Δεν μας αξίζετε, ένα συγγνώμη από εμάς

Ποτέ ξανά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δεν ξεγυμνώθηκε έτσι μία χώρα. Η Ελλάδα. Η καμμένη Ελλάδα, που παλεύει με τις φλόγες, τα αποκαΐδια και τις στάχτες. Η Ελλάδα που πήγε στους Ολυμπιακούς Αγώνες για να διακριθεί πάνω από τις δυνατότητές της. Με αθλητές που ζητάνε συγγνώμη. Αυτή η Ελλάδα των τελευταίων, μαύρων, ημερών είναι η χώρα που παλεύει με τους δαίμονές της και τα λάθη της.

Ποτέ ξανά δεν είχαμε τόσο υψηλό επίπεδο αθλητών σε μία τόσο σπουδαία διοργάνωση. Τόσο υψηλό που ντρεπόμαστε να τους κοιτάξουμε στα μάτια. Τόσο υψηλό που αναρωτιόμαστε πώς η χώρα μας μπορεί και τους κρατάει. Δεν μπορεί, είναι η εύλογη απάντηση. Τίποτα δεν μπορεί να κάνει, τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε.

Ο αρχηγός της Εθνικής πόλο, σε μία από τις σημαντικότερες στιγμές σε συλλογικό επίπεδο (μέχρι την επόμενη και θα έρθει ρε μάγκες, να είστε σίγουροι) βγαίνει και ζητάει συγγνώμη επειδή πανηγυρίζει τη μεγάλη πρόκριση στον τελικό την ώρα που η Ελλάδα έχει παραδοθεί στις φλόγες. Σε αυτή την αρχηγάρα, σε αυτόν τον μάγκα, σε αυτή τη σπουδαία προσωπικότητα αντί να ζητήσουμε όλοι εμείς συγγνώμη, ζητάει αυτός. Και με τη στάση του αυτή παίρνει στις πλάτες του ένα βάρος που ποτέ δεν του ζητήθηκε, ποτέ δεν είχε την υποχρέωση να το κάνει.

Συγγνώμη να ζητήσουμε όλοι εμείς που σε λίγες μέρες, όταν πέσει η αυλαία των Αγώνων, θα επιστρέψουμε στη μεμψιμοιρία μας. Σε αυτούς που εμείς θεωρούμε ήρωες και θα ξεχάσουμε τους πραγματικούς. Από τους αθλητές που πήγαν με υψηλό φρόνημα και άριστο επαγγελματισμό για να μας εκπροσωπήσουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες δίχως οι περισσότεροι να έχουν τα απαραίτητα, μέχρι τους πυροσβέστες που τα τελευταία 24ωρα δίνουν και τη ζωή τους για να πάψει αυτός ο όλεθρος.

Άντε να εμφανιστεί κανά πανό πριν από τα ματς της Super League για συμπαράσταση, άντε κανά ποστάρισμα στα social media, άντε κανά δακρύβρεχτο μελό κείμενο -σαν κι αυτό που διαβάζετε, καλή ώρα- άντε να αφιερώσουμε και καμιά αγωνιστική στους πραγματικούς ήρωες και μετά πάπαλα. Θα ξεχαστούν. Όλοι, όλες και όλα. Και θα μείνει, να αντηχεί στα αυτιά μας, μία συγγνώμη, μία από τις πολλές των τελευταίων ημερών, από εκείνους που κανονικά θα έπρεπε να σκύψουμε ευλαβικά το κεφάλι μπροστά τους και να απολογηθούμε.

Η αξιοπρέπεια δεν είναι εύκολο πράγμα και δεν “χωράει” σε πολλές προσωπικότητες. Είναι βαριά, δεν αντέχεται εύκολα, ελάχιστοι την έχουν. Αυτοί που πήγαν στους Αγώνες έχουν μπόλικη από δαύτη. Περίσσευμα και για εκείνους που από την ασφάλεια του air-condition και τη δηθενιά της ινφλουένσερ ζωής τους νομίζουν ότι συμπαραστέκονται.

Τουλάχιστον μετά από όλα αυτά, ας μας μείνει κάτι. Ποιους “βαφτίζουμε” ινδάλματα, σελέμπριτις (της κακιάς ώρας, πανάθεμά τους) και για ποιους γεμίζουν τα αεροδρόμια. Έστω κι αυτό αν σκεφτούμε πριν πέσουμε για ύπνο, είναι ένα -μικρό- κέρδος. Για την επόμενη φορά. Για την αξιοπρέπεια που λέγαμε. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο, που είχε πει και μία ψυχή.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News