Νίκος Σαρίδης: Ο… Χόμο Ηρακλέους και το πανηγύρι του Βόλου

Δεν είναι λίγες οι φορές που -όταν θέλω να γράψω για τον Ηρακλή- ανατρέχω στο υπέροχο διήγημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη με τίτλο «Η-ΗΗΡΑΚΛΗΘ!», όπου συνομιλούν δύο ηλικιωμένοι οπαδοί της ιστορικής ομάδας: «ο κύριος Θουκυδίδης, συνταξιούχος γυμνασιάρχης του Πέμπτου Αρρένων» και «o πεθερός του, ο κύριος Διονύσης, ενενήντα ενός χρόνων, που είναι στα όρια γεροντικής άνοιας».

Ας κάνω, λοιπόν, αυτή τη φορά την αρχή με το σημείο όπου λέει ο κύριος Θουκυδίδης στον πεθερό του που κάθεται στο αναπηρικό καροτσάκι: «Θυμάσαι, εκείνη την εποχή όλοι οι τροχονόμοι της Θεσσαλονίκης ήταν οπαδοί του “Γηραιού”. Αμα σ’ έγραφαν και τους έλεγες χαμηλόφωνα: “Ηρακλής είμαι, Ηρακλής”, σ’ έκαναν νόημα σαν να σ’ έλεγαν με τρόπο: “Άντε, φύγε, φύγε!”».

Πιο κάτω, υπάρχει ένα άλλο σημείο, όπου ο ένας απ’ τους δύο εκφράζει μελαγχολικά το παράπονό του, λέγοντας: «Τότε που δεν είχα χρήματα πήγαινα κάθε Κυριακή στον Ηρακλή, τώρα που έχω ποιο το όφελος; Δεν μ’ αφήνει ο γιατρός». Ενώ σ’ ένα άλλο χωρίο του διηγήματος ο Θουκυδίδης λέει στον Διονύση: «Εμείς οι γεροντοκόρες είμαστε παράξενοι φίλαθλοι, τυγχάνουμε αυτό που λέει κι ο Σαββόπουλος, ο οποίος υπήρξε μαθητής μου: Ημασταν πάντοτε μιας ήττας που νικάει την εξουσία κι όταν μας παρεδόθη αληθινά τι τραγωδία».

Ο,τι κι αν είναι, πάντως, οι Ηρακλειδείς, ο Ηρακλειδεύς Σκαμπαρδώνης περιγράφει τόσο γουστόζικα τον «κυανόλευκο» ανθρωπότυπο, που μας απαλλάσσει απ’ τον όποιο κόπο να ετεροπροσδιορίσουμε εμείς τον… Χόμο Ηρακλέους. Αυτό που είναι σίγουρο ακόμη και για εμάς που δεν ζούμε στη βόρεια Ελλάδα, ώστε να έχουμε άμεση επαφή, είναι ότι τα τελευταία εικοσιτετράωρα οι «γριές» λάμπουν από χαρά. Είτε πρόκειται για Ηρακλειδείς μίας άλφα ηλικίας, που έχουν φάει τα νιάτα τους στα τσιμέντα του Καυτανζογλείου, είτε για φαν της νεότερης γενιάς, η ικανοποίηση για την επιστροφή στη Super League 1, ύστερα από απουσία εννέα ετών κι αμέτρητες ταλαιπωρίες, είναι δεδομένη.

Μάλιστα, θεωρώ ότι η επάνοδος -και μαθηματικά- του «Γηραιού» είναι σημαντικότερο γεγονός απ’ τις προχθεσινές νίκες του Ολυμπιακού, του ΠΑΟΚ και του Παναθηναϊκού ή απ’ το στραβοπάτημα της ΑΕΚ στον Βόλο.

Το πρώτο τη τάξει πρωτάθλημα έχει ακόμη ψωμί και -κυρίως- πλέι οφ. Το come back του Ηρακλή, αντίθετα, είναι τετελεσμένο. Κι αποτελεί είδηση, διότι δεν κερδίζει κάθε μέρα μια ομάδα την άνοδό της στα «σαλόνια».

Πάντως, μια και το ’φερε η κουβέντα για το τι έκαναν ή δεν έκαναν οι μεγάλες ΠΑΕ το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, ειδικά την γκέλα της ΑΕΚ έπρεπε να την πιθανολογήσουμε. Διότι όλη αυτή η εξόρμηση των 20.000 οπαδών στην πρωτεύουσα της Μαγνησίας, λες κι ήταν φιέστα κατάκτησης του πρωταθλήματος, εύκολα θα μπορούσε να χαλάσει τα μυαλά όλων στην «Ενωση», όπως και τα χάλασε. Τα οποία μυαλά θα χαλάσουν ακόμη περισσότερο αν τα «κιτρινόμαυρα» στελέχη επιμείνουν στο αφήγημα πως κέντρα και παράκεντρα εξουσίας βυσσοδομούν κατά της ΑΕΚ κι ότι όλοι οι διαιτητές, Ελληνες και ξένοι, απεργάζονται την εξόντωση της ομάδας του Μάρκο Νίκολιτς.

Προσωπικά, νομίζω ότι από δω και πέρα στο πρωτάθλημα θα κερδίζει αυτός που θα λέει τα λιγότερα και θα πράττει τα περισσότερα (αγωνιστικά).

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News