Γιώργος Χελάκης: Αυτό το κάτι σαν Βραζιλία πέρασε, αλλά από μπάλα, βράστε ρύζι...
Oι εξαιρετικά πειθαρχημένοι Ιάπωνες έβγαλαν τη γλώσσα στη «σελεσάο», τους έκαναν να καρδιοχτυπήσουν και για μεγάλο διάστημα τους ανάγκασαν να μοιάζουν με μία μέτρια ομάδα, που περίμενε μία στιγμή έμπνευσης για ν’ αλλάξει τη μοίρα της.
Aν θέλουμε, πιστεύουμε ότι ο Κάρλο Αντσελότι θα βρει να μας παρουσιάσει κάτι καλύτερο στη συνέχεια. Η Βραζιλία, που βλέπουμε μέχρι τώρα, δεν παίζει καλή μπάλα. Εφτασε να σηκώνει την μπάλα ασταμάτητα. Να βρίσκει, όμως… κλειδαμπαρωμένη την πόρτα προς το βάθος της εστίας του Σουζούκι.
Kάθε σέντρα κατέληγε πάνω στα κορμιά των αμυντικών της Ιαπωνίας ή στα ασφαλή χέρια του τερματοφύλακά της. Οταν κατάλαβε ότι μ’ αυτόν τον τρόπο δεν υπήρχε λύση, αποφάσισε να κρατήσει την μπάλα χαμηλά, να κυκλοφορήσει περισσότερο και να ψάξει συνεργασίες. Αρχισε να πιέζει ολοένα και περισσότερο, το παιχνίδι έμοιαζε να οδεύει προς την παράταση, όμως αυτή η αλλαγή προσέγγισης τής βγήκε σε καλό τη στιγμή που έπρεπε. Ετσι, παρά τον μπόλικο ιδρώτα, τη μεγάλη προσπάθεια και τα συγχαρητήρια που αξίζει πέρα ως πέρα η Ιαπωνία, η Βραζιλία έφτασε στη νίκη με 2-1, κάνοντας ανατροπή κι εξασφαλίζοντας την πρόκριση στους «16», όπου θα αντιμετωπίσει τη Νορβηγία. Το τελικό αποτέλεσμα, πάντως, δεν λέει όλη την αλήθεια.
Oι εξαιρετικά πειθαρχημένοι Ιάπωνες έβγαλαν τη γλώσσα στους Βραζιλιάνους, τους έκαναν να καρδιοχτυπήσουν και για μεγάλο διάστημα τους ανάγκασαν να μοιάζουν με μία μέτρια ομάδα, που περίμενε μία στιγμή έμπνευσης για ν’ αλλάξει τη μοίρα της. Μέχρι να… μιλήσουν ο Κασεμίρο κι ο Μαρτινέλι, η «σελεσάο» έδειχνε εγκλωβισμένη απέναντι σε έναν αντίπαλο που ήξερε ακριβώς τι ζητούσε στο γήπεδο. Η ομάδα του Κάρλο Αντσελότι είχε την κατοχή, όμως όχι και τον τρόπο να τη μετατρέψει σε ουσιαστικές ευκαιρίες. Οι ακραίοι μπακ Ντανίλο και Ντούγκλας Σάντος, αδυνατούσαν να περάσουν τον προσωπικό τους αντίπαλο και να δημιουργήσουν ρήγματα απ’ τις πλευρές, ενώ οι χαφ δεν πρόσφεραν τη δημιουργικότητα που απαιτούσε ένα τόσο κλειστό παιχνίδι. Η κυκλοφορία της μπάλας ήταν προβλέψιμη, χωρίς ένταση και χωρίς την κάθετη πάσα που θα έσπαγε τις γραμμές της ιαπωνικής άμυνας.
Mέσα σ’ αυτή την εικόνα, ο Βινίσιους προσπάθησε να πάρει την κατάσταση πάνω του. Βλέποντας την αδυναμία των συμπαικτών του να δημιουργήσουν, επιχείρησε ξανά και ξανά προσωπικές ενέργειες, αναζητώντας μία φάση που θα άλλαζε το παιχνίδι. Ωστόσο, ούτε εκείνος κατάφερε να βρει λύσεις απέναντι στην άψογη αμυντική λειτουργία των Ιαπώνων.
Στο τέλος, η πρόκριση της Βραζιλίας ήταν δίκαιη. Ηταν η καλύτερη ομάδα στον αγωνιστικό χώρο, είχε περισσότερες τελικές προσπάθειες και πίεσε μέχρι να βρει το γκολ που έψαχνε.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι εντυπωσίασε. Κάθε άλλο. Η εικόνα της ήταν περισσότερο αυτή μιας ομάδας που βασίζεται στην ποιότητα των μονάδων της, παρά σε ένα καλοδουλεμένο σύνολο με ξεκάθαρες ιδέες στο επιθετικό παιχνίδι. Ισως, αυτό να μην την απασχολεί ιδιαίτερα. Αλλωστε, η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι μεγάλες διοργανώσεις δεν κατακτώνται πάντα με θέαμα. Το 1994, στα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών, η Βραζιλία δεν μάγεψε με το ποδόσφαιρό της, όμως έφτασε μέχρι το τέλος και σήκωσε το τρόπαιο. Αν μπορεί να επαναλάβει κάτι ανάλογο, μένει να φανεί στην πορεία. Προς το παρόν, προχωρεί χωρίς να εντυπωσιάζει, αλλά συνεχίζει να βρίσκεται μέσα στον στόχο της.