Σαν Σήμερα - Μισλίν Οστερμαγέρ: Ολυμπιονίκης-φαινόμενο και βιρτουόζα του πιάνου

Η ζέστη ήταν αφόρητη στις 4 Αυγούστου 1948 στο Λονδίνο όταν η Μισλίν Οστερμαγέρ επέστρεψε ενθουσιασμένη στο αρχηγείο της γαλλικής αποστολής, ύστερα από το χρυσό μετάλλιο που είχε κατακτήσει στη σφαιροβολία σημειώνοντας νέο ολυμπιακό ρεκόρ (13.75 μ.).

Ήταν το δεύτερο χρυσό μετάλλιο της Γαλλίδας πρωταθλήτριας στη διοργάνωση, ύστερα από εκείνο στη δισκοβολία στις 30 Ιουλίου κι αποφάσισε να το γιορτάσει με έναν ξεχωριστό τρόπο. Μάζεψε τους παράγοντες, τους συναθλητές και τις συναθλήτριές της γύρω από το πιάνο που υπήρχε στο φουαγέ και τους έπαιξε τη σονάτα για πιάνο αρ. 29 του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, με τίτλο «Hammerklavier». Ένα από τα πιο απαιτητικά έργα του πιανιστικού ρεπερτορίου!

Δεν ήταν ένα απλό καπρίτσιο μιας ταλαντούχας αθλήτριας. Το κλασικό πιάνο ήταν το άλλο μεγάλο πάθος της ζωής της, το οποίο είχε αναπτύξει από τα νηπιακά της χρόνια στην Τύνιδα. Η ίδια το τοποθετούσε ψηλότερα απ’ τον αθλητισμό αν και, όπως είχε δηλώσει, οι δύο φαινομενικά ασύμβατες δραστηριότητες της συνυπήρχαν αρμονικά και ενίσχυαν η μία την άλλη. «Ο αθλητισμός με δίδαξε πώς να χαλαρώνω. Το πιάνο με βοήθησε να αποκτήσω δυνατούς δικέφαλους μύες και καλύτερη αίσθηση της κίνησης και του ρυθμού». Όπως έλεγε, αφιέρωνε καθημερινά πέντε ώρες για να εξασκείται στο πιάνο κι άλλες πέντε για να προπονείται στον στίβο.

Πολλές πηγές αναφέρουν το ίδιο κιόλας βράδυ μετά τη νίκη της στη σφαιροβολία η Οστερμαγέρ εμφανίστηκε στο Royal Albert Hall κι έπαιξε κι εκεί κλασικά έργα στο πιάνο. Αν κι αυτό δεν επιβεβαιώνεται από το επίσημο αρχείο του εμβληματικού συναυλιακού κτιρίου ή τα δημοσιεύματα του λονδρέζικου Τύπου της εποχής (μοιάζει με αναπαραγωγή μιας ωραία δοσμένης φήμης), δεν αποκλείεται να είναι αλήθεια. Η Οστερμαγέρ ήταν τόσο σπουδαία πιανίστρια που βρέθηκε σε κορυφαίες μουσικές σκηνές του κόσμου ακόμα και ως ενεργή αθλήτρια.

Αλλά και η πορεία της στους στίβους θα ήταν αρκετή για να της χαρίσει μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία. Ξέρετε πολλές αθλήτριες που έχουν κατακτήσει δύο χρυσά μετάλλια σε ισάριθμα αγωνίσματα ρίψεων στην ίδια διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων; Μόνο η Σοβιετική Ταμάρα Πρες το επανέλαβε το 1964 στο Τόκιο, πάλι στη σφαιροβολία και τη δισκοβολία. Η Οστερμαγέρ, όμως, το πήγε ένα βήμα παραπέρα το 1948, μια και τρεις μέρες μετά το δεύτερο χρυσό μετάλλιο (και το ρεσιτάλ στο πιάνο) κέρδισε το χάλκινο και σε ένα άσχετο αγώνισμα, το άλμα εις ύψος!

Ήταν καλή και στα 100 μ., 80 μ. εμπ. και το πένταθλο (σε όλα κατέκτησε εθνικούς τίτλους), ενώ έπαιζε και μπάσκετ σε ανταγωνιστικό επίπεδο ακόμα και πολλά χρόνια μετά το τέλος της καριέρας της στους στίβους. Ήταν τόσο ψηλή (1,79 μ.) και δυνατή, που κάποιοι είχαν αμφισβητήσει ότι ήταν πράγματι γυναίκα! Τους διέψευσε η ίδια η πραγματικότητα, όταν η Γαλλίδα ολυμπιονίκης παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά. Όπως θα δούμε παρακάτω, όμως, η προσωπική της ζωή είχε περισσότερες στενοχώριες παρά χαρές.

Μακρινή απόγονος του Βικτόρ Ουγκό

Η διπλή καριέρα της Οστερμαγέρ ήταν αναπόφευκτη λόγω γονιδίων. Ο πατέρας της, Ανρί Οστερμαγέρ, ήταν ένας γεροδεμένος Αλσατός που παράλληλα με την εργασία του ως μηχανικός, λάτρευε τη σουηδική γυμναστική. Η μητέρα της, Οντέτ Λαρός, ήταν δασκάλα πιάνου και κόρη του περίφημου μουσικοδιδάσκαλου Λισιέν Λαρός, ιδρυτή του ωδείου της Βαν.

Προσθέστε σε όλα αυτά και το γεγονός ότι ήταν μακρινή απόγονος του κορυφαίου Γάλλου ποιητή και συγγραφέα Βικτόρ Ουγκό και μπορείτε να καταλάβετε γιατί αυτή η κοπέλα, που γεννήθηκε στην Ραν ντι Φλιε της βόρειας Γαλλίας στις 23 Δεκεμβρίου 1922, ήταν προορισμένη να φτάσει ψηλά. Ανακάλυψε την αγάπη της για το πιάνο όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών κι έπαιξε για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό στα οκτώ της, όταν η οικογένειά της είχε μετακομίσει στην Τύνιδα.

Ήταν δώδεκα ετών το 1935, όταν έδωσε το πρώτο της ρεσιτάλ στην πρωτεύουσα της Τυνησίας (η οποία ήταν τότε γαλλικό προτεκτοράτο) και η φήμη της έφτασε μέχρι το Παρίσι. Έναν χρόνο αργότερα ο διάσημος πιανίστας, Λαζάρ Λεβί, της ζήτησε να ενταχθεί στην τάξη που δίδασκε στο ωδείο της γαλλικής πρωτεύουσας. Έμεινε εκεί μέχρι το 1939, αφού με το που ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος επέστρεψε στην Τύνιδα. Η μουσική παρέμεινε η βασική της ενασχόληση (έπαιζε έργα μεγάλων συνθετών κάθε εβδομάδα στο τοπικό ραδιόφωνο), χάρη στον πατέρα της όμως ανακάλυψε την κλίση της στον αθλητισμό, ειδικά στον στίβο και το μπάσκετ.

Το 1941  Οστερμαγέρ πήρε για πρώτη φορά μέρος στο πρωτάθλημα κλασικού αθλητισμού της Τυνησίας και κέρδισε τους τίτλους στα 60 μ., στο ύψος, το μήκος, τη σφαιροβολία και τη δισκοβολία. Το επίπεδο του ανταγωνισμού ήταν πολύ χαμηλό, οι νίκες της υψηλόσωμης Γαλλίδας όμως έδειχναν ότι είχε προοπτικές για να φτάσει ψηλά. Ο αθλητισμός ήταν για εκείνη μια διέξοδος χαλάρωσης από την απαιτητική της εξάσκηση στο πιάνο.

Eπέστρεψε οικογενειακώς στη Γαλλία με το που τελείωσε ο πόλεμος. Στην πρώτη της συμμετοχή στο εθνικό πρωτάθλημα στίβου, το 1945, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στο βασικό της αγώνισμα, τη σφαιροβολία (με επίδοση 11.49 μ.). Διατήρησε τον τίτλο και το 1946 (με 12.13 μ.) και λίγες εβδομάδες αργότερα συμπεριλήφθηκε στην αποστολή της πατρίδας της για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Όσλο. Εκεί κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο με βολή στα 12.84 μ., πίσω από τη Σοβιετική Τατιάνα Σεβριούκοβα (14.16 μ.), ενώ πήρε μέρος και στο άλμα εις ύψος, όπου ισοβάθμησε στη δεύτερη θέση με 1.57 μ., αλλά κατετάγη πέμπτη με τον υπολογισμό των αποτυχημένων προσπαθειών.

Αν δεν ήταν η Μπλάνκερς-Κουν…

Το 1946 η Οστερμαγέρ κέρδισε και το Πρώτο Βραβείο (Premier Prix) του Εθνικού Ωδείου της Γαλλίας και έναν χρόνο αργότερα κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια (στη σφαιροβολία και το ύψος) στους Διεθνείς Πανεπιστημιακούς Αγώνες που φιλοξένησε το Παρίσι. Τίποτε δεν φαινόταν ικανό να τη σταματήσει σε καμία από τις δύο καριέρες της και ειδικά στον στίβο άρχισε να δοκιμάζει την τύχη της και σε άλλα αγωνίσματα στο εθνικό πρωτάθλημα. Το 1948 κέρδισε τον τίτλο στα 100 μ. και κατετάγη τρίτη στη δισκοβολία, ενώ το 1947 είχε αναδειχθεί πρωταθλήτρια και στο ύψος.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 στο Λονδίνο είχε βλέψεις μόνο για τη σφαίρα και το ύψος, οι Γάλλοι επιτελείς όμως τη δήλωσαν και στον δίσκο, επειδή θεωρούσαν ότι η ομάδα τους χρειαζόταν ενίσχυση. Το γεγονός ότι είχε ήδη δυνατά χέρια και πόδια από την πολύχρονη εξάσκησή της στα υπόλοιπα αγωνίσματα, τη βοήθησαν να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της δισκοβολίας με εξάσκηση λίγων εβδομάδων (η ενασχόλησή της το 1941 στην Τυνησία δεν της είχε αφήσει πολλά να θυμάται). Και πάλι, όμως, ούτε η ίδια δεν φανταζόταν ότι όχι μόνο θα προκρινόταν στον τελικό, αλλά θα κατακτούσε και το χρυσό μετάλλιο με 41.92 μ. στην τελευταία βολή!

«Ήμουν αρχάρια στο αγώνισμα και υπήρχε κίνδυνος να κάνω τρομακτικά πράγματα, όπως να ρίξω τον δίσκο στο κεφάλι κάποιου ανθρώπου που στεκόταν πίσω μου. Ευτυχώς, όμως, δεν έκανα καμιά ανοησία και βελτίωνα την επίδοσή μου κατά ένα μέτρο σε κάθε προσπάθεια», είχε δηλώσει η απρόσμενη νικήτρια, η οποία ένιωσε συγκινημένη όταν άκουσε τη «Μασσαλιώτιδα» να ηχεί για χάρη της στο βάθρο. Αυτό το χρυσό μετάλλιο ήταν και το πρώτο που απονεμήθηκε στην πρώτη μεταπολεμική διοργάνωση, κάτι που έκανε τη χαρά της ακόμα πιο μεγάλη.

Η Οστερμαγέρ ευνοήθηκε ασφαλώς από την απουσία των σπουδαίων αθλητριών της Σοβιετικής Ένωσης (η οποία αρνούνταν πεισματικά να γίνει μέλος της ΔΟΕ) και της Γερμανίας (αποκλείστηκε ως ηττημένη του πολέμου), αυτό όμως δεν μειώνει το κατόρθωμά της, που έγινε ακόμα πιο εντυπωσιακό με το δεύτερο χρυσό στη σφαιροβολία στις 4 Αυγούστου 1948. Το αγαπημένο αγώνισμα της Γαλλίδας αθλήτριας έκανε τότε την παρθενική του εμφάνιση στο γυναικείο πρόγραμμα, έτσι είχε την τιμή να μείνει στην ιστορία ως η πρώτη χρυσή ολυμπιονίκης και η πρώτη κάτοχος του ολυμπιακού ρεκόρ (με 13.75 μ.).

Τρεις ημέρες αργότερα διεκδίκησε και τρίτο χρυσό μετάλλιο στο ύψος. Ωστόσο, ο ανταγωνισμός ήταν υψηλός και αρκέστηκε στο χάλκινο με επίδοση 1.61 μ., έναντι 1.68 μ. της Αμερικανίδας Άλις Κόουτσμαν που κέρδισε το χρυσό και της Βρετανίδας Ντόροθι Τάιλερ που κέρδισε το ασημένιο. Η Οστερμαγέρ είχε θυμίσει την Αμερικανίδα Μπέιμπ Ντίντρικσον, η οποία το 1932 είχε κερδίσει έως τότε τρία μετάλλια σε τόσο αταίριαστα αγωνίσματα (χρυσά στον ακοντισμό και τα 80 μ. εμπ. και ασημένιο στο ύψος). Παράλληλα έγινε και η πρώτη Γαλλίδα που κέρδισε χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο σε οποιοδήποτε άθλημα και η μοναδική ολυμπιονίκης της στις ρίψεις μέχρι το 2016 (όταν η Μελίνα Ρομπέρ-Μισόν κέρδισε το ασημένιο στον ακοντισμό)!

Η μοναδική της ατυχία ήταν ότι στην ίδια διοργάνωση μετείχε η απίθανη Ολλανδή Φάνι Μπλάνκερς-Κουν, η οποία ανέβηκε τέσσερις φορές στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου και επισκίασε τα δικά της απίστευτα κατορθώματα. Πάνω στην «ιπτάμενη νοικοκυρά» έπεσε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1950 στις Βρυξέλλες. Κατετάγη τρίτη στα 80 μ. εμπ. (πίσω και από τη Βρετανίδα Μορίν Ντάισον), τρίτη στη σφαιροβολία (οι Σοβιετικές Άννα Αντρέγεβα και Κλάβντια Τοτσέγεβα την άφησαν αρκετά πίσω) και τέταρτη στη δισκοβολία.

Ο σύντομος γάμος και η απώλεια του γιου της

Ένα σοβαρό πρόβλημα στην σπονδυλική στήλη ανάγκασε την Οστερμαγέρ να εγκαταλείψει τον κλασικό αθλητισμό στα τέλη του 1951. Αφοσιώθηκε πλήρως στη μουσική, όπου κέρδισε τη διεθνή αναγνώριση αγνοώντας τα περίεργα βλέμματα των εκπροσώπων της υψηλής κοινωνίας, που δυσκολεύονταν να δεχθούν ότι μια αθλήτρια ήταν τόσο ταλαντούχα στο πιάνο.

Έδωσε ρεσιτάλ σε πολλά μέρη του κόσμου αποδίδοντας εξαιρετικά τα κορυφαία έργα του Γιοχάνες Μπραμς, του Σεργκέι Ραχμάνινοφ, του Σεζάρ Φρανκ και άλλων μεγάλων μουσουργών. τα πρώτα χρόνια απέφευγε τα έργα του Φραντς Λιστ, μια και τα θεωρούσε τόσο δύσκολα και απαιτητικά που της θύμιζαν τους αγώνες της στους στίβους. Όταν σταμάτησε τον αθλητισμό και επικεντρώθηκε στο πιάνο, άρχισε να παίζει και έργα του Ούγγρου συνθέτη και μάλιστα διέπρεψε στην εκτέλεση του περίφημου Κονσέρτου αρ. 1 σε μι ύφεση μείζονα.

Από το 1952 είχε παντρευτεί τον Ρενέ Γκαζαριάν στη Βηρυτό, όπου εγκαταστάθηκαν μόνιμα. Απέκτησε μαζί του δύο παιδιά και παράλληλα με τις μουσικές της περιοδείες άρχισε να ασχολείται με την παλιά της αγάπη, το μπάσκετ. Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε, το 1965, επέστρεψε στη Γαλλία κι από το 1968 έως και το 1984 εργάστηκε ως δασκάλα πιάνου στο ωδείο του Σεν Ζερμέν. Συνέχισε παράλληλα να δίνει ρεσιτάλ, κυρίως εντός των συνόρων.

Τον Απρίλιο του 1990 δέχθηκε το πιο ισχυρό πλήγμα, όταν ο γιος της, Αλέν Γκαζαριάν, δολοφονήθηκε από παρέα νεαρών για αδιευκρίνιστη αιτία. Για να αντιμετωπίσει τον πόνο της απώλειας άρχισε να παίζει ξανά πιάνο κι έδωσε ρεσιτάλ στη Γαλλία και την Ελβετία. Με αυτόν τον καημό έφυγε από τη ζωή στις 17 Οκτωβρίου 2001 στην πόλη Μπουά-Γκιγιόμ, σε ηλικία 78 χρόνων.

Ο Γάλλος δημοσιογράφος Αντρέ Αλφάν, που είχε μιλήσει μαζί της λίγο πριν τον θάνατό της, την είχε περιγράψει ως «γλυκιά, γαλήνια και διακριτική», προσθέτοντας ότι ήταν «το ακριβώς αντίθετο από όσες το παίζουν σταρ αφού κερδίσουν έναν-δυο τίτλους». Η μετριοφροσύνη χαρακτήριζε την προσωπικότητα της Οστερμαγέρ κι αυτό προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση, αν αναλογιστούμε το πλήθος των επιτευγμάτων της στον αθλητισμό και τη μουσική.

Το κράτος της Γαλλίας άργησε να την τιμήσει για την προσφορά της στον αθλητισμό και τη μουσική, αφού της απένειμε τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής μόλις το 1992. Οι μεταθανάτιες τιμές ήταν περισσότερες. Πολλοί δρόμοι σε διάφορες πόλεις της χώρας φέρουν το όνομά της (μπορείτε να το διαπιστώσετε αναζητώντας τον όρο «rue Micheline Ostermeyer» στο Google Maps), όπως και αρκετά γυμναστήρια. Ξεχωρίζει το ανοιχτό στάδιο στην πόλη Οκέρ, το οποίο λειτουργεί ως εξειδικευμένο προπονητήριο για αθλητές και αθλήτριες των ρίψεων.

Το 2019 η World Athletics τοποθέτησε αναμνηστική πλάκα στη γενέτειρά της, τη Ραν ντε Φλιε, όπου το όνομά της έχει δοθεί και στη δημοτική αίθουσα συναυλιών. Η διττή της ιδιότητα αναγράφεται και στην επιτύμβια πλάκα της στο νεκροταφείο Γκρεμονβίλ. Και μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι προηγείται και εκεί το «βιρτουόζα πιανίστρια», έναντι των δύο χρυσών και του ενός χάλκινου μεταλλίου που είχε κατακτήσει το 1948 στο Λονδίνο.

Πηγές: worldathletics.org («Micheline Ostermeyer»), www.olympedia.org («Micheline Ostermeyer»), www.theguardian.com («Micheline Ostermeyer – Obituary), www.thenewworld.co.uk («Micheline Ostermeyer: The woman who combined sporting and musical brilliance»), interlude.hk («The True Embodiment of the Olympic Spirit/Micheline Ostermeyer»), L’Echo 62 (mars 2026, no 257), Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής (εφημερίδα «Ακρόπολις», φύλλο της 27ης Ιανουαρίου 1968), en.wikipedia.org («Micheline Ostermeyer», «Athletics at the 1948 Summer Olympics»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 4 Αυγούστου

2024: Ο Λευτέρης Πετρούνιας κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στους κρίκους, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.

2024: Ο Νόα Λάιλς νικά στον τελικό των 100 μ. στο Παρίσι τον Τζαμαϊκανό Κισέιν Τόμσον για 0,005 του δευτερολέπτου (9.78 επίσημος χρόνος και για τους δύο) και γίνεται ο πρώτος Αμερικανός που αναδεικνύεται χρυσός ολυμπιονίκης στο αγώνισμα μετά τον Τζάστιν Γκάτλιν το 2004.

2021: Η Αμερικανίδα Σίντνεϊ ΜακΛάφλιν κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα με εμπόδια των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (51.46). Χρόνο καλύτερο του προηγούμενου ρεκόρ της ΜακΛάφλιν (51.90) σημειώνει και η συμπατριώτισσά της, Ντελάιλα Μαχάμαντ, η οποία κερδίζει το ασημένιο μετάλλιο με 51.68.

2015: Ο Στέφανος Δημητριάδης καταρρίπτει το πανελλήνιο ρεκόρ στα 200 μέτρα πεταλούδα με χρόνο 1:56.23, στα προκριματικά του αγωνίσματος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Καζάν. Το ρεκόρ κατείχε ο Γιάννης Δρυμωνάκος με 1:56.47, από τις 25 Μαρτίου 2007.

2012: Η Αλεξάνδρα Τσιάβου και η Χριστίνα Γιαζιτζίδου κατακτούν το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών, με χρόνο 7:12.09. Πρόκειται για το δεύτερο ελληνικό μετάλλιο στο Λονδίνο και πρώτο στην ιστορία της χώρας μας στην κωπηλασία γυναικών.

2012: Ο 25χρονος Νοτιοαφρικανός Όσκαρ Πιστόριους, γίνεται ο πρώτος αθλητής με προσθετικά μέλη που αγωνίζεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες (πέρα από τους Παραολυμπιακούς, στους οποίους είχε ήδη διαπρέψει). Κερδίζει μάλιστα την πρόκριση στους ημιτελικούς των 400 μέτρων των ανδρών, τερματίζοντας δεύτερος στην πρώτη σειρά των προκριματικών με χρόνο 45.44.

2011: Πεθαίνει σε ηλικία 34 ετών ο διεθνής Ιάπωνας ποδοσφαιριστής, Ναόκι Ματσούντα, δύο ημέρες μετά την καρδιακή προσβολή που είχε υποστεί στη διάρκεια προπόνησης της ομάδας του, Ματσουμότο Γιαμάγκα.

2004: Ο Ντέμης Νικολαΐδης αναλαμβάνει πρόεδρος της ΠΑΕ ΑΕΚ σε ηλικία 31 ετών. Πρόκειται για τον 18ο πρόεδρο της ΠΑΕ και τον 40ό από την ίδρυση της ομάδας το 1924. Επίσης είναι ο δεύτερος πρώην παίκτης του συλλόγου που αναλαμβάνει τη θέση, μετά τον Λάκη Νικολάου.

2002: Η Σοφία Μπεκατώρου και η Αιμιλία Τσουλφά κατακτούν την πρώτη θέση στα σκάφη 470 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Ταλίν της Εσθονίας.

1996: Ολοκληρώνονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Ατλάντα, με τον Νοτιοαφρικανό Τζοσάια Τουγκουάνε να κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο. Οι ΗΠΑ κερδίζουν την πρώτη θέση στον πίνακα των μεταλλίων με 44 χρυσά, 32 ασημένια και 25 χάλκινα.

1994: Η Ελλάδα νικά με 68-58 τη Γερμανία στον πρώτο αγώνα της για το Μουντομπάσκετ του Καναδά, έχοντας πολυτιμότερο παίκτη τον Παναγιώτη Φασούλα, εξαιτίας του οποίου είχε υποβάλει μερικές ημέρες νωρίτερα την παραίτησή του ο προπονητής Ευθύμης Κιουμουρτζόγλου (στη θέση του είχε αναλάβει ο συνεργάτης του, Μάκης Δενδρινός).

1992: Η Μόρφω Δροσίδου κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία των -70 κιλών του τάε κβον ντο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης. Το μετάλλιο δεν προσμετράται στον επίσημο πίνακα της διοργάνωσης, μια και το τάε κβον ντο είναι άθλημα επίδειξης.

1992: Ολοκληρώνονται οι αγώνες του μπάντμιντον στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, στο πρόγραμμα των οποίων το άθλημα έχει συμπεριληφθεί για πρώτη φορά. Ο Άλαν Μπουντικουσούμα και η Σούσι Σουσάντι κερδίζουν τα χρυσά μετάλλια στα μονά, ενώ η Νότια Κορέα κερδίζει και τα δύο τουρνουά του διπλού.

1990: Πεθαίνει σε ηλικία 96 ετών ο Έτορε Μαζεράτι, ο Ιταλός κατασκευαστής αυτοκινήτων που μαζί με τους αδερφούς του ίδρυσαν την εταιρεία αυτοκινήτων που έφερε το όνομά τους.

1984: Ο Καρλ Λιούις κερδίζει το πρώτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο της καριέρας του, όταν τερματίζει πρώτος στον τελικό 100 μ. των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες με χρόνο 9.99. Ο Λιούις αφήνει δεύτερο τον συμπατριώτη του, Σαμ Γκράντι (10.19) και τρίτο τον Καναδό, Μπεν Τζόνσον (10.22).

1984: Ο Άρης αποκτά από τον Ιωνικό τον διεθνή γκαρντ Παναγιώτη Γιαννάκη.

1972: Ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος σημειώνει πανελλήνιο ρεκόρ στα 100 μ. με 10.22, κατά τη διάρκεια των 31ων Βαλκανικών Αγώνων της Σμύρνης. Το ρεκόρ αντέξει μέχρι το 1993, οπότε θα το καταρρόψει ο Αλέξανδρος Τερζιάν με 10.20. Το 1997 ο Άγγελος Παυλακάκης θα το βελτιώσει δύο φορές σε διάστημα ενός μήνα (10.13 και 10.11).

1971: Ο Βορειοϊρλανδός προπονητής, Μπίλι Μπίνγκαμ, αναλαμβάνει τις τύχες της Εθνικής Ελλάδας.

1957: O Αργεντινός, Χουάν Μανουέλ Φάντζιο, εξασφαλίζει μαθηματικά τον πέμπτο τίτλο παγκόσμιου πρωταθλητή στη Formula 1, με τη νίκη του στο γκραν πρι του Νίρμπουγκρινγκ. Πρόκειται για ρεκόρ το οποίο θα αντέξει μέχρι τα χρόνια του Μίκαελ Σουμάχερ, ο οποίος θα το ισοφαρίσει το 2002 και θα το καταρρίψει το 2003.

1956: Ο Βίλχελμ Χερτς ξεπερνάει για πρώτη φορά την ταχύτητα των 200 μιλίων την ώρα με μοτοσικλέτα.

1949: Συγχωνεύεται το ΒΑΑ (Basketball Association of America) και το NBL (National Basketball League) δημιουργώντας το σημερινό ΝΒΑ (National Basketball Association).

1948: Με άλμα στα 5.69,5 μ. η Ουγγαρέζα Όλγκα Γκιάρματι κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο μήκος, αγώνισμα που κάνει την παρθενική του εμφάνιση στο γυναικείο πρόγραμμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου.

1936: Ο Τζέσι Όουενς κερδίζει το άλμα εις μήκος με 8.06 μ. και κατακτά το δεύτερο χρυσό μετάλλιό του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Η φιλία του με τον ασημένιο ολυμπιονίκη, τον Γερμανό, Λουτς Λονγκ, ο οποίος τον είχε βοηθήσει να ξεπεράσει τα προβλήματα με τον διασκελισμό που είχε αντιμετωπίσει στον τελικό, θα μείνει ιστορική.

1932: Η Αμερικανίδα, Μπέιμπ Ντίντρικσον, κάνει ένα ασυνήθιστο νταμπλ χρυσών μεταλλίων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, μια και μετά τον ακοντισμό κερδίζει και τα 80 μέτρα με εμπόδια. Ιστορία γράφει ο Ιάπωνας Τσουχέι Νάμπου, ο οποίος μετά το χάλκινο στο μήκος κερδίζει το χρυσό στο τριπλούν καταρρίπτοντας με 15.72 μ. το παγκόσμιο ρεκόρ του συμπατριώτη του, Μίκιο Όντα. Γίνεται μάλιστα ο πρώτος αθλητής στην ιστορία που κατέχει ταυτόχρονα το παγκόσμιο ρεκόρ στο μήκος και το τριπλούν. Τέλος, ο Λουίτζι Μπεκάλι γίνεται ο πρώτος Ιταλός που κατακτά χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο σε δρομικό αγώνισμα των Ολυμπιακών Αγώνων, στα 1.500 μ., ενώ ο Φινλανδός ακοντιστής, Μάτι Γιάρβινεν, κερδίζει τον ακοντισμό.

1929: Ο Εργοτέλης δίνει τον πρώτο του αγώνα στο γήπεδο «Χάνδαξ» του Ηρακλείου, με αντίπαλο τον Λέοντα (4-0).

1928: Ο Φινλανδός Τόιβο Λοουκόλα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 3.000 μ. στιπλ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ με 9:21.8 (παγκόσμιο ρεκόρ), αφήνοντας σχεδόν δέκα δευτερόλεπτα πίσω του τον θρύλο Πάαβο Νούρμι (9:31.2), το ασημένιο μετάλλιο του οποίου είναι το δωδέκατο και τελευταίο της καριέρας του στη διοργάνωση.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News