Σαν Σήμερα - Ούγκο Σοτίλ: Όταν την κοπάνησε από την Μπαρτσελόνα και χάρισε Κόπα Αμέρικα στο Περού!

Διαβάζοντας την ιστορία του Ούγκο Σοτίλ και πώς έφτασε να γίνει ήρωας της κατάκτησης του Κόπα Αμέρικα από το Περού στις 28 Οκτωβρίου 1975, θα αναφωνήσετε «αυτά δεν γίνονται».

Κι όμως τότε μπορούσε να συμβεί στ’ αλήθεια αυτό που σήμερα μοιάζει βγαλμένο από σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Ένας παίκτης ο οποίος δεν βρισκόταν καν στο γήπεδο στα πρώτα παιχνίδια της εθνικής του ομάδας στη διοργάνωση κι ο οποίος για να δώσει το «παρών» στον καθοριστικό αγώνα, άφησε πίσω του τόσο τον σύλλογό του όσο και την ετοιμόγεννη σύζυγό του!

Όταν ο σύλλογος που αφήνεις σύξυλο παραμονές ενός αγώνα πρωταθλήματος ονομάζεται Μπαρτσελόνα, τότε η… κοπάνα αποκτά ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα. Και ταυτόχρονα μαρτυρά την τρέλα που κουβαλούσε ο Σοτίλ, ο οποίος με αυτήν την επιλογή του κέρδισε ακόμα πιο υψηλή θέση στο πάνθεο των ποδοσφαιριστών του Περού.

Έτσι κι αλλιώς θεωρούνταν ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της χώρας των Ίνκας, έχοντας αγωνιστεί και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970. Και μόνο το γεγονός ότι η «Μπάρτσα» τον είχε αποκτήσει για το αριστερό άκρο της επίθεσής της την εποχή που είχε μόλις εντάξει στο δυναμικό της τον Γιόχαν Κρόιφ, αρκεί για να καταλάβει κανείς πόσο καλός ήταν.

Το γεγονός ότι ο σύλλογος της Βαρκελώνης δεν τον τιμώρησε για το «σκασιαρχείο», εκτιμάται ότι κρύβει τη συναίνεσή του για το ταξίδι – άσχετα αν ο Σοτίλ ισχυριζόταν σε όλες τις συνεντεύξεις που έδωσε τα κατοπινά χρόνια ότι δεν είχε ειδοποιήσει κανέναν. Όπως συμβαίνει συχνά, κανείς δεν θέλει να αφήσει μια λεπτομέρεια να χαλάσει μια όμορφη ιστορία.

Τα βήματα μέχρι τον τρίτο τελικό

Το Κόπα Αμέρικα του 1975 ήταν το πρώτο που είχε αυτήν την ονομασία (αντί για την παλιά, που ήταν Campeonato Sudamericano), όμως το format του δεν είχε σχέση με αυτό που έχουμε συνηθίσει στις μέρες μας στα τουρνουά εθνικών ομάδων. Αντί να υπάρχει μία διοργανώτρια χώρα και το τουρνουά να ολοκληρωθεί μέσα σε λίγες μέρες, η CONMEBOL προτίμησε να διεξαγάγει ένα μικρό πρωτάθλημα με εντός και εκτός έδρας αγώνες. Κάτι που έκανε εξαιρετικά δύσκολη τη συμμετοχή για τους παίκτες που αγωνίζονταν στην Ευρώπη, αφού θα έπρεπε να πηγαινοέρχονται κάθε τρεις και λίγο στη Νότια Αμερική από τα μέσα του καλοκαιριού μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου.

Το μεγάλου αστέρι του Περού, ο Τεόφιλο Κουμπίγιας, εξασφάλισε την άδεια της Πόρτο και πήρε μέρος στους περισσότερους αγώνες. Η Μπαρτσελόνα, όμως, δεν επέτρεψε το ίδιο στον Σοτίλ, ο οποίος ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές του πρωταθλήματος που είχε κατακτήσει την περίοδο 1973-74, συντρίβοντας μεταξύ άλλων και τη Ρεάλ με 5-0 στη Μαδρίτη (ο ίδιος είχε πετύχει το πέμπτο γκολ). Το γεγονός ότι είχε αποκτήσει στο μεταξύ την ισπανική υπηκοότητα ήταν κομβικό, μια και τη σεζόν 1974-75 ο Ρίνους Μίχελς τον είχε θέσει εκτός ομάδας προτιμώντας ως δεύτερο ξένο τον συμπατριώτη του, Γιόχαν Νέεσκενς.

Όταν οι «Ίνκας» έδωσαν τον πρώτο αγώνα τους στη Χιλή, στις 17 Ιουλίου (1-1), ο ικανότατος επιθετικός συμμετείχε στην καλοκαιρινή προετοιμασία των «μπλαουγκράνα». Μία ημέρα μετά τον θρίαμβο με 3-1 επί της Βραζιλίας στον πρώτο ημιτελικό, στις 30 Σεπτεμβρίου στο Μπέλο Οριζόντε, ο Σοτίλ έπαιξε με την Μπαρτσελόνα στο επιβλητικό 6-1 επί του ΠΑΟΚ στο «Καμπ Νου», που της χάρισε την πρόκριση στον 2ο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.

Τις ημέρες πριν και μετά τους τελικούς με την Κολομβία, στις 16 και 22 Οκτωβρίου, ο «Cholo» (όπως ήταν το παρατσούκλι του που προερχόταν από την καταγωγή του από τις Άνδεις κι όχι από τον Αργεντινό Καρμέλο Σιμεόνε) είχε υποχρεώσεις με τον σύλλογό του στη La Liga κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης και στη Σανταντέρ, αλλά και στην Ευρώπη κόντρα στη Λάτσιο (αν και στο τελευταίο δεν αγωνίστηκε).

Όταν, όμως, πληροφορήθηκε τη νίκη της εθνικής του ομάδας με 2-0 στη ρεβάνς της Λίμα, που καθιστούσε υποχρεωτική τη διεξαγωγή μπαράζ για τον τίτλο (το 1-0 των Κολομβιανών στην Μπογκοτά ήταν ισοδύναμο, μια και δεν υπολογιζόταν η διαφορά τερμάτων), αποφάσισε ότι έπρεπε να κάνει το υπερατλαντικό ταξίδι. Δεν σου δίνεται κάθε μέρα η ευκαιρία να διεκδικήσεις ένα ιστορικό τρόπαιο όπως το Κόπα Αμέρικα, το οποίο το Περού είχε να κατακτήσει από το 1939 που είχε ηγέτη τον θρυλικό Λόλο Φερνάντες.

Το αφιέρωσε στη μητέρα του

Ο Σοτίλ ειδοποίησε τηλεφωνικά τη μητέρα του ότι θα αγωνιζόταν στον τρίτο τελικό που ορίστηκε στο ουδέτερο Καράκας και αφού αγωνίστηκε στις 26 Οκτωβρίου στο νικηφόρο ματς με τη Σανταντέρ (2-1), έφυγε για το αεροδρόμιο. Θα πετούσε αρχικά για τη Μαδρίτη, με εισιτήριο που του είχε κλείσει η ετοιμόγεννη σύζυγός του κι από κει θα έπαιρνε απ’ ευθείας πτήση για την πρωτεύουσα της Βενεζουέλας.

Εκείνα τα χρόνια που δεν υπήρχαν ούτε κινητά τηλέφωνα, δεν ήταν εύκολο να μάθεις απλές πληροφορίες για τις οποίες τώρα αρκούν λίγα δευτερόλεπτα. Ο Περουβιανός επιθετικός έφτασε, λοιπόν, στο Καράκας το απόγευμα της παραμονής του αγώνα χωρίς να γνωρίζει ούτε σε ποιο ξενοδοχείο διέμενε η αποστολή της Εθνικής Περού! Ο ταξιτζής που τον πήρε από το αεροδρόμιο δεν γνώριζε ούτε εκείνος – λογικό – κι ο Σοτίλ συνέχισε να ψάχνει… στα χαμένα.

Αφού ρώτησε πολύ κόσμο κατάφερε τελικά να βρει τους συμπατριώτες του στο γήπεδο όπου πραγματοποιούσαν ήδη την τελευταία προπόνησή τους. Οι περισσότεροι από τους συμπαίκτες του εξεπλάγησαν όταν τον είδαν μπροστά τους με κοστούμι και καμπαρντίνα, ενώ ο προπονητής Μάρκο Καλδερόν που ήταν ενήμερος, του έδωσε εντολή να αλλάξει ρούχα και να συμμετάσχει στα εναπομείναντα λεπτά της προπόνησης! Ήταν προφανές ότι θα ξεκινούσε με αυτόν στην κορυφή της επίθεσης, αντί για τον Οσβάλδο Ραμίρες που είχε προτιμήσει στα προηγούμενα ματς.

Παρ’ όλα αυτά, ήταν στο πεπρωμένο του να γράψει ιστορία. Σε μια φάση διαρκείας στα καρέ των Κολομβιανών στο 25ο λεπτό, ο Κουμπίγιας έπιασε ένα δυνατό σουτ έξω απ’ την περιοχή που ανακόπηκε από έναν αμυντικό. Η μπάλα όμως στρώθηκε στον Σοτίλ, ο οποίος σούταρε χωρίς χρονοτριβή και την «κάρφωσε» στην αριστερή γωνία του τερματοφύλακα Πέδρο Σάπε!

Ο σκόρερ πανηγύριζε εκστασιασμένος, μια και είχε εκπληρώσει την υπόσχεση που είχε δώσει στη μητέρα του. Στο τηλεφώνημα που της είχε κάνει πριν από τον αγώνα, της είχε πει ότι θα της αφιέρωνε ένα γκολ. Ο «Τσόλο» κέρδισε και πέναλτι αργότερα στο ματς, όμως ο Κουμπίγιας απέτυχε να το μετατρέψει σε γκολ. Το Περού όμως κράτησε τη νίκη με 1-0 και κατέκτησε το βαρύτιμο τρόπαιο, αποδεικνύοντας ότι ο αποκλεισμός του από την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974 ήταν μια κακή παρένθεση.

Η σπουδαία ομάδα στην οποία αγωνίζονταν ακόμα σπουδαίοι παίκτες όπως ο εξτρέμ Χουάν Κάρλος Όμπλιτας, ο αμυντικός Έκτορ Τσούμπιταζ και ο μέσος Σέζαρ Κουέτο, είχε πετύχει πιο μεγάλο άθλο από εκείνον του 1939, αφού τότε δεν είχαν πάρει μέρος στη διοργάνωση δύο από τις τρεις παραδοσιακές δυνάμεις της Νότιας Αμερικής (η Βραζιλία και η Αργεντινή).

Η Μπαρτσελόνα δεν τον τιμώρησε

Όταν ο Σοτίλ επέστρεψε στη Βαρκελώνη, η γυναίκα του είχε γεννήσει στο μεταξύ (από τις 31 Οκτωβρίου) τον γιο τους και η χαρά του ήταν διπλή. Το μόνο που τον άγχωνε ήταν η αντίδραση των διοικούντων την Μπαρτσελόνα για την κοπάνα του. Τουλάχιστον αυτό ισχυριζόταν ο ίδιος στις συνεντεύξεις του, μια και άλλες πληροφορίες θέλουν τους «μπλαουγκράνα» να είχαν συναινέσει στο ταξίδι στο Καράκας, σε περίπτωση που το Περού οδηγούνταν σε μπαράζ για τον τίτλο.

Όπως έχει διηγηθεί ο Περουβιανός αστέρας, ο πρόεδρος του συλλόγου Αγκουστί Μοντάλ τον κάλεσε στο γραφείο του και του είπε τα εξής: «Αυτό που έκανες θα δικαιολογούσε κυρώσεις, αλλά ταυτόχρονα δείχνει πόσο αγαπάς την πατρίδα σου, κάτι που είναι αξιοθαύμαστο. Έχεις δύο μέρες άδεια για να βρεθείς κοντά στη γυναίκα και τον γιο σου. Να περάσεις κι απ’ το ταμείο, υπάρχει ένα οικονομικό πριμ για να το απολαύσεις».

Ο Σοτίλ παρέμεινε στην Μπαρτσελόνα μέχρι το καλοκαίρι του 1977, χωρίς να πανηγυρίσει κάποιον άλλο τίτλο. Στην τελευταία του σεζόν με τους «μπλαουγκράνα» δεν βρέθηκε στην καλύτερη δυνατή φόρμα, έπαιξε ελάχιστα και το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε. Ήταν όμως μόλις 28 ετών (γεννήθηκε στις 18 Μαΐου 1949) και είχε αρκετά χρόνια καλού ποδόσφαιρου μπροστά του. Το επιβεβαίωσε όταν πήρε μεταγραφή στην Αλιάνσα Λίμα, με τη φανέλα της οποίας αναδείχθηκε πρωταθλητής Περού το 1977 και το 1978.

Πριν πάει στη Βαρκελώνη ο «Τσόλο» ήταν το αστέρι της Ντεπορτίβο Μουνισιπάλ και μάλιστα ο Μίχελς τον είχε ανακαλύψει… από σπόντα. Είχε ταξιδέψει το 1973 στο Περού μαζί με παράγοντες των «μπλαουγκράνα» για να τσεκάρει τον Κουμπίγιας (ο οποίος ήταν ήδη γνωστός για τα κατορθώματά του στο Μουντιάλ του 1970) σε ένα ντέρμπι της Αλιάνσα με την Ντεπορτίβο. Και τελικά εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από τον Σοτίλ, που άλλαξε τον αρχικό σχεδιασμό του και την ίδια κιόλας μέρα τον έπεισε να πει το «ναι» στην πρότασή του!

Ο Σοτίλ ήταν ένας σέντερ φορ με καλή τεχνική κατάρτιση, ταχύτητα και εκρηκτικότητα, ενώ διέθετε και το χάρισμα της ντρίμπλας που τον έκανε συχνά απρόβλεπτο. Αυτά τα στοιχεία του επέτρεψαν να παίξει είτε ως αριστερός εξτρέμ είτε ως περιφερειακός κυνηγός δίπλα στον Κρόιφ, ο οποίος είχε έναν πιο ελεύθερο ρόλο στην επιθετική γραμμή.

Δεν φάνηκε στο Μουντιάλ του 1978

Ο Σοτίλ δεν άφησε έντονο αποτύπωμα στα δύο Παγκόσμια Κύπελλα που αγωνίστηκε με την Εθνική Περού. Το 1970 στο Μεξικό ήταν ακόμα πολύ νέος κι η ομάδα που καθοδηγούσε ο Βραζιλιάνος θρύλος Ντίντι είχε αποκλείσει στα προκριματικά την Αργεντινή χωρίς αυτόν. Συμπεριλήφθηκε στην 22άδα αν και είχε κάνει το διεθνές ντεμπούτο του λίγους μήνες νωρίτερα και έπαιξε και στα τέσσερα ματς της πορείας μέχρι τους «8» χωρίς να σκοράρει. Ήταν μάλιστα βασικός κόντρα στο Μαρόκο (3-0) και τη Δυτική Γερμανία (1-2), αλλά δεν έλαμψε όσο ο Κουμπίγιας, ο Τσούμπιταζ, ο Αλμπέρτο Γκαγιάρδο και ο Ρομπέρτο Τσάγε.

Το 1978 στην Αργεντινή η απόδοσή του βρισκόταν σε κάμψη, άσχετα αν ήταν αρκετή για να τον κάνει να ξεχωρίζει στο εγχώριο πρωτάθλημα. Προπονητής ήταν όπως και το 1975 ο Καλδερόν, ο οποίος όμως τον χρησιμοποίησε μόνο ως αλλαγή σε τέσσερα από τα έξι παιχνίδια – κι ο Σοτίλ δεν έκανε αισθητή την παρουσία σε κανένα. Το μόνο καλό ήταν ότι δεν έπαιξε λεπτό στο διαβόητο 6-0 από τους γηπεδούχους, για το οποίο τόσα πολλά έχουν γραφτεί.

Μετά το πέρασμά του από την Αλιάνσα, έπαιξε για μία σεζόν στην Κολομβία με την Ιντεπεντιέντε Μεντεγίν (1979-80) και κατόπιν επέστρεψε στην Ντεπορτίβο Μουνισιπάλ, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια χωρίς επιτυχία. Έκλεισε την καριέρα του με τη φανέλα της Εσπερτάνος, την οποία βοήθησε το 1984 να κερδίσει την άνοδο από την τέταρτη στην τρίτη κατηγορία. Στον ίδιο σύλλογο άρχισε και την προπονητική του καριέρα το 1985, όμως δεν έκανε καριέρα ανάλογη της ποδοσφαιρικής. Το 1999, πάντως, η Ντεπορτίβο του ανέθεσε για λίγο την τεχνική της ηγεσία.

Ο Σοτίλ ψηφίστηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής του Περού το 1973 και το 1974, ενώ ο Πελέ τον συμπεριέλαβε στη λίστα του με τους 125 καλύτερους παίκτες του 20ού αιώνα. Το 2006 η FIFA τον συμπεριέλαβε ανάμεσα στα μεγαλύτερα αστέρια στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Πέθανε από σηπτικό σοκ στις 30 Δεκεμβρίου 2024, σε ηλικία 75 ετών.

Πηγές: trome.com («‘Cholo’ Sotil y el “castigo” que sufrió en Barcelona por escaparse para jugar la final de Copa América»), elcomercio.pe («“No lo pensé dos veces, llegué y gracias a Dios pude anotar ese gol”: Hugo Sotil en la redacción de El Comercio y el emotivo recuerdo de la Copa América de 1975»), elpais.com («Hugo Sotil, la leyenda peruana que se escapó de una concentración del Barcelona para ganar la Copa América»), players.fcbarcelona.com («Hugo Cholo Sotil»), www.transfermarkt.com («Hugo Sotil»), es.wikipedia.org («Hugo Sotil», «Johan Sotil»), en.wikipedia.org («1975 South American Championship»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 28 Οκτωβρίου

2024: Ο μέσος της Μάντσεστερ Σίτι και της Εθνικής Ισπανίας, Ρόδρι, κερδίζει τη «Χρυσή Μπάλα», το έπαθλο για τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της χρονιάς στον κόσμο.

2018: Ο Βρετανός πιλότος της Formula 1, Λιούις Χάμιλτον, στέφεται παγκόσμιος πρωταθλητής για πέμπτη φορά στη καριέρα του, με την τέταρτη θέση που καταλαμβάνει στο γκραν πρι του Μεξικού.

2006: Πεθαίνει σε ηλικία 89 ετών ο Ρεντ Άουερμπαχ, ένας από τους σημαντικότερους προπονητές στην ιστορία του ΝΒΑ. Υπό την καθοδήγησή του οι Μπόστον Σέλτικς κατέκτησαν εννέα πρωταθλήματα (1957 και από το 1959 έως και το 1966).

2006: Ο 52χρονος πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής των βαρέων βαρών της πυγμαχίας, Τρέβορ Μπέρμπικ, πέφτει νεκρός όταν ο ανιψιός του, Χάρολντ Μπέρμπικ, τον χτυπά πολλές φορές με λοστό στο κεφάλι έξω από την εκκλησία του Πορτ Αντόνιο στην Τζαμάικα.

2000: Ο κολυμβητής Κώστας Φίκας κατακτά το χρυσό μετάλλιο στα 50 μέτρα ελεύθερο της κατηγορίας S8 στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, με παγκόσμιο ρεκόρ (27.93). Χάλκινο μετάλλιο κερδίζει ο Παράσχος Στογιαννίδης στον ακοντισμό της κατηγορίας F20 με 47.75μ.

1995: Πεθαίνει σε ηλικία 71 ετών ο Βύρων Καραγιάννης, Α’ Αντιπρόεδος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Πάλης (FILA) και πρόεδρος της ΕΟΦΠ επί δεκατέσσερα συνολικά χρόνια (1969-73, 1975-85). Ήταν το τέταρτο από τα επτά παιδιά της ηρωίδας Λέλας Καραγιάννη, η οποία εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 8 Σεπτεμβρίου 1944.

1990: Με γκολ του Τονίνιο Σερέζο στο 69′, η Σαμπντόρια νικά με 1-0 την πρωταθλήτρια Ευρώπης Μίλαν στο Σαν Σίρο και περνά στην κορυφή της Serie A με την ολοκλήρωση της 7ης αγωνιστικής.

1989: Η ΑΕΚ συντρίβει με 7-1 τον πρωτοπόρο Πανιώνιο στη Νέα Φιλαδέλφεια, με τέσσερα γκολ του Ντανιέλ Μπατίστα. Το γκολ των ηττημένων πετυχαίνει ο Θωμάς Μαύρος, ισοφαρίζοντας προσωρινά, και δέχεται το θερμό χειροκρότημα από τους φίλους της Ένωσης.

1987: Η Ολλανδία συντρίβει με 8-0 την Κύπρο για τα προκριματικά του Euro ’88, όμως ο αγώνας αμαυρώνεται από την κροτίδα που σκάει μπρος στα πόδια του τερματοφύλακα Ανδρέα Χαρίτου και τον τραυματίζει στο μάτι. Η ΟΥΕΦΑ θα μηδενίσει αρχικά τους «οράνιε», γεγονός που δίνει ελπίδες πρόκρισης στη Εθνική Ελλάδας η οποία είναι δεύτερη στη βαθμολογία. Το δευτεροβάθμιο όργανο, ωστόσο, θα αποφασίσει απλώς την επανάληψη του αγώνα χωρίς θεατές και η Ολλανδία θα νικήσει με 4-0 στις 9 Δεκεμβρίου, εξασφαλίζοντας την πρόκριση.

1984: Η Νορβηγίδα Γκρέτε Βάιτζ κερδίζει τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης για πέμπτη φορά στην καριέρα της με χρόνο 2 ώρες 29:30. Στους άνδρες, τη νίκη παίρνει ο Ιταλός Ορλάντο Πιτσολάτο με 2 ώρες 14:53. Ο αγώνας στιγματίζεται από τον θάνατο του 48χρονου Γάλλου δρομέα, Ζακ Μπουσρό, ο οποίος παθαίνει καρδιακή προσβολή λίγο πριν τα μισά της διαδρομής.

1979: Σκοτώνεται σε τροχαίο δυστύχημα στη Γιουγκοσλαβία ο βουλευτής Β’ Πειραιά του ΠΑΣΟΚ και πρώην πρωταθλητής του επί κοντώ με τα χρώματα του Ολυμπιακού, Παντελής Νικολαΐδης.

1979: Ο 33χρονος φίλαθλος της Λάτσιο, Βιντσέντζο Παπαρέλι, χάνει τη ζωή του στην κερκίδα του «Ολίμπικο» της Ρώμης πριν από την έναρξη του ντέρμπι με τη Ρόμα, όταν μια ναυτική φωτοβολίδα τον χτυπά στο πρόσωπο και του προκαλεί θανάσιμα τραύματα.

1978: Η Ελλάδα νικά με 4-1 την Ουγγαρία στο Καυτανζόγλειο και κάνει ένα ακόμα βήμα για την πρόκριση στην τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης του 1980. Δύο γκολ πετυχαίνει ο Μάικ Γαλάκος (58′, 67′) κι από ένα οι Χρήστος Αρδίζογλου (71′) και Θωμάς Μαύρος (89′).

1962: Ο Γιώργος Μπαμπανιώτης γίνεται ο πρώτος Έλληνας αθλητής που σπάει το φράγμα των 60 μέτρων στη σφυροβολία, με βολή στα 60.20 μ. στην Αθήνα.

1951: Ο Αργεντινός Χουάν Μανουέλ Φάντζιο κερδίζει τον πρώτο από τους πέντε τίτλους παγκόσμιου πρωταθλητή στη Formula 1, χάρη στη νίκη του στο τελευταίο γκραν πρι της σεζόν στην Ισπανία. Ο βασικός αντίπαλός του, ο Ιταλός Αλμπέρτο Ασκάρι, τερματίζει στην τέταρτη θέση και μένει έξι βαθμούς πίσω του στη γενική κατάταξη.

1943: Πεθαίνει σε ηλικία 43 ετών ο γλύπτης, Κώστας Δημητριάδης. Είχε συμμετάσχει στους καλλιτεχνικούς αγώνες που είχαν εισαχθεί στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 1924 στο Παρίσι, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο με το γλυπτό «Ο Δισκοβόλος».

1926: Με πέντε γκολ του Έκτορ Σκαρόνε η Ουρουγουάη συντρίβει με 6-0 τη Βολιβία και κάνει το πιο καθοριστικό βήμα για την κατάκτηση του 10ου Κόπα Αμέρικα που φιλοξενείται στη Χιλή.

1904: Ο Αμερικανός Τζορτζ Άιζερ, ο οποίος αγωνίζεται με ξύλινο πρόσθετο στο ακρωτηριασμένο αριστερό του πόδι κερδίζει έξι μετάλλια στην ενόργανη γυμναστική στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σεντ Λούις (τρία χρυσά, δύο ασημένια κι ένα χαλκινο), ρεκόρ για μία διοργάνωση το οποίο θα ισοφαριστεί για πρώτη φορά μόλις το 1980 από τον Σοβιετικό Αλεξάντρ Ντιτιάτιν.

1900: Ολοκληρώνονται στο Παρίσι οι 2οι Ολυμπιακοί Αγώνες της σύγχρονης εποχής, με τον τελικό του ράγκμπι που βρίσκει τη Γαλλία νικήτρια της Βρετανίας με 27-8. Οι αγώνες είχαν αρχίσει στις 14 Μαΐου χωρίς να πραγματοποιηθεί Τελετή Έναρξης, το πρόγραμμά τους ήταν χαοτικό και οι εγκαταστάσεις δεν θύμιζαν αθλητική διοργάνωση, με συνέπεια κι ο ίδιος ο Πιερ ντε Κουμπερτέν να παραδεχθεί την οργανωτική αποτυχία των συμπατριωτών του.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News