Σαν Σήμερα - Καρμέλο Σιμεόνε: Ο αυθεντικός «Τσόλο» ήταν υπόδειγμα ποδοσφαιρικής αυταπάρνησης

Έχετε αναρωτηθεί πώς είναι να έχεις πραγματοποιήσει αξιόλογη πορεία στο ποδόσφαιρο, κερδίζοντας τίτλους ακόμα και με την εθνική σου ομάδα, αλλά να μένεις στη συλλογική μνήμη επειδή κάποιος άλλος έγινε γνωστός με το δικό σου παρατσούκλι;

Αυτό ακριβώς συνέβη με τον Καρμέλο Σιμεόνε, τον οποίο θυμόμαστε σήμερα επειδή πέθανε στις 11 Οκτωβρίου 2014 σε ηλικία 80 ετών. Πρόκειται για τον άνθρωπο που υπήρξε ο αυθεντικός «Τσόλο» του ποδοσφαίρου της Αργεντινής και η καριέρα του ως αμυντικός (κυρίως δεξιός μπακ) ήταν σπουδαία, μια και αναδείχθηκε τρεις φορές πρωταθλητής με την Μπόκα Τζούνιορς και κατέκτησε και Κόπα Αμέρικα με την «αλμπισελέστε». Ξεχάστηκε, όμως, λίγο καιρό αφότου κρέμασε τα παπούτσια του και οι νεότερες γενιές τον έμαθαν μόνο όταν αποκαλύφθηκε από πού προερχόταν το προσωνύμιο του Ντιέγκο Σιμεόνε.

Ο νυν προπονητής της Ατλέτικο Μαδρίτης είναι πλέον συνυφασμένος με το «Τσόλο». Η τεράστια επιτυχία που γνώρισε από την εποχή που ήταν ποδοσφαιριστής έκανε το προσωνύμιο παγκόσμια γνωστό και κάποια στιγμή έριξε φως και στον άνθρωπο που το είχε χρησιμοποιήσει πρώτος. Τον Καρμέλο, τον οποίο μάλλον δεν «χάλασε» αυτός ο αθώος δανεισμός.

Οι δύο ποδοσφαιριστές δεν είχαν καμία συγγένεια, συνδέθηκαν όμως χάρη σε έναν άνθρωπο που γνώριζε καλά τον παλιό και αναγνώρισε κάτι από εκείνον και στον νέο. Ήταν ο Βικτόριο Σπινέτο, ο ο θρυλικός προπονητής ο οποίος διέκρινε το ταλέντο του Ντιέγκο στην ακαδημία της Βέλεζ Σάρσφιλντ στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Εντυπωσιασμένος από τη μαχητικότητά του, θυμήθηκε τον σκληροτράχηλο αμυντικό με το ίδιο επώνυμο, τον οποίο είχε παίκτη τόσο στην πρώτη ομάδα του συλλόγου όσο και στην Εθνική Αργεντινής κι άρχισε να τον φωνάζει «Τσόλο».

Το παρατσούκλι έμεινε και ακολουθεί μέχρι σήμερα τον καταξιωμένο προπονητή, δημιουργώντας ένα παράδοξο. Χωρίς αυτό ο Καρμέλο Σιμεόνε θα είχε χαθεί πιθανότατα στη λήθη, μια και η αξία του δεν ήταν τέτοια ώστε να δικαιολογεί αφιερώματα για το πρόσωπό του.

Σήκωσε Κόπα Αμέρικα απέναντι στον Πελέ

Η λέξη «cholo» χρησιμοποιείται στην αργεντίνικη αργκό για τους ανθρώπους με μικτή καταγωγή. Στην περίπτωση του Καρμέλο Σιμεόνε «νονά» ήταν η μητέρα του, στην οποία δεν άρεσε το βαφτιστικό του όνομα, γι’ αυτό άρχισε κάποια στιγμή να τον φωνάζει «Cholo» ή «Cholito». Αυτό είχε αφηγηθεί ο ίδιος ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, χωρίς να εξηγήσει αν υπήρχε κάποιος άλλος λόγος πίσω από το παρατσούκλι.

Ο αυθεντικός «Τσόλο» γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1934 στη Σιουδαδέλα, ένα προάστιο του Μπουένος Άιρες και εντάχθηκε από πολύ μικρός στα «τσικό» της Βέλεζ Σάρσφιλντ. Δεν ήξερε πολλή μπάλα, όμως ήταν μαχητικός και έπαιζε με αυταπάρνηση, με αποτέλεσμα να ξεχωρίσει αγωνιζόμενος στην αμυντική γραμμή.

Προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου το 1955, όταν προπονητής ήταν ο Σπινέτο. Αυτός τον πίστεψε και τον καθιέρωσε στο δεξί άκρο της άμυνας και την άνοιξη του 1959, όταν πλέον είχε αναλάβει την Εθνική Αργεντινής, τον συμπεριέλαβε στην ομάδα που θα μετείχε στο Κόπα Αμέρικα που διοργάνωνε η χώρα. Τον χρησιμοποίησε μόνο σε τρία από τα έξι παιχνίδια, ανάμεσά τους όμως και σ’ αυτό που έκρινε τον τίτλο: το 1-1 της τελευταίας αγωνιστικής κόντρα στη Βραζιλία, η οποία είχε στη σύνθεσή της και το νέο αστέρι που την είχε οδηγήσει στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, εννέα μήνες νωρίτερα στη Σουηδία. Τον 18χρονο Πελέ.

Ως δεξιός μπακ ο Σιμεόνε δεν φημιζόταν για τις επελάσεις του, αλλά μόνο για αμυντικά του καθήκοντα. Αν βρισκόταν υπό πίεση, δεν ντρεπόταν να στείλει την μπάλα στην εξέδρα. Το παν ήταν να απομακρυνθεί ο κίνδυνος από την περιοχή της ομάδας του. Δεν δίσταζε να βάλει τα πόδια του στη φωτιά και ορισμένες φορές γινόταν υπέρμετρα σκληρός. Αυτό, όμως, θεωρούνταν προσόν από τους Αργεντινούς προπονητές, που με τη συνδρομή και του Σπινέτο είχαν αρχίσει εκείνη την εποχή να αλλάζουν τη φιλοσοφία τους. Προτιμούσαν το αποτέλεσμα έναντι του θεάματος και ήθελαν παίκτες όπως ο «Τσόλο», που τα έδιναν όλα για την ομάδα.

Οι τίτλοι με την Μπόκα και το Μουντιάλ του ’66

Κάπως έτσι ο Σιμεόνε πήρε στα τέλη του 1961 μεταγραφή στην Μπόκα Τζούνιορς, όπου η καριέρα του απογειώθηκε. Ήταν βασικό της στέλεχος στην κατάκτηση των πρωταθλημάτων Αργεντινής του 1962, του 1964 και του 1965, έχοντας συμπαίκτες καταξιωμένους άσους όπως ο επιθετικός Ερνέστο Γκρίγιο, ο μέσος Αντόνιο Ρατίν κι ο τερματοφύλακας Αντόνιο Ρόμα.

To 1963 συμμετείχε στην πορεία των Xeinezes μέχρι τον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες, αλλά αυτήν τη φορά δεν κατάφερε να βρει λύσεις απέναντι στο φαινόμενο που ονομαζόταν Πελέ. Η Σάντος νίκησε με 3-2 στον πρώτο αγώνα που διεξήχθη στην έδρα της και έκανε το ίδιο και στη ρεβάνς στο «La Bombonera», αυτήν τη φορά με σκορ 2-1. Για την ιστορία, σκόρερ και των τριών τερμάτων της Μπόκα ήταν ο περίφημος Χοσέ Σανφιλίπο (ο οποίος έκανε μεγάλη καριέρα κυρίως στη Σαν Λορένσο), ενώ τρία γκολ για τη βραζιλιάνικη ομάδα πέτυχε ο Αντόνιο Κουτίνιο.

Το ίδιο χρονικό διάστημα ο Σιμεόνε εξακολούθησε να είναι στέλεχος της Εθνικής Αργεντινής, έστω κι αν οι συμμετοχές του περιορίζονταν κυρίως σε φιλικά παιχνίδια. Δεν προτιμήθηκε για κάποιο άλλο Κόπα Αμέρικα ύστερα από την επιτυχία του 1959 ούτε για το Μουντιάλ του 1962. Τα κατάφερε, ωστόσο, να συμπεριληφθεί στην 22άδα της Αργεντινής για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 στην Αγγλία, χάρη στην εξαιρετική του παρουσία στο Κόπα Λιμπερταδόρες εκείνης της σεζόν.

Ο ομοσπονδιακός τεχνικός, Χουάν Κάρλος Λορένσο, τον πήρε ως αναπληρωματικό του Ρομπέρτο Φερέιρο της Ιντεπεντιέντε, τον οποίο τελικά χρησιμοποίησε και στα τέσσερα ματς. Τότε δεν επιτρέπονταν ακόμα οι αλλαγές στη διοργάνωση κι έτσι ο Σιμεόνε δεν έπαιξε ούτε λεπτό. Επομένως, η οργή του Άλφεϊ Ράμσεϊ ύστερα από τον επεισοδιακό προημιτελικό με την Αγγλία («συμπεριφέρθηκαν σαν ζώα») δεν είχε κι εκείνον ως στόχο.

Με βάση τη φήμη που συνόδευε τον «Τσόλο», πάντως, ενδεχόμενη συμμετοχή του στον αγώνα μάλλον θα είχε κάνει ακόμα πιο έξαλλο τον προπονητή της Εθνικής Αγγλίας.

Απέτυχε μόνο ως φύλακας του Κορμπάτα

Ο «Τσόλο» συνδέθηκε και με ένα από τα πιο διαβόητα περιστατικά της καριέρας του Ορέστε Κορμπάτα, του χαρισματικού εξτρέμ που είχε κάνει σπουδαία καριέρα στη Ράσινγκ και την εθνική ομάδα, άλλα έπαιξε ελάχιστα στην Μπόκα Τζούνιορς λόγω της άσωτης ζωής του.

Κατά την περιοδεία στην Ευρώπη, τον Δεκέμβριο του 1963, οι παράγοντες των Xeinezes έβαλαν τον Σιμεόνε να κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο με τον Κορμπάτα, με ρητή εντολή να τον επιτηρεί ώστε να μην πιει σταγόνα αλκοόλ. Ο έμπειρος δεξιός μπακ ακολουθούσε τον συμπαίκτη του παντού, όπως έκανε και με τους αντιπάλους του στο γήπεδο. Όσο ήταν δίπλα του, δεν τον είδε ούτε στιγμή να πιάνει στα χέρια του ποτήρι που περιείχε οτιδήποτε άλλο εκτός από νερό.

Οι αρχηγοί της αποστολής ρωτούσαν τακτικά τον Σιμεόνε για το πώς τα πήγαινε με τον Κορμπάτα κι εκείνος τους διαβεβαίωνε ότι τον είχε κρατήσει μακριά από την κακιά του συνήθεια. Μέχρι που μια μέρα κοίταξε συμπτωματικά κάτω από το κρεβάτι του και ανακάλυψε έναν σωρό από άδεια μπουκάλια μπίρας! Κανείς δεν κατάλαβε πώς ο Κορμπάτα είχε καταφέρει να πίνει στα κρυφά, τα λίγα λεπτά κάθε μέρας που ο αφοσιωμένος συμπαίκτης του τον άφηνε απ’ τα μάτια του!

Ο αυθεντικός «Τσόλο» αποχώρησε από την Μπόκα στα τέλη του 1967. Στα έξι χρόνια που φόρεσε τη φανέλα της, αγωνίστηκε σε 152 παιχνίδια πρωταθλήματος και πέτυχε μόλις ένα γκολ, στη νίκη επί της Κολόν Σάντα Φε με 2-0 τον Οκτώβριο του 1966. Όπως μπορείτε να δείτε και στο βίντεο που παραθέτουμε, δεν είχε πιάσει κάποιο φιλόδοξο σουτ, όμως η τροχιά της μπάλας ξεγέλασε τον αντίπαλο τερματοφύλακα.

Ο Σιμεόνε είχε σκοράρει άλλη μία φορά κόντρα στην Ντεπορτίβο Κίτο, για το Κόπα Λιμπερταδόρες του 1965, ενώ με τη φανέλα της Βέλεζ Σάρσφιλντ δεν πέτυχε κανένα τέρμα σε 164 συμμετοχές. Ήταν αφοσιωμένος στα αμυντικά του καθήκοντα, χάρη στα οποία έκανε καριέρα. Το 1968 μεταπήδησε στην Μπελγράνο, με την οποία αγωνίστηκε άλλες τρεις σεζόν. Κρέμασε τα παπούτσια του το 1970 και δεν ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο από άλλο πόστο. Ήταν παντρεμένος και είχε δύο κόρες.

Πηγές: Jonathan Wilson: «Angels With Dirty Faces – A Footballing History of Argentina» (Seven Dials, 2016), www.theguardian.com («The sad story of Omar Orestes Corbatta, scorer of Argentina’s second greatest goal»), www.elgrafico.com.ar («Idolos de la Selección: Carmelo Simeone»), transfermarkt.com («Carmelo Simeone»), es.wikipedia.org («Carmelo Simeone»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 11 Οκτωβρίου

2015: Η Εθνική Ελλάδας ολοκληρώνει την απογοητευτική πορεία της στα προκριματικά του Euro 2016 σημειώνοντας τη μοναδική της νίκη, με 4-3 επί της Ουγγαρίας στο «Γ. Καραϊσκάκης».

2013: Η Εθνική Ελλάδας νικά με 1-0 τη Σλοβακία στο «Γ. Καραϊσκάκης» (44′ αυτ. Σκρτελ) και κάνει ένα ακόμα βήμα για τη δεύτερη θέση στον όμιλό της που οδηγεί στα μπαράζ για την πρόκριση στο Μουντιάλ της Βραζιλίας.

2009: Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης αγωνίζεται για τελευταία φορά με τον Παναθηναϊκό στη φιλική νίκη επί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 82-69, υπό τις επευφημίες 20.000 θεατών στο κλειστό του ΟΑΚΑ. Οι «πράσινοι» αποσύρουν τη φανέλα με το «4» που φορούσε επί 19 συναπτά χρόνια ο διεθνής φόργουορντ, ο οποίος έχει στο παλμαρέ του έντεκα πρωταθλήματα και οκτώ Κύπελλα Ελλάδας, πέντε Ευρωλίγκες κι ένα Διηπειρωτικό, ενώ είναι και ο πρώτος σε συμμετοχές (534) και πόντους (4.698) για τον σύλλογο στην Α1.

2009: Με βολή στα 4.07 μ. η 100χρονη Αυστραλή Ρουθ Φριθ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στη σφαιροβολία στους αγώνες World Masters που διεξάγονται στο Σίδνεϊ. Η επίδοσή της συνιστά νέο παγκόσμιο ρεκόρ στην ηλικιακή κατηγορία 100-104 ετών.

2003: Η Εθνική Ελλάδας κερδίζει την πρόκριση στα τελικά του Euro 2004, χάρη στη νίκη της με 1-0 επί της Βόρειας Ιρλανδίας στον τελευταίο αγώνα στο «Απόστολος Νικολαΐδης». Το «χρυσό» γκολ σημειώνει ο Βασίλης Τσιάρτας με πέναλτι στο 69′.

2000: Διεξάγεται αγώνας προς τιμήν του Μίμη Παπαϊωάννου στο Στάδιο της Νέας Φιλαδέλφειας. Οι παλαίμαχοι της ΑΕΚ (Στέλιος Σεραφείδης, Δημήτρης Σαραβάκος, Χρήστος Αρδίζογλου, Λύσσανδρος Γεωργαμλής κ. ά.) γνωρίζουν την ήττα με 5-1 από τους παλαίμαχους της Γερμανίας (Σούστερ, Ράινχαρτ, Μπέρτολντ, Φέρστερ κ. ά.). Όλοι οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ φορούν φανέλες με το «10» και το όνομα «Παπαϊωάννου» στην πλάτη.

1999: Πεθαίνει σε ηλικία 74 ετών ο πρώην πρόεδρος της ΕΠΟ (1969-74) και της ΕΠΑΕ (1981-83, 1989-97), Γιώργος Δέδες.

1999: Ο Τζουζέπε Μπέργκομι φορά για τελευταία φορά την φανέλα της Ίντερ σε φιλικό παιχνίδι που διεξάγεται προς τιμήν του στο «Τζουζέπε Μεάτσα».

1997: H Εθνική Ελλάδας μένει στο 0-0 κόντρα στη Δανία στο κατάμεστο ΟΑΚΑ και χάνει την πρόκριση στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Γαλλίας. Η χαμένη ευκαιρία του Αλέξη Αλεξανδρή, με την απόκρουση του Πίτερ Σμάιχελ, μένει ιστορική.

1990: Η καθαρόαιμη φοράδα «Ξημέρια» ξεφεύγει την ώρα της μεταφοράς της στον Ιππόδρομο του Φαλήρου και σκοτώνεται από λεωφορείο στο ύψος του Φιξ, αφού επί 15 λεπτά κάλπαζε στη λεωφόρο Συγγρού.

1982: Ιδρύεται το Ολυμπιακό Κέντρο Ερευνών μέσα στο Ολυμπιακό Μουσείο της Λωζάνης.

1980: Η Γαλλία συντρίβει με 7-0 την Κύπρο στη Λεμεσό, σε αγώνα για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982.

1978: Η Εθνική Ελλάδας σημειώνει την ευρύτερη νίκη της ιστορίας της σε επίσημο αγώνα. Συντρίβει με 8-1 τη Φινλανδία στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και αρχίζει την αντεπίθεση που θα την οδηγήσει στην πρόκριση στην τελική φάση του Euro ’80. Τρία γκολ σημειώνει ο Θωμάς Μαύρος (38′, 44′, 78′ πέν.), από δύο οι Τάκης Νικολούδης (15′, 25′) και Γιώργος Δεληκάρης (21′, 47′) και ένα ο Μάικ Γαλάκος (81′).

1977: Ο πρόεδρος της ΑΕΚ, Λουκάς Μπάρλος, προσλαμβάνει στην τεχνική ηγεσία τον Γιουγκοσλάβο Ζλάτκο Τσαϊκόφσκι στη θέση του απολυθέντα Φράντισεκ Φάντρονκ.

1975: Με γκολ του Γιώργου Δεληκάρη στο 78′, η Εθνική Ελλάδας αποσπά τιμητική ισοπαλία με 1-1 από την παγκόσμια πρωταθλήτρια Δυτική Γερμανία στο Ντίσελντορφ, στον τελευταίο αγώνα της για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης.

1967: Η Γιουβέντους νικά με 2-0 τον Ολυμπιακό στο «Κομουνάλε» του Τορίνο και τον αποκλείει από τη συνέχεια του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (0-0 ο πρώτος αγώνας στο «Γ. Καραϊσκάκης»).

1964: Ο Σοβιετικός Αλεξέι Βαχόνιν κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 57 κ. της άρσης βαρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Αν και βρίσκεται δυόμισι κιλά πίσω από τον Ούγγρο Ίμρε Φόλντι με την ολοκλήρωση του ντεβελοπέ και του αρασέ, ο Βαχόνιν σηκώνει πέντε κιλά περισσότερα στο επολέ-ζετέ (142,5 έναντι 137,5) και υπερκαλύπτει τη διαφορά. Στην τελευταία επιτυχημένη προσπάθεια λυγίζει το αριστερό του πόδι σαν πελαργός, για να πικάρει τον Φόλντι ο οποίος είχε βιαστεί να πανηγυρίσει το χρυσό όταν είχε σηκώσει τα 135 κ.

1962: Με χατ τρικ του Πελέ η Σάντος συντρίβει με 5-2 την Μπενφίκα στο «Ντα Λουζ» και κατακτά πανηγυρικά το Διηπειρωτικό Κύπελλο (είχε νικήσει με 3-2 και στη Βραζιλία).

1961: Η Ρόμα κατακτά το 3ο Κύπελλο Εκθέσεων χάρη στη νίκη της με 2-0 επί της Μπέρμιγχαμ, στον δεύτερο τελικό στο «Ολίμπικο» (2-2 ο πρώτος στο «Σεντ Άντριους»).

1957: Ιδρύεται η Γενική Γραμματεία Εξωσχολικού Αθλητισμού, μετέπειτα ΓΓΑ, και υπάγεται απ’ ευθείας στον πρόεδρο της κυβέρνησης με το Νομοθετικό Διάταγμα 3769/57, που θα δημοσιευτεί στο ΦΕΚ την επόμενη μέρα. Στις 4/5/68 θα επανασυσταθεί με το διάταγμα 397

1951: Η US Boxing Association ανακοινώνει κανόνα σύμφωνα με τον οποίο οι πρωταθλητές πρέπει να υπερασπίζονται τον τίτλο τους τουλάχιστον μία φορά μέσα στο πρώτο εξάμηνο απ’ την κατάκτηση του.

1931: Ο δρομέας του Παναθηναϊκού, Χρήστος Σάρρας, κερδίζει τον Μαραθώνιο των Β’ Βαλκανικών Αγώνων της Αθήνας με χρόνο 3 ώρες 11:19. Ωστόσο, εκπρόσωποι των ξένων αποστολών καταθέτουν ένσταση για αντικανονική βοήθεια των κριτών και του γιατρού του αγώνα στον Έλληνα δρομέα και τον Απρίλιο του 1932 θα εκδοθεί καταδικαστική απόφαση για τον ΣΕΓΑΣ. Λίγους μήνες αργότερα ο ΣΕΓΑΣ θα δικαιωθεί στην έφεση.

1890: Ο Τζον Όουενς γίνεται ο πρώτος αθλητής που σπάει το φράγμα των 10 δευτερολέπτων στις 100 γιάρδες με 9.8 σε μίτινγκ στην Ουάσινγκτον.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News