Σαν Σήμερα - Μάρλα Ράνιαν: Η νομικά τυφλή δρομέας που προκρίθηκε σε τελικό Ολυμπιακών Αγώνων

Ακόμα κι παρακολουθήσατε στενά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ, είναι πολύ πιθανό να μη γνωρίζετε το κατόρθωμα της Μάρλα Ράνιαν.

Το διαδίκτυο δεν είχε τη σημερινή του εμβέλεια και η κορύφωση της διοργάνωσης, που συνδυάστηκε με επιτυχίες αρκετών Ελλήνων αθλητών, είχε ως συνέπεια να περάσει ουσιαστικά απαρατήρητη από τα ελληνικά ΜΜΕ η ιστορία της Αμερικανίδας αθλήτριας, η οποία στις 30 Σεπτεμβρίου 2000 πέτυχε κάτι που φαίνεται αδιανόητο.

Αν και ήταν νομικά τυφλή από τα παιδικά της χρόνια και ήδη κάτοχος πέντε χρυσών μεταλλίων στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, η Ράνιαν πήρε μέρος εκείνη τη μέρα στον τελικό των 1.500 μέτρων της «κανονικής» ολυμπιακής διοργάνωσης, αφού είχε φέρει εις πέρας μια δύσκολη διαδικασία πρόκρισης. Και δεν αρκέστηκε σ’ αυτό, αλλά απέναντι στις κορυφαίες αθλήτριες του κόσμου τερμάτισε στην ιδιαίτερα τιμητική όγδοη θέση!

Θα αναρωτιέστε φυσικά πώς συνέβη αυτό. Ή τι σημαίνει ακριβώς ο όρος «νομικά τυφλή». Αρχίζουμε από το δεύτερο, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για έναν νομικό και διοικητικό χαρακτηρισμό των ανθρώπων με πολύ σοβαρή απώλεια όρασης, η οποία όμως δεν συνεπάγεται απαραίτητα πλήρη τύφλωση.

Η Ράνιαν είχε διαγνωστεί από τα εννιά της χρόνια με τη νόσο Stargardt, μια κληρονομική πάθηση του αμφιβληστροειδούς που προκαλεί προοδευτική απώλεια της κεντρικής όρασης. Με την πάροδο των χρόνων η οπτική της ικανότητα επιδεινώθηκε σημαντικά, παρ’ όλα αυτά διατηρούσε ένα μέρος της περιφερειακής της όρασης και μπορούσε να αντιλαμβάνεται, έστω και θολά, σχήματα και κινήσεις.

Έτσι, ενώ πληρούσε τα κριτήρια για να συμμετάσχει στους Παραολυμπιακούς Αγώνες για άτομα με σοβαρή οπτική αναπηρία, ήταν παράλληλα εφικτό να συναγωνίζεται και αντιπάλους που έβλεπαν κανονικά. Όχι, βέβαια, ότι ήταν κάτι απλό. Όπως έχει γράψει στον πρόλογο της αυτοβιογραφίας της με τίτλο «No Finish Line» (Berkley, 2001), είναι θέμα προσέγγισης. «Δεν μπορώ να δω τη γραμμή του τερματισμού. Απλώς την περνάω».

Επταθλήτρια στο Πανεπιστήμιο

Η Ράνιαν γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1969 στη Σάντα Μαρία της Καλιφόρνια και άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με την όρασή της όταν ήταν μαθήτρια της τέταρτης τάξης του δημοτικού. Δυσκολευόταν να διαβάσει τα γράμματα του δασκάλου στον πίνακα και όσο περνούσε ο καιρός αντιμετώπιζε κι άλλα προβλήματα στην καθημερινότητά της.

Μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς εξετάστηκε από οφθαλμίατρο που εντόπισε το πρόβλημα. Η ζωή της άλλαξε άρδην και όταν ολοκληρώθηκε η εκφυλιστική διαδικασία της νόσου Stargardt, η οπτική οξύτητά της είχε πέσει στο 20/300 στο ένα μάτι και στο 20/400 στο άλλο. Η όρασή της, δηλαδή, ήταν πολύ περιορισμένη και βελτιωνόταν ελαφρώς μόνο με τη χρήση ειδικών φακών επαφής.

Παρά το σημαντικό πρόβλημα όρασης, πάντως, η Ράνιαν παρέμεινε ιδιαίτερα δραστήρια ως παιδί. Εξασκούνταν στο άλμα εις ύψος στην αυλή του σπιτιού της και εξέλιξε το ταλέντο της στο αγώνισμα τα χρόνια που πήγαινε στο λύκειο και αργότερα στο Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο, όπου πέρασε χωρίς υποτροφία για να σπουδάσει στο τμήμα εκπαίδευσης κωφών. Στις προπονήσεις που έκανε εκεί παρατήρησε την ταχύτητά της ένας νεαρός προπονητής, ο Ραν Σέφιλντ, ο οποίος της πρότεινε να δοκιμάσει την τύχη της στους δρόμους ταχύτητας.

«Ο κόσμος μπερδεύει τη λέξη “ανάπηρος” με τη λέξη “ανήμπορος”. Ναι, έχω οπτική αναπηρία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι ανίκανη»

Οι υπόλοιποι προπονητές του πανεπιστημίου αντιμετώπισαν με σκεπτικισμό την πρόταση του Σέφιλντ. Η Ράνιαν, όμως, αντιμετώπιζε ως πρόκληση καθετί που οι υπόλοιποι θεωρούσαν επικίνδυνο για εκείνη. Έτσι, δεν άρχισε απλώς να τρέχει (κυρίως στα 200 μ.), αλλά ασχολήθηκε και με άλλα αγωνίσματα όπως η σφαιροβολία, το μήκος, ο ακοντισμός, τα 100 μ. εμπ. και, εντέλει, το έπταθλο, όπου οι επιδόσεις της ήταν εξαιρετικές.

Η δικαίωση των προσπαθειών της ήρθε στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, όπου κατέκτησε τέσσερα χρυσά μετάλλια στην κατηγορία της στον στίβο (στα 100 μ., τα 200 μ., τα 400 μ. και το μήκος), ενώ πήρε μέρος και στο τάντεμ της ποδηλασίας πίστας, όπου κατέλαβε την πέμπτη θέση.

Ο αγώνας που άλλαξε τον στόχο της

Η Ράνιαν είχε πάρει το πτυχίο της ήδη από το 1991, παρέμεινε όμως στο Πανεπιστήμιο ώστε να κάνει μεταπτυχιακό στην εκπαίδευση κωφών και τυφλών παιδιών. Ήταν αποφασισμένη να προσφέρει βοήθεια στους συνανθρώπους της με αναπηρίες παρόμοιες με τη δική της, γνωρίζοντας παράλληλα ότι η πορεία της στον αθλητισμό λειτουργούσε από μόνη της ως πρότυπο.

Έχοντας ήδη στεφθεί πολλές φορές παραολυμπιονίκης, το 1996 αποφάσισε να κυνηγήσει κάτι πιο δύσκολο. Να συμμετάσχει στο έπταθλο στα τράιαλς για τη συγκρότηση της εθνικής ομάδας που θα κατέβαινε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ανταγωνιζόταν αθλήτριες χωρίς οπτική αναπηρία, δεν το είχε ξανακάνει όμως σε τόσο υψηλό επίπεδο.

Τα πράγματα δεν πήγαν όπως υπολόγιζε και μετά την ολοκλήρωση του έκτου αγωνίσματος είχε χάσει κάθε ελπίδα να μπει στην προνομιούχο τριάδα. Παρ’ όλα αυτά, έδωσε τον καλύτερό της εαυτό στα 800 μ. και χωρίς το παραμικρό άγχος τερμάτισε σε χρόνο 2:04.60, ο οποίος εκτός απ’ το ότι της χάρισε τη δέκατη θέση στη γενική κατάταξη, συνιστούσε ρεκόρ ΗΠΑ στην απόσταση στο πλαίσιο του επτάθλου!

Τότε η Ράνιαν αποφάσισε να αλλάξει αγώνισμα και να επικεντρωθεί στις μεσαίες αποστάσεις, θέτοντας ως στόχο τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ. Μετακόμισε, μάλιστα, από το Σαν Ντιέγκο στο Γιουτζίν, ώστε να προπονείται μαζί με τις κορυφαίες αθλήτριες των 800 μ. και των 1.500 μ. στον κόσμο. Δεν παρέλειψε να πάρει μέρος και στους Παραολυμπιακούς της Ατλάντα, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο πένταθλο κατηγορίας Ρ10-12 και το ασημένιο στη σφαιροβολία κατηγορίας F12.

Αναγνώριζε αντιπάλους από την κόμμωση

Τα πράγματα δεν κύλησαν ιδανικά στο ξεκίνημα της νέας καριέρας της Ράνιαν. Λίγο μετά την εγκατάστασή της στο Γιουτζίν ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς που την άφησαν εκτός αγώνων για μια ολόκληρη διετία, στη διάρκεια της οποίας πήρε περισσότερα από δεκαπέντε κιλά. Για να βιοποριστεί έπιασε δουλειά σε ένα κέντρο της YMCA όπου με αμοιβή επτά δολάρια την ώρα παρέδιδε μαθήματα αεροβικής γυμναστικής σε ηλικιωμένους.

Είχε βρεθεί σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση, μια και ένιωθε ότι οι ώρες προπόνησης δεν την οδηγούσαν πουθενά. Την άνοιξη του 1999, ωστόσο, βρήκε ξανά τη φόρμα της και σημείωσε διακρίσεις σε αγώνες με υψηλό ανταγωνισμό, παρά το γεγονός ότι είχε χαμηλή αυτοεκτίμηση. «Ένιωθα ότι κάθε κοπέλα ήταν καλύτερη από μένα και δεν είχα θέση στον αγώνα», είχε πει για τον τελικό των 1.500 μ. στο εθνικό πρωτάθλημα των ΗΠΑ, όπου παρά την απογοήτευσή της για την αδυναμία της να διεκδικήσει τη νίκη από τη Ρετζίνα Τζέικομπς, τερμάτισε στην τέταρτη θέση.

Κάπως έτσι, όμως, βρέθηκε να εκπροσωπεί την πατρίδα της στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 1999 στο Γουίνιπεγκ, όπου πραγματοποιώντας σπουδαία εμφάνιση κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο νικώντας στο νήμα την Καναδή Λία Πελς (ο χρόνος και των δύο ήταν 4:16.86). Τότε έστρεψε για πρώτη φορά πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας και αναγνωρίστηκε ως αθλήτρια παγκόσμιας κλάσης, ενώ κέρδισε και το εισιτήριο για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σεβίλλης, όπου προκρίθηκε στον τελικό και κατέλαβε τη δέκατη θέση.

Η πρόκρισή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ δεν ήταν πλέον άπιαστος στόχος αν και με την επίτευξή του έγραψε ιστορία: ήταν η πρώτη φορά που κάποιος αθλητής ή αθλήτρια που ήταν νομικά τυφλός/ή κέρδιζε την πρόκριση στην κορυφαία αθλητική διοργάνωση. Τα αμερικάνικα ΜΜΕ ασχολήθηκαν με τον δέοντα σεβασμό (αλλά και θαυμασμό) με την περίπτωσή της και η Ράνιαν μίλησε χωρίς κόμπλεξ για την αναπηρία της, εξηγώντας, μεταξύ άλλων, ότι είχε αναπτύξει την ικανότητα να αναγνωρίζει αντιπάλους της από… την κόμμωσή τους.

Μπορούσε να διακρίνει το χρώμα των μαλλιών ή αν κάποια αθλήτρια είχε μακριά ή κοντή αλογοουρά. Έτσι, άρχισε να τις ξεχωρίζει κατά τη διάρκεια των αγώνων κι ας μην μπορούσε να δει τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους. Ήταν πολύ σημαντικό ότι μπορούσε να αντιλαμβάνεται με την περιφερειακή της όραση πότε είχε άλλες δρομείς στο πλάι της και πότε επιτάχυναν ή επιβράδυναν τον ρυθμό τους.

Εξακολουθούσε, όμως, να έχει ένα αντικειμενικό μειονέκτημα: δεν μπορούσε να διαβάσει τα ρολόγια που κατέγραφαν τους χρόνους στα κρίσιμα περάσματα. Έτσι, βασιζόταν αναγκαστικά στην αίσθηση του ρυθμού του τρεξίματός της για να αντεπεξέλθει στις τακτικές απαιτήσεις κάθε κούρσας, ενώ συνήθως δεν ήταν δυνατόν να γνωρίζει πόσες αθλήτριες είχαν τερματίσει μπροστά της ή πίσω της.

Κινδύνευσε να μην πάει στο Σίδνεϊ

Τρεις μήνες πριν το μεγάλο ραντεβού του Σίδνεϊ η Ράνιαν είχε ένα σοβαρό ατύχημα που λίγο έλειψε να τη θέσει εκτός αγώνων. Έκανε προπόνηση στον δρόμο όταν είδε την τελευταία στιγμή ένα παιδί που ερχόταν απ’ την αντίθετη κατεύθυνση με το ποδήλατό του κι έκανε έναν απότομο ελιγμό που της προκάλεσε φλεγμονή σε έναν προϋπάρχοντα ελαφρύ τραυματισμό στο γόνατο.

Ξεπέρασε, ωστόσο, κι αυτό το πρόβλημα και κατάφερε να εκπληρώσει το όνειρό της. Πέρασε από τη διαδικασία του προκριματικού γύρου ως επιλαχούσα, με έναν από τους δύο ταχύτερους χρόνους. Και με τον ίδιο τρόπο προκρίθηκε και στον τελικό: τερμάτισε έκτη στον ημιτελικό, όμως το 4:06.14 που κατέγραψε ήταν ταχύτερο από τον χρόνο ακόμα και της νικήτριας της άλλης σειράς.

Είχε ήδη πετύχει κάτι εξωπραγματικό, αλλά δεν αρκέστηκε σ’ αυτό. Οδήγησε τον τελικό στα πρώτα 700 μέτρα και μπορεί στο τέλος να μην απείλησε τις νικήτριες (η Αλγερινή Νούρια Μέρα-Μπενίντα κράτησε με δυσκολία την πρωτιά απέναντι στις Ρουμάνες Βιολέτα Σέκελι και Γκαμπριέλα Σάμπο, ενώ η Κούτρε Ντουλέτσα από την Αιθιοπία έμεινε τέταρτη), αλλά τερμάτισε στην άκρως τιμητική όγδοη θέση με χρόνο 4:08.30. Αναδείχθηκε έτσι και η κορυφαία Αμερικανίδα του αγωνίσματος, μια και η Σούζι Φέιβορ-Χάμιλτον έμεινε στη δωδέκατη (και τελευταία θέση), ενώ η Σέιν Κιουλπέπερ είχε αποκλειστεί από τον προκριματικό.

Θα περίμενε κανείς ότι η Ράνιαν θα πετούσε στα σύννεφα με την κατάταξή της, η ίδια όμως το σχολίασε αλλιώς στις δηλώσεις της μετά τον τελικό. «Υπάρχει ένα θετικό με την όγδοη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες – σου δίνει κίνητρο να συνεχίσεις! Εννοώ ότι όταν έχεις κερδίσει το χρυσό μετάλλιο, τι άλλο έχεις να κυνηγήσεις; Δεν απομένει τίποτε άλλο. Αν όμως τερματίσεις όγδοη, έχεις ακόμα δρόμο να διανύσεις».

Δασκάλα σε ειδικά σχολεία τυφλών

Η Αμερικανίδα αθλήτρια συνέχισε πράγματι να θέτει και να επιτυγχάνει νέους στόχους όχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά και στη ζωή της. Από το 2001 έως και το 2003 αναδείχθηκε τρεις φορές πρωταθλήτρια ΗΠΑ στα 5.000 μ. του κλειστού στίβου (είχε άλλο ένα χρυσό μετάλλιο το 2000 στα 3.000 μ.). Το 2002 πήρε μέρος στον Διεθνή Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης και τερμάτισε πέμπτη ανάμεσα σε όλες τις συμμετέχουσες, με τον δεύτερο καλύτερο χρόνο όλων των εποχών για πρωτοεμφανιζόμενη (2 ώρες 27:10). Και το 2004 κέρδισε την πρόκριση για τα 5.000 μ. των Ολυμπιακών της Αθήνας, όπου όμως δεν κατόρθωσε να προκριθεί στον τελικό.

Ίσως το πιο σημαντικό, όμως, ήταν ότι το 2002 παντρεύτηκε τον προπονητή της, Ματ Λόνεργκαν, με τον οποίο απέκτησαν μία κόρη το 2005. Δεν σταμάτησε όμως να αγωνίζεται και το 2006 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια ΗΠΑ στα 20 χλμ. δημοσίας οδού, αγώνισμα στο οποίο είχε σημειώσει σπουδαίες επιδόσεις από το 2003. Προσπάθησε να διεκδικήσει την πρόκριση και στους Ολυμπιακούς του 2008, όμως ένα πρόβλημα στη μέση που χρειάστηκε χειρουργική επέμβαση έδωσε τέλος στην πλούσια καριέρα της.

Αφού πήρε και δεύτερο μεταπτυχιακό στην εκπαίδευση, η Ράνιαν υλοποίησε από το 2012 τον άλλο μεγάλο της στόχο. Άρχισε να διδάσκει τυφλά παιδιά σε ειδικά σχολεία του Όρεγκον, ενώ ταυτόχρονα είναι πρέσβειρα του Σχολείου Τυφλών Perkins. Tο 2014 άρχιζε να εργάζεται με τον σύζυγό της και ως προπονήτρια στίβου στο Northeastern University, ενώ τo 2025 εισήχθη και στο ολυμπιακό και παραολυμπιακό Hall of Fame των ΗΠΑ.

Πάντοτε είχε όνειρο να αναφέρονται σ’ αυτήν για τις επιδόσεις της κι όχι για την αναπηρία της, αντιλαμβάνεται ωστόσο ότι κάτι τέτοιο είναι δύσκολο. Όπως σημειώνει, πάντως, στην αυτοβιογραφία της: «Ο κόσμος μπερδεύει τη λέξη “ανάπηρος” με τη λέξη “ανήμπορος”. Ναι, έχω οπτική αναπηρία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι ανίκανη».

Πηγές: Marla Runyan: «No Finish Line» (εκδ. Berkley, 2001, kindle edition), worldathletics.org («From Paralympics to Olympics for legally blind runner»), www.latimes.com («Marla’s vision»), www.womenshistory.org («Marla Runyan (1969-)»), www.aao.org («What Is Stargardt Disease?»), en.wikipedia.org («Marla Runyan», «Athletics at the 2000 Summer Olympics – Women’s 1500 metres»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 30 Σεπτεμβρίου

2022: Εγκαινιάζεται η OPAP Arena, το νέο γήπεδο της ΑΕΚ που έχει κατασκευαστεί στη Νέα Φιλαδέλφεια, στον χώρο όπου βρισκόταν το παλιό.

2019: Η Χαλιμά Νακάγι από την Ουγκάντα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 800 μ. στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου της Ντόχα, νικώντας στο νήμα τις Αμερικανίδες Ρέιβιν Ρότζερς και Άτζει Γουίλσον.

2015: Με το πρώτο γκολ που σημειώνει εις βάρος της Μάλμε, στο πλαίσιο της 2ης αγωνιστικής του Champions League, ο 30χρονος Κριστιάνο Ρονάλντο φτάνει τα 500 τέρματα στην καριέρα του και με το δεύτερο, το 501ο, «πιάνει» τον Ραούλ στην κορυφή του πίνακα των σκόρερ της Ρεάλ Μαδρίτης σε όλες τις διοργανώσεις.

2007: Ο Χάιλε Γκεμπρσελασιέ σημειώνει νέο παγκόσμιο ρεκόρ στον Μαραθώνιο όταν τρέχει τα 42.195 μ. σε 2 ώρες 04:26 στο Βερολίνο, επίδοση κατά 29 δευτερόλεπτα πιο γρήγορη από την προηγούμενη κορυφαία του Κενυάτη, Πολ Τέργκατ.

2004: Πεθαίνει σε ηλικία 70 ετών η Μίλντρεντ ΜακΝτάνιελ, χρυσή ολυμπιονίκης του ύψους το 1956 στη Μελβούρνη.

2000: H συλλογή μεταλλίων της Ελλάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ ολοκληρώνεται με το ασημένιο της Μιρέλας Μανιάνι στον ακοντισμό και δύο χάλκινα: ένα από την ομάδα του ανσάμπλ της ρυθμικής γυμναστικής (Ειρήνη Αϊνδηλή, Χαρά Καρυάμη, Μαρία Γεωργάτου, Άννα Πολλάτου, Εύα Χριστοδούλου, Κλέλια Πανταζή) κι ένα από τον παλαιστή των 54 κ. της ελευθέρας, Αμιράν Καρντάνοφ. Άτυχος στέκεται ο πρωταθλητής των +80 κ. του ταεκβοντό Αλέξανδρος Νικολαΐδης, μια και παθαίνει κάταγμα στο πόδι ενώ έχει προβάδισμα στο σκορ στον προημιτελικό με τον Κολομβιανό Μίλτον Κάστρο. Με τέσσερα χρυσά, έξι ασημένια και τρία χάλκινα η χώρα μας καταλαμβάνει τη 17η θέση στον συγκεντρωτικό πίνακα.

2000: Ο Κουβανός Φελίξ Σαβόν γίνεται μόλις ο δεύτερος πυγμάχος στην ιστορία που κερδίζει τρίτο διαδοχικό χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ύστερα από τον συμπατριώτη του Τεοφίλο Στίβενσον (1972, 1976, 1980) και τον Ούγγρο Λάζλο Παπ (1948, 1952, 1956). Στον τελικό των 91 κ. ο Σαβόν νικά στα σημεία τον Καζάκο Αχμέντ Ιμπζαμαγκίμοφ.

2000: Το Καμερούν κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο ποδοσφαιρικό τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϊ, νικώντας στον τελικό την Ισπανία με 5-3 στα πέναλτι (2-2 στα 120′). Βασικά στελέχη της ομάδας είναι ο Σαμουέλ Ετό και ο Γκέρεμι Ντζίταπ, καθώς και ο Πατρίς Αμπάντα, που είχε παίξει την προηγούμενη σεζόν στον Απόλλωνα Καλαμαριάς και ο πρώην άσος της Παναχαϊκής Σερζ Μίμπο. Αναπληρωματικός είναι ο Ζοέλ Επαλέ, με τη σπουδαία καριέρα σε Εθνικό, Παναχαϊκή, Άρη, Παναθηναϊκό και Ηρακλή.

1997: Με γκολ του Ζήση Βρύζα στο 87′, ο ΠΑΟΚ αποσπά ισοπαλία 1-1 από την Άρσεναλ στο «Χάιμπουρι» και προκρίνεται στον 2ο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.

1992: Ο Ολυμπιακός νικά με 3-0 την Τσερνομόρετς στην Οδησσό και ανατρέπει το 0-1 του πρώτου αγώνα στο «Γ. Καραϊσκάκης». Τα γκολ της νίκης που χαρίζει την πρόκριση στους «16» του Κυπέλλου Κυπελλούχων σημειώνουν οι Γιώργος Βαΐτσης (16′), Γιώργος Μητσιμπόνας (28′) και Όλεγκ Προτάσοφ (81′).

1988: Με ηγέτη τον Άρβιντας Σαμπόνις η Σοβιετική Ένωση επικρατεί με 76-63 της Γιουγκοσλαβίας στον τελικό του ολυμπιακού τουρνουά της Σεούλ και κατακτά το χρυσό μετάλλιο για πρώτη φορά μετά το 1972.

1988: Η Αμερικανίδα Λουίζ Ρίτερ κάνει τη μεγάλη έκπληξη στο ύψος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ, μια και νικά τη Βουλγάρα παγκόσμια ρεκορντγούμαν, Στέφκα Κοσταντίνοβα περνώντας το 2.03 στο μπαράζ για την ανάδειξη της νικήτριας. Η Βουλγαρία πανηγυρίζει χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. εμπ. με τη Γιορντάνκα Ντόνκοβα (12.38), ενώ στα 10.000 μ. την πρωτιά κερδίζει η Σοβιετική Όλγα Μπονταρένκο (31:05.21).

1987: Ο Παναθηναϊκός προκρίνεται στον 2ο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ εις βάρος της Οσέρ, με την ήττα του με 3-2 στη Γαλλία (είχε νικήσει 2-0 στην Αθήνα). Τα γκολ του Χρήστου Βασιλείου (31′) και του Δημήτρη Σαραβάκου (44′) ισοφαρίζουν τα αντίστοιχα των Ντανιέλ Ντιτιέλ (23′) και Ερίκ Καντονά (41′) και σιγουρεύουν από το πρώτο ημίχρονο την πρόκριση.

1979: Διεξάγεται η 1η αγωνιστική του πρώτου Επαγγελματικού Πρωταθλήματος της Α’ Εθνικής, που διοργανώνει η ΕΠΑΕ. Κόβονται 113.665 εισιτήρια και σημειώνονται 27 γκολ, με τον ΠΑΟΚ να σημειώνει το σκορ της ημέρας (6-2 την Καβάλα).

1971: Ο Ολυμπιακός νικά με 2-1 την Ντινάμο Μόσχας στην πρωτεύουσας της Σοβιετικής Ένωσης, χάρη σε γκολ του Υβ Τριαντάφυλλου και του Γιάννη Γκαϊτατζή. Αποκλείεται, όμως, από τη συνέχεια του Κυπέλλου Κυπελλούχων μια και είχε ηττηθεί με 2-0 στον πρώτο αγώνα στο Φάληρο. Οι «ερυθρόλευκοι» διαμαρτύρονται στον Ελβετό διαιτητή Άντον Μπούχελι για τον μη καταλογισμό πέναλτι υπέρ τους στο 85′, σε ανατροπή του Γιώτη Παπαδημητρίου.

1964: Ο Παναθηναϊκός γίνεται η πρώτη ελληνική ομάδα που κερδίζει πρόκριση στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, όταν νικά με 3-2 την βορειοϊρλανδική Γκλεντόραν στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (2-2 στον πρώτο αγώνα στο Μπέλφαστ).

1959: Ύστερα από πολυήμερες διαβουλεύσεις, η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αποφασίζει την καθιέρωση του πρωταθλήματος της Εθνικής Κατηγορίας (αργότερα Α’ Εθνική και από το 2006, Super League). Στη νεοσύστατη κατηγορία αποφασίζεται να μετάσχουν, με βάση την κατάταξή τους στα προηγούμενα τοπικά πρωταθλήματα, τέσσερις ομάδες από την Αθήνα (Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, Απόλλων, Πανιώνιος), τρεις από τον Πειραιά (Ολυμπιακός, Εθνικός, Α.Ε. Νικαίας), τρεις από τη Θεσσαλονίκη (Άρης, ΠΑΟΚ, Απόλλων Καλαμαριάς) και τέσσερις από την επαρχία (Δόξα Δράμας, Παγκορινθιακός, Παναιγιάλειος, Μέγας Αλέξανδρος Κατερίνης). Άλλες δύο θέσεις θα κριθούν σε μπαράζ στα οποία θα μετάσχουν σύλλογοι από τη Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά και την επαρχία και θα βρουν νικητές τον Ηρακλή και την Προοδευτική.

1927: Ο θρύλος του μπέιζμπολ, Μπέιμπ Ρουθ, κάνει το 60ό του home run μες στη σεζόν στη νίκη των Νιου Γιορκ Γιάνκις επί των Ουάσινγκτον Σένατορς (4-2) και σημειώνει ρεκόρ που θα κρατήσει μέχρι το 1961, όταν θα το σπάσει ο Ρότζερ Μάρις με 61.