Νίκος Σαρίδης: Το… εθνικό σπορ με την ολυμπιακή ταυτότητα

Είναι το πόλο εθνικό σπορ; Υπό την έννοια ότι έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα 38 φορές ο… Εθνικός, πράγματι είναι εθνικό. Μάλιστα, για πάρα πολλά χρόνια, απ’ το 1953 έως το 1985, οι «κυανόλευκοι» δεν είχαν χάσει την πρωτιά, μ’ εξαίρεση το 1971.

Υπό την έννοια του εύρους της καλλιέργειας του αθλήματος, σίγουρα είναι πειραϊκό, αφού υπάρχει και το αφεντικό του μεγάλου λιμανιού, ο Ολυμπιακός, που έχει κερδίσει το στέμμα 40 φορές (τις δύο  συμπρωταθλητής, τη μία με τον ΝΟ Πατρών και την άλλη με τον Εθνικό), χώρια τα τρόπαια της γυναικείας ομάδας του. Στην υπόλοιπη Ελλάδα, η ενασχόληση με την υδατοσφαίριση δεν ήταν τόσο συστηματική, αφού ακόμη και ιστορικά σωματεία δεν την αγκάλιασαν και πολύ φανατικά. Για παράδειγμα, η ΑΕΚ, ο Πανιώνιος, ο ΟΦΗ, ο Απόλλων Σμύρνης για πολλές δεκαετίες πορεύονταν
χωρίς ανάλογο τμήμα.

Επίσης, κακά τα ψέματα, το πόλο δεν είναι τόσο προσιτό στον πολύ κόσμο, όσο το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ. Μπάλα, ας πούμε, μπορεί ένα παιδί να παίξει οπουδήποτε, ακόμη και στη βεράντα του, ενώ μπασκέτα θα βρει οπωσδήποτε στο σχολείο του ή σε κάποιο κέντρο νεότητας πλησίον του σπιτιού του. Η πισίνα, αντίθετα, είναι δυσεύρετη κι εκτός αυτού, πιο σύνθετη ως διαδικασία η χρήση της.

Αλλη μία εγγενής αδυναμία του πόλο είναι ο αντιτηλεοπτικός χαρακτήρας του. Απ’ την εποχή του αείμνηστου Στράτου Σεφτελή μέχρι τους νεότερους σπορτκάστερ, η δημόσια τηλεόραση προσπάθησε να μας μυήσει στην υδατοσφαίριση, αλλά η πραγματικότητα είναι πως πρόκειται για αντιτηλεοπτικό άθλημα, κάτι που παραδέχονται κι οι αθλητές του. Μεγάλο μέρος της δράσης εκτυλίσσεται κάτω απ’ το νερό, εκεί που δεν εισδύει το μάτι, οπότε δύσκολο για το ευρύ κοινό ν’ αντιληφθεί τα διαδραματιζόμενα.  Ναι μεν γίνονται κάποια βήματα, όπως είχαμε πρωτοδεί και πέρυσι στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της  Σιγκαπούρης, με υποβρύχιες κάμερες, προς διερεύνηση των επίμαχων φάσεων, αλλά οι παραγωγές / μετάδοσεις πρέπει να περάσουν σε άλλη διάσταση για να δούμε, τουλάχιστον στο πολύ υψηλό επίπεδο,
κάτι διαφορετικό -πιο ελκυστικό και κατά συνέπεια πιο εμπορικό. Για το τοπικό πρωτάθλημα δεν το συζητάμε, είναι ατελείωτος ο δρόμος.

Παρ’ όλα αυτά, δεν γίνεται να μην υποκλιθεί κανείς στους αθλητές του πόλο, παλαιότερους και σημερινούς. Αφ’ ενός γιατί έχουν αφιερώσει τα νιάτα τους σ’ ένα πολύ ζόρικο άθλημα κι αφ’ ετέρου διότι έχουν συμβάλλει ώστε η εθνική υδατοσφαιρική ομάδα να είναι η συνεπέστερη όλων. Απ’ το 1980, απ’ τη Μόσχα δηλαδή, μετέχει αδιαλείπτως στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ είναι παρούσα και σ’ όλα τ’
άλλα σημαντικά τουρνουά. Κανένα άλλο ομαδικό σπορ δεν έχει κατορθώσει κάτι ανάλογο.

Ωστόσο, ενώ όλα αυτά τα χρόνια το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα έπαιρνε τα πάντα στις μεγάλες διοργανώσεις, δεν είχε πανηγυρίσει ποτέ το χρυσό. Δεν το είχε κατακτήσει ούτε σε Παγκόσμια, ούτε σε Ευρωπαϊκά, ούτε σε Ολυμπιακούς Αγώνες (κορυφαία επίδοση το ασημένιο στο Τόκιο). Λες και τόσα χρόνια κυνηγούσε την εθνική ομάδα πόλο των ανδρών κάποια κατάρα. Ακόμη και τα κορίτσια, είχαν
χρυσά και ας μετράει πολύ λιγότερα χρόνια ζωής το πόλο γυναικών ως ολυμπιακό σπορ και κατ’ επέκταση ως διακριτή δραστηριότητα στο εγχώριο αθλητικό γίγνεσθαι.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, Ελληνας που να μη χάρηκε για το χθεσινό 15-14 επί των Ούγγρων και το ανέβασμα της «γαλανόλευκης» στο ψηλότερο σκαλοπάτι του βάθρου στο Σίδνεϊ.

Ηταν δίκαιο κι έγινε πράξη: η ομάδα του Θοδωρή Βλάχου τα κατάφερε, κέρδισε το πιο λαμπερό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο και, αν μη τι άλλο, αυτή η τεράστια επιτυχία άνοιξε τη βαλβίδα της  αποσυμπίεσης. Κάτι μας λέει ότι από εδώ και πέρα θα έρχονται συχνότερα κι ευκολότερα οι διεθνείς πρωτιές.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News