Νίκος Σαρίδης: Βραζιλία χωρίς… Βραζιλιάνους

Τα στερεότυπα με τις εθνικές ομάδες έχουν καταρριφθεί από καιρό. Η Ιταλία, ας πούμε, όχι απλώς δεν πηγαίνει για να παίξει κατενάτσιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά δεν πηγαίνει καν. Απ’ το 2014 έχει να παίξει στην κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση του πλανήτη.

H Δυτική Γερμανία δεν είναι καν Δυτική, καθώς ενοποιήθηκε με την Ανατολική. Επίσης, δεν απαρτίζεται μόνο από… Αρίους, όπως παλιά, αλλά πλέον διαθέτει και Μουσιάλα και Σανέ και Ρούντιγκερ…

H Aγγλία δεν παίζει με γεμίσματα για το κεφάλι του σέντερ φορ και γενικά δεν εξαρτάται πια τόσο πολύ απ’ την «αεροπορία» της.

Οι Αργεντινοί διεθνείς δεν είναι τίποτα αλητήριες φάτσες με χαίτη-«λασπωτήρα» ή με κορδέλες στα μαλλιά.

Οσο για τη Βραζιλία, που επίτηδες την αφήσαμε τελευταία, ναι μεν γνωρίζαμε ότι έχει πάψει να είναι η ομάδα που θυσιάζει τα πάντα στον βωμό της χαράς του παιχνιδιού, στο λεγόμενο «jogo bonito», όμως απ’ αυτό μέχρι τη «σελεσάο» που είδαμε στο πρώτο της ματς στο φετινό Μουντιάλ (με το Μαρόκο στο Νιου Τζέρσεϊ) η απόσταση είναι μεγάλη. Ας αφήσουμε στην άκρη συστήματα και τακτικές κι ας κοιτάξουμε τις μονάδες. Σκέτη μελαγχολία.

Σύμφωνοι, μπακ σαν τον Καφού και τον Ρομπέρτο Κάρλος ή παλαιότερα τον Λεάντρο, τον Ζούνιορ, τον Μπράνκο, δεν βγαίνουν κάθε μέρα. Ομως, πόσο σίγουροι είμαστε ότι οι τωρινοί είναι… Βραζιλιάνοι; Ούτε Πελέ, βεβαίως, βγαίνει ξανά, ενώ ζήτημα είναι αν θα εμφανιστούν ξανά Ζίκο και Ροναλντίνιο, αλλά ολόκληρη Βραζιλία θα μπορούσε πίσω απ’ τον φουνταριστό να έχει κάποιον ικανότερο απ’ τον Πακετά.

Ούτε «Φαινόμενο» ή Ρομάριο μπορείς να βρεις σήμερα, αλλά κάποιος καλύτερος απ’ τον Ιγκόρ Τιάγκο δεν υπάρχει για την «κολόνα» της επίθεσης; Ασε οι αλλαγές… Η αμφιβολία δεν ήταν για το ποιος Ντανίλο ήταν ο καλός, ο πρώτος, που μπήκε να παίξει δεξιός μπακ (αντί του Ιμπάνιεζ), ή ο άλλος που πήρε τη θέση του Γκιμαράες), αλλά για το ποιος απ’ τους δύο είναι χειρότερος.

Κι επειδή πολλή κουβέντα έγινε για τον Κάρλο Αντσελότι, ότι μόνο σ’ αυτόν μπορούν να εναποθέτουν οι Βραζιλιάνοι τις όποιες ελπίδες τους για επιστροφή στην κορυφή, ας μην υπερεκτιμούμε τις δυνατότητες των προπονητών, ειδικά στις εθνικές ομάδες. Οταν η «δεξαμενή» είναι χαμηλής στάθμης, τι να σου κάνει κι ο κάθε Καρλέτο; Εκτός αν νομίζει κανείς ότι στα… βάθη του Αμαζονίου υπάρχουν κρυμμένοι Σόκρατες, Φαλκάο και Μπεμπέτο κι ο Αντσελότι δεν τους έχει ανακαλύψει.

Ακόμη και το κεντρικό αμυντικό δίδυμο της βραζιλιάνικης ομάδας, που το συνθέτουν οι «πυλώνες» των δύο ομάδων που έπαιξαν φέτος στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, ο Μαρκίνιος κι ο Γκάμπριελ, άφησαν τον Σαϊμπάρι να φύγει ανάμεσά τους, ύστερα απ’ την κάθετη πάσα του Ντίας και να πλασάρει τον Αλισον.

Ο Βινίσιους -και μόνον αυτός- θύμισε κάτι απ’ το παρελθόν, με το γκολ που πέτυχε και δυο τρεις ενέργειες ακόμη. Κι ακριβώς επειδή έχουν καταργηθεί τα στερεότυπα, γιατί να μην είναι ώρα για νέο «αίμα» στο γκρουπ των οκτώ ομάδων που έχουν κατακτήσει το Μουντιάλ (Βραζιλία, Ιταλία, Γερμανία, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Γαλλία, Ισπανία κι Αγγλία);

Το Μαρόκο, για παράδειγμα, τον Οκτώβριο πήρε το Παγκόσμιο Κύπελλο των Κ-20, στις αρχές τρέχοντος έτους πήρε το Κύπελλο Εθνών Αφρικής (με τον γνωστό περιπετειώδη τρόπο), γιατί όχι και το Μουντιάλ της Αμερικής! Εξάλλου, στην πραγματικότητα πρόκειται για ευρωπαϊκή ομάδα. Για ένα διάστημα, μετά την αντικατάσταση του Ουναχί, ήταν κι οι έντεκα του Μαρόκου γεννηθέντες στην Ευρώπη (!), που έμαθαν τα ποδοσφαιρικά γράμματα σε γνωστούς συλλόγους της «γηραιάς ηπείρου».

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News