται την τελευταία ημέρα ώστε ο κόσμος να χειροκροτήσει για άλλη μία φορά τους αθλητές και τις αθλήτριες που διακρίθηκαν.

Τα δημοσιεύματα, μάλιστα, αναφέρουν ότι οι Τσεχοσλοβάκες γυμνάστριες είχαν σκεφτεί να μην κατέβουν μόνο σ’ αυτό το εκτός συναγωνισμού κομμάτι της διοργάνωσης. Tο έκαναν, όμως, για να ικανοποιήσουν τους χιλιάδες φιλάθλους που είχαν πάει να τις δουν. Λίγες ώρες αργότερα, πριν την πραγματοποίηση της απονομής, η Μισάκοβα άφησε την τελευταία της πνοή. Το χρυσό μετάλλιο, το οποίο μάλιστα ήταν το πρώτο που χάρισαν στην Τσεχοσλοβακία γυναίκες αθλήτριες, ήταν αφιερωμένο στη μνήμη της και ήταν η πρώτη φορά από το 1896 που αναβίωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες που το σκηνικό μιας απονομής ήταν πένθιμο.

Είχε ορφανέψει πριν πάει στο Λονδίνο

Όσο περισσότερο σκαλίσει κανείς την ιστορία της σύντομης ζωής της Ελίσκα Μισάκοβα, τόσο πιο τραγική θα τη βρει. Γεννήθηκε στο Κογέτιτσε της Μοραβίας στις 12 Οκτωβρίου 1925, μεγάλωσε όμως στο Βίσκοφ, στον σιδηροδρομικό σταθμό του οποίου εργαζόταν ο πατέρας της.

Από τα σχολικά της χρόνια εντάχθηκε στον σύλλογο Σοκόλ, που ειδικευόταν στην ενόργανη γυμναστική και ξεχώρισε όχι μόνο για τις ικανότητές της, αλλά και για τον ευγενικό χαρακτήρα. Η εισβολή των Ναζί στη χώρα της, όμως, έβαλε εμπόδιο στην αθλητική της ανέλιξη. To 1947 μετακόμισε με τις αδελφές της στην Πράγα, αφού στο μεταξύ είχε χάσει και τους δυο γονείς της (καμία πηγή δεν αναφέρει αν πέθαναν κατά τη διάρκεια της κατοχής).

Η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 έμοιαζε πιο πολύ με μια διέξοδο από τις δυσκολίες που της είχε επιφυλάξει μέχρι τότε η ζωή. Είχε καταφέρει να επιλεγεί (μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της Μιλοσλάβα) στην τελική ομάδα που ταξίδεψε στο Λονδίνο ανάμεσα από 126 αθλήτριες από όλη την Τσεχοσλοβακία που είχαν αρχίσει προπονήσεις και δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το ταξίδι στο όνειρο, θα ήταν χωρίς επιστροφή.

Στις 4 Σεπτεμβρίου 1948 οι αδελφές Μισάκοβα ενταφίασαν τις στάχτες της αδικοχαμένης Ελίσκα στο νεκροταφείο του Βίσκοφ. Μαζί της όμως θάφτηκε για πολλά χρόνια και η συγκλονιστική ιστορία τόσο της ίδιας όσο και των συναθλητριών της που ανέβηκαν στο ψηλότερο σκαλί του ολυμπιακού βάθρου παίρνοντας δύναμη από τον αγώνα της στο νοσοκομείο.

Η κομμουνιστική ηγεσία της Τσεχοσλοβακίας θεώρησε εχθρικό τον σύλλογο Σοκόλ, μια και η προπονήτρια Προβαζνίκοβα δεν επέστρεψε με την αποστολή στην Πράγα και αυτομόλησε για τις ΗΠΑ και απέκρυψε για δεκαετίες την επιτυχία των αθλητριών της ενόργανης στο Λονδίνο – μαζί και τον άδικο χαμό της 22χρονης Μισάκοβα. Οι ίδιες οι αθλήτριες αφοσιώθηκαν στις οικογένειές τους και απέφευγαν τις συνεντεύξεις μέχρι και πολλά χρόνια μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, όταν η δημοσιογραφική έρευνα ανακάλυψε τα γεγονότα.

Όσο περνούν τα χρόνια η συγκλονιστική ιστορία θα φτάνει σε όλο και περισσότερο κόσμο. Και πάντοτε θα προκαλούν συγκίνηση τα λόγια του αρχηγού της τσεχοσλοβακικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948, του δρ. Φράντισεκ  Βιντίμσκι, κατά την επιστροφή στην Πράγα: «Αυτό το χρυσό μετάλλιο έχει την υψηλότερη ηθική αξία. Κερδήθηκε με τη μέγιστη ψυχική και σωματική προσπάθεια, ενάντια στην πιο δυσμενή μοίρα που μπορεί να φανταστεί κανείς».

Πηγές: www.olympedia.org («Eliška Misáková»), medium.seznam.cz («Eliška Misáková získala nejsmutnější olympijské zlato československé historie – po smrti»), www.reflex.cz («Eliška Misáková, jediná sportovkyně, která získala olympijské zlato až po své smrti»), Saskatoon Star-Phoenix (φύλλο της 14ης Αυγούστου 1948, «Czech Team Mourns Girl»), en.wikipedia.org («Eliška Misáková», «Gymnastics at the 1948 Summer Olympics»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 14 Αυγούστου

2020: Η Μπάγερν συντριβεί με 8-2 την Μπαρτσελόνα στο «Καμπ Νου» για την προημιτελική φάση του Champions League. Πρόκειται για τη βαρύτερη εντός έδρας ήττα των «μπλαουγκράνα» στην πολυετή ιστορία τους στα Κύπελλα Ευρώπης.

2016: Ο Νοτιοαφρικανός Γουέιντ Φαν Νίκερκ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 400 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, καταρρίπτοντας μάλιστα με 43.03 το παγκόσμιο ρεκόρ του Μάικλ Τζόνσον, που άντεχε από το 1999 (43.18). Λίγη ώρα αργότερα ο Γιουσέιν Μπολτ γίνεται ο πρώτος σπρίντερ που κατακτά τρίτο διαδοχικό χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στα 100 μ. (9.81).

2008: Ο Γάλλος Αλέν Μπερνάρ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ελεύθερο των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου με 47.21. Ο Ολλανδός Πίτερ Φαν Ντεν Χούγκενμπαντ, νικητής των δύο προηγούμενων διοργανώσεων, μένει στην πέμπτη θέση.

2005: Ο Ρασίντ Ραμζί από το Μπαχρέιν κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 800 μ. του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του Ελσίνκι, λίγες ημέρες μετά την πρωτιά του και στα 1.500 μ. Πρόκειται για το πρώτο νταμπλ χρυσών μεταλλίων στις μεσαίες αποστάσεις σε διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, μετά από εκείνο του Νεοζηλανδού, Πίτερ Σνελ, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964.

2004: Ο 19χρονος Μάικλ Φελπς κερδίζει το πρώτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο της καριέρας του, όταν τερματίζει πρώτος στον τελικό των 400 μέτρων μικτής στους αγώνες της Αθήνας, με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (4:08.26). Στον τελικό έχει προκριθεί και ο Έλληνας, Γιάννης Κοκκώδης, ο οποίος καταλαμβάνει την έκτη θέση.

2003: Πεθαίνει σε ηλικία 73 ετών ο παλαίμαχος Γερμανός ποδοσφαιριστής, Χέλμουτ Ραν. Έχει μείνει στην Ιστορία για τα δύο γκολ που πέτυχε για λογαριασμό της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954 κόντρα στην Ουγγαρία.

1994: Τρεις Ισπανοί μοιράζονται τα μετάλλια στον Μαραθώνιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου του Ελσίνκι. Το χρυσό κατακτά ο Μάρτιν Φιζ, το ασημένιο ο Ντιέγκο Γκαρθία και το χάλκινο ο Αλμπέρτο Χουζδάδο.

1993: Ο 32χρονος Μαρκ Πλάτζες κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου της Στουτγάρδης με χρόνο 2 ώρες 13:57. Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Νότια Αφρική, δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής στη διοργάνωση μέχρι και τρεις εβδομάδες πριν την έναρξή της, οπότε και πήρε την αμερικάνικη υπηκοότητα.

1988: Πεθαίνει σε ηλικία 90 ετών ο Έντσο Φεράρι, ιδρυτής της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας.

1983: Ο Σεργκέι Μπούμπκα κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο 1ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που διεξάγεται στο Ελσίνκι, με άλμα στα 5.70 μ. Πρόκειται για το πρώτο από τα έξι χρυσά που θα κατακτήσει ο Μπούμπκα στις ισάριθμες πρώτες διοργανώσεις του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Στα 200 μ. ο Αμερικανός Κάλβιν Σμιθ νικά με 20.14 τον συμπατριώτη του, Έλιοτ Κουό (20.41) και τον Ιταλό παγκόσμιο ρέκορντμαν Πιέτρο Μενέα (20.51). Στον Μαραθώνιο νικητής αναδεικνύεται ο Αυστραλός Ρόμπερτ Ντι Καστέλα με 2 ώρες 10:03.

1981: Ο Γιούρκας Σεϊταρίδης, μία από τις πιο εμβληματικές φυσιογνωμίες στην ιστορία της Προοδευτικής (ως ποδοσφαιριστής και προπονητής), φεύγει από τη ζωή σε βαθιά γεράματα. Μόλις δύο μήνες νωρίτερα είχε γεννηθεί ο εγγονός του που έμελλε να πάρει το όνομά του και να κάνει μεγάλη καριέρα ως ποδοσφαιριστής στον Παναθηναϊκό και το εξωτερικό, φτάνοντας και στην κατάκτηση του Euro 2004 με την Εθνική Ελλάδας.

1971: Η Δυτικογερμανίδα χρυσή ολυμπιονίκης του πεντάθλου το 1968 στο Μεξικό, Ίνγκριντ Μίκλερ, κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο μήκος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Ελσίνκι με νέο ατομικό ρεκόρ που είναι παράλληλα και ρεκόρ αγώνων (6.76 μ.).

1960: O Αυστραλός πιλότος Τζακ Μπράμπαμ κερδίζει το πορτογαλικό γκραν πρι και εξασφαλίζει το δεύτερο διαδοχικό πρωτάθλημα Formula 1 της καριέρας του.

1948: Ολοκληρώνονται στο Λονδίνο οι 14οι Ολυμπιακοί Αγώνες, στους οποίους μετείχαν 3.714 αθλητές και 390 αθλήτριες από 59 χώρες. Οι ΗΠΑ σαρώνουν τα μετάλλια με 38 χρυσά, 27 ασημένια και 19 χάλκινα, με δεύτερη τη Σουηδία (17 χρυσά, 11 ασημένια, 18 χάλκινα).

1936: Η ομάδα των ΗΠΑ στην οκτάκωπο με πηδαλιούχο κατακτά το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου, νικώντας με ελάχιστη διαφορά τις βάρκες της Ιταλίας και της Γερμανίας. Η ιστορία των εννέα μελών του αμερικάνικου πληρώματος, από τα πρώτα τους βήματα στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον μέχρι την κατάκτηση της κορυφής, καταγράφεται λεπτομερώς στο βιβλίο «The Boys In the Boat» του Ντάνιελ Τζέιμς Μπράουν, το οποίο έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο από τον Τζορτζ Κλούνεϊ.

1936: Στον τελικό του πρώτου τουρνουά μπάσκετ σε Ολυμπιακούς Αγώνες, οι ΗΠΑ επικρατούν του Καναδά με 19-8. Το χρονόμετρο των τριάντα δευτερολέπτων για την εκδήλωση επίθεσης δεν έχει εισαχθεί ακόμη κι αυτό έχει ως συνέπεια το μπάσκετ να παίζεται με σκοπιμότητα και το σκορ να μένει σε χαμηλά επίπεδα.

1932: Ολοκληρώνονται οι 10οι Ολυμπιακοί Αγώνες που φιλοξενούνται στο Λος Άντζελες. Οι ΗΠΑ κερδίζουν την πρώτη θέση στον πίνακα των μεταλλίων με 44 χρυσά, 36 ασημένια και 30 χάλκινα, έναντι 12 χρυσών, 12 ασημένιων και 12 χάλκινων της δεύτερης Ιταλίας.

1920: Πραγματοποιείται στην Αμβέρσα η Τελετή Έναρξης των 7ων Ολυμπιακών Αγώνων, στους οποίους μετέχουν 2.561 αθλητές και 65 αθλήτριες από 29 χώρες. Για πρώτη φορά εκφωνείται ο όρκος των αθλητών και γίνεται έπαρση της ολυμπιακής σημαίας. Τα λευκά περιστέρια που αφήνονται στον ουρανό συμβολίζουν την ειρήνη ύστερα από την αιματοχυσία του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και θα καθιερωθούν και στις επόμενες Τελετές Έναρξης.

1900: Ο Βέλγος θρύλος της τοξοβολίας, Χούμπερτ Βαν Ίνις, κερδίζει το πρώτο του χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, στο «Cordon Doré» από 33 μ. Θα κερδίσει χρυσά μετάλλια (σε άλλα αγωνίσματα) και είκοσι χρόνια αργότερα στην Αμβέρσα, χωρίς να έχει μετάσχει ενδιάμεσα σε άλλη διοργάνωση.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News