Σαν Σήμερα - Σέρχιο Λίβινγκστον: Ο τερματοφύλακας-θρύλος της Χιλής στον οποίο υποκλίθηκαν οι ξένοι

Πολλά χρόνια πριν από την τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης, οι Χιλιανοί είχαν λόγο για να ξυπνούν με μούδιασμα κάθε φορά που ξημέρωνε η εντεκάτη Σεπτεμβρίου.

Το υποβοηθούμενο από τις ΗΠΑ στρατιωτικό πραξικόπημα του 1973 με επικεφαλής τον Αουγκούστο Πινοσέτ, που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο σοσιαλιστή πρόεδρο, Σαλβαδόρ Αλιέντε, οδηγώντας τον στην αυτοκτονία, παραμένει μια «μαύρη» επέτειος για τη χώρα της Νότιας Αμερικής, μια και την έβαλε στον γύψο για σχεδόν δύο δεκαετίες.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2012, όμως, η έτσι κι αλλιώς δύσκολη μέρα, έγινε ακόμα πιο στενάχωρη στη Χιλή. Ένα από τα πρώτα θέματα συζήτησης στα ΜΜΕ ήταν ο θάνατος του Σέρχιο Λίβινγκστον, του κορυφαίου τερματοφύλακα που ανέδειξε ποτέ η χώρα κι ενός από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές οποιασδήποτε θέσης που την εκπροσώπησε σε διεθνές επίπεδο.

Άγνωστος σχεδόν στην Ευρώπη (παρά το γεγονός ότι είχε σκωτσέζικη καταγωγή), αυτός ο θρύλος των γκολπόστ πέτυχε κάτι σπάνιο. Έγινε ηγέτης της εθνικής ομάδας της Χιλής σε μία εποχή που δεν διέθετε άλλους παίκτες παγκόσμιας κλάσης και τη βοήθησε να φτάσει σε διακρίσεις που ξεπερνούσαν κατά πολύ τη δυναμική της. Ο ίδιος, ταυτόχρονα, εξέπεμπε μία αύρα κινηματογραφικού σταρ, η οποία σε συνδυασμό με την ευγένεια που επιδείκνυε τόσο μέσα όσο και έξω από τα γήπεδα, τον έκανε αγαπητό σε όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Ο θρυλικός «El Sapo» (παρατσούκλι που σημαίνει «φρύνος» στα ισπανικά και συμβόλιζε τη στάση με την οποία περίμενε ο Λίβινγκστον τα σουτ των αντιπάλων, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο εκτινασσόταν) λατρεύτηκε από τους οπαδούς Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα στην πατρίδα του και της Ράσινγκ στην Αργεντινή, έχαιρε της εκτίμησης όλων των αντιπάλων του και μετά το τέλος της σχεδόν εικοσαετούς καριέρας του ακολούθησε καριέρα δημοσιογράφου, καταφέρνοντας και από αυτό το μετερίζι να κερδίσει μόνο συμπάθειες.

MVP στο Κόπα Αμέρικα του 1941

Ο Λίβινγκστον είχε το ποδόσφαιρο στο αίμα του, μια και ο πατέρας του ήταν ένας από τους ανθρώπους που συνέβαλαν όσο λίγοι στην εξάπλωση του αθλήματος στη Χιλή. Απόγονος Σκωτσέζων που γεννήθηκε στη Λος Άνδες το 1889, ο Τζον (Χουάν) Λίβινγκστον διέπρεψε ως έξω αριστερά στη Σαντιάγο Νασιονάλ κατά τη δεκαετία του 1910 και αργότερα πρόσφερε στο ποδόσφαιρο ως διαιτητής, παράγοντας και δημοσιογράφος.

Ο Σέρχιο γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 1920 και λάτρεψε κι αυτός από μικρός τη στρογγυλή θεά και τη θέση του τερματοφύλακα. Από την τρυφερή ηλικία των οκτώ ετών στο οικοτροφείο του Σαν Ιγνάσιο έπαιζε κάτω απ’ τα γκολπόστ και το 1936 εντάχθηκε στην Ουνιόν Εσπανιόλα. Μόλις δύο χρόνια αργότερα κέρδισε τη μεταγραφή σε έναν από τους μεγάλους συλλόγους της χώρας, την Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα (αφού προηγουμένως γράφτηκε στη νομική σχολή του συγκεκριμένου πανεπιστημίου, την οποία δεν τελείωσε ποτέ) και κατάφερε χάρη στο ταλέντο του και την προσωπικότητά του να πρωταγωνιστήσει από πολύ νεαρή ηλικία στο χιλιανό ποδόσφαιρο.

Την περισσότερη φήμη του, πάντως, την απέκτησε αγωνιζόμενος με την Εθνική Χιλής. Από το 1941, όταν έκανε την πρώτη εμφάνισή του στο Κόπα Αμέρικα, ξεχώρισε όχι μόνο για τις εξαιρετικές εκτινάξεις του, αλλά και για την ωριμότητα με την οποία κατηύθυνε την άμυνά του παρά το νεαρό της ηλικίας του. Έτσι, η Χιλή έφτασε στο σημείο να διεκδικεί ακόμα και το τρόπαιο σε περίπτωση που νικούσε την Αργεντινή στον τελευταίο αγώνα και ο Λίβινγκστον αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης όλης της διοργάνωσης – νίκησε ακόμα και τον Ενρίκε Γκαρσία, ο οποίος του έβαλε το γκολ που χάρισε στην «αλμπισελέστε» το τρόπαιο.

Δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλός ακόμα και για τα δεδομένα της εποχής (1,81 μ.) και όσοι τον πρόλαβαν να παίζει τον περιέγραφαν ως βαρύ και όχι ιδιαίτερα ευκίνητο, παρότι είχε καλά αντανακλαστικά. Είχε, ωστόσο, εξαιρετική αντίληψη του χώρου, καθώς την ικανότητα να παίρνει σωστές τοποθετήσεις και να διαβάζει εκ των προτέρων τις προθέσεις των αντιπάλων. Έτσι, έκανε εφικτές ακόμα και τις πιο δύσκολες αποκρούσεις.

Οι καλές του εμφανίσεις με την εθνική ομάδα στο Κόπα Αμέρικα του 1942 έφεραν τη μεταγραφή στην αργεντίνικη Ράσινγκ, όπου παρά το καταστροφικό ντεμπούτο (δέχθηκε  γκολ μέχρι και με απ’ ευθείας κόρνερ στην ήττα με 4-0 από την Μπόκα Τζούνιορς), διέπρεψε στη συνέχεια και λατρεύτηκε από τους οπαδούς της. Όλα προμήνυαν μια λαμπρή καριέρα, όμως η νοσταλγία που ένιωσε για την πατρίδα του και την κοπέλα με την οποία ήταν ερωτευμένος και αργότερα έγινε σύζυγός του τον έφεραν γρήγορα πίσω. Στις αρχές του 1944 επέστρεψε στην Κατόλικα – απόφαση την οποία αργότερα, με την ωριμότητα που τον διέκρινε, χαρακτήρισε λανθασμένη.

Το φανταστικό Κόπα Αμέρικα του 1945

Ο ίδιος ο Λίβινγκστον θεωρούσε κορυφαία στιγμή της καριέρας του το Κόπα Αμέρικα του 1945, παρά το γεγονός ότι εκείνη τη φορά δεν αναδείχθηκε MVP. Ιδιαίτερα στο 1-1 κόντρα στην Αργεντινή, τα ρεπορτάζ της εποχής αναφέρουν ότι έπιασε τα άπιαστα. Το επιβεβαίωσαν και οι αντίπαλοί του, όπως ο Νορμπέρτο Μέντες.

«Αν ο “Sapo” δεν είχε γλιστρήσει την ώρα που έπιασα το σουτ, δεν θα βάζαμε ποτέ γκολ εναντίον του. Ακόμα κι αν παίζαμε μέχρι την επόμενη μέρα. Σας το υπογράφω», είχε δηλώσει ο πρώτος σκόρερ της «αλμπισελέστε» (και όλης της ιστορίας του Κόπα Αμέρικα), ο οποίος μαζί με τον Άνχελ Λαμπρούνα, τον Ρινάλντο Μαρτίνο, τον Ρενέ Ποντόνι και τον Βισέντε Ντε Λα Μάτα, συγκροτούσαν μία από τις καλύτερες επιθετικές πεντάδες της ιστορίας της σ’ εκείνη τη διοργάνωση.

«Είχα μεγάλη αξιοπρέπεια. Στα δύσκολα δεν δείλιασα ποτέ, δεν προσποιήθηκα ποτέ τον τραυματία, δεν έφυγα ποτέ από το γήπεδο ακόμα κι αν είχα δεχθεί έξι γκολ. Ένας παίκτης με αξιοπρέπεια πρέπει να απολαμβάνει αυτά τα παιχνίδια διότι δίνουν επιπλέον κίνητρο. Και αξιοπρέπεια είναι να παίζεις το ίδιο ή και καλύτερα από ό,τι στα συνηθισμένα».

Ο μυστακοφόρος τερματοφύλακας συνέχισε τις εξαιρετικές εμφανίσεις στο 1-0 επί της Ουρουγουάης, που έκανε την ομάδα του ξανά κοντά στο τρόπαιο. Με νίκη επί της Βραζιλίας στο τελευταίο παιχνίδι, η Χιλή θα έπιανε την Αργεντινή στην κορυφή και θα διεκδικούσε τον τίτλο σε μπαράζ, όμως ένα γκολ του Ελένο Ντε Φρέιτας της στοίχισε την ήττα με 1-0.

Ο Ντεζιντέριο Μεδίνα, ο Χουάν Αλκάνταρα και ο Γκιγέρμο Κλαβέρο ήταν τα υπόλοιπα αστέρια της Χιλής, η οποία με προπονητή τον ρηξικέλευθο Ούγγρο Φέρεντς Πλάτκο έφτασε για πρώτη φορά τόσο κοντά στον τίτλο. Κανένας άλλος παίκτης, πάντως, δεν συγκρινόταν σε λάμψη και επιδραστικότητα με τον Λιβινγκστον, ο οποίος ήταν δικαιωματικά ο αρχηγός της ομάδας και την οδήγησε σε αξιοπρεπείς παρουσίες και στα Κόπα Αμέρικα του 1947, του 1949 και του 1953. Έπαιξε συνολικά σε 34 αγώνες στη διοργάνωση και ήταν πρώτος σε συμμετοχές στην ιστορία της διοργάνωσης μέχρι το 2024, οπότε τον ξεπέρασε – ποιος άλλος; – ο Λιονέλ Μέσι.

Οι Παραγουανοί τον σήκωσαν στους ώμους

Ο Λίβινγκστον κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα Χιλής με την Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα το 1949, χρόνια κατά την οποία εντάχθηκε στην ομάδα και ο «πολύς» Χοσέ Μανουέλ Μορένο. Ο χαρισματικός τερματοφύλακας εκτιμούσε πολύ τον «Charro» και ακόμα και μετά το τέλος της καριέρας του υποστήριζε σθεναρά ότι ήταν ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής που είχε δει ποτέ.

Το 1950 γεύτηκε και τη χαρά της συμμετοχής σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, την οποία είχε στερηθεί τη δεκαετία του 1940 λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που μαινόταν στον υπόλοιπο κόσμο. Η Χιλή κέρδισε χωρίς αγώνα το εισιτήριο για τα γήπεδα της Βραζιλίας, μια και η Αργεντινή απέσυρε τη συμμετοχή της και ενισχυμένη με τον αγγλοθρεμμένο επιθετικό Τζορτζ Ρομπλέδο (και τον αδελφό του, Τεντ) πραγματοποίησε αξιοπρεπή πορεία. Νίκησε άνετα τις ΗΠΑ (5-2) και γνώρισε δύο ήττες από τις πιο έμπειρες Αγγλία (2-0) και Ισπανία (2-0).

Η δεύτερη απόπειρα για συμμετοχή σε Μουντιάλ, το 1954, ήταν αποτυχημένη μια και η Χιλή γνώρισε τέσσερις ήττες σε ισάριθμους αγώνες που έδωσε κόντρα στην Παραγουάη και τη Βραζιλία. Ωστόσο, στο ματς με την Παραγουάη στο Σαντιάγο ο «El Sapo» πραγματοποίησε τόσο καλή εμφάνιση (παρά το τελικό 1-3), ώστε οι αντίπαλοί του τον σήκωσαν στους ώμους τους μετά τη λήξη και τον περιέφεραν στο γήπεδο για να τον χειροκροτήσουν οι συμπατριώτες του!

Οι αντίπαλοι τον συμπαθούσαν και για τον ευγενικό χαρακτήρα του. Ήταν πάντοτε κόσμιος στη συμπεριφορά του, ενώ αν και φορούσε από νεαρή ηλικία το περιβραχιόνιο του αρχηγού σε όλες τις ομάδες του, δεν διαμαρτυρόταν στους διαιτητές. Τη νοοτροπία αυτή την είχε αποκτήσει από τα πρώτα του βήματα χάρη στον παλιό αρχηγό της Κατόλικα, τον Όσκαρ Άλβαρες, ο οποίος ζητούσε απ’ τους συμπαίκτες του να χαιρετούν τους αντιπάλους ακόμα και ύστερα από βαριές ήττες.

«Νομίζετε ότι δεν με αναστάτωναν τα γκολ οφσάιντ ή τα ακυρωμένα γκολ και ότι δεν ένιωθα, όπως όλοι οι υπόλοιποι, την επιθυμία να διαμαρτυρηθώ;», είχε πει κάποτε ο Λίβινγκστον, για να εξηγήσει αμέσως μετά: «Έμαθα να συγκρατούμαι, επειδή το οφσάιντ, τα πέναλτι, τα γκολ, ακόμη και το δικαίωμα του διαιτητή να κάνει λάθη, είναι μέρους του παιχνιδιού».

Το τέλος της καριέρας και η δημοσιογραφία

Η Κατόλικα κέρδισε ξανά το πρωτάθλημα Χιλής το 1954, όμως την επόμενη χρονιά πραγματοποίησε απρόσμενα κακή πορεία και υποβιβάστηκε. Ο Λίβινγκστον παρέμεινε στη δύναμή της και τη βοήθησε να επιστρέψει άμεσα στην κορυφαία κατηγορία, το 1956 όμως ο προπονητής Χόρχε Όρμος τον έθεσε στο περιθώριο.

Έτσι, όταν η Κόλο Κόλο βρέθηκε να αναζητά τερματοφύλακα το 1957 λόγω της τιμωρίας που είχε επιβληθεί στον Μίσαελ Εσκούτι, έκανε κίνηση για τον «El Sapo» και τον απέκτησε δανεικό. Αν και ήταν ήδη 37 ετών, ο σπουδαίος τερματοφύλακας έπαιξε σε 17 παιχνίδια και πραγματοποίησε ορισμένες εξαιρετικές εμφανίσεις που τον έφεραν στα πρόθυρα της εθνικής ομάδας, παραμονές της έναρξης των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1958. Ο ίδιος, όμως, αρνήθηκε ευγενικά την τιμητική πρόσκληση.

Επέστρεψε στην Κατόλικα και έπαιξε σε αρκετούς αγώνες μέχρι το 1959, οπότε και ολοκλήρωσε την ένδοξη καριέρα του. Για τον τιμήσει η ομοσπονδία της Χιλής, οργάνωσε έναν ανεπίσημο φιλικό αγώνα της εθνικής ομάδας με την αντίστοιχη της Αργεντινής στο εθνικό στάδιο του Σαντιάγο, όπου δεκάδες χιλιάδες Χιλιανοί φίλαθλοι αποχαιρέτισαν τον συγκινημένο αρχηγό.

Δεν ασχολήθηκε με την προπονητική, συνέχισε όμως να βρίσκεται κοντά στο ποδόσφαιρο ως αθλητικός συντάκτης. Το 1960 έκανε την παρθενική του εμφάνιση στο «Radio Carrera» και δύο χρόνια αργότερα ήταν ο βασικός σχολιαστής των αγώνων του Παγκοσμίου Κυπέλλου που φιλοξένησε η Χιλή. Το 1961 απέκτησε σχολιογραφική στήλη στην εφημερίδα «El Diario Ilustrado» και το 1962 άρχισε και την τηλεοπτική καριέρα. Πρώτα από το «Canal 13» και από το 1969 από την κρατική τηλεόραση, στην οποία παρέμεινε ως βασικός σχολιαστής μέχρι τον θάνατό του, στις 11 Σεπτεμβρίου 2012, παρότι είχε φτάσει στα 92 του χρόνια!

Σε αντίθεση με άλλους αστέρες του χιλιανού ποδοσφαίρου όπως ο Κάρλος Καζέλι, ο Λίβινγκστον δεν εκφράστηκε ποτέ ανοιχτά εναντίον της χούντας του Πινοσέτ. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι υπήρξε απολογητής του καθεστώτος. Το γεγονός ότι τον είχαν σε μεγάλη εκτίμηση ακόμα κι οι νεότεροι συμπατριώτες του, που δεν τον είχαν ζήσει ως τον κορυφαίο τερματοφύλακα της χώρας, μαρτυρά πολλά για την επιρροή που ασκούσε σε ολόκληρη την κοινωνία της Χιλής.

Η πόλη του Σαντιάγο τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε έναν δρόμο στη συνοικία Ιντεπεντένσια, ενώ το 2013 ο δημοσιογράφος Φρανσίσκο Σαγρέδο εξέδωσε τη βιογραφία του, η οποία βασίστηκε στο ημερολόγιο και άλλα προσωπικά αρχεία του «El Sapo».

Πηγές: www.elgrafico.com.ar («1960. Sergio Livingstone: ¡Adiós al fútbol!»), www.biobiochile.cl («Un ’Sapo’ en andas: cuando Livingstone fue homenajeado por sus propios rivales tras derrota de Chile»), www.latercera.com («El juego de Livingstone»), www.memoriachilena.gob.cl («Sergio Livingstone (1920-2012)»), en.wikipedia.org («Sergio Livingstone», «1945 South American Championship», «Ferenc Plattkó»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 11 Σεπτεμβρίου

2023: Ο Μπάμπης Χαλκιαδάκης κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο σκιτ (με 60/60 βολές στον τελικό και 124/125 στο σύνολο της διοργάνωσης) στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής που διεξάγεται στο Όσιεκ της Κροατίας και εξασφαλίζει τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.

2022: Η εθνική ομάδα σκιτ ανδρών αποτελούμενη από τους Μπάμπη Χαλκιαδάκη, Νίκο Μαυρομμάτη και Μάκη Μίτα κατακτά το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής της Λάρνακας.

2021: Η Έμα Ραντουκάνου κερδίζει το US Open νικώντας την Καναδή Λέιλα Φερνάντες με 2-0 σετ (6-4, 6-3) και γίνεται η πρώτη Βρετανίδα τενίστρια που κερδίζει γκραν σλαμ τίτλο μετά τη Βιρτζίνια Γουέιντ στο Γουίμπλεντον του 1977. Είναι επίσης η πρώτη παίκτρια από την καθιέρωση της open era που κερδίζει κάποιο από τα τέσσερα μεγάλα τουρνουά της χρονιάς έχοντας ξεκινήσει από τα προκριματικά.

2016: O Σταν Βαβρίνκα κατακτά το US Open νικώντας στον τελικό τον Νόβακ Τζόκοβιτς με 3-1 σετ (6–7, 6–4, 7–5, 6–3).

2005: Ο Ρότζερ Φέντερερ διατηρεί τον τίτλο του στο US Open νικώντας με 3-1 σετ τον Αντρέ Άγκασι (6-3, 2-6, 7-6, 6-1), ο οποίος πραγματοποιεί την τελευταία του εμφάνιση σε τελικό γκραν σλαμ.

2002: Η Νοβέλδα, ομάδα Γ’ Κατηγορίας, νικά με 3-2 την Μπαρτσελόνα και την αποκλείει από το Copa del Rey. Και τα τρία γκολ των νικητών σημειώνει ο 25χρονος επιθετικός, Τόνι Μαδριγάλ, ενώ στο «στρατόπεδο» της Μπάρτσα τα «βέλη» πέφτουν στον πρωτοεμφανιζόμενο Γερμανό τερματοφύλακα, Ρόμπερτ Ένκε.

2001: Λίγες ώρες μετά την τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης κι αφού η ΟΥΕΦΑ έχει αποφασίσει τη διεξαγωγή των προγραμματισμένων αγώνων της πρεμιέρας του Champions League, ο Παναθηναϊκός νικά με 2-0 τη Σάλκε στο Γκελζενκίρχεν, με γκολ των Βλάοβιτς (75′) και Μπασινά (80′).

1999: Ο Κώστας Γκατσιούδης κερδίζει την πρώτη θέση στον ακοντισμό με 89.84 μ. (νέο πανελλήνιο ρεκόρ) στο Μόναχο και κατατάσσεται δεύτερος στην κατάταξη των Grand Prix πίσω από τον Κενυάτη δρομέα, Μπέρναρντ Μπαρμασάι.

1999: Η 17χρονη Σερένα Γουίλιαμς κατακτά το US Open νικώντας στον τελικό τη Μαρτίνα Χίνγκις με 2-0 (6-3, 7-6) και γίνεται η δεύτερη μαύρη τενίστρια που κερδίζει τουρνουά γκραν σλαμ μετά την Άλθια Γκίμπσον (τελευταίος της τίτλος το 1958).

1998: Η Όλγα Βασδέκη κερδίζει την πρωτιά στο τριπλούν με 14.64 μ. για λογαριασμό της ομάδας της Ευρώπης, στο Παγκόσμιο Κύπελλο Στίβου του Γιοχάνεσμπουργκ.

1994: Πεθαίνει σε ηλικία 77 ετών η καταξιωμένη ηθοποιός Αλέκα Κατσέλη, η οποία το 1956, το 1960 και το 1964 συμμετείχε ως πρωθιέρεια στην τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας.

1988: Με γκολ που πετυχαίνει ο Νίκος Αναστόπουλος, ο Πανιώνιος νικά με 1-0 την ΑΕΚ στο «Γ. Καραϊσκάκης», στο πρώτο παιχνίδι του Ντούσαν Μπάγεβιτς ως προπονητή της Ένωσης.

1982: Η γυναικεία ομάδα σκυταλοδρομίας 4×400 της Ανατολικής Γερμανίας, με τελευταία δρομέα τη Μαρίτα Κοχ, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αθήνας με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (3:19.04).

1977: Ο Γκιγέρμο Βίλας γίνεται ο πρώτος Αργεντινός τενίστας που κερδίζει το US Open, νικώντας στον τελικό τον Τζίμι Κόνορς με 3-1 σετ (2-6, 6-3, 7-6, 6-0).

1972: Ολοκληρώνονται στο Μόναχο οι 20οί Ολυμπιακοί Αγώνες, οι οποίοι έχουν στιγματιστεί από την τρομοκρατική επίθεση της παλαιστινιακής οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης» κατά της ισραηλινής αποστολής στις 5 Σεπτεμβρίου. Το τελευταίο αγώνισμα είναι το ομαδικό της υπερπήδησης εμποδίων στην ιππασία, όπου το χρυσό μετάλλιο κερδίζει η Δυτική Γερμανία. Πρώτη στον πίνακα των μεταλλίων είναι η Σοβιετική Ένωση με 50 χρυσά, 27 ασημένια και 22 χάλκινα.

1968: Η Λιντς του Ντον Ρέβι κατακτά το Κύπελλο Εκθέσεων αποσπώντας ισοπαλία 0-0 από τη Φερεντσβάρος στη ρεβάνς της Βουδαπέστης. Στον πρώτο τελικό στο «Έλαντ Ρόουντ» είχε επικρατήσει με 1-0 χάρη σε γκολ του Μικ Τζόουνς.

1960: Ο Ολυμπιακός κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας νικώντας με 3-0 τον Παναθηναϊκό στον επαναληπτικό τελικό (ο πρώτος είχε λήξει 1-1 στις 7 Αυγούστου). Δύο γκολ πετυχαίνει ο Κώστας Πολυχρονίου (25′, 35′) και ένα ο Γιώργος Σιδέρης (82′).

1960: Ολοκληρώνονται στη Ρώμη οι 17οι Ολυμπιακοί Αγώνες, με τη Σοβιετική Ένωση να κερδίζει την πρωτιά στον πίνακα των μεταλλίων με 43 χρυσά, 29 ασημένια και 31 χάλκινα.

1955: Ο Αργεντινός Χουάν Μανουέλ Φάντζιο κερδίζει για τρίτη φορά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Formula 1, με τη νίκη του στο τελευταίο γκραν πρι της χρονιάς στη Μόντσα.

1951: Η Φλόρενς Τσάντγουικ γίνεται η πρώτη γυναίκα που κολυμπάει το Στενό της Μάγχης, από την ακτή της Αγγλίας προς τη Γαλλία, σε χρόνο 16 ώρες και 19 λεπτά.

1937: Ο Ντον Μπατζ κερδίζει τον πρώτο του τίτλο στο US Open όταν νικά τον Γκότφριντ Φον Κραμ με 3-2 σετ (6–1, 7–9, 6–1, 3–6, 6–1). Είναι ο πρώτος τενίστας που κερδίζει το Sullivan Award το οποίο απονέμεται στον καλύτερο ερασιτέχνη αθλητή. Το 1938 θα γίνει ο πρώτος που θα κατακτήσει και τα 4 μεγάλα τουρνουά (αυτά που σήμερα λέμε «γκραν σλαμ» σε μια χρονιά).

1895: Το τρόπαιο του Κυπέλλου Αγγλίας εξαφανίζεται από το μαγαζί αθλητικών ειδών του Γουίλιαμ Σίλκοκ στο Μπέρμιγχαμ, όπου έχει αποφασίσει να το εκθέσει η διοίκηση της κυπελλούχου Άστον Βίλα. Το τρόπαιο δεν θα βρεθεί και σύλλογος του Μπέρμιγχαμ θα υποχρεωθεί να πληρώσει το ποσό των 25 λιρών. Χρόνια αργότερα ένας φυλακισμένος, ο Χάρι Μπερτζ, θα ομολογήσει ότι το είχε κλέψει και το είχε λιώσει για να κατασκευάσει πλαστά νομίσματα. Οι κοσμηματοπώλες Φατορίνι από το Μπράντφορντ θα κατασκευάσουν το νέο κύπελλο που θα παρουσιαστεί το 1911.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News