Σαν Σήμερα - Βίκτορ Πονεντέλνικ: Ο διανοούμενος επιθετικός που χάρισε στην ΕΣΣΔ το Κύπελλο Εθνών

Μέχρι το 1990 που έκανε την τελευταία εμφάνισή της σε Παγκόσμιο Κύπελλο, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Σοβιετικής Ένωσης είχε πάντοτε υποστηρικτές σε πολλά μέρη του κόσμου και λογιζόταν κι απ’ τους ουδέτερους φιλάθλους ως υπολογίσιμη δύναμη.

Μέρος αυτής της φήμης το όφειλε στον μοναδικό τίτλο που είχε κατακτήσει. Στις 10 Ιουλίου 1960 ήταν η νικήτρια της παρθενικής διοργάνωσης του Euro, το οποίο τότε είχε την ονομασία Κύπελλο Εθνών Ευρώπης και διεξαγόταν με τη συμμετοχή μόλις τεσσάρων ομάδων στην τελική φάση. Στον τελικό που διεξήχθη σαν σήμερα στο «Παρκ ντε Πρενς» του Παρισιού, η Σοβιετική Ένωση νίκησε στην παράταση τη Γιουγκοσλαβία με 2-1, χάρη στο γκολ που πέτυχε ένας σέντερ φορ που είχε κάνει το διεθνές ντεμπούτο του μερικές εβδομάδες νωρίτερα. Ο Βίκτορ Πονεντέλνικ.

Με μια ψηλοκρεμαστή κεφαλιά στο 113′, ο 23χρονος επιθετικός χάρισε στην εθνική ομάδα της αχανούς χώρας του το σημαντικό αυτό τρόπαιο. Οι «πλάβι» είχαν ανοίξει το σκορ στο 43′ με τον Μίλαν Γκάλιτς, όμως στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου (49′) ο Σλάβα Μετρεβέλι ισοφάρισε με κοντινό σουτ ύστερα από ασταθή απόκρουση του Μπλάγκογε Βίντινιτς σε σουτ του Βαλεντίν Μπουμπούκιν. Οι Σοβιετικοί διατήρησαν την υπεροχή και δικαιώθηκαν στον έξτρα χρόνο με τον Πονεντέλνικ, ο οποίος συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία εντεκάδα της τελικής φάσης.

Ο νεαρός κυνηγός της ΣΚΑ Ροστόφ έκλεψε την παράσταση από αστέρες όπως ο τερματοφύλακας Λεβ Γιασίν, ο μέσα δεξιά Βαλεντίν Ιβάνοφ και ο μέσος και αρχηγός Ίγκορ Νέτο, που είχαν εκπροσωπήσει την ΕΣΣΔ και στην πρώτη της παρουσία σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 στη Σουηδία (μαζί με τον παππού του Στέφανου Τσιτσιπά, τον Σεργκέι Σαλνίκοφ, που δεν πρόλαβε το Ευρωπαϊκό). Η χώρα, άλλωστε, είχε ενταχθεί στους κόλπους της FIFA μόλις το 1946 και δεν είχε δηλώσει συμμετοχή στα Μουντιάλ του 1950 και του 1954.

Ο μύθος που περιέβαλλε κάθε τι που σχετιζόταν με την ηγέτιδα δύναμη του Ανατολικού Μπλοκ, έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι θα ήταν πλέον αχτύπητη και στο ποδόσφαιρο ύστερα από την επιτυχία του 1960. Ο Πονεντέλνικ, μάλιστα, ήταν ένας από τους πέντε παίκτες της πρωταθλήτριας Ευρώπης που θέλησε να πάρει στη Ρεάλ Μαδρίτης ο Σαντιάγο Μπερναμπέου (οι υπόλοιποι ήταν ο Γιασίν, ο Νέτο, ο Μετρεβέλι κι ο Ιβάνοφ) και μάλιστα πρόσφερε από 200 δολάρια στον καθένα. Ωστόσο, άπαντες αρνήθηκαν την πρόταση αφού ο Ψυχρός Πόλεμος βρισκόταν σε εξέλιξη. Στην Ισπανία, άλλωστε, κυβερνούσε ο δικτάτορας Φράνκο, ο οποίος δεν είχε επιτρέψει στην εθνική ομάδα της χώρας του να ταξιδέψει στη Μόσχα για τον προημιτελικό του Κυπέλλου Εθνών. Έτσι, η Σοβιετική Ένωση προκρίθηκε στα τελικά χωρίς αγώνες.

Όλοι οι προαναφερθέντες, πάντως, πραγματοποίησαν σπουδαία καριέρα εντός συνόρων και ειδικά ο Πονεντέλνικ είχε ένα επιπλέον «παράσημο», μια και συνδύασε το ποδόσφαιρο με τις πανεπιστημιακές σπουδές. Την εποχή που στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης σπούδαζε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Ροστόφ και αργότερα έκανε μεταπτυχιακό στη φιλοσοφία.

Πριν ακόμα κρεμάσει τα παπούτσια του άρχισε να αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά της Σοβιετικής Ένωσης και κατόπιν εξελίχθηκε σε επαγγελματία αθλητικό συντάκτη, ο οποίος με τα κείμενά του επηρέασε βαθιά τον τρόπο σκέψης των φιλάθλων της χώρας. Παράλληλα συνέγραψε και τέσσερα βιβλία σχετικά με το ποδόσφαιρο, που τον έκαναν εξίσου δημοφιλή ως δημοσιογράφο όσο και τα χρόνια που φορούσε τη φανέλα της εθνικής ομάδας.

Τερματοφύλακας λόγω ενός φανταστικού ήρωα

Ο Βίκτορ Πονεντέλνικ γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1937 στο Ροστόφ, όμως τα πρώτα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (και συγκεκριμένα λίγο πριν την εισβολή των Ναζί στην πόλη, το 1941) μπήκε μαζί με τη μητέρα του σ’ ένα τρένο και κατέληξαν στην Τιφλίδα. Ο μικρός Βίκτορ δεν πρόλαβε να χαρεί το γεγονός ότι προερχόταν από ευκατάστατη οικογένεια. Ο πατέρας του, Βλαντίμιρ, ήταν γνωστός δημοσιογράφος στη Σοβιετική Ένωση, όμως είχε καταταγεί στο μέτωπο και άργησε να επιστρέψει στην οικογένειά του. Η μητέρα του, Σοφία, ήταν νοσηλεύτρια και πρόσφερε τις υπηρεσίες της και στους τραυματίες του πολέμου.

Το ποδόσφαιρο με μπάλες που ήταν γεμισμένες με κουρέλια ήταν μία από τις λίγες διασκεδάσεις που είχαν τα πεινασμένα παιδιά της πρωτεύουσας της Γεωργίας τους τελευταίους μήνες του πολέμου. Ο Πονεντέλνικ έπαιζε τότε στη θέση του τερματοφύλακα μια και είχε επηρεαστεί από τον Άντον Καντίντοφ, τον φανταστικό ήρωα μιας ταινίας που είχε κάνει επιτυχία εκείνα τα χρόνια στην ΕΣΣΔ και αργότερα κυκλοφόρησε και σε βιβλίο από τον σεναριογράφο και συγγραφέα Λεβ Κασίλ (με τον τίτλο «Вратарь республики», που σημαίνει «Ο τερματοφύλακας της δημοκρατίας»).

Σιγά-σιγά άφησε το τέρμα και πέρασε στην επίθεση, αλλά οι γονείς του ήταν ανένδοτοι όταν έφτασε στα χρόνια του γυμνασίου – κι ενώ είχαν επιστρέψει πια οικογενειακώς στο Ροστόφ. «Θα αφοσιωθείς στο σχολείο για να περάσεις στο πανεπιστήμιο». Δεν τους παράκουσε και συνέχισε να διαβάζει, όμως μια σειρά από τυχαία γεγονότα τον κράτησαν και στο ποδόσφαιρο.

Πρώτα έτυχε να τον δει αγωνιζόμενο σε μια αλάνα ο προπονητής Ιβάν Γκρεμπένιουκ και τον πήρε στην ομάδα νέων της Μπουρεβέστνικ και αργότερα, όταν φοιτούσε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, ένας συμφοιτητής του ονόματι Γιουλγκούσεφ τον πήρε στο γήπεδο της Τορπέντο (ο πρόγονος της σημερινής Ροστόφ) για να τον δοκιμάσει ο διάσημος προπονητής Πιοτρ Στσερμπακόφσκι. Μέσα σε λίγες μέρες επιλέχθηκε στην πρώτη ομάδα και η σπουδαία καριέρα του άρχισε.

Στην Εθνική ως παίκτης Β’ Κατηγορίας

Η Τορπέντο αγωνιζόταν τότε στη Β’ Κατηγορία, όμως ο Πονεντέλνικ ήταν τόσο καλός που την άνοιξη του 1958 συμπεριλήφθηκε στην προεπιλογή της εθνικής ομάδας της Σοβιετικής Ένωσης για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Σουηδίας και μετείχε στην προετοιμασία που έλαβε χώρα στην Κίνα. Δεν επιλέχθηκε για την τελική 22άδα, όμως το γεγονός ότι προπονήθηκε για αρκετές ημέρες δίπλα σε ιερά τέρατα όπως ο Γιασίν, ο Ιβάνοφ, o Νέτο αλλά κι ο Νικίτα Σιμονιάν (που ήταν ο προκάτοχός του στη θέση του σέντερ φορ), του πρόσφερε ανεκτίμητη βοήθεια.

Το 1959 πήρε μεταγραφή στη ΣΚΑ Ροστόφ, η οποία αγωνιζόταν τότε στην κορυφαία κατηγορία και η καθιέρωσή του εκεί τον βοήθησε να κερδίσει θέση στην εθνική ομάδα παραμονές της τελικής φάσης του Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης. Δεν είχε παίξει σε κανέναν αγώνα των προκριματικών, όμως στο διεθνές ντεμπούτο του, στις 19 Μαΐου 1960 στο γήπεδο «Κοσταντίν Ντίνοφ» της Σόφιας, πέτυχε τρία γκολ στην επιβλητική νίκη επί της Πολωνίας με 7-1.

Έτσι, ο προπονητής Γκαβρίλ Κατσάλιν τον έχρισε βασικό σέντερ φορ της ομάδας στον ημιτελικό του Euro κόντρα στην Τσεχοσλοβακία κι αυτός τον δικαίωσε. Ύστερα από τα δύο γκολ του Ιβάνοφ στο 35′ και το 58′, πέτυχε άλλο ένα στο 64′ με το οποίο έγραψε το 3-0 και σφράγισε την πρόκριση της Σοβιετικής Ένωσης στον τελικό. Εκεί όπου είχε ραντεβού με την Ιστορία.

Διατήρησε τη θέση του στην εθνική ομάδα στους αγώνες των προκριματικών του Μουντιάλ του 1962 και φυσικά συμπεριλήφθηκε στην αποστολή για την τελική φάση που διεξήχθη στα γήπεδα της Χιλής. Όντας ο βασικός κεντρικός επιθετικός πέτυχε από ένα γκολ στα δύο πρώτα παιχνίδια του ομίλου κόντρα στη Γιουγκοσλαβία (2-0) και την Κολομβία (4-4). Η Σοβιετική νίκησε με 2-1 και την Ουρουγουάη και προκρίθηκε στα προημιτελικά, όπου όμως γνώρισε την ήττα με 2-1 από τη γηπεδούχο Χιλή έχοντας παράπονα από τη διαιτησία του Ολλανδού Λέο Χορν.

Στον τελικό του Ευρωπαϊκού του 1964

Η πρόσληψη του Κονσταντίν Μπέσκοφ στην τεχνική ηγεσία της εθνικής ομάδας δεν επηρέασε τον Πονεντέλνικ, ο οποίος διατήρησε τη θέση του βασικού σέντερ φορ. Όλα αυτά τα χρόνια, άλλωστε, ήταν το επιθετικό αστέρι της ΣΚΑ Ροστόφ και διακρινόταν για την ικανότητά του να κάνει εξοικονόμηση δυνάμεων την ώρα του παιχνιδιού. Δεν κινούταν προς τα πλάγια για να πάρει την μπάλα και περίμενε να τροφοδοτηθεί στη μεγάλη περιοχή όπου ήταν πολύ αποτελεσματικός, αν και δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλός (1,80 μ.).

Στα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης του 1964 η Σοβιετική Ένωση απέκλεισε στον γύρο των «16» την Ιταλία (2-0, 1-1) και στα προημιτελικά τη Σουηδία (1-1, 3-1). Πριν από τον δεύτερο αγώνα με τους Σουηδούς, μάλιστα, είχε απονεμηθεί η Χρυσή Μπάλα στον Γιασίν (ο οποίος παραμένει ο μοναδικός τερματοφύλακας που έχει κερδίσει το βαρύτιμο έπαθλο) και ο Πονεντέλνικ του είχε υποσχεθεί ότι θα πετύχαινε ένα γκολ για να τον τιμήσει. Τελικά σκόραρε δύο φορές και χάρισε στην ομάδα τους την πρόκριση με πανηγυρικό τρόπο.

Αντίπαλος στον ημιτελικό του ουσιαστικού… φάιναλ φορ στη Βαρκελώνη ήταν η Δανία, την οποία η «αρκούδα» έκανε… μια χαψιά: τη νίκησε 3-0 με τον ήρωα του 1960 να σημειώνει άλλο ένα τέρμα. Στον τελικό κόντρα στη γηπεδούχο Ισπανία δεν μπόρεσε να βρει δίχτυα και η ήττα με 2-1 άφησε την ΕΣΣΔ στη δεύτερη θέση. Δεν ήταν αμελητέα διάκριση, όμως η διατήρηση του τίτλου θα ήταν η καλύτερη ανταμοιβή για εκείνη την εξαιρετική φουρνιά.

Η φόρμα του Πονεντέλνικ άρχισε να πέφτει μετά το 1964, αφού υπέφερε από κρίσεις άσθματος. Μία επέμβαση σκωληκοειδίτιδας στην οποία υποβλήθηκε το 1966 επιβάρυνε κι άλλο τη φυσική του κατάσταση και παρότι υπέγραψε στη Σπαρτάκ Μόσχας, δεν κατάφερε να αγωνιστεί σε κανένα παιχνίδι με τη φανέλα της. Έχασε και το Παγκόσμιο Κύπελλο της Αγγλίας, όπου η Σοβιετική Ένωση έφτασε στα ημιτελικά και στις 23 Οκτωβρίου 1966 διοργανώθηκε ένα φιλικό παιχνίδι προς τιμήν του με αντίπαλο τη Ανατολική Γερμανία (2-2), όπου αγωνίστηκε για τελευταία φορά.

Ο Πονεντέλνικ ολοκλήρωσε την καριέρα του με 20 γκολ σε 29 διεθνείς συμμετοχές, ενώ στο σοβιετικό πρωτάθλημα πέτυχε 86 γκολ σε 217 αγώνες.

Το επώνυμό του σημαίνει… Δευτέρα

Αν γνωρίζετε έστω και στοιχειώδη ρωσικά είναι βέβαιο ότι θα μειδιάσατε βλέποντας ότι υπήρξε στο παρελθόν ένας τόσο σημαντικός ποδοσφαιριστής που είχε το επώνυμο «Πονεντέλνικ». Για τον απλούστατο λόγο ότι η συγκεκριμένη λέξη σημαίνει… Δευτέρα.

Η ρίζα της ρωσικής λέξης είναι διαφορετική απ’ την ελληνική (όπου την αναφέρουμε ως δεύτερη ημέρα της εβδομάδας διατηρώντας την καθαρευουσιάνικη μορφή της). Προέρχεται από τον συνδυασμό των λέξεων «по» και «неделя» που στην παλιά σλαβική γλώσσα σήμαινε «η μέρα μετά την Κυριακή». Στα σύγχρονα ρωσικά, βέβαια, η λέξη «νεντέλια» (που στην αρχαία γλώσσα σήμαινε «η μέρα που δεν εργάζεται ο κόσμος») έχει πάρει την έννοια «εβδομάδα».

Πώς προέκυψε, τώρα, και πήρε αυτό το επώνυμο η συγκεκριμένη οικογένεια; Όταν ο Τσάρος Αλέξανδρος Β’ κατήργησε τη δουλοπαροικία το 1861, υποχρέωσε τους πρώην δουλοπάροικους (ανάμεσα στους οποίους ήταν και οι πρόγονοι του ποδοσφαιριστή) να αποκτήσουν επώνυμο ώστε να ζήσουν ως ελεύθεροι πολίτες. Σύμφωνα με την προγιαγιά του Πονεντέλνικ, ο γραφιάς που συμπλήρωνε τα έγγραφα της οικογένειας, που είχε καταφύγει στις όχθες του Ντον, ήταν… μεθυσμένος. Κι έγραψε στη στήλη που αντιστοιχούσε το επώνυμο την ημέρα που ήταν τότε!

Ο Πονεντέλνικ είχε διηγηθεί την ιστορία σε όσους είχαν εκφράσει την απορία τους για την προέλευση του επωνύμου του, συμπληρώνοντας μάλιστα ότι ο μεθυσμένος υπάλληλος είχε «βαφτίσει» έτσι κι άλλες οικογένειες. Μάλιστα συμπλήρωνε με χιούμορ: «Αν ήταν Τρίτη θα λεγόμουν Βτόρνικ (σ.σ. «Вторник» είναι η Τρίτη στα ρωσικά), αν ήταν Τετάρτη θα λεγόμουν Σρέντα και πάει λέγοντας…».

Πολυγραφότατος δημοσιογράφος και συγγραφέας

Αφού εργάστηκε το 1969 ως προπονητής στη ΣΚΑ Ροστόφ, που πλέον είχε μετονομαστεί σε Ροστσελμάς, ο Πονεντέλνικ αφοσιώθηκε στη συνέχεια στη δημοσιογραφία. Η ικανότητά του στο γράψιμο αλλά και η βαθιά γνώση της τακτικής του ποδοσφαίρου και της ψυχολογίας του ποδοσφαιριστή, έκαναν τα κείμενα του να ξεχωρίζουν.

Από το 1969 έως και το 1983 ήταν ο αρχισυντάκτης του αθλητικού τμήματος της εφημερίδας «Σαβέτσκι», ενώ την τετραετία 1972-76 χρημάτισε και πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Ρωσικής Δημοκρατίας. Αν και στα νιάτα του ήταν οργανωμένος στο κομμουνιστικό κόμμα, όταν ανέλαβε τη διεύθυνση του εβδομαδιαίου περιοδικού «Φούτμπολ-Χόκεϊ» (1984-90) άσκησε κριτική στην κυβέρνηση για τα κακώς κείμενα του σοβιετικού αθλητισμού.

Κάλυψε με επιτυχία μεγάλες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και άφησε το αποτύπωμά του στη σοβιετική κοινωνία και με τα τέσσερα βιβλία που έγραψε και περιέχουν πολλά από τα βιώματά του στα γήπεδα: Το «Любовь моя, футбол» («Ποδόσφαιρο, αγάπη μου», 1970), το «Штрафная площадка» («Η μεγάλη περιοχή», 1977), το «Мяч – в ворота» («Η Μπάλα στα δίχτυα», 1980) και το «Исповедь центрального нападающего» («Εξομολογήσεις ενός σέντερ φορ», 1997).

Ανάμεσα στις αμέτρητες διακρίσεις που κέρδισε, ξεχωρίζει το Ρουμπινένιο Παράσημο της UEFA που του απένειμε το 2009 ο τότε πρόεδρος της ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας, Μισέλ Πλατινί. Στην ΕΣΣΔ του είχε απονεμηθεί από το 1965 ο τίτλος του Επίτιμου Δασκάλου του Αθλητισμού, ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του έλαβε τιμές και από το Ροστόφ. Το 2013 έγινε ο πρώτος αθλητής που έγινε επίτιμος δημότης της πόλης και οκτώ χρόνια αργότερα η δημοτική αρχή εντοίχισε στο σπίτι όπου έμενε μία αναμνηστική πλάκα, η οποία αναφέρει ότι εκεί κατοικούσε ένας από τους ποδοσφαιριστές που είχαν αναδείξει τη Σοβιετική Ένωση πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1960.

Ο Πονεντέλνικ ήταν και ο τελευταίος επιζών εκείνης της «χρυσής» ομάδας, μέχρι που έκλεισε κι αυτός για πάντα τα μάτια του στις 5 Δεκεμβρίου 2020, σε ηλικία 83 ετών. Πρόλαβε να δει το 2015 να ανεγείρεται έξω από το γήπεδο της πόλης ο χάλκινος ανδριάντας του (έργο του γλύπτη Ντμίτρι Λίντιν) που τον απεικονίζει σε νεαρή ηλικία να κρατά το τρόπαιο του 1960. Από το 2012, εξάλλου, οι οπαδοί της Ροστόφ απονέμουν ένα αγαλματίδιο με τη μορφή του στον κορυφαίο παίκτη της ομάδας τους ανά χρονιά.

Πηγές: www.uefa.com [«EURO cult heroes: Viktor Ponedelnik, 1960»], www.biograph.ru [ПОНЕДЕЛЬНИК Виктор Владимирович (1937-2020)], sport24.ru [«Теперь понятно, как появилась эта фамилия легендарного футболиста СССР. Он раскрыл всю правду»], ria.ru [«Биография Виктора Понедельника»], tass.ru [«Биография Виктора Понедельника»], ru.wikipedia.org [«Понедельник, Виктор Владимирович»], en.wikipedia.org [«1960 European Nations’ Cup», 1962 FIFA World Cup»], eu-football.info.

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 10 Ιουλίου

2024: Με γκολ του Όλι Γουότκινς στο 90′ η Αγγλία νικά με 2-1 την Ολλανδία και προκρίνεται στον τελικό του Euro, όπου την περιμένει η Ισπανία.

2021: Ο Χρήστος Βολικάκης κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στον αγώνα εξάλειψης (elimination) στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδηλασίας Πίστας που διεξάγεται στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας.

2020: Πεθαίνει σε ηλικία 85 ετών ο Τζάκι Τσάρλτον, βασικός αμυντικός της Λιντς και της παγκόσμιας πρωταθλήτριας του 1966 Αγγλίας και προπονητής των επιτυχιών της εθνικής ομάδας της Ιρλανδίας (1986-96).

2018: Με γκολ του Σαμουέλ Ουμτιτί στο 51′ η Γαλλία νικά με 1-0 το Βέλγιο και προκρίνεται στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ρωσίας.

2016: Η Πορτογαλία στέφεται πρωταθλήτρια Ευρώπης στο ποδόσφαιρο, μια και νικά στον τελικό του Παρισιού τη γηπεδούχο Γαλλία με 1-0 στην παράταση παρά το γεγονός ότι χάνει από το 25′ τον Κριστιάνο Ρονάλντο που αποχωρεί τραυματίας. Το γκολ σημειώνει στο 109′ ο Έντερ, η «χρυσή» αλλαγή του Φερνάντο Σάντος.

2014: Ο Απόστολος Χρήστου κατακτά το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ύπτιο, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κολύμβησης εφήβων-νεανίδων που διεξάγεται στο Ντόρντρεχτ της Ολλανδίας με νέο παγκόσμιο ρεκόρ εφήβων (54.03, έναντι 54.41 που είχε κάνει ο ίδιος στον ημιτελικό).

2010: Η Γερμανία νικά με 3-2 την Ουρουγουάη στον μικρό τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Νοτίου Αφρικής. Από ένα γκολ πετυχαίνουν ο Τόμας Μίλερ και ο Ντιέγκο Φορλάν, οι οποίοι φτάνουν τα πέντε στη διοργάνωση και θα μοιραστούν τον τίτλο του πρώτου σκόρερ με τους φιναλίστ Γουέσλι Σνάιντερ (Ολλανδία) και Νταβίδ Βίγια (Ισπανία).

1999: Η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα γυναικών των ΗΠΑ κατακτά το Παγκόσμιο Κύπελλο νικώντας στον τελικό την Κίνα με 5-4 στα πέναλτι, μπροστά σε 90.000 θεατές στο Ρόουζ Μπόουλ της Πασαντίνα.

1994: Η Βουλγαρία προκρίνεται στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου των ΗΠΑ μια και νικά με 2-1 την κάτοχο του τίτλου Γερμανία στη Νέα Υόρκη. Τα «πάντσερ» ανοίγουν το σκορ με πέναλτι του Λόταρ Ματέους στο 48′, όμως οι Βούλγαροι φτάνουν στην ανατροπή με γκολ των Χρίστο Στοΐτσκοφ (75′) και Γιορντάν Λέτσκοφ (78′). Στον άλλο προημιτελικό της ημέρας η Σουηδία αποκλείει τη Ρουμανία με 5-4 στα πέναλτι (κανονικός αγώνας 1-1, παράταση 2-2).

1993: Ο Κενυάτης Γιόμπες Οντίκι γίνεται ο πρώτος δρομέας που σπάει το φράγμα των 27 λεπτών στα 10.000 μ., όταν τρέχει την απόσταση σε 26:58.38 στο διεθνές μίτινγκ του Όσλο.

1982: Η Πολωνία νικά με 3-2 τη Γαλλία στον μικρό τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ισπανίας και καταλαμβάνει την τρίτη θέση για δεύτερη φορά στην ιστορία της (η πρώτη ήταν το 1974). Τα γκολ των νικητών πετυχαίνουν οι Σάρμαχ (40′), Μαγέφσκι (44′) και Κούπτσεβιτς (46′) και των ηττημένων οι Ζιράρ (13′) και Κουριόλ (72′).

1978: Κάνοντας χρήση της οκταετίας του, ο Γιώργος Δεληκάρης αφήνει τον Ολυμπιακό και υπογράφει στον Παναθηναϊκό.

1978: Πεθαίνει σε ηλικία 77 ετών ο επαγγελματίας παίκτης του σνούκερ και του μπιλιάρδου, Τζο Ντέιβις. Θεωρείται ο πατέρας του σνούκερ μια και το 1927 κατέκτησε το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και υπεράσπισε με επιτυχία τον τίτλο άλλες 14 φορές.

1966: Η Προοδευτική νικά με 2-1 τον Πανσερραϊκό στα Τρίκαλα (40′ Σκούφος, 44′ Γρυπαίος/86′ Ηλιάδης), αποτέλεσμα που κρατά και τις δύο ομάδες στην Α’ Εθνική στη διαδικασία των μπαράζ όπου μετέχει και ο Παναιγιάλειος (ο οποίος υποβιβάζεται λόγω χειρότερου συντελεστή τερμάτων).

1951: Ο Ρούντολφ Τέρπιν υποχρεώνει τον Σούγκαρ Ρέι Ρόμπινσον στη δεύτερη μόλις ήττα του σε 133 αγώνες και γίνεται ο πρώτος Άγγλος πυγμάχος που κερδίζει τον τίτλο στην κατηγορία των μεσαίων βαρών μετά τον Μπομπ Φιτζσίμονς στα τέλη του 19ου αιώνα.

1932: Ο Άρης συντρίβει με 7-3 τον Ηρακλή με πέντε γκολ του Νίκου Κίτσου και αναδεικνύεται πρωταθλητής Ελλάδας για δεύτερη φορά στην ιστορία του (η πρώτη ήταν το 1928).

1924: Ο Φινλανδός δρομέας Πάαβο Νούρμι πετυχαίνει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το σπουδαιότερο κατόρθωμα στην ιστορία του αθλητισμού. Κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 1.500 μ. και τα 5.000 μ. μέσα σε χρονική απόσταση 45 λεπτών!

1912: Ο Φινλανδός Χάνες Κολεμάινεν κάνει το νταμπλ στις μεγάλες αποστάσεις των Ολυμπιακών Αγώνων της Στοκχόλμης, αφού μετά τα 10.000 μ. κερδίζει το χρυσό και στα 5.000 μ. με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (14:36.6).

1884: Ο Αμερικάνος σκακιστής, Πολ Μόρφι, ο επονομαζόμενος «η Περηφάνια και η Θλίψη του Σκακιού», πεθαίνει από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία 47 ετών στη Νέα Ορλεάνη. Θεωρείται ο μεγαλύτερος σκακιστής της εποχής του και ήταν ανεπίσημος παγκόσμιος πρωταθλητής.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News