Σαν Σήμερα - Βικτόριο Σπινέτο: Ο προπονητής που στέρησε το Κοπα Αμέρικα από τον Πελέ

Ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει ένας νέος φίλαθλος που αποφασίζει να εντρυφήσει στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, είναι ο επεισοδιακός προημιτελικός της Αγγλίας με την Αργεντινή (1-0) για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966.

Η άρνηση του αρχηγού της «αλμπισελέστε» Αντόνιο Ρατίν να αποχωρήσει από τον αγωνιστικό χώρο ύστερα από τη (μάλλον άδικη) αποβολή του και το σκληρό παιχνίδι των συμπαικτών του σε όλη τη διάρκεια του 90λέπτου, είχε οδηγήσει τον Αλφ Ράμσεϊ σε ένα λεκτικό ατόπημα: «Είναι ζώα!», είχε πει έξαλλος ο θρυλικός προπονητής που θα οδηγούσε λίγες μέρες αργότερα τα «λιοντάρια» στην κατάκτηση του μοναδικού τους παγκόσμιου τίτλου.

Τι είχε συμβεί, όμως, και το ποδόσφαιρο της Αργεντινής είχε αποκτήσει αυτά τα απωθητικά χαρακτηριστικά, που δεν άρεσαν ακόμα και τους Άγγλους – που δεν ήταν ακριβώς εραστές του θεάματος; Τι είχε συμβεί και η χώρα που είχε αναδείξει καλλιτέχνες της μπάλας όπως ο Ομάρ Σίβορι, ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο και ακόμα παλιότερα ο Χοσέ Μανουέλ Μορένο, είχε φτάσει να θεωρείται συνώνυμο του αντι-ποδοσφαίρου;

Οι ρίζες της μετάλλαξης δεν χάνονταν στα βάθη των χρόνων. Στις 4 Απριλίου 1959, η «αλμπισελέστε» είχε πανηγυρίσει την κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα χάρη στο 1-1 κόντρα στη Βραζιλία στο «Μονουμεντάλ», που της επέτρεψε να τερματίσει έναν βαθμό ψηλότερα από τη μεγάλη αντίπαλό της παίζοντας με παρεμφερή τρόπο.

Ο Χουάν Χοσέ Πισούτι άνοιξε το σκορ με κεφαλιά στο 40′ (έφερε ευθύνη κι ο τερματοφύλακας Ζιλμάρ), ξεσηκώνοντας τους 80.000 και πλέον θεατές στην κερκίδα. Όμως ο 18χρονος Πελέ ισοφάρισε στο 58′ για την παγκόσμια πρωταθλήτρια κι ακολούθησε σκληρή μάχη στα εναπομείναντα λεπτά, μέχρι η Αργεντινή να κρατήσει την ισοπαλία που της χάρισε τον τίτλο.

Ο πραγματιστής προπονητής, Βικτόριο Σπινέτο, είχε αναλάβει να αποκαταστήσει την περηφάνεια του αργεντίνικου ποδοσφαίρου που είχε δεχθεί ισχυρό πλήγμα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 (κυρίως με την ατιμωτική ήττα με 6-1 από την Τσεχοσλοβακία που κόστισε τον αποκλεισμό από τον όμιλο). Επέλεξε, λοιπόν, να παρουσιάσει μια πιο συντηρητική εκδοχή του, που δεν εμπόδισε την ομάδα του να σημειώσει ορισμένες ευρείες νίκες, αλλά ούτε και να παίξει για την ισοπαλία που τη βόλευε στον ουσιαστικό τελικό.

Ίσως να μην υπήρχε κι άλλος τρόπος για φρενάρει ο Σπινέτο εκείνη τη «σελεσάο», η οποία είχε παραταχθεί με τα περισσότερα «αστέρια» που την είχαν στέψει παγκόσμια πρωταθλήτρια έναν χρόνο νωρίτερα στη Σουηδία. Με πρώτο απ’ όλους τον 18χρονο ακόμα Πελέ, αλλά και τους Μανέ Γκαρίντσα και Ντίντι, ήταν μία από τις πιο θεαματικές ομάδες που είχαν εμφανιστεί μέχρι τότε στο διεθνές στερέωμα. Πλήρωσε, όμως, το 2-2 κόντρα στο Περού στον πρώτο της αγώνα στις 10 Μαρτίου, που την άφησε να ψάχνει μόνο τη νίκη στο τελευταίο παιχνίδι.

Συντηρητικός, αλλά και ουσιαστικός

Ο Πελέ δεν κατέκτησε ποτέ το Κόπα Αμέρικα, μια και δεν κατέβηκε σε καμία από τις επόμενες διοργανώσεις. Το 1959 καταγράφηκε η μεγάλη χαμένη ευκαιρία του να προσθέσει κι αυτόν τον κρίκο στην αλυσίδα των ανυπέρβλητων κατορθωμάτων του, αν και αποδείχθηκε πως δεν νοιάστηκε ποτέ ιδιαίτερα γι’ αυτό. Το τουρνουά είχε αρχίσει να χάνει την παλιά του αίγλη και τα διεθνή φιλικά με τη Σάντος του κινούσαν περισσότερο το ενδιαφέρον.

Ο Σπινέτο, πάντως, μπορούσε να υπερηφανεύεται ότι ήταν ο βασικός υπεύθυνος για την έλλειψη αυτού του τίτλου από το παλμαρέ του «βασιλιά» κι ας μην ήταν ο μοναδικός προπονητής της Αργεντινής το 1959 (τυπικά προΐστατο μιας τρόικας, μέλη της οποίας ήταν και οι Χοσέ Ντέλα Τόρε και Χοσέ Μπαρέιρο). Ως τεχνικός της Βέλεζ Σάρσφιλντ από το 1942 έως και το 1956, ήταν γνωστός για την αντίθεσή του με τον «μποέμ» τρόπο παιχνιδιού που κυριαρχούσε στη χώρα και την πιο ορθολογική του προσέγγιση.

Όπως συνήθιζε να λέει, «όποιες κι αν είναι οι τεχνικές αρετές μιας ομάδας, δεν έχουν καμία αξία αν δεν συνδυαστούν με τη σωστή νοοτροπία, την ομαδικότητα και, πάνω απ’ όλα, τη σκληρότητα».

Αυτός ήταν προφανώς και ο λόγος που τον επέλεξε η ομοσπονδία ύστερα από την παταγώδη αποτυχία του 1958. Από τη στιγμή που ο Σίβορι και οι άλλοι δύο χαρισματικοί άσοι που είχαν διαπρέψει στο Κόπα Αμέρικα του 1957 (ο Ουμπέρτο Μάσκιο κι ο Αντόνιο Αντζελίλο) είχαν πάρει μεταγραφή στην Ιταλία, κάτι έπρεπε να αλλάξει για να έρθουν επιτυχίες. Το ταλέντο από μόνο του δεν αρκούσε κι ας είχε η εθνική ομάδα στις τάξεις της «αστέρια» όπως ο Ραούλ Μπελέν, ο Ρούμπεν Έκτορ Σόσα και φυσικά ο Ορέστε Κορμπάτα (ο οποίος δεν έπαιξε κόντρα στη Βραζιλία).

Ο τελευταίος αγωνιζόταν στη θέση του έξω δεξιά και αποτελούσε τη ζωντανή «απάντηση» της Αργεντινής στον Γκαρίντσα – όχι μόνο για την ικανότητά στην ντρίμπλα, αλλά και για το πάθος του για το αλκοόλ. Με την πιο συντηρητική φιλοσοφία που είχε ο νέος προπονητής, μάλλον συνιστούσε έκπληξη ότι ο Κορμπάτα ήταν ένας από τους μόλις τέσσερις παίκτες που κράτησε στο ρόστερ από την ομάδα που είχε συμμετάσχει στο Μουντιάλ της Σουηδίας. Οι άλλοι τρεις ήταν οι μέσοι Χοσέ Βαράκα, Ελισέο Μουρίνιο και Χουάν Φρανσίσκο Λομπάρδο.

Ο Σπινέτο κατάφερε να επαναφέρει την ισορροπία στο παιχνίδι της «αλμπισελέστε», η οποία με τη βοήθεια και της έδρας πέτυχε ορισμένες ευρείες νίκες στο Κόπα Αμέρικα του 1959. Συνέτριψε με 6-1 τη Χιλή και με 4-1 την Ουρουγουάη, ενώ κέρδισε με δύο τέρματα διαφορά και τα ματς με τη Βολιβία, την Παραγουάη και το Περού, προτού κατέβει να αντιμετωπίσει τη Βραζιλία, χωρίς να θεωρεί ντροπή την επιδίωξη και της ισοπαλίας.

Οι Αργεντινοί φίλαθλοι πανηγύρισαν έξαλλα την επιτυχία, που ξέπλυνε αρκετή από την τροπή του 6-1 από τους Τσεχοσλοβάκους στο Χέλινγκμποργκ και τους έκανε να νιώσουν ξανά ότι διαθέτουν την καλύτερη εθνική ομάδα στον κόσμο. Από την επομένη κιόλας μέρα, όμως, τα χαμόγελα τους ήταν πιο μουδιασμένα. Όλοι ένιωθαν ότι κάτι είχε αλλάξει και το ποδόσφαιρο της χώρας θα αργούσε να ξαναζήσει τα μεγαλεία του παρελθόντος.

Δεν έπαιζε αντιποδόσφαιρο

Θα είναι άδικο, πάντως, να χαρακτηριστεί ο Σπινέτο «πατέρας» του αντι-ποδοσφαίρου που χαρακτήρισε την Αργεντινή σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60. Όπως σημειώνει ο Άγγλος δημοσιογράφος Τζόναθαν Γουίλσον στο βιβλίο του «Angels With Dirty Faces», ήταν κι αυτός ρομαντικός, απλώς με διαφορετικό τρόπο. Δεν τον ένοιαζε το θέαμα, αλλά η νίκη.

Γεννημένος στις 11 Ιουνίου 1911 στο Μπουένος Άιρες, έκανε σπουδαία καριέρα ως σέντερ χαφ στη Βέλεζ Σάρσφιλντ από το 1932 έως το 1940 (με ένα μικρό και αποτυχημένο διάλειμμα στην Ιντεπεντιέντε το 1938). Αν και ο ρόλος του στο γήπεδο ήταν αμυντικογενής (ο σέντερ χαφ έπαιζε ανάμεσα στους δύο κεντρικούς αμυντικούς, περίπου όπως ο κατοπινός λίμπερο) έκανε συχνά προωθήσεις στην αντίπαλη περιοχή και είχε καλή σχέση με τα δίχτυα. Ιστορικό έχει μείνει ένα παιχνίδι με την Τσακαρίτα τον Οκτώβριο του 1937 (5-2), στο οποίο πέτυχε τέσσερα γκολ!

Αποσύρθηκε από τη δράση το 1940, ύστερα από τον υποβιβασμό της αγαπημένης του ομάδας στη Β’ Κατηγορία. Το 1942, όμως, ανέλαβε την τεχνική της ηγεσία αρχίζοντας τη δεύτερη καριέρα που του χάρισε μεγαλύτερη φήμη. Το επίτευγμά του δεν ήταν μόνο ότι την επανέφερε σχεδόν αμέσως στα «σαλόνια» (το 1943), αλλά και ότι της έδωσε νέα ταυτότητα, που την έκανε να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα σωματεία του Μπουένος Άιρες.

Η σκληράδα και η αυταπάρνηση των παικτών της Βέλεζ Σάρσφιλντ πήγαινε κόντρα στη La Nuestra («ο δικός μας τρόπος» σε απλή μετάφραση), την επικρατούσα φιλοσοφία του ποδοσφαίρου της Αργεντινής, που μέχρι τότε αποδεχόταν την επιτυχία μόνο αν ήταν βασισμένη στην τέχνη και τη φινέτσα.

Ο Don Victorio, όπως τον αποκαλούσαν φίλοι και εχθροί, έδινε μεγάλη έμφαση και στην αξιοποίηση των ταλέντων της Βέλεζ Σάρσφιλντ. Ίσως κι από ανάγκη, μια και οικονομική δυνατότητα για ακριβές μεταγραφές δεν υπήρχε. Αυτός ανέδειξε τον Χουάν Χοσέ Φεράρο, που έγινε διεθνής και συμμετείχε στην κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα του 1945, αλλά και τον τερματοφύλακα Μιγκέλ Ρουχίλο, που ήταν ο τερματοφύλακας της εθνικής ομάδας σ’ ένα ιστορικό φιλικό παιχνίδι με την Αγγλία στο Γουέμπλεϊ, το 1951.

«Είχε τη φήμη του σκληρού, όμως διατηρούσε πάντοτε πολύ θερμές σχέσεις με τους παίκτες και τους τόνιζε τις ανθρώπινες αξίες», είχε πει ο Αδόλφο Μογκιλέβσκι, που είχε συνεργαστεί μαζί του στην Ατλάντα την τριετία 1956-59. «Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι για άνδρες», συνήθιζε να λέει ο Σπινέτο στους ποδοσφαιριστές του για να τους ξυπνήσει – μια ατάκα που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προκαλούσε παρεξηγήσεις στις μέρες μας. «Τι θα σκεφτούν οι μανάδες για σας αν χάσετε;», τους είχε πει μία άλλη φορά στο ημίχρονο ενός αγώνα που είχε αρχίσει στραβά.

Ήταν επίσης απρόβλεπτος στη συμπεριφορά του, αν και αυτό ήταν μέρος της στρατηγικής που είχε για να κρατά σε εγρήγορση τους παίκτες του. «Μερικές φορές που είχα παίξει χάλια με χειροκροτούσε σαν να είχα παίξει καλά, ενώ όταν έπαιζα καλά και το ήξερα, με έβριζε λες και είχα παίξει άσχημα», θυμόταν ο Ερνέστο Σανσόνε, ένας από τους καλούς επιθετικούς που φόρεσαν τη φανέλα της Βέλεζ Σάρσφιλντ τη δεκαετία του ’50.

Μέντορας του Σουμπελδία και του Σιμεόνε

Θα ήταν υπερβολή να χαρακτηριστεί ο Σπινέτο καινοτόμος, αφού οι «ακαδημαϊκές» γνώσεις του για την προπονητική ήταν περιορισμένες σε σύγκριση με εκείνες Ευρωπαίων προπονητών της εποχής του, που πράγματι έφεραν επανάσταση στο ποδόσφαιρο.

Πρέπει να του αναγνωριστεί, ωστόσο, ότι ψαχνόταν με την τακτική και είχε καταφέρει να ξεφύγει από τα στερεότυπα. Όπως σημειώνει στο βιβλίο του ο Γουίλσον, το γεγονός ότι είχε τολμήσει να αντιταχθεί στη La Nuestra, ήταν αρκετό για να τον κάνει να φαίνεται… αλλόκοτος στα μάτια των συμπατριωτών του. Ξεχώριζε επειδή είχε καθιερώσει μία «άγουρη» μορφή ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου, με τους παίκτες του να καλύπτουν περισσότερους χώρους στο γήπεδο.

«Ασφαλώς κι έχει σημασία αν ένας παίκτης είναι προικισμένος με ταλέντο ή όχι. Αλλά άμα δεν έχει ψυχή, δεν πρόκειται να γίνει μεγάλος», ήταν μία από τις πιο διάσημες ατάκες του.

Ίσως να μην ήταν τυχαίο, πάντως, ότι ο Don Victorio αποτέλεσε τον μέντορα του Οσβάλδο Σουμπελδία, ο οποίος πράγματι άφησε εποχή με το αντι-ποδόσφαιρο που έπαιξαν οι ομάδες του (κυρίως η Εστουδιάντες Λα Πλάτα) στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Άλλωστε κι ως παίκτης της Βέλεζ Σάρσφιλντ (1949-55) ήταν ένα δεκάρι που είχε μάθει από τον Σπινέτο να τρέχει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του γηπέδου, όπως έκαναν πολύ αργότερα οι δημιουργικοί μέσοι.

Ο Don Victorio εργάστηκε στην Εθνική Αργεντινής και τη διετία 1960-61, βάζοντας τις βάσεις για την πρόκρισή της στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Χιλής. Πέρασε με αρκετή επιτυχία κι από άλλους συλλόγους όπως η Αρχεντίνος Τζούνιορς, η Ρασίνγκ Κλουμπ και η Φέρο, όμως παρέμεινε πάντοτε δεδεμένος συναισθηματικά με τη Βέλεζ Σάρσφιλντ.

Επέστρεψε στους κόλπους της τη δεκαετία του ’80 ως υπεύθυνος των ακαδημιών, πόστο που διατήρησε μέχρι τον θάνατό του, στις 28 Αυγούστου 1990. Ανάμεσα στους πολλούς ποδοσφαιριστές που ανέδειξε ήταν κι ο Ντιέγκο Σιμεόνε – ο οποίος ως προπονητής φαίνεται ότι έχει ασπαστεί τις βασικές αρχές της φιλοσοφίας του. Ο Σπινέτο μάλιστα ήταν αυτός που του είχε κολλήσει το παρατσούκλι «Τσόλο», από τον παλιό παίκτη του στα ’50s, Καρμέλο Σιμέονε (με τον οποίο ο τεχνικός της Ατλέτικο Μαδρίτης δεν έχει καμία συγγένεια).

Πηγές: Jonathan Wilson: «Angels With Dirty Faces – A Footballing History of Argentina» (Seven Dials, 2016), en.wikipedia.org («Victorio Spinetto», «1959 South American Championship»), culturaredonda.com.ar («Argentina, campeón en un año inusual»), www.humbamagazine.gr («Εστουδιάντες ντε Λα Πλάτα: αμφισβήτηση και αντιφάσεις της εθνικής ταυτότητας στην Αργεντινή του ’60»), thefalse9.com («Descent into darkness: Osvaldo Zubeldia and the era of antifutbol»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 4 Απριλίου

2023: Ο 19χρονος Απόστολος Ρούμογλου γίνεται ο πρώτος Έλληνας που αναδεικνύεται πρωταθλητής στο NCAA ως μέλος των Κονέκτικατ Χάσκις, που νικούν στον τελικό του Final-4 το Σαν Ντιέγκο Στέιτ με 76-59.

2022: Πεθαίνει σε ηλικία 78 ετών ο Κροάτης Πέταρ Σκάνσι, ένας από τους κορυφαίους προπονητές μπάσκετ στην Ευρώπη κατά τις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Είχε περάσει και από τον πάγκο του ΠΑΟΚ τη σεζόν 1999-2000.

2018: Πεθαίνει στα 61 του ο παλαίμαχος διεθνής Άγγλος επιθετικός, Ρέι Γουίλκινς.

2013: Πεθαίνει σε ηλικία 66 ετών από λοίμωξη του αναπνευστικού ο πρόεδρος της ΠΑΕ Πανσερραϊκός, Πέτρος Θεοδωρίδης. Ήταν ένας από τους παλαιότερους παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου, έχοντας συνδέσει το όνομά του κυρίως με τον Ηρακλή, στον οποίο διατέλεσε διευθύνων σύμβουλος και κατόπιν (1982-2000) πρόεδρος της ΠΑΕ.

2009: Ο Ολυμπιακός κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας στο βόλεϊ νικώντας με 3-2 τον Παναθηναϊκό. Πρωταγωνιστής του τελικού είναι ο Σέρβος Ιβάν Μίλκοβιτς.

2001: Πεθαίνει σε ηλικία 73 ετών ο Ραμόν Μεντόθα, ένας από τους πλέον επιτυχημένους προέδρους στην ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης. Επί των ημερών του (1985-96) ο σύλλογος της Μαδρίτης κατέκτησε έξι πρωταθλήματα Ισπανίας και ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

1999: Ο Ολυμπιακός νικά την ΑΕΚ με 3-1 σετ στην Δράμα και κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας στο βόλεϊ για έβδομη διαδοχική χρονιά.

1998: Ο Ολυμπιακός νικά με 2-0 τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ και κάνει το πιο καθοριστικό βήμα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Α’ Εθνικής για δεύτερη σερί χρονιά. Τα γκολ πετυχαίνουν ο Στέλιος Γιαννακόπουλος (23′) κι ο Δημήτρης Μαυρογενίδης (33′).

1993: Η ΑΕΚ νικά με 3-1 τον Παναθηναϊκό (1’ Δημητριάδης, 57’ Αλεξανδρής, 85’ Κοπιτσής/77’ πέν. Βαζέχα) και κάνει μεγάλο βήμα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος για δεύτερη διαδοχική σεζόν.

1990: Στη ρεβάνς της ημιτελικής φάσης του Κυπέλλου Ελλάδας στο ΟΑΚΑ, Ο Παναθηναϊκός κι ο Ολυμπιακός αναδεικνύονται ισόπαλοι 3-3 στην παράταση, με τους Πειραιώτες να παίρνουν την πρόκριση αφού ο πρώτος αγώνας στο «Γ. Καραϊσκάκης» είχε λήξει 2-2. Είναι ο πρώτος απ’ τους δύο αγώνες Κυπέλλου των δύο «αιωνίων» που διευθύνει μέσα σε μια τριετία ο Λέσβιος, Γιώργος Κουκούλας, αφήνοντας με παράπονα τους «πράσινους».

1989: Ο Άρης συμμετέχει για δεύτερη συνεχή χρονιά στο Final-4 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης στο μπάσκετ, αλλά αποτυγχάνει να προκριθεί στον τελικό. Αν και προηγείται με 68-60 μέχρι το 32′, γνωρίζει στο τέλος γνωρίζει την ήττα με 99-86 από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ.

1984: Ο Εθνικός προκρίνεται στους «4» του Κυπέλλου Ελλάδας μια και αποσπά 1-1 από τον Ολυμπιακό ως τυπικά φιλοξενούμενος στο «Γ. Καραϊσκάκης» (ο πρώτος αγώνας είχε λήξει 0-0). Το πολύτιμο εκτός έδρας γκολ σημειώνει στο 90’+2 ο Φώτης Παπαδόπουλος με κεφαλιά.

1982: Χιλιάδες οπαδοί του Παναθηναϊκού διαδηλώνουν στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας κατά της απόφασης για ακύρωση του δελτίου του Χουάν Μπουμπλή (Ρότσα) και τον αποκλεισμό της ομάδας τους απ’ το Κύπελλο (το δεύτερο σκέλος της απόφασης θα ανατραπεί αργότερα). Την ίδια ημέρα, ο αγώνας των «πράσινων» με τον ΟΦΗ λήγει ισόπαλος 1-1 και η διαφορά από τον δεύτερο Ολυμπιακό μειώνεται.

1981: Η Σούζαν Μπράουν γίνεται η πρώτη γυναίκα που μετέχει στον πανεπιστημιακό ιστιοπλοϊκό αγώνα της Αγγλίας ως μέλος της ομάδας της Οξφόρδης.

1968: Η ΑΕΚ γίνεται η πρώτη ελληνική ομάδα που κατακτά ευρωπαϊκό τίτλο στο μπάσκετ, το Κύπελλο Κυπελλούχων. Στον τελικό που διεξάγεται στο κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο, νικά τη Σλάβια Πράγας με 89-82.

1967: Πεθαίνει σε ηλικία 68 ετών ο Ουρουγουανός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, Έκτορ Σκαρόνε, ένας από τους κορυφαίους στον κόσμο στις αρχές του 20ού αιώνα. Ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής Ουρουγουάης που είχε κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930, καθώς και τα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια στα ολυμπιακά τουρνουά του 1924 και του 1928.

1937: Ο Ολυμπιακός συντρίβει με 5-1 τον ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη, έχοντας κορυφαίο παίκτη τον Θεολόγο Συμεωνίδη που σημειώνει χατ τρικ.

1930: Ο Βρετανός Άντι Σάντχαμ γίνεται ο πρώτος παίκτης του κρίκετ που σημειώνει περισσότερα από 300 ρόνια (325) στον αγώνα κόντρα στις Δυτικές Ινδίες στην Τζαμάικα.

1892: Η Γουέστ Μπρομιτς Άλμπιον συντρίβει την Ντάργουιν με 12-0 και σημειώνει ρεκόρ ευρύτερης νίκης στην Α’ Κατηγορία ποδοσφαίρου της Αγγλίας. Θα το ισοφαρίσει η Νότιγχαμ Φόρεστ στις 21 Απριλίου 1909, όταν θα νικήσει με το ίδιο σκορ τη Λέστερ Φος.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News