Ολυμπιακός: Φάνηκε στο χειροκρότημα...

Οι αθλητές που περνούν ένα διάστημα της καριέρας τους στον Ολυμπιακό και έχουν αντιληπτική ικανότητα, το λένε με κάθε ευκαιρία: το χειροκρότημα στον Πειραιά δε το κερδίζεις μόνο με το αποτέλεσμα, ακόμα κι αν ο σύλλογος είναι τιτλομανής. Κάποιες φορές αρκεί να ματώσεις, όπως κόντρα στη Λεβερκούζεν μάτωσαν, κυριολεκτικά και μεταφορικά, οι ποδοσφαιριστές του Μεντιλίμπαρ. 

Αντίστοιχα, λίγες μέρες πριν, τα είχαν ακούσει χοντρά στη Λιβαδειά όταν έμειναν στο μηδέν με την τοπική ομάδα, έχοντας μια εικόνα όχι ακριβώς νωχελική, αλλά που σίγουρα δεν ξεχείλιζε πάθος. 

Ο αγώνας της Τετάρτης δημιουργεί ένα παράδοξο. Δε μπορείς να πεις εύκολα πως ο Ολυμπιακός ηττήθηκε άδικα, αφού εκτός από τα γκολ, οι Γερμανοί είχαν τουλάχιστον τρεις κλασικές ευκαιρίες. Από την άλλη, δεν είναι τεράστια υπερβολή να πεις και ότι οι Πειραιώτες ήταν σε γενικές γραμμές εξίσου καλοί τους αντιπάλους τους. Εκαναν τα πάντα ικανοποιητικά στο γήπεδο και κάποια τα έκαναν πραγματικά καλά. 

Στην πραγματικότητα, ηττήθηκαν πρωτίστως γιατί η Λεβερκούζεν είναι μια συνολικά καλύτερη ομάδα, που κατάφερε να απειλήσει σε σετ παιχνίδι, στην κόντρα, με στημένα. Είναι ακριβή, γρήγορη, επιθετική και ανασταλτικά επαρκής ώστε να σταματήσει τη φανερά ντεφορμέ επιθετική λειτουργία της ομάδας του Μεντιλίμπαρ.

Τα χαφ δε σκοράρουν, τα εξτρέμ δε σκοράρουν, τα μπακ δημιουργούν ελάχιστα, ο Ελ Καμπί είναι εκτός φόρμας, ο Ταρέμι δε λειτούργησε, άρα το μηδέν μπροστά ήταν το λογικό σενάριο. Αχτίδα ήταν η παρουσία του Λουίζ, που παρότι ακόμα νευρικός, έδειξε δείγματα των ικανοτήτων του και δεδομένα θα βοηθήσει στο υπόλοιπο της σεζόν. 

Οι Πειραιώτες στάθηκαν και άτυχοι. Τόσο στην ισχνή επαφή του Ταρέμι στη φάση του ακυρωθέντος γκολ, που αν μετρούσε θα άλλαζε όλη την ιστορία του ματς, όσο και στη σύγκρουση των δύο του σέντερ μπακ. Ο Πιρόλα αναγκάστηκε να αντικατασταθεί, και το ποιοτικό χάσμα που τον χωρίζει από τον Μπιανκόν δυστυχώς φάνηκε σε όλο του το μεγαλείο. 

Ο Γάλλος τα έκανε όλα στραβά στις φάσεις των γκολ, με το λάθος του στο πρώτο (τοποθέτηση και περιστροφή), να είναι το τελευταίο και το μεγαλύτερο σε μία σειρά από λάθος συμπεριφορές: χάρισμα της μπάλας από τον Ταρέμι, αδυναμία διακοπής της αντεπίθεσης από τα χαφ σε πρώτο χρόνο, κακό αμυντικό τρανζίσιον. 

Με τα μυαλά του Ρέτσου

Τα χρόνια θα περάσουν και ο Παναγιώτης Ρέτσος θα καταχωρηθεί στην Ιστορία ως ένας από τους απόλυτους αρχηγούς. Τα αποδυτήρια, τότε, θα πρέπει να κοσμεί η φωτογραφία με το ραμμένο σαγόνι, το μπαταρισμένο χέρι και τα αίματα στη φανέλα. 

Από αυτό το παιχνίδι, τον αρχηγό τον έβγαζες μόνο με σύλληψη. Καρδιά και πάθος βγαλμένα από τα χρόνια του Αμανατίδη και του Κούλη, κλάση ενός αμυντικού της σύγχρονης εποχής. 

Αυτή η προσωπική ιστορία της αναμέτρησης με τη Μπάγερ στο Φάληρο πρέπει και να γίνει ο οδηγός της φετινής σεζόν. Τόσο για τον δύσκολο επαναληπτικό, που τόσο ταιριάζει όμως σε αυτή την ομάδα, όσο και για την κούρσα του τίτλου του πρωταθλητή.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News