Σαν Σήμερα - Μπέιμπ Ντίντρικσον: Η αθλήτρια-φαινόμενο που διέπρεψε στον στίβο, το γκολφ και το μπάσκετ

Αν μια ελληνική εταιρεία δημοσκοπήσεων διενεργήσει ποτέ ένα γκάλοπ με ερώτημα προς τους συμμετέχοντες εάν γνωρίζουν την Μπέιμπ Ντίντρικσον-Ζαχαρίας, είναι ζήτημα αν το ποσοστό των καταφατικών απαντήσεων θα είναι μεγαλύτερο του 1%.

Είναι λογικό. Το γκολφ, το άθλημα στο οποίο κατ’ εξοχήν διέπρεψε η πολυσύνθετη Τεξανή αθλήτρια που έφυγε από τη ζωή στις 27 Σεπτεμβρίου 1956, δεν είναι καθόλου δημοφιλές στην Ελλάδα. Το ίδιο ισχύει και με το ανεπανάληπτο κατόρθωμα της κατάκτησης δύο χρυσών κι ενός ασημένιου μεταλλίου σε τρία ετερόκλητα αγωνίσματα στίβου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932, το οποίο θεωρείται… αρχαίο κι είναι ελάχιστα προβεβλημένο.

Ακόμα λιγότερος κόσμος γνωρίζει ότι υπήρξε σπουδαία παίκτρια στο μπάσκετ, το μπέιζμπολ, το σόφτμπολ, όπως κι ότι ασχολήθηκε και με άλλα αθλήματα όπως το χάντμπολ, η κολύμβηση, το τένις, η ποδηλασία, η πυγμαχία και η άρση βαρών. Δεν δίστασε να δοκιμάσει την τύχη της και σε παιχνίδια ακριβείας όπως το μπόουλινγκ και το μπιλιάρδο ή δραστηριότητες όπως το roller skating, όπου επίσης ήταν πολύ καλή.

Δεν έλειψε, φυσικά, η ευθεία αμφισβήτηση της θηλυκότητάς της, η οποία οφειλόταν σε κάποια αρρενωπά χαρακτηριστικά της, το υπερβολικά μυώδες σώμα της, τα αγορίστικα κουρέματά της και τη συχνά επιθετική αθλητική συμπεριφορά της. Η Ντίντρικσον δεν προσπάθησε να κρυφτεί και αμφισβήτησε πολλά στερεότυπα γύρω από το γυναικείο ντύσιμο, μια και αρνιόταν να φορέσει σουτιέν και κορσέδες, χαρακτηρίζοντάς τα πολύ κοριτσίστικα.

«Ξέρω ότι δεν είμαι όμορφη, αλλά προσπαθώ να είμαι χαριτωμένη», έλεγε για να αντιμετωπίσει τα βέλη των δημοσιογράφων της εποχής που δεν δίσταζαν να κρύψουν την ομοφοβία τους και τη χαρακτήριζαν ειρωνικά «αμαζόνα». Η ίδια, ωστόσο, δεν επιβεβαίωσε ποτέ δημόσια ούτε τις φήμες για την ομοφυλοφιλία της, για την οποία προέκυψαν μεταγενέστερα τεκμήρια.

Το παρατσούκλι προήλθε από το μπέιζμπολ

Η αθλήτρια-φαινόμενο γεννήθηκε ως Μίλντρεντ Ντίντρικσεν στις 26 Ιουνίου 1911 στο Πορτ Άρθουρ του Τέξας, μεγάλωσε όμως από την ηλικία των τεσσάρων ετών στο Μπόμοντ, μερικά χιλιόμετρα πιο μακριά. Οι γονείς της ήταν μετανάστες από τη Νορβηγία, όπου είχαν γεννηθεί και τα τρία μεγαλύτερα αδέλφια της (από τα έξι που είχε συνολικά), η ίδια όμως μεγάλωσε με αμερικάνικη νοοτροπία και αργότερα διαφοροποίησε ελαφρώς το επώνυμό της (Ντίντρικσον).

Το «Μπέιμπ» με το οποίο έγινε γνωστή δεν ήταν το δεύτερο όνομά της, αλλά παρατσούκλι που της κόλλησαν τα παιδιά της γειτονιάς της επειδή ήταν τόσο καλή στο μπέιζμπολ, ώστε έμοιαζε με τον θρύλο του αθλήματος, Μπέιμπ Ρουθ. Αυτήν την εκδοχή προτιμούσε η ίδια για την προέλευσή του, μια και υπάρχει η άλλη που ήθελε τη μητέρα της να τη φωνάζει «Bebe» από την ημέρα που γεννήθηκε έως και πολύ μετά τη βάφτισή της.

Γρήγορα, πάντως, η Ντίντρικσον φανέρωσε τα ταλέντα της και σε άλλα αθλήματα πέρα από το μπέιζμπολ. Πρώτα απ’ όλα στο μπάσκετ, με το οποίο ασχολήθηκε πιο συστηματικά μόλις τελείωσε το σχολείο. Η πρόσληψή της ως γραμματέας στην ασφαλιστική εταιρεία «Employers’ Casualty» έγινε με αποκλειστικό σκοπό να αποκτήσει δικαίωμα συμμετοχής στην ομάδα της στο μπάσκετ με την επωνυμία Γκόλντεν Σάικλονς. Το 1931, μάλιστα, την οδήγησε στην κατάκτηση του εθνικού πρωταθλήματος γυναικών που διοργάνωσε η Ερασιτεχνική Ένωση Αθλητισμού (AAU).

Ήδη, πάντως, το μεγάλο πάθος της είχε γίνει ο κλασικός αθλητισμός. Από το 1928, όταν εισήχθησαν αγωνίσματα στίβου στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων του Άμστερνταμ, η Ντίντρικσον είχε εντυπωσιαστεί από τις αναφορές των εφημερίδων στα κατορθώματα της Χαλίνα Κονοπάτσκα, της Έθελ Κάδεργουντ και της συμπατριώτισσάς της Μπέτι Ρόμπινσον και είχε βάλει ως στόχο να είναι παρούσα στην επόμενη διοργάνωση, που θα διεξαγόταν το 1932 στο Λος Άντζελες. Άρχισε να κάνει αυτοσχέδιες προπονήσεις μαζί με τις αδελφές της στο άλμα εις ύψος, τους δρόμους ταχύτητας και τις ρίψεις, μέχρι που ασχολήθηκε πιο συστηματικά μέσω της ομάδας στίβου των Σάικλονς.

Τα τρία ολυμπιακά μετάλλια στο Λος Άντζελες

Η Ντίντρικσον έφυγε τελικά με τρία μετάλλια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932, σε αγωνίσματα εντελώς άσχετα μεταξύ τους. Θα μπορούσε, μάλιστα, να είχε κατακτήσει περισσότερα αν υπήρχε πλήρης κατάλογος αγωνισμάτων όπως σήμερα και δεν ίσχυε ο περιορισμός που είχε βάλει τότε η ΔΟΕ για τη συμμετοχή των γυναικών σε τρία, το πολύ, από αυτά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Τεξανή αθλήτρια πήρε μέρος μέσα σε διάστημα δυόμισι ωρών και στα οκτώ αγωνίσματα του πρωταθλήματος της AAU που λειτούργησε ως προκριματικός για τον καταρτισμό της εθνικής ομάδας και κέρδισε τα έξι! Στο ολυμπιακό πρόγραμμα, βέβαια, συμπεριλαμβάνονταν μόνο πέντε κι έτσι οι νίκες της στο μήκος (5.33 μ.), τη σφαιροβολία (12.04 μ.) και τη ρίψη μπάλας μπέιζμπολ (82.95 μ.) χρησίμευσαν για να χαρίσουν στους Σάικλονς την πρωτιά στη γενική κατάταξη – παρότι ήταν η μοναδική εκπρόσωπός τους!

Η Ντίντρικσον κέρδισε, αντίθετα, το εισιτήριο για το Λος Άντζελες στα 80 μ. εμπ. (12.1), τον ακοντισμό (42.44 μ.) και το ύψος, όπου ισοβάθμησε στην κορυφή με την Τζιν Σάιλι βελτιώνοντας το ρεκόρ της αμερικανικής ηπείρου (1.60 μ.). Συμμετείχε επίσης στα 100 μ., που ήταν το λιγότερο καλό της αγώνισμα και έφτασε μέχρι τον ημιτελικό, αλλά και στη δισκοβολία όπου έμεινε στην τέταρτη θέση και έχασε… στο τσακ την πρόκριση.

Ο ανταγωνισμός στο Λος Άντζελες ήταν υψηλός, αν και οι συμμετοχές από Ευρωπαίες αθλήτριες ήταν λιγότερες σε σχέση με το 1928. Η Ντίντρικσον, πάντως, έδειξε τα δόντια της κερδίζοντας οριακά τα 80 μ. εμπ., με τον ίδιο χρόνο που είχε και η δεύτερη, Έβελιν Χολ (11.7 που συνιστούσε και παγκόσμιο ρεκόρ στο νέο τότε αγώνισμα), η οποία αμφισβήτησε την ετυμηγορία του παλαιού τύπου φώτο φίνις της εποχής.

Δύσκολη ήταν η νίκη της και στον ακοντισμό, όπου με καλύτερη βολή στα 43.69 μ. άφησε ελάχιστα πίσω της τη Γερμανίδα Έλεν Μπραουνμίλερ (43.50 μ.). Στο ύψος, πάλι, αρκέστηκε στο ασημένιο μετάλλιο με έναν τρόπο όμως που προκάλεσε συζητήσεις. Η μάχη με τη Σάιλι ήταν σκληρή και οι δύο αθλήτριες ξεπέρασαν τα όριά τους ανεβάζοντας αμφότερες το παγκόσμιο ρεκόρ στο 1.65 μ. Στη συνέχεια πέρασαν και οι δύο το 1.67 μ. με την πρώτη προσπάθεια, όμως οι κριτές έκριναν αντικανονική την προσπάθεια της Ντίντρικσον, με την αιτιολογία ότι είχε περάσει τον πήχυ πρώτα με το κεφάλι. Έτσι, ακύρωσαν την προσπάθειά της και ανακήρυξαν νικήτρια τη Σάιλι.

Και πάλι, ωστόσο, το επίτευγμα της Αμερικανίδας με το αγορίστικο look ήταν μοναδικό. Έως και σήμερα δεν έχει εμφανιστεί καμία άλλη αθλήτρια που να έχει κερδίσει τρία ολυμπιακά μετάλλια σε αγωνίσματα όλων των ειδών  (δρομικό, άλμα και ρίψη) και δύσκολα θα εμφανιστεί στο μέλλον. Η Ντίντρικσον έγραψε ιστορία, αν και δεν ήταν γραφτό να παραμείνει για πολύ καιρό ακόμα στον στίβο και να κυνηγήσει περισσότερα ρεκόρ.

Πρωτοπόρος στο γκολφ γυναικών

Οι εμφανίσεις της Ντίντρικσον στο Λος Άντζελες της χάρισαν τον τίτλο της κορυφαίας Αμερικανίδας αθλήτριας του 1932 στην ψηφοφορία του Associated Press, αλλά και παγκόσμια αναγνωρισιμότητα. Σε μία εποχή που πολύς κόσμος ταυτιζόταν με την αντίληψη του Πιερ ντε Κουμπερτέν ότι η ενασχόληση με τον αθλητισμό πήγαινε κόντρα στη φύση των γυναικών, η επιτυχία μιας εκπροσώπου τους σε τόσα διαφορετικά αγωνίσματα προκάλεσε εντύπωση.

Η Ντίντρικσον συνέχισε να παίζει μπάσκετ και μπέιζμπολ (συμμετείχε μάλιστα και σε τρεις αγώνες επίδειξης της Major Laegue το 1934), αλλά από το 1935 στράφηκε στο γκολφ, άθλημα το οποίο ανακάλυψε σχετικά αργά. Η συμμετοχή της σε διαφημίσεις από τις οποίες αποκόμισε χρήματα της στοίχισαν την απώλεια της ερασιτεχνικής της ιδιότητας το 1938, κάτι που σήμαινε ότι έχανε το δικαίωμα συμμετοχής στις περισσότερες αθλητικές δραστηριότητες – ανάμεσα στις οποίες κορυφαία ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Και σ’ αυτόν τον τομέα, όμως, είχε υπάρξει κατά κάποιον τρόπο πρωτοπόρος. Το 1935 έγινε η πρώτη αθλήτρια που εμφανίστηκε σε κουτί των δημοφιλών δημητριακών «Wheaties». Κάτι που ήταν εξόχως συμβολικό, μια και η συγκεκριμένη εταιρία είχε καθιερώσει από την προηγούμενη χρονιά την τοποθέτηση φωτογραφιών από διάσημες προσωπικότητες στις συσκευασίες της, μετατρέποντάς τους σε πρότυπα επιτυχίας.

Έτσι κι αλλιώς η Ντίντρικσον είχε αποφασίσει να επικεντρωθεί στο γκολφ, όπου σημείωσε τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Το 1935 κέρδισε τον πρώτο της τίτλο στο ερασιτεχνικό τουρνουά του Τέξας. Τον Ιανουάριο του 1938 έγραψε ιστορία ως η πρώτη γυναίκα που συμμετείχε σε επαγγελματικό τουρνουά του σιρκουί της PGA, το όπεν του Λος Άντζελες – μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα ήταν και η μοναδική. Σ’ αυτό το τουρνουά γνώρισε τον Τζορτζ Ζαχαρίας, έναν διακεκριμένο παλαιστή του κατς με ελληνική καταγωγή (το κανονικό του όνομα ήταν Θεοσόδιος Βετογιάννης) ο οποίος ήταν παράλληλα και διοργανωτής αθλητικών αναμετρήσεων.

Ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα και παντρεύτηκαν λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1938, ενώ ο Ζαχαρίας ανέλαβε έκτοτε τον ρόλο του μάνατζέρ της. Η ίδια χρησιμοποίησε έκτοτε τον γάμο της και ως στοιχείο της δημόσιας εικόνας της, σε μια εποχή κατά την οποία η εμφάνιση και η συμπεριφορά της είχαν ήδη γίνει αντικείμενο σχολιασμού.

Η επιστροφή μετά την πρώτη μάχη με τον καρκίνο

Με παρότρυνση του συζύγου της η Ντίντρικσον έμεινε εκτός αγώνων για τρία χρόνια, ώστε να ανακτήσει την ερασιτεχνική ιδιότητα κι από το 1944 επανεκκίνησε την καριέρα της στο γκολφ κερδίζοντας πολλούς τίτλους, ανάμεσά τους και στα τρία μεγάλα τουρνουά: το Western Open  (1944, 1945) στο Titleholders Championship (1947) και το US Women’s Open (1948). Το 1948 κέρδισε την πρόκριση στην τελική φάση του US Open των ανδρών, όμως δεν της επιτράπηκε η συμμετοχή.

Σταθμό για την πορεία της αποτέλεσε το 1950, οπότε αποτέλεσε μαζί με άλλες δώδεκα παίκτριες ιδρυτικό μέλος της Επαγγελματικής Ένωσης Γκολφ Γυναικών (LPGA), η οποία έδωσε οντότητα στο παιχνίδι των γυναικών. Την ίδια χρονιά κέρδισε και τα τρία major τουρνουά (Western Open, Titleholders Championship, US Women’s Open), ενώ από το 1948 μέχρι το 1951 ήταν η παίκτρια που είχε κερδίσει τα μεγαλύτερα χρηματικά έπαθλα από κάθε άλλη.

Το 1952 κέρδισε για τρίτη φορά το Titleholders, όμως λίγο καιρό αργότερα διαγνώστηκε με καρκίνο στο παχύ έντερο και δεν ολοκλήρωσε την αγωνιστική σεζόν. Το 1953 υποβλήθηκε σε επιτυχημένη κολοστομία (χειρουργική αφαίρεση μέρος του παχέος εντέρου) και κόντρα στις παραινέσεις των γιατρών επέστρεψε στο γκολφ, καταφέρνοντας να κερδίσει το US Οpen του 1954. Χάρη σ’ αυτήν τη θριαμβευτική επιστροφή μετά την ασθένεια, κέρδισε τον τίτλο της κορυφαίας Αμερικανίδας αθλήτριας του Associated Press για έκτη φορά, 22 χρόνια ύστερα από την πρώτη.

Η Ντίντρικσον κατέκτησε δύο από τα οκτώ τουρνουά στα οποία πήρε μέρος το 1955 και διέθετε τα χρήματα που κέρδισε για την ενίσχυση κέντρων καταπολέμησης του καρκίνου. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ίδρυσε μαζί με τον σύζυγό της ένα ταμείο που έφερε το όνομά της («Babe Didrikson Zaharias Fund»), τα χρήματα του οποίου διατέθηκαν για τη λειτουργία ογκολογικής κλινικής στο Ιατρικό Τμήμα του Πανεπιστημίου του Τέξας.

Η μετάσταση του καρκίνου (που της χτύπησε ξανά την πόρτα τον Απρίλιο του 1955) δεν της επέτρεψε να επιστρέψει στο γκολφ και την ανάγκασε να περάσει το μεγαλύτερο μέρος των τελευταίων δεκαπέντε μηνών της ζωής της στα νοσοκομεία. Άφησε τελικά την τελευταία της πνοή στις 27 Σεπτεμβρίου 1956, σε ηλικία μόλις 45 ετών.

Η σχέση με την Μπέτι Ντοντ

Γράψαμε και πιο πάνω ότι η εκρηκτική παρουσία της Ντίντρικσον στον αθλητισμό δεν προκαλούσε μόνο θαυμασμό. Συχνά έφερνε σε αμηχανία τον Τύπο. Η μυώδης σωματοδομή της, τα κοντά μαλλιά, η αγορίστικη εμφάνιση και ο άμεσος, σχεδόν αυθάδης τρόπος της προκάλεσαν ποικίλα σχόλια κι έκαναν πολλούς δημοσιογράφους να αμφισβητούν ευθέως τη θηλυκότητά της.

Ορισμένα δημοσιεύματα χρησιμοποιούσαν προσβλητικούς χαρακτηρισμούς και την παρουσίαζαν ως κάτι που βρισκόταν «ανάμεσα» στο καθιερωμένο πρότυπο του άνδρα και της γυναίκας – π.χ. η «Manchester Evening Herald» τη χαρακτήρισε «tomboy», δηλαδή «αγοροκόριτσο», στο φύλλο της 21ης Οκτωβρίου 1940. Η αμφισβήτηση αυτή συνδεόταν και με τη σεξουαλικότητά της: σε μια εποχή κατά την οποία η ομοφυλοφιλία ήταν έντονα στιγματισμένη, οι γυναίκες που είχαν αρρενωπά χαρακτηριστικά αντιμετωπίζονταν συχνά με υπαινιγμούς περί λεσβιασμού.

Η Ντίντρικσον επιχείρησε σταδιακά να παρουσιάσει μια πιο συμβατική γυναικεία εικόνα, ιδιαίτερα ύστερα από τον γάμο της με τον Ζαχάριας και τη στροφή της στο γκολφ – ένα άθλημα που θεωρούνταν περισσότερο ταιριαστό με τα κοινωνικά πρότυπα της εποχής για τις γυναίκες. Ωστόσο, μεταγενέστερες ιστορικές έρευνες εξετάζουν και την προσωπική της σχέση με την κατά είκοσι χρόνια νεότερή της παίκτρια του γκολφ, Μπέτι Ντοντ, την οποία η βιογράφος της, Σούζαν Κέιλεφ, περιγράφει στο βιβλίο «Babe – The Life and Legend of Babe Didrikson Zaharias» ως σημαντική ερωτική σχέση στη ζωή της.

Η γνωριμία τους έγινε το 1950 και η Ντίντρικσον την παρουσίαζε αρχικά ως νεαρή προστατευόμενή της στο γκολφ. Όπως έχει τεκμηριώσει, όμως, η Κέιλεφ μέσα από συνεντεύξεις που πήρε από ανθρώπους που τις γνώριζαν, οι δυο γυναίκες έγιναν σύντομα αχώριστες. Η νεαρή γκόλφερ εγκαταστάθηκε στο σπίτι της Μπέιμπ και του Τζορτζ, έκανε δημόσιες εμφανίσεις μαζί τους και τους ακολουθούσε ακόμα και στα ταξίδια τους. Εμφανίστηκαν μαζί στο «Ed Sullivan Show», όπου η Ντοντ τραγούδησε κι έπαιξε κιθάρα με την Ντίντρικσον να τη συνοδεύει με τη φυσαρμόνικα – αργότερα ηχογράφησαν κιόλας ορισμένα τραγούδια και τα κυκλοφόρησαν σε δίσκο.

Σε μια εποχή έντονου κοινωνικού στιγματισμού της ομοφυλοφιλίας η πραγματική φύση της σχέσης τους δεν ήταν εύκολο να δηλωθεί δημόσια. Γι’ αυτό καμία από τις δύο δεν την επιβεβαίωσε ποτέ. Στην αυτοβιογραφία της «This Life I’ve Led» που κυκλοφόρησε το 1955, η Ντίντρικσον επέμενε να παρουσιάζει την Ντοντ ως στενή της φίλη («my buddy») και χρησιμοποιούσε όρους που παρέπεμπαν σε σχέση μέντορα και μαθήτριας. Σε άλλο σημείο αναφερόταν σ’ αυτήν όπως θα έκανε μια μάνα για την κόρη της.

Η Ντοντ, από την πλευρά της, μίλησε με θερμά λόγια για την Μπέιμπ σε μεταγενέστερη μαρτυρία που κατέγραψε η Κέιλεφ: «Έτρεφα τόσο μεγάλο θαυμασμό γι’ αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο. Την αγαπούσα. Θα έκανα οτιδήποτε γι’ αυτήν». Η φράση δεν αρκεί, ασφαλώς, για να αποδείξει ότι είχαν ρομαντική σχέση. Ενισχύει όμως την εικόνα μιας εξαιρετικά στενής προσωπικής σχέσης, ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με τις μαρτυρίες για την παρουσία της Ντοντ στο προσκεφάλι της Ντίντρικσον έως και τις τελευταίες μέρες της ζωής της, αλλά και την παράλληλη συναισθηματική απομάκρυνσή της από τον Ζαχαρίας – παρότι κι εκείνος παρέμεινε κοντά της μέχρι το τέλος.

«Παρούσα» και μετά τον θάνατό της

Η αθλητική κληρονομιά της Ντίντρικσον ήταν τέτοια που το όνομά της δεν χάθηκε από την επικαιρότητα ακόμα και μετά τον θάνατό της. Ειδικά το 2000, όταν διεξάγονταν συνεχώς ψηφοφορίες για τους κορυφαίους αθλητές του 20ού αιώνα, η Αμερικανίδα υπεραθλήτρια είχε την τιμητική της. Ο τηλεοπτικός κολοσσός ΕSPN την κατέταξε δέκατη ανάμεσα στους πενήντα κορυφαίους αθλητές και αθλήτριες της εκατονταετίας. Αυτή ήταν και η υψηλότερη θέση που κατέλαβε γυναίκα στη συγκεκριμένη λίστα. Την ίδια εποχή το κοινό του Associated Press την ψήφισε ως κορυφαία αθλήτρια του πρώτου μισού του 20ού αιώνα σε όλο τον κόσμο.

Από το 1976, εξάλλου, λειτουργεί στο Μπόμοντ το Μουσείο και Κέντρο Επισκεπτών που φέρει το όνομά της («Babe Didrikson Zaharias»), όπως ακριβώς και το παρακείμενο πάρκο. Το 1981 οι ΗΠΑ κυκλοφόρησαν γραμματόσημο προς τιμήν της, ενώ το 1983 εισήχθη στο Ολυμπιακό Hall of Fame των ΗΠΑ. Το 2019 έγινε μόλις η τρίτη αθλήτρια που τιμήθηκε με το βραβείο «Gussie Crawford Lifetime Achievement Award» της AAU και δύο χρόνια αργότερα της απονεμήθηκε μετά θάνατον το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας.

Αξίζει να σημειωθεί, τέλος, ότι το Legacy Project, ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που τιμά άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, είχε ανεγείρει στο «Legacy Walk» από το 2014 έως και το 2021 μία πινακίδα με το όνομά της, στην οποία την ανέφερε ως «bisexual χρυσή ολυμπιονίκη». Ανεξάρτητα, πάντως, από το φύλο της και τον σεξουαλικό της προσανατολισμό, τα τελευταία χρόνια αυξάνονται οι φωνές που τη θεωρούν ως μία κορυφαία αθλητική προσωπικότητα. Ίσως την πλέον πολυσύνθετη που έχει εμφανιστεί ποτέ.

Πηγές: www.tshaonline.org («Babe Didrikson Zaharias: A Trailblazer in Women’s Sports»), www.olympedia.org («Babe Didrikson»), womenshistory.org («Mildred “Babe” Didrikson Zaharias»), Helen Jefferson Lenskyi: «The Olympic Industry: Sex, Power, and Politics», texashistory.unt.edu («The Portal to Texas History»), www.trulythegoats.com («Babe Didrikson bio»), en.wikipedia («Babe Didrikson Zaharias», «Betty Dodd»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 27 Σεπτεμβρίου

2021: Πεθαίνει σε ηλικία 83 ετών ο Ρότζερ Χαντ, ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς στην ιστορία της Λίβερπουλ και βασικό στέλεχος της Εθνικής Αγγλίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966.

2017: Ο Ολυμπιακός λυγίζει στα τελευταία λεπτά του αγώνα με τη Γιουβέντους στο Τορίνο, για τη φάση των ομίλων του Champions League (2-0 με γκολ του Ιγκουαΐν στο 69′ και του Μάντζουκιτς στο 80′). Είναι το πρώτο ματς που δίνουν οι «ερυθρόλευκοι» στη νέα προπονητική θητεία του Τάκη Λεμονή, ο οποίος έχει διαδεχθεί τον Μπέσνικ Χάσι.

2009: Με γκολ του Δημήτρη Σαλπιγγίδη στο 48′ ο Παναθηναϊκός επικρατεί με 1-0 της τυπικά γηπεδούχου ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ και φτάνει τις πέντε νίκες σε ισάριθμες αγωνιστικές στο πρωτάθλημα.

2004: Σε τροχαίο δυστύχημα που σημειώνεται στο πέταλο του Μαλιακού σκοτώνονται επτά μαθητές του Λυκείου της Φαρκαδόνας, οι οποίοι ταξίδευαν στην Αθήνα μαζί με τους καθηγητές και τους συμμαθητές τους για να παρακολουθήσουν τους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Τα μετάλλια που κατακτούν εκείνη τη μέρα οι κολυμβητές Χρήστος Ταμπαξής, Χαράλαμπος Ταϊγανίδης, Γιώργος Καπελλάκης, Αλέξανδρος Ταξιλδάρης, Μαρία Καλπακίδου και η αθλήτρια του στίβου, Ανθή Καραγιάννη, περνούν σε δεύτερη μοίρα.

2001: Ο Μάικλ Τζόρνταν επιστρέφει στο μπάσκετ τρία χρόνια μετά τη δεύτερη απόσυρσή του από τους Σικάγο Μπουλς. Αυτήν τη φορά υπογράφει στους Ουάσινγκτον Γουίζαρντς και αποφασίζει να διαθέσει τα χρήματα που προβλέπει το διετές συμβόλαιό του στις οικογένειες των θυμάτων της τρομοκρατικής επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου.

2000: Ο Μιχάλης Μουρούτσος κατακτά το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 58 κ. του ταεκβοντό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, γλυκαίνοντας κάπως τον πόνο που έχει προκαλέσει στην Ελλάδα το ναυάγιο του «Σάμινα» με τους 81 νεκρούς. Λίγες ώρες αργότερα η Τασούλα Κελεσίδου κερδίζει το ασημένιο μετάλλιο στη δισκοβολία με 65.71 μ.

2000: Ο Αμερικανός Ρούλον Γκάρντνερ κάνει τη μεγάλη έκπληξη στον τελικό των 130 κ. της ελληνορωμαϊκής πάλης των Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϊ, μια και νικά με πτώση τον Ρώσο τρεις φορές χρυσό ολυμπιονίκη, Αλεξάντρ Καρέλιν και τερματίζει το αήττητο σερί του που άντεχε επί 13 χρόνια.

1995: Ο Παναθηναϊκός νικά με 3-1 τη Ναντ στο ΟΑΚΑ στην ουσιαστική πρεμιέρα του στον όμιλο του Champions League, ύστερα από την ακύρωση του αγώνα με την Ντινάμο Κιέβου. Τα γκολ πετυχαίνουν οι Γιώργος Χ. Γεωργιάδης (17′) και Κριστόφ Βαζέχα (30′, 46′), ενώ για τους Γάλλους μειώνει ο Ζαφέ Εντοράμ (88′).

1989: Η ΑΕΚ νικά με 5-3 την Ντιναμό Δρέσδης στη Νέα Φιλαδέλφεια και προκρίνεται στον 2ο γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (είχε ηττηθεί με 1-0 στο πρώτο ματς). Κορυφαίος παίκτης και σκόρερ δύο τερμάτων είναι ο Κύπριος μεσοεπιθετικός, Γιώργος Σαββίδης.

1988: Ο Αμερικανός Γκρεγκ Λουγκάνις επαναλαμβάνει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το νταμπλ χρυσών μεταλλίων στις καταδύσεις που είχε κάνει το 1984 στο Λος Άντζελες. Κερδίζει με άνεση και τον τελικό των 10 μ., λίγες ημέρες έπειτα από εκείνον των 3 μ.

1981: Με χατ τρικ του Μάικ Γαλάκου (1′, 41′, 63′ πέν.) ο Παναθηναϊκός νικά με 3-0 την ΑΕΚ στο ντέρμπι πρωταθλήματος στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλέξανδρας.

1978: Η ΑΕΚ χαλαρώνει στα τελευταία λεπτά της ρεβάνς με την Πόρτο και γνωρίζει την ήττα με 4-1, προκρίνεται όμως στον 2ο γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών χάρη στον θρίαμβο με 6-1 στο πρώτο παιχνίδι στη Νέα Φιλαδέλφεια. Εκτός συνέχειας μένουν ο ΠΑΟΚ στο Κύπελλο Κυπελλούχων (4-0 από τη Σερβέτ) και ο Παναθηναϊκός στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1-2 εντός από την Άργκες Πιτέστι).

1972: Ο Ολυμπιακός προκρίνεται πανηγυρικά στον 2ο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ νικώντας εκτός έδρας 1-0 την Κάλιαρι, με γκολ του Νίκου Γιούτσου. Την ίδια ημέρα, ο Παναθηναϊκός νικά με 2-1 ΤΣΣΚΑ Σόφιας στη Λεωφόρο, αλλά αποκλείεται στα πέναλτι. Ο αγώνας, όμως, θα επαναληφθεί μια και ο Σοβιετικός διαιτητής Λιπάτοφ λήγει λανθασμένα τη διαδικασία εις βάρος.

1961: Ο Παναθηναϊκός πραγματοποιεί καλή εμφάνιση κόντρα στη Γιουβέντους στο Τορίνο, στη ρεβάνς του 1-1 της Αθήνας, όμως ηττάται με 2-1 και μένει εκτός συνέχειας του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Η «Κυρία» προηγείται 2-0 με τέρματα των Νικολέ (20′) και Ροσάνο (25′) και για το «τριφύλλι» μειώνει ο Χολέβας (62′ πέν.).

1950: Ο παγκόσμιος πρωταθλητής των βαρέων βαρών της πυγμαχίας, Εζάρντ Τσαρλς, νικά τον επανακάμψαντα στη δράση 36χρονο Τζο Λούις, σε αγώνα στη Νέα Υόρκη.

1936: Με πενήντα κανονιοβολισμούς από τον Λυκαβηττό και χορούς έξω από το Παναθηναϊκό Στάδιο, η Ελλάδα κηρύσσει την έναρξη των 7ων Βαλκανικών Αγώνων Στίβου, που ήταν αρχικά προγραμματισμένοι να φιλοξενηθούν στη Βουλγαρία (αρνήθηκε τη διοργάνωση λόγω οικονομικών δυσχερειών). Ο Χρήστος Μάντικας θα αναδειχθεί σε μορφή της διοργάνωσης με πέντε χρυσά μετάλλια (110 μ. εμπ., 400 μ. εμπ., 400 μ., 4×100 μ. και 4×400 μ.)

1923: Έναν χρόνο μετά τον ξεριζωμό του από τη Σμύρνη ο Πανιώνιος οργανώνει για πρώτη φορά τους Πανιώνιους Αγώνες στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Πρόκειται για την 20ή έκδοση της σπουδαίας αθλητικής διοργάνωσης που είχε αρχίσει το 1896 στη Σμύρνη και συγκέντρωνε κάθε φορά τις συμμετοχές των κορυφαίων Ελλήνων αθλητών.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News