Νίκος Σαρίδης: Η άνοιξη των Ελλήνων προπονητών

Βρε, μπας και διάγουμε την άνοιξη των Ελλήνων προπονητών και δεν το έχουμε καταλάβει; Μπορεί. Υπήρχε ποτέ περίπτωση στο παρελθόν μία νεοφώτιστη ομάδα στα «σαλόνια» να εμπιστευτεί τον πάγκο της σ’ έναν προπονητή με μηδενική προϋπηρεσία στο πρώτο τη τάξει πρωτάθλημα και με θητεία μόλις μίας σεζόν ως head coach στη Β’ Εθνική;

Ούτε γι’ αστείο. Η Καλαμάτα του 2026, ωστόσο, δεν είχε κανένα πρόβλημα να προσλάβει τον Παναγιώτη Χριστοφιλέα, που φέτος μας συστήθηκε μαζί με την Ελλάδα Σύρου. Το γνωρίζαμε από καιρό, απλώς χθες η συνεργασία επισημοποιήθηκε. Για να «περάσει» ευκολότερα η επιλογή στους οπαδούς της «μαύρης θύελλας», βοηθάει κι η ταυτότητα του 41χρονου τεχνικού: ντόπιος, μ’ επίθετο που παραπέμπει καταβολές απ’ τη Μεσσηνιακή Μάνη. Αλλά, όπως και να ’χει, τολμητίας ο Γιώργος Πρασσάς. Η Καλαμάτα θα ριχτεί στη δύσκολη μάχη της Super League 1 με καθοδηγητή έναν τύπο που ούτε ως ποδοσφαιριστής είχε διαγράψει κάποια σπουδαία πορεία, τον οποίο όμως οι μύστες του χώρου θεωρούν «next big thing» των Ελλήνων προπονητών. Θα φανεί.

Δεν είναι, πάντως, μονάχα ο Χριστοφιλέας περίπτωση… άνοιξης των Ελλήνων προπονητών. Τι να πει κι ο Χρήστος Κόντης, που κατέκτησε το Κύπελλο με τον ΟΦΗ και φλερτάρει με τον τίτλο του τεχνικού της χρονιάς, τρώγοντας στη στροφή πολλούς ξένους που εργάζονται στη χώρα μας και δη σε μεγαλύτερες ομάδες, όπως τον Ράφα Μπενίτεθ, τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ και τον Ραζβάν Λουτσέσκου. Ας μην ξεχνάμε, επίσης, τον Σωτήρη Συλαϊδόπουλο, που πριν από δύο χρόνια σήκωσε το Youth League με τον Ολυμπιακό και φέτος έχει οδηγήσει την -πεπερασμένων δυνατοτήτων- Ρίο Αβε στην παραμονή της στην πορτογαλική Πριμέιρα Λίγκα.

Κι εκ μέρους των πιο δοκιμασμένων, εμφατικό είναι το «παρών» του Γιώργου Δώνη, που ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Σαουδικής Αραβίας θα πάει στο Παγκόσμιο Κύπελλο και θα μετρήσει τις δυνάμεις του σε όμιλο με την πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ισπανία, με την Ουρουγουάη του Μαρσέλο Μπιέλσα και με το Πράσινο Ακρωτήρι. Δεν βάζουμε καν στην «εξίσωση» τον Αγγελο Ποστέκογλου, είτε τον θεωρεί κανείς επιτυχημένο μετά το Γιουρόπα Λιγκ που κέρδισε με την Τότεναμ είτε αποτυχημένο ύστερα απ’ τις διαδοχικές απολύσεις του από «σπιρούνια» και Νότιγχαμ. Δεν τον συνυπολογίζουμε διότι, απλούστατα, η ένταξη στους Ελληνες προπονητές δεν γίνεται με όρους Jus Sanguini (λατινιστί το «Δίκαιο του Αίματος»). Επαγγελματικά Αυστραλός είναι ο Ποστέκογλου. Εκεί έζησε απ’ τα νηπιακά του χρόνια, εκεί ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο κι εκεί έφτιαξε το όνομά του. Εντάξει, απασχολήθηκε κι ένα φεγγάρι και στην Παναχαϊκή, αλλά αρκεί;

Γιατί δεν είμαστε 100% βέβαιοι ότι πράγματι διάγουμε την άνοιξη των Ελλήνων προπονητών; Διότι καμιά φορά τα φαινόμενα ξεγελάνε.

Θυμάστε τι επαίνους επιδαψιλεύαμε στον Αργύρη Γιαννίκη μετά την παρουσία του στον ΠΑΣ Γιάννινα και τη μεταγραφή του στην ΑΕΚ; Στην Γ’ Γερμανίας εργάζεται τώρα, στη Σαρμπρίκεν. Το ίδιο και με τον Ηρακλή Μεταξά, που το 2020, έστω για έναν αγώνα κατηύθυνε την Αουγκσμπουργκ κι έγινε ο πρώτος Ελληνας που έκανε τον κόουτς στην Μπουντεσλίγκα. Διέπρεψε κι αυτός στον ΠΑΣ Γιάννινα, απομυθοποιήθηκε αμέσως μετά στην Τρίπολη και τώρα είναι προπονητής στην Κ-23 της Φορτούνα Κολωνίας, η οποία μετέχει στο τοπικό της περιφέρειας του Μέσου Ρήνου.

Καλή τύχη, λοιπόν, και στον Χριστοφιλέα στην Καλαμάτα και στον Δώνη στο Μουντιάλ και στον Κόντη στα πλέι οφ του Γιουρόπα Λιγκ και στον Συλαΐδόπουλο (όπου δουλέψει τη νέα σεζόν). Μακάρι αυτή τη φορά να επιβεβαιωθούν τα περί «ανοίξεως».

Νίκος Σαρίδης: Η άνοιξη των Ελλήνων προπονητών

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ