Το παρατσούκλι του γεννήθηκε από μια παιδική φοβία για τα μυρμήγκια. Σήμερα, όμως, ο Αρμάντο Γκονσάλες μοιάζει να έχει πάρει αρκετά από τα χαρακτηριστικά τους μέσα στο γήπεδο. Τρέξιμο, επιμονή, συνεχής κίνηση και μια εντυπωσιακή ικανότητα να βρίσκεται εκεί που θα πέσει η μπάλα.
Ο «Hormiga» (σ.σ. μυρμήγκι) της Τσίβας δεν είναι απλώς ένας ακόμη νεαρός Μεξικανός φορ. Είναι ένας επιθετικός με συγκεκριμένα στοιχεία που θα μπορούσαν να δώσουν στον Ολυμπιακό του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ μια διαφορετική διάσταση. Και το ενδιαφέρον είναι πως θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με δύο διαφορετικούς τρόπους: Είτε δίπλα στον Αγιούμπ Ελ Καμπί είτε στην κορυφή της επίθεσης όταν ο Μαροκινός «killer» δεν βρίσκεται στην ενδεκάδα.
Το πρώτο στοιχείο που τραβάει την προσοχή είναι η κίνησή του. Ο Γκονσάλες δεν είναι ο φορ που θα σταθεί ανάμεσα στα δύο στόπερ και θα περιμένει να του έρθει η μπάλα. Κινείται συνεχώς, επιτίθεται στον χώρο, αλλάζει θέσεις και ψάχνει τη στιγμή που η άμυνα θα χάσει για λίγο την ισορροπία της. Αυτό ήταν βασικό κομμάτι της εκρηκτικής του σεζόν με την Τσίβας, όπου πέτυχε 24 γκολ στη Liga MX μέσα στο 2025-26, αφού αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του Apertura με 12 τέρματα κι… επανέλαβε τον ίδιο αριθμό στο Clausura.
Με τον Ελ Καμπί στην ενδεκάδα, λοιπόν, ο «hormiga» δεν θα χρειαζόταν απαραίτητα να παίξει ως κλασικό «9». Θα μπορούσε να κινηθεί περισσότερο γύρω του, να βγει στα πλάγια, να επιτεθεί στο κενό που δημιουργεί ο Αγιούμπ και να λειτουργήσει ως δεύτερος επιθετικός.
Ο Ελ Καμπί θα μπορούσε να κρατά απασχολημένα τα στόπερ, ενώ ο Γκονσάλες να ψάχνει τη δεύτερη μπάλα και τις κινήσεις στην πλάτη της άμυνας. Αυτό ταιριάζει σε μεγάλο βαθμό με το ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ. Ο Βάσκος θέλει γρήγορες επιθέσεις, άμεσο παιχνίδι και παίκτες που δεν χρειάζονται πολλές επαφές για να απειλήσουν.
Στο Apertura του 2025, ο Γκονσάλες είχε 12 γκολ με μέσο όρο περίπου ένα ανά 93 λεπτά, ενώ τα τέρματά του ήρθαν με διαφορετικούς τρόπους: με το αριστερό, το δεξί και με το κεφάλι.
Χωρίς τον Ελ Καμπί, ο ρόλος του θα ήταν διαφορετικός. Εκεί θα έπρεπε να αναλάβει περισσότερο την ευθύνη του πρώτου φορ. Να είναι το σημείο αναφοράς μέσα στην περιοχή, αλλά όχι ένας στατικός στράικερ. Η μεγάλη του αρετή είναι ότι δεν χρειάζεται να έχει πολλές επαφές με την μπάλα για να γίνει επικίνδυνος.
Τα στοιχεία του, δείχνουν επιθετικό με υψηλό αριθμό τελικών προσπαθειών και πολύ μεγάλη αποτελεσματικότητα στο σκοράρισμα, με την παρουσία του κοντά στην περιοχή να αποτελεί το βασικό όπλο του. Υπάρχει όμως και το στοιχείο που πιθανότατα θα εκτιμούσε περισσότερο από όλα ο Μεντιλίμπαρ: Η ένταση χωρίς την μπάλα.
Η Τσίβας έχει αναδείξει τη δυνατότητά του να πιέζει και να κερδίζει μπάλες ψηλά, ενώ το προφίλ του ως βασικού ή αλλαγής στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ενέργεια και στο ασταμάτητο τρέξιμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Γκονσάλες είναι έτοιμος και ολοκληρωμένος για όλα. Στα 23 του, θα χρειαστεί προσαρμογή στην Ευρώπη και στο εντελώς διαφορετικό επίπεδο πίεσης του Ολυμπιακού.
Δεν είναι ο φορ που θα οργανώσει το παιχνίδι με την πλάτη ή θα κυριαρχεί διαρκώς στις εναέριες μονομαχίες. Αυτό που μπορεί να δώσει, όμως, είναι κάτι διαφορετικό: Κίνηση, ένταση, πρέσινγκ, επιθετικότητα στον χώρο και… φονικό ένστικτο μέσα στην περιοχή.
Με τον Ελ Καμπί μπορεί να γίνει ο παίκτης που θα κινείται γύρω από τον βασικό εκτελεστή. Χωρίς αυτόν, μπορεί να εξελιχθεί στον επιθετικό που θα κυνηγά κάθε μπάλα και θα προσπαθεί να δώσει στην επίθεση του Ολυμπιακού μια πιο κινητική μορφή.
Αυτό τελικά μοιάζει να είναι το μεγαλύτερο ενδιαφέρον του «hormiga». Δεν μοιάζει με πιστό αντίγραφο του Ελ Καμπί. Μπορεί, όμως, να προσφέρει στον «Μέντι» διαφορετικούς τρόπους για να επιτεθεί…