Υπεράνω Όλων: Ας έρθει όποιος θέλει. Εκείνος θα έχει το πρόβλημα , όχι εμείς
Γεμίζουμε το ΣΕΦ σε όλα τα ματς της σειράς , «παίζουμε» άμυνα και εμείς με τους παίχτες μας, στηρίζουμε στις δύσκολες στιγμές , για να πάμε όλοι μαζί στο final 4.
Μπαρτσελόνα η Μονακό ο επόμενος αντίπαλος στον δρόμο για την κατάκτηση της Ευρωλίγκα. 28 και 30 του μηνός τα δύο πρώτα ματς στο ΣΕΦ. Προσωπικά δεν με νοιάζει ποιος θα είναι τελικά ο αντίπαλος. Ας έρθει όποιος μπορεί. Εκείνος θα έχει το πρόβλημα , όχι εμείς. Το μόνο που θέλω είναι να είναι υγιείς όλοι οι παίχτες τώρα που μπήκαμε στην τελική ευθεία, και να διατηρήσουμε την καλή αγωνιστική εικόνα που δείχνουμε.
Τερματίζοντας πρώτοι στον μαραθώνιο και φέτος δεν έχουμε να αποδείξουμε τίποτε και σε κανέναν. Αν είμαστε η όχι η καλύτερη ομάδα το ξέρει όλη η Ευρώπη. Δυστυχώς δεν το παίρνει την Ευρωλίγκα πάντα ο καλύτερος όλης της χρονιάς, αλλά αυτός που θα σταθεί συν τις άλλοις και τυχερός στο τέλος της διαδρομής.
Αυτό έλειψε από τον Ολυμπιακό τα τελευταία 4 χρόνια και δεν στέφθηκε Πρωταθλητής Ευρώπης. Στις λεπτομέρειες κρίθηκαν τουλάχιστον 2 Ευρωλίγκες. Δεν μπόρεσε να αλλάξει τον ρου της Ιστορίας και ταυτόχρονα να απαλλαγεί από την «πίεση» της ανάγκης κατάκτησης ενός ακόμη ευρωπαϊκού τίτλου.
Όλα τα χρόνια ο Ολυμπιακός παρουσιάζει το ίδιο καλή και ανταγωνιστική ομάδα. Μια σταθερότητα που σπανίζει σε τέτοιο επίπεδο πόσο μάλλον όταν μιλάμε ότι όχι απλά δεν τον σφύριζαν 50-50, αλλά σε πολλά κρίσιμα ματς είχε και την διαιτησία απέναντι του. Και με εξαίρεση την φετινή χρονιά η επιτυχία του Ολυμπιακού λαμβάνει μεγαλύτερες διαστάσεις γιατί ποτέ δεν ήταν το φαβορί, ποτέ δεν είχε από τα μεγαλύτερα μπάτζετ. Και όμως έφτανε στα final 4, αφήνοντας ένα σωρό ομάδες εκτός διεκδίκησης που διέθεταν τις προϋποθέσεις και εμφανιζόντουσαν ως φαβορί από τα μμε. Αυτό που οφείλει να αφήσει η ομάδα του Ολυμπιακού εκτός και να το βγάλει από το μυαλό της ώστε να αγωνιστεί ελεύθερα και να παίξει το μπάσκετ που έχει δείξει ότι μπορεί, είναι το άγχος του «πρέπει».
Σε όποιο γήπεδο και αν διεξαγόταν το final 4, όποιος και αν ήταν αντίπαλος της η ουσία παραμένει η ίδια. Η κατάκτηση του τροπαίου. Για μια ακόμη φορά σε έδρα αντιπάλου. Ή μήπως θα είναι η πρώτη φορά που θα ντύσουμε γήπεδο στα ερυθρόλευκα;
Σε ποιο final 4 που ήταν και ο Παναθηναϊκός παρών δεν ήμασταν περισσότεροι στις κερκίδες; Στο Τελ- Αβίβ; Στην Σαραγόσα; Στο Βερολίνο; Στην Κωνσταντινούπολη; Στο Αμπού Ντάμπι; Βήμα- βήμα προχωράμε μέχρι τέλους.
Ας αποκλείσουμε πρώτα ο Θεός τον νικητή από το ζευγάρι Μπαρτσελόνα- Μονακό και μετά ας περιμένουμε να δούμε ποιος εκ των Φενέρ ή Ζαλγκίρις θα είναι ο αντίπαλος μας στον ημιτελικό. Και ας μην τσιμπάει κανένας από όλο τον οργανισμό του Μπάσκετ στο επικοινωνιακό παιχνίδι που στήνεται. Όποιος και αν λέει , σε ό,τι και αν αναφέρεται το μυαλό όλων θα πρέπει να είναι αποκλειστικά και μόνο στο επόμενο παιχνίδι. Από το ένα αυτί να μπαίνουν και από το άλλο να βγαίνουν. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει ούτε να αποπροσανατολιζόμαστε, ούτε να «συμμετέχουμε». Μόνοι τους να τα λένε, και μόνοι τους να τα ακούνε.
Γεμίζουμε το ΣΕΦ σε όλα τα ματς της σειράς , «παίζουμε» άμυνα και εμείς με τους παίχτες μας, στηρίζουμε στις δύσκολες στιγμές , για να πάμε όλοι μαζί στο final 4.