Σαν Σήμερα - Ατίνα Μπόγιατζι: Το «δελφίνι της Οχρίδας» που πέρασε κολυμπώντας το Στενό της Μάγχης

Όταν η Αθηνά Μπογιατζή έφερε σε πέρας στις 9 Σεπτεμβρίου 1969 την απόλυτη κολυμβητική δοκιμασία, τον διάπλου του Στενού της Μάγχης, ο ελληνικός Τύπος της εποχής δεν ασχολήθηκε καθόλου με το επίτευγμά της.

Ο λόγος ήταν απλός και είναι ένα από τα πρώτα μαθήματα που διδάσκεται στις σχολές δημοσιογραφίας όλου του κόσμου. Η είδηση δεν είχε την απαιτούμενη τοπική ή εθνική εγγύτητα. Αν και μέχρι τότε δεν είχε υπάρξει άλλη γυναίκα από τη Βαλκανική Χερσόνησο που να έχει ολοκληρώσει τον συγκεκριμένο κολυμβητικό «μαραθώνιο», ήταν λογικό οι εφημερίδες της χώρας μας να μην την αξιολογήσουν ως ενδιαφέρουσα για το ελληνικό φίλαθλο κοινό.

Η Μπογιατζή δεν ήταν Ελληνίδα. Ήταν Γιουγκοσλάβα, γεννημένη στην Οχρίδα της τότε Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, και οι διαθέσιμες βιογραφικές πηγές την κατατάσσουν στους Αρωμάνους (Βλάχους) της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας. Κάτι που εξηγεί έως έναν βαθμό το ελληνοπρεπές ονοματεπώνυμό της, το οποίο στη σλαβομακεδονική γραφή αποδίδεται ως Атина Бојаџи (και προφέρεται «Ατίνα Μπόγιατζι»).

Πρόκειται για άλλο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της πολυπλοκότητας των εθνικών και γλωσσικών ταυτοτήτων στην «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης». Άλλωστε κατά καιρούς έχουν εμφανιστεί προσπάθειες να αποδοθεί διαφορετική εθνική καταγωγή στη σπουδαία κολυμβήτρια, κυρίως από αλβανικές πηγές που γράφουν το επώνυμό της ως «Bojaxhi».

Το βέβαιο είναι ότι η Μπόγιατζι ήταν Bλάχα, η οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε στη σημερινή Βόρεια Μακεδονία (όπου θεωρείται η κορυφαία αθλήτρια της χώρας σε ολόκληρο τον 20ό αιώνα), σημείωσε όλες τις επιτυχίες της με τα χρώματα της πάλαι ποτέ ενωμένης Γιουγκοσλαβίας και έζησε τα περισσότερα χρόνια της ενήλικης ζωής της στο Βελιγράδι. Δεν υπάρχουν, τέλος, μαρτυρίες που να επιβεβαιώνουν ότι μιλούσε έστω και λίγα αλβανικά ή ελληνικά.

Έβαλε τα κλάματα απ’ τον φόβο

Διαβάζοντας την ιστορία της αθλητικής καριέρας της Μπόγιατζι θα συμφωνήσετε ότι η εθνικότητά της είναι το τελευταίο πράγμα που έχει σημασία. Ισχύει ό,τι και με τους πρωτοπόρους Βαλκάνιους κινηματογραφιστές Μίλτο και Γιαννάκη Μανάκια, οι οποίοι έχουν ενταχθεί σε εθνικές αφηγήσεις από τη Βόρεια Μακεδονία, την Ελλάδα και τη Ρουμανία, έως και την Αλβανία και την Τουρκία. Αυτό που μετράει όμως είναι το έργο που αφήνεις πίσω σου, όχι από ποια χώρα προέρχεσαι.

Όπως τα φιλμ των Μανάκια έχουν απαθανατίσει σπάνιες εικόνες της καθημερινής ζωής στα Βαλκάνια στις αρχές του 20ού αιώνα, έτσι και τα κατορθώματα της κολυμβήτριας απ’ την Οχρίδα είναι ικανά να προκαλέσουν δέος στον σύγχρονο φίλαθλο οποιασδήποτε εθνικότητας. Ο διάπλους της Μάγχης ήταν ασύλληπτο κατόρθωμα για μια Γιουγκοσλάβα κοπέλα μόλις 25 χρόνων (γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1944), η οποία ήταν ουσιαστικά αυτοδίδακτη.

Δεν ήταν, βέβαια, κάποια τυχαία αθλήτρια. Είχε σημειώσει νίκες σε πολλούς κολυμβητικούς «μαραθωνίους» κόντρα σε διεθνώς καταξιωμένες (και καταξιωμένους) αντιπάλους και είχε το υπόβαθρο να τολμήσει το εγχείρημα. Ωστόσο, δεν αντιμετώπισε με ενθουσιασμό την ιδέα που της έριξε ο φίλος της δημοσιογράφος Μιλουτίν Γκρέγκοριτς. Είχε διαβάσει ότι τα νερά της θάλασσας που χωρίζει τη Γαλλία από την Αγγλία ήταν πολύ κρύα και η διαδρομή εξαιρετικά επίπονη και δεν τολμούσε να σκεφτεί ότι θα υπέβαλε τον εαυτό της σε μια τόσο επώδυνη δοκιμασία.

Μες το «πες, πες» όμως, το πήρε απόφαση. Ο Γκρέγκοριτς βοήθησε ώστε να ξεπεραστούν κάποια διαδικαστικά εμπόδια, ενώ και ο σύζυγός της, ο οποίος ήταν στρατιωτικός και δεν επιτρεπόταν να φύγει από τη Γιουγκοσλαβία, έβγαλε πολιτικό διαβατήριο ώστε να σταθεί στο πλάι της ως προπονητής και εμψυχωτής. Το ζευγάρι έφτασε στις αρχές Αυγούστου του 1969 στο Ντόβερ της Αγγλίας, συνοδευόμενο από έναν δημοσιογράφο, έναν φωτορεπόρτερ, έναν γιατρό και τον καπετάνιο του σκάφους που θα ακολουθούσε την κολυμβήτρια.

Την πρώτη φορά που βούτηξε στα νερά της Μάγχης, η Μπόγιατζι άντεξε το κρύο μόνο για πέντε λεπτά. Στην μπανιέρα όπου έκανε ένα ζεστό ντους για να συνέλθει, έβαλε τα κλάματα. «Έκλαιγα επειδή πίστευα ότι δεν θα τα κατάφερνα, ότι δεν θα άντεχα», δήλωσε σε μία μεγάλη συνέντευξη που έδωσε τον Νοέμβριο του 2010, λίγες μέρες πριν από τον θάνατό της.

Η άμπωτη την τραβούσε πίσω

Η μεγάλη δυσκολία για όσους κολυμβητές επιχειρούν να κολυμπήσουν το συγκεκριμένο στενό οφείλεται στα παλιρροϊκά κύματα που έρχονται τόσο από τον Ατλαντικό Ωκεανό όσο και από τη Βόρεια Θάλασσα. Δεν κολυμπούν σε ευθεία γραμμή τα περίπου 35 χιλιόμετρα της απόστασης από το Ντόβερ στο Καλαί (ή αντίστροφα), αφού τα ρεύματα μπορεί να τους στείλουν προς τα δυτικά ή τα ανατολικά, ενώ υπάρχει και ο κίνδυνος της άμπωτης που τους τραβάει πίσω.

Η Μπόγιατζι άλλαξε την τελευταία στιγμή γνώμη και εκκίνησε τον αγώνα της από το Καλαί, ακολουθώντας την προτροπή Άγγλων που υπολόγισαν ότι τα ρεύματα της αντίστροφης διαδρομής θα ήταν πιο ευνοϊκά. Αφού άλειψε το σώμα της με ζωικό λίπος ως ένα μικρό στρώμα προστασίας από το κρύο, πήρε εκκίνηση από επίσημους διαιτητές στις 6:10 το πρωί της 9ης Σεπτεμβρίου 1969.

Από τα πρώτα λεπτά η Γιουγκοσλάβα κολυμβήτρια αντιμετώπισε προβλήματα με το κρύο, όμως έβαλε τα δυνατά της για να συνεχίσει το εγχείρημα. Δεν ήθελε να απογοητεύσει τους συμπατριώτες της και συνέχισε να κολυμπάει με καλό ρυθμό. Λίγο αφότου συμπλήρωσε εννιά ώρες μες στο νερό, έβλεπε πλέον την ακτή του Ντόβερ η οποία ήταν μόνο δύο χιλιόμετρα μακριά.

Τότε, όμως, συνέβη το απρόβλεπτο. Άρχισε το φαινόμενο της άμπωτης, που ουσιαστικά «τραβούσε» την Μπόγιατζι προς τα πίσω! «Έβλεπα την ακτή και δεν μπορούσα να βγω. Εκείνες οι τελευταίες ώρες ήταν κόλαση», θυμόταν χρόνια αργότερα η κολυμβήτρια, που υπό κανονικές συνθήκες θα χρειαζόταν γύρω στα τριάντα λεπτά για να καλύψει το συγκεκριμένο κομμάτι της διαδρομής. Χρειάστηκε τελικά τέσσερις ώρες για να φτάσει στο αγγλικό λιμάνι, χάρη και στη βοήθεια άλλων πλοίων που ήταν αγκυροβολημένα εκεί κι απ’ τα οποία ο καπετάνιος της είχε ζητήσει να δημιουργήσουν έναν διάδρομο που θα της επέτρεπε να βγει στα ρηχά.

Το νερό την τραβούσε προς τα πίσω ακόμα κι όταν είχε φτάσει τόσο έξω, που μπορούσε να προχωράει προς τα έξω μπουσουλώντας. Για να θεωρηθεί ολοκληρωμένο το εγχείρημα, ωστόσο, ο κανονισμός όριζε ότι έπρεπε να σηκωθεί στα δυο της πόδια και να περπατήσει σε στεγνό έδαφος. «Τα κατάφερα… βγήκα από το νερό, σηκώθηκα όρθια, πέρασα τον τερματισμό… και κατέρρευσα», διηγήθηκε το 2010 η Μπόγιατζι. Ο χρόνος της ήταν 13 ώρες και 20 λεπτά.

Παγκόσμια πρωταθλήτρια… από το πουθενά

Η Μπόγιατζι είχε μάθει να κολυμπάει από μικρό κοριτσάκι στη λίμνη Οχρίδα και αργότερα δοκίμασε την τύχη της και στην πισίνα, τη μοναδική που ήταν διαθέσιμη στη γενέτειρά της και λειτουργούσε μόνο τα καλοκαίρια. Είχε ως πρότυπο τον κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερο αδελφό της, Ντίκι (ο οποίος εξελίχθηκε κι αυτός σε καταξιωμένο κολυμβητή μεγάλων αποστάσεων) και σε ηλικία έντεκα ετών είχε καταρρίψει τα εθνικά ρεκόρ σε πολλά αγωνίσματα όλων των στιλ.

Όταν τελείωσε το γυμνάσιο, όμως, παντρεύτηκε και εγκατέλειψε τον αθλητισμό. Δεν της πέρασε από το μυαλό να επιστρέψει στο νερό μέχρι το 1962, όταν η διοργάνωση του 1ου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μαραθώνιας Κολύμβησης στην Οχρίδα άλλαξε τη μοίρα της. Η Γιουγκοσλαβία δεν είχε καμία γυναίκα εκπρόσωπο στον μεγάλο αγώνα και η Μπόγιατζι δέχθηκε πιέσεις από ανθρώπους που γνώριζαν το ταλέντο της, να θυμηθεί την παλιά της τέχνη.

Δεν ήθελε πολύ για να πειστεί να επιστρέψει, όμως στο «σκάρτο» τρίμηνο που είχε στη διάθεσή της για να προετοιμαστεί, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να καλύψει το έδαφος που είχε χάσει. Το αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Η 18χρονη κολυμβήτρια κέρδισε την πρώτη θέση ανάμεσα σε όλες τις γυναίκες συμμετέχουσες, σε μία δύσκολη διαδρομή 34 χλμ. από το χωριό Πέστσανι έως τη Στρούγκα με τελικό προορισμό το λιμάνι της Οχρίδας.

Μέσα σε μία ημέρα είχε μετατραπεί στο απόλυτο αθλητικό είδωλο της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας και είχε αποκτήσει θαυμαστές σε όλη τη Γιουγκοσλαβία που την προσφωνούσαν «Το Δελφίνι της Οχρίδας». Έως και τις μέρες μας, καμία άλλη αθλήτρια δεν έχει αναδειχθεί παγκόσμια πρωταθλήτρια στη μαραθώνια κολύμβηση σε γλυκό νερό σε τόσο νεαρή ηλικία.

Λίγους μήνες αργότερα η Μπόγιατζι εδραίωσε τη φήμη της με τη νίκη που σημείωσε στην απαιτητική διαδρομή 40 χλμ. από τη Σιδώνα έως τη Βηρυτό, κατά μήκος των ακτών του Λιβάνου. Ο αγώνας άρχισε απροειδοποίητα στις 12 τα μεσάνυχτα και οι αθλητές και οι αθλήτριες κολυμπούσαν άυπνοι μες στο σκοτάδι, κάτω από δύσκολες συνθήκες. Η νεαρή Γιουγκοσλάβα είχε χτυπήσει το πόδι της κατά την εκκίνηση και στο πέμπτο χιλιόμετρο άρχισε να κάνει εμετούς.

«Είχα την αίσθηση ότι κοιμόμουν και ταυτόχρονα κολυμπούσα. Βρισκόμουν σε παραλήρημα», είχε πει περιγράφοντας εκείνες τις εφιαλτικές στιγμές. Μετά το ξημέρωμα συνέχισε να κολυμπάει, ενώ είχε αρχίσει να ανακτά την αυτοκυριαρχία της. Τερμάτισε τελικά στις 7:30 το βράδυ και ήταν η μοναδική γυναίκα που τα κατάφερε, μαζί με έναν Αιγύπτιο κολυμβητή από το σύνολο τριάντα συμμετεχόντων! Ο πρόεδρος του Λιβάνου απένειμε στη 18χρονη αθλήτρια από την Οχρίδα παράσημο ανδρείας, ενώ ο αγώνας κρίθηκε επικίνδυνος και δεν διεξήχθη ξανά.

Ταινία βασισμένη στον άθλο του 1969

Το 1963 η Μπόγιατζι κέρδισε και τον αγώνα Κάπρι-Νάπολι (36 χλμ.) και στέφθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια και στο αλμυρό νερό. Ύστερα από ένα διάλειμμα για τη γέννηση του γιου της (την τελευταία ημέρα του 1964), επέστρεψε στις προπονήσεις στα τέλη του 1965, όταν μετακόμισε οικογενειακώς στο Βελιγράδι. Οι γονείς της είχαν φύγει νωρίς από τη ζωή και παρότι πρόλαβαν τις πρώτες επιτυχίες της, δεν έζησαν τη μετατροπή της σε αστέρι πρώτου μεγέθους.

Ήταν τέτοια η φήμη της, που στο κολυμβητήριο του Ερυθρού Αστέρα μία διαδρομή της πισίνας ήταν προορισμένη αποκλειστικά για το «δελφίνι της Οχρίδας» και δεν επιτρεπόταν σε άλλους αθλητές ή αθλήτριες να τη χρησιμοποιήσουν. Οι καλύτερες συνθήκες προπόνησης ακόμα και σε θερμαινόμενη πισίνα τον χειμώνα, τη βοήθησαν να βελτιώσει κι άλλο τις επιδόσεις της, να κερδίσει άλλη μία φορά τον μαραθώνιο της Οχρίδας, το 1966.

Συνέχισε να αγωνίζεται και μετά την εκπλήρωση του μεγάλου στόχου του διάπλου της Μάγχης. Έδωσε τους τελευταίους αγώνες της το 1970 και στη συνέχεια εργάστηκε ως προπονήτρια στον Ερυθρό Αστέρα, αφού είχε ήδη αποφοιτήσει από την Ανώτατη Σχολή του Νόβι Σαντ (το 1972 πήρε πτυχίο και από την Ανώτατη Παιδαγωγική Σχολή του Βελιγραδίου).

Το 1977, αρκετά χρόνια μετά την αποχώρησή της από τη δράση, βίωσε και μια ιδιαίτερη τιμή. Η κινηματογραφική ταινία «Исправи се, Делфина» («Σήκω, Ντελφίνα»), σε σκηνοθεσία Αλεξάνταρ Γκούρτσινοβ, βασίζεται στον αληθινό άθλο της Μπόγιατζι στη Μάγχη, με την κεντρική ηρωίδα να ονομάζεται Ντελφίνα (όνομα που αποτελεί σαφή αναφορά στο προσωνύμιο της αθλήτριας από την Οχρίδα). Κέρδισε το βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ της Βρνιάτσκα Μπάνια και το βραβείο CIDALC στο Διεθνές Φεστιβάλ Αθλητικών Ταινιών του Παρισιού το 1978, ενώ τιμητικές διακρίσεις έλαβε και η πρωταγωνίστρια, η διάσημη Σέρβα ηθοποιός Νέντα Άρνεριτς.

Σε διαμέρισμα που της παραχώρησε ο Γκλιγκόροφ

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η Μπόγιατζι άσκησε το επάγγελμα της προπονήτριας και στο Λος Άντζελες, όπου είχε πάει αρχικά για ταξίδι αναψυχής. Είχε σκοπό να μείνει για πολλά χρόνια εκεί, μια και με τη βοήθεια φίλων και γνωστών κατάφερε να βγάλει βίζα, μέχρι που το ξέσπασμα του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία την ανάγκασε να πάρει τον δρόμο της επιστροφής.

Ο γιος της πήρε μέρος στον πόλεμο, μια και κατοικούσε στη Σαράγεβο. Έτσι, η μεγάλη κολυμβήτρια του παρελθόντος έζησε επί τρία χρόνια με την αγωνία για το αν θα τον έβλεπε ξανά. Το πιο παράλογο ήταν ότι η ίδια ήταν χριστιανή, όμως το σπίτι του γιου της όπου έμεινε κι η ίδια βρισκόταν στο μουσουλμανικό τμήμα της πρωτεύουσας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και ο φόβος του βομβαρδισμού από ομόθρησκούς της δεν την άφηνε να ησυχάσει.

Η περιπέτεια είχε αίσιο τέλος και το 1996 μετακόμισε στα Σκόπια, σε ένα μικρό διαμέρισμα στη συνοικία Λεπτοκαρυά που της παραχώρησε ο τότε πρόεδρος της (τότε) ΠΓΔΜ, Κίρο Γκλιγκόροφ και το οποίο παρέμενε υπό τη δικαιοδοσία του κράτους. Μόλις και μετά βίας είχε καταφέρει να διασώσει τα τρόπαια από τις νίκες της από την εμπόλεμη ζώνη του Σαράγεβο και ζούσε με την ελπίδα ότι η ηγεσία της πατρίδας της θα υλοποιούσε την υπόσχεσή της να της δωρίσει σπίτι την Οχρίδα. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν συνέβη ποτέ, παρότι άλλαξαν πολλές κυβερνήσεις.

Η Μπόγιατζι πέθανε μακριά από τη γενέτειρά της στις 28 Δεκεμβρίου 2010, σε ηλικία 66 ετών. Το 2000 η καθημερινή εφημερίδα «Utrinski Vesnik» την ανέδειξε κορυφαία αθλήτρια της χώρας για τον 20ό αιώνα. Το αθλητικό κέντρο στη συνοικία Μπιλιάνινι Ίζβορι της Οχρίδας φέρει το όνομά της, αν και η ίδια είχε δηλώσει στην τελευταία συνέντευξή της ότι θα ήθελε οι συμπατριώτες της να την τιμήσουν όσο ζούσε κι όχι μετά θάνατον.

Πηγές: www.ohridnews.com («Последното интервју за охридските медиуми на Атина Бојаџи – спортистот на сите времиња»), ПРИРАЧНИК ЗА ВОННАСТАВНИ АКТИВНОСТИ ПО ИСТОРИЈА ЗА ОСНОВНО И СРЕДНО ОБРАЗОВАНИЕ (σελίδα 87), www.ohrid4u.com («The beginning of Ohrid Swimming Marathon / Het begin van de Ohrid Zwemmarathon»), www.openwaterpedia.com («Atina Bojadži»), mk.wikipedia.org («Атина Бојаџи»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 9 Σεπτεμβρίου

2023: Η 19χρονη Κόκο Γκοφ κερδίζει το US Open, τον πρώτο γκραν σλαμ τίτλο της καριέρας της, νικώντας στον τελικό την Αρίνα Σαμπαλένκα με 2-1 σετ (2-6, 6-3, 6-2).

2017: Ο Νίκος Γκάλης γίνεται ο πρώτος Έλληνας μπασκετμπολίστας που εισάγεται στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, το μουσείο ιστορίας που από το 1959 αποτελεί την πιο πλήρη βιβλιοθήκη του αθλήματος.

2016: Αν και αγωνίζεται με κάταγμα στον καρπό, ο Δημήτρης Μπακοχρήστος κατακτά το τέταρτο μετάλλιο της Ελλάδας στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, το χάλκινο στον τελικό των 54 κιλών της άρσης βαρών σε πάγκο.

2016: Ο χάλκινος παραολυμπιονίκης του Λονδίνου και παγκόσμιος πρωταθλητής της Ντόχα το 2015, Μανώλης Στεφανουδάκης κατακτά το χρυσό μετάλλιο στον ακοντισμό F54 με καλύτερη βολή στα 29.45μ. στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.

2014: Εννέα μήνες μετά το ατύχημα που είχε στη χιονοδρομική πίστα του Μέριμπελ, ο Γερμανός επτάκις παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1, Μίκαελ Σουμάχερ, παίρνει εξιτήριο από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομειακό Κέντρο του Μπο της Λωζάνης, ώστε να συνεχίσει την αποθεραπεία στο σπίτι του.

2008: Τρία μετάλλια πανηγυρίζει η Ελλάδα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Ο Γρηγόρης Πολυχρονίδης κατακτά το ασημένιο στο μεικτό ατομικό BC3 του μπότσια, ο κολυμβητής Γιώργος Καπελλάκης επίσης το ασημένιο στα 100 μέτρα ελεύθερο S2 και ο Αναστάσιος Τσίου το χάλκινο στην σφαιροβολία F57/58.

2007: Πεθαίνει σε ηλικία 73 ετών ο Αυστριακός προπονητής, Χέλμουτ Σενέκοβιτς, ο οποίος έχει μείνει στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου ως ο πρώτος που εργάστηκε και στους τρεις συλλόγους του τέως ΠΟΚ: το 1981 στον Παναθηναϊκό, το 1982 στον Ολυμπιακό και το 1983 στην ΑΕΚ (αργότερα πέρασε και από τον Πανιώνιο).

1999: Ο Κουβανός τζόκεϊ Τζέι Σι Γκονζάλες σκοτώνεται όταν το άλογό του ”Wolfhunt” καταρρέει στην τελευταία στροφή της 11ης κούρσας του Los Angeles Country Fair meeting στο Fairplex Park. Η 12η και τελευταία κούρσα αναβάλλεται.

1990: Ο ηλικίας 19 ετών και 28 ημερών, Πιτ Σάμπρας, γίνεται ο νεότερος τενίστας που κατακτά το US Open όταν νικά τον Αντρέ Άγκασι με 3-0 σετ (6-4, 6-3, 6-2). Αυτός είναι και ο πρώτος τίτλος του Ελληνοαμερικανού τενίστα σε τουρνουά γκραν σλαμ.

1983: Ο 18χρονος ποδηλάτης Αριστείδης Δημητριάδης υποκύπτει στα τραύματα που του είχαν προκαλέσει έξι ημέρες νωρίτερα τρεις άγνωστοι στη Θεσσαλονίκη, όταν χαμογέλασε στο άκουσμα του αποτελέσματος Παναθηναϊκός-Άρης 5-1.

1982: Η Άννα Βερούλη κατακτά το χρυσό μετάλλιο στον ακοντισμό με 70.02 μ. στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αθήνας. Το ασημένιο κερδίζει η Ανατολικογερμανίδα Άντιε με 67.94 μ. και το χάλκινο η έτερη Ελληνίδα, Σοφία Σακοράφα, με 67.04 μ. Από την υπόλοιπη δράση ξεχωρίζει το νταμπλ της Ανατολικής Γερμανίας στα 200 μ., με τον Όλαφ Πρέντσλερ στους άνδρες (20.46) και την Μπέρμπελ Βέκελ στις γυναίκες (22.04).

1979: Ο Νοτιοαφρικανός, Τζόντι Σέκτερ, γίνεται ο πρώτος πιλότος από την Αφρική που κερδίζει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Formula 1, με τη νίκη του στο γκραν πρι της Μόντσα.

1978: Η Κρις Έβερτ κερδίζει για τέταρτη διαδοχική χρονιά το US Open, νικώντας στον τελικό την Παμ Σράιβερ με 2-0 σετ (7-5, 6-4). Είναι η πρώτη φορά που το τουρνουά διεξάγεται σε γήπεδα με σκληρή επιφάνεια.

1975: Με ένα εκπληκτικό σε εκτέλεση γκολ του Όλεγκ Μπλαχίν, η Ντινάμο Κιέβου νικά με 1-0 την Μπάγερν στο Μόναχο στον πρώτο τελικό του ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ. Θα νικήσει με 2-0 και στη ρεβάνς του Κιέβου και θα κατακτήσει το τρόπαιο.

1975: Γίνεται δεκτή η αίτηση της Τσεχοσλοβάκας τενίστριας, Μαρτίνα Ναβρατίλοβα, για πολιτικό άσυλο στις ΗΠΑ.

1973: Ο Τζάκι Στιούαρτ εξασφαλίζει τον τρίτο παγκόσμιο τίτλο του στη Formula 1, με την τέταρτη θέση που καταλαμβάνει στο γκραν πρι της Μόντσα.

1972: Με καλάθι του Αλεξάντρ Μπέλοφ στην εκπνοή, η Σοβιετική Ένωση νικά με 51-50 τις ΗΠΑ στον τελικό του τουρνουά μπάσκετ των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο. Οι Αμερικανοί θα υποβάλουν ένσταση, η οποία όμως θα απορριφθεί και για τον λόγο αυτό δεν θα εμφανιστούν στην απονομή και δεν θα παραλάβουν ποτέ τα ασημένια μετάλλια. Πρόκειται για την πρώτη ήττα της εθνικής μπάσκετ των ΗΠΑ στα ολυμπιακά τουρνουά ύστερα από 63 διαδοχικές νίκες.

1969: Εγκαινιάζεται το χρονόμετρο στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στον φιλικό αγώνα Παναθηναϊκός – Ρεάλ Μαδρίτης 2-2.

1965: Ο Βούλγαρος Ιβάιλο Σαράνκοφ κερδίζει τον Μαραθώνιο σε χρόνο 2 ώρες 39:50 κατά την εναρκτήρια ημέρα των 24ων Βαλκανικών Αγώνων στην Αθήνα.

1961: Για την 1η αγωνιστική του πρωταθλήματος, η ΑΕΚ νικά με 8-0 στη Ριζούπολη το τυπικά γηπεδούχο Αιγάλεω με χατ τρικ του Κώστα Νεστορίδη. Πρόκειται για ρεκόρ ευρύτερης εκτός έδρας νίκη στην ιστορία της Α’ Εθνικής/Super League που δεν έχει καταρριφθεί μέχρι σήμερα.

1960: Στον τελικό του χόκεϊ επί χόρτου στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, το Πακιστάν νικά με 1-0 την Ινδία, η οποία προερχόταν από την κατάκτηση έξι διαδοχικών χρυσών μεταλλίων (από το 1928).

1934: Ο Χρήστος Μάντικας κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο στα 400 μέτρα με εμπόδια στο 1ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Τορίνο σημειώνοντας νέο πανελλήνιο ρεκόρ (54.9). Πρώτος τερματίζει ο Γερμανός Χανς Σίλε (53.2) και δεύτερος ο Φινλανδός Άκιλες Γέρβινεν (53.7).

1915: Πεθαίνει σε ηλικία 65 ετών ο Άλμπερτ Σπάλντινγκ, πρώην καταξιωμένος αθλητής, προπονητής και παράγοντας του μπέιζμπολ, αλλά και συνιδρυτής της φερώνυμης εταιρίας αθλητικών ειδών.

1895: Δημιουργείται στην Νέα Υόρκη το American Bowling Congress, το πρώτο όργανο που οριοθέτησε κανόνες στο μπόουλινγκ.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News