Σαν Σήμερα - Γκρέτα Άντερσεν: Πώς μία από τις κορυφαίες κολυμβήτριες όλων των εποχών κινδύνευσε να πνιγεί στην πισίνα

Γνωρίζετε ότι υπήρξε κάποτε μια κολυμβήτρια που ήταν τόσο καλή, ώστε σημείωσε παγκόσμια ρεκόρ τόσο στις 100 γιάρδες ελεύθερο στην πισίνα όσο και στα 50 μίλια στην ανοιχτή θάλασσα;

Σας φαίνεται απίθανο, έτσι; Κι όμως υπήρξε. Ήταν η Γκρέτα Άντερσεν από τη Δανία, η οποία θεωρείται σήμερα μία από τις κορυφαίες κολυμβήτριες όλων των εποχών.

Πώς θα σας φαινόταν, λοιπόν, αν μαθαίνατε ότι η ίδια αυτή αθλήτρια που σημείωσε αυτά τα τόσο εντυπωσιακά και θεωρητικά ασύμβατα κατορθώματα και παράλληλα κέρδισε χρυσά μετάλλια σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, είχε κινδυνεύσει να πνιγεί στην πισίνα την ώρα που κυνηγούσε τη διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες;

Κι όμως είχε συμβεί και αυτό. Όχι φυσικά λόγω έλλειψης ικανοτήτων της Άντερσεν, αλλά λόγω ενός ξαφνικού και αδιευκρίνιστου προβλήματος υγείας, που την άφησε λιπόθυμη στην πισίνα του «Γουέμπλεϊ», στη διάρκεια του προκριματικού των 400 μέτρων ελεύθερο στις 5 Αυγούστου 1948.

Η 21χρονη Δανή κολυμβήτρια είχε κερδίσει τρεις μέρες νωρίτερα το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ελεύθερο, νικώντας χάρη σε ένα πολύ δυνατό δεύτερο πενηντάρι την Αμερικανίδα Αν Κέρτις (με χρόνο 1:06.3 έναντι 1:06.5). Οι δυο τους θεωρούνταν υποψήφιες για το ψηλότερο σκαλί του βάθρου και στην αμέσως επόμενη απόσταση (τότε δεν υπήρχαν ακόμα τα 200), με την Άντερσεν όμως να έχει τον πρώτο λόγο μια και κατείχε την καλύτερη επίδοση της χρονιάς στα 400.

Η χρυσή ολυμπιονίκης των 100 μέτρων πήγε στην πισίνα ευδιάθετη, όμως όταν άρχισε ο προκριματικός κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αν και αντιμετώπιζε αθλήτριες που δεν ήταν πιο γρήγορες από εκείνη, είχε μείνει πίσω. Πριν προλάβει να συνειδητοποιήσει τι συνέβαινε, ένιωσε κράμπα στο στομάχι κι έχασε την αίσθηση των ποδιών της. Έπειτα τα πάντα σκοτείνιασαν.

Οι θεατές στην κερκίδα παρακολουθούσαν άφωνοι την Άντερσεν να βυθίζεται. Ευτυχώς για εκείνη, ο Ούγγρος πολίστας Έλεμερ Σάτμαρι που βρισκόταν ανάμεσα στους θεατές, κατάλαβε τη σοβαρότητα της κατάστασης και βούτηξε με τα ρούχα του στην πισίνα για να γλιτώσει τη Δανή κολυμβήτρια απ’ τον πνιγμό. Ο εικονολήπτης που κατέγραφε τον αγώνα για την τηλεόραση κάλεσε σε πρόσθετη βοήθεια στην οποία ανταποκρίθηκε η Νάνσι Λις, μια Αμερικανίδα κολυμβήτρια που επρόκειτο να αγωνιστεί σε μία από τις επόμενες σειρές των 400 ελεύθερο.

Οι δυο τους κατάφεραν κι έβγαλαν σώα και αβλαβή την Άντερσεν από την πισίνα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ενώ ο αγώνας συνεχιζόταν. Σύμφωνα, μάλιστα, με το σύντομο ρεπορτάζ του «Manchester Guardian» της 6ης Αυγούστου 1948, ο τηλεοπτικός φακός του BBC σταμάτησε να ακολουθεί τις κολυμβήτριες που μάχονταν για τη νίκη και κατέγραψε την αγωνιώδη προσπάθεια του Σάτμαρι και της Λις να σώσουν τη Δανή ολυμπιονίκη.

Η ένεση που θα καθυστερούσε την περίοδο

Τι είχε συμβεί, όμως, και μια τόσο πεπειραμένη κολυμβήτρια κινδύνευσε να πνιγεί μες στην πισίνα. Τόσα χρόνια αργότερα, το μυστήριο δεν έχει διαλευκανθεί. Η ίδια η Άντερσεν είχε δηλώσει το 2019 στο επίσημο κανάλι των Ολυμπιακών Αγώνων στο YouTube, ότι πιθανότερη αιτία ήταν μία ένεση που είχε κάνει εκείνες τις μέρες για να καθυστερήσει την έμμηνο ρύση της.

Η Δανή κολυμβήτρια ήξερε ότι θα της ερχόταν περίοδος την ημέρα του προκριματικού των 400 μέτρων ελεύθερο και μοιράστηκε τον προβληματισμό της με τον γιατρό της αποστολής. Εκείνος της είπε ότι θα έδινε λύση με μία ένεση που θα της προκαλούσε καθυστέρηση. Η Άντερσεν δέχθηκε, μια και σκέφτηκε ότι δεν ήταν δυνατόν ένας επιστήμονας να της είπε κάτι που δεν ίσχυε.

Η θεωρία της Άντερσεν είχε λογική βάση, μια και ήταν απολύτως υγιής εκείνο το διάστημα και δεν είχε προβεί σε καμία άλλη ιατρική πράξη. Ωστόσο, δεν αποδείχθηκε ποτέ ότι η ένεση τής προκάλεσε τη λιποθυμία που λίγο έλειψε να τη στείλει πρόωρα στον άλλο κόσμο.

Αν είχε συμβεί ακριβώς το ίδιο πράγμα στις μέρες μας, ο γιατρός θα καλούνταν σε απολογία και θα υποχρεωνόταν να δηλώσει την ουσία που είχε χορηγήσει στην αθλήτρια, ώστε να διαπιστωθεί αν θα μπορούσε να έχει παρενέργειες. Και η ίδια η αθλήτρια θα υποβαλλόταν σε λεπτομερείς εξετάσεις που θα έδιναν απάντηση για το αν η ένεση τής είχε προκαλέσει τη λιποθυμία, ώστε να μην αναπτυχθούν θεωρίες συνωμοσίας (περί ενδεχόμενου σαμποτάζ).

Είναι πιθανό ότι μια πιο ενδελεχής ιατρική διερεύνηση θα είχε ρίξει περισσότερο φως στα αίτια του περιστατικού και το 1948. Φαίνεται, ωστόσο, ότι κανείς δεν έκρινε σκόπιμο να υποβάλει την Άντερσεν σ’ αυτήν τη διαδικασία, προφανώς επειδή η περιπέτειά της είχε αίσιο τέλος. Η ίδια η αθλήτρια δεν ανέφερε τίποτε σχετικό στη διήγησή της, με συνέπεια το περιστατικό να έχει αποκτήσει με τα χρόνια μυθικές διαστάσεις και να αφήνει αναπάντητα ερωτήματα.

Αντίθετα, είναι απολύτως επιβεβαιωμένο είναι ότι μία ημέρα αργότερα, στις 6 Αυγούστου 1948, η Άντερσεν μετείχε στον τελικό της σκυταλοδρομίας 4×100 ελεύθερο με την ομάδα της πατρίδας της (μέλη της οποίας ήταν επίσης η Εύα Αρντ-Ρίσε, η χρυσή ολυμπιονίκης των 100 ύπτιο Κάρεν Χάρουπ και η Φρίτσε Κάρστενσεν). Κι όχι μόνο κολύμπησε χωρίς κανένα πρόβλημα, αλλά βοήθησε τη Δανία να τερματίσει δεύτερη πίσω από τις ΗΠΑ και να κερδίσει το ασημένιο μετάλλιο!

Η ιστορία αυτή καταδεικνύει πόσο ελλιπή ήταν τότε τα μέτρα ασφαλείας για τους αθλητές (βέβαια και τώρα που υπάρχουν ναυαγοσώστες στις ολυμπιακές πισίνες, διαβάζουμε ειρωνικά σχόλια από παντογνώστες στα social media). Αλλά και πόσο λίγη σημασία έδιναν οι διοργανωτές, ακόμα και οι ίδιες οι ομάδες, για την υγεία των διαγωνιζόμενων.

Από την ενόργανη στην πισίνα

Η επέτειος της λιποθυμίας της Άντερσεν στην πισίνα του «Γουέμπλεϊ» αποτέλεσε καλή αφορμή για να διηγηθούμε την ιστορία της, θα είναι όμως λάθος να τη θυμάστε μόνο ή κυρίως γι’ αυτό το ατυχές γεγονός. Είχε πετύχει σημαντικά πράγματα πριν από τα δύο μετάλλια που κατέκτησε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 και γιγάντωσε το όνομά της αργότερα, όταν εξελίχθηκε σε μία από τις κορυφαίες κολυμβήτριες όλων των εποχών στην ανοιχτή θάλασσα.

Γεννήθηκε την Πρωτομαγιά του 1927 στην Κοπεγχάγη και ήταν 16 ετών, δηλαδή αρκετά μεγάλη, όταν άρχισε να κολυμπά στον σύλλογο με την επωνυμία «Triton». Μέχρι τότε έκανε ενόργανη γυμναστική, όμως όταν ανακάλυψε το κολυμβητικό ταλέντο της η Έλσε Γιάκομπσεν, χάλκινη ολυμπιονίκης στα 200 μέτρα πρόσθιο το 1932 στο Λος Άντζελες, άλλαξε οριστικά πορεία.

Από τη Γιάκομπσεν πήρε τα βασικά εφόδια για τρία χρόνια και το 1946 μεταπήδησε στον σύλλογο DKG, όπου άρχισε να προπονείται με τις μετέπειτα συναθλήτριές της στην εθνική ομάδα Χάρουπ και Κάρστενσεν, υπό την καθοδήγηση του διακεκριμένου γυμναστή Πάουλ Πέτερσεν. Στην πρώτη της συμμετοχή σε μεγάλη διεθνή διοργάνωση, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1947 στο Μόντε Κάρλο, κέρδισε τα πρώτα της μετάλλια: το χάλκινο στα 100 μέτρα ελεύθερο και το χρυσό στη σκυταλοδρομία 4×100.

Ύστερα από τις επιτυχίες στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου η Άντερσεν καθιερώθηκε ως μία από τις κορυφαίες κολυμβήτριες στον κόσμο. Το 1949 σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ στις 100 γιάρδες ελεύθερο με 58.2 (το οποίο άντεξε επτά χρόνια) και συνέχισε τις διακρίσεις στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1950 στη Βιέννη. Κατέκτησε τρία μετάλλια, ένα χρυσό (400 ελεύθερο), ένα ασημένιο (4×100 ελεύθερο) και ένα χάλκινο (100 ελεύθερο).

Είχε ρίξει πλέον το βάρος στο τετρακοσάρι ελεύθερο και στόχευε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 στο Ελσίνκι. Ωστόσο, η τύχη δεν ήταν με το μέρος της. Λίγο καιρό πριν τη διοργάνωση χρειάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στο ένα της γόνατο και δεν μπόρεσε να αποδώσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων της. Απέτυχε να προκριθεί στον τελικό των 100 ελεύθερο, πέρασε όμως σ’ αυτόν των 400 (όπου τερμάτισε όγδοη). Με την ομάδα 4×100 ελεύθερο της Δανίας αρκέστηκε αυτήν τη φορά στην τέταρτη θέση.

Από σπρίντερ… βασίλισσα της Μάγχης

Η Άντερσεν εγκατέλειψε τις πισίνες μετά τους Ολυμπιακούς του 1952 και παντρεύτηκε τον Χέλγκε Γέπεσεν με τον οποίο μετακόμισαν το 1953 στις ΗΠΑ. Ο γάμος τους δεν κράτησε πολύ και η ολυμπιονίκης, η οποία είχε αρχίσει ήδη να συμμετέχει επί πληρωμή σε αγώνες στην ανοιχτή θάλασσα, παντρεύτηκε το 1957 τον Αμερικανό Τζον Σόνικσεν στο Λονγκ Μπιτς.

Το 1959 απέκτησε την αμερικάνικη υπηκοότητα και το 1960 άνοιξε σχολή κολύμβησης, αφού στο μεταξύ είχε ήδη σημειώσει τα πρώτα της ρεκόρ στη νέα της κολυμβητική ενασχόληση από το 1956. Κάλυψε σε 4 ώρες και 25 λεπτά τα 10 ναυτικά μίλια στη Θάλασσα Σάλτον (ουσιαστικά μια λίμνη με αλμυρό νερό στην δυτική Καλιφόρνια), ενώ κολύμπησε επί 10 ώρες και 17 λεπτά στη θαλάσσια περιοχή του Νιου Τζέρσι για να καλύψει την απόσταση των 25 μιλίων!

Ειδικότητά της, όμως, ήταν το πέρασμα του Στενού της Μάγχης το οποίο πραγματοποίησε έξι φορές, με πρώτη το 1957. Στην εποχή της κατείχε τα γυναικεία ρεκόρ και στις δύο διαδρομές (11 ώρες και 1 λεπτό από τη Γαλλία προς την Αγγλία και 13 ώρες και 10 λεπτά από την Αγγλία προς τη Γαλλία), όπως και το όχι και τόσο κολακευτικό ρεκόρ της παραμονής στο νερό επί 23 διαδοχικές ώρες (!) σε μία αποτυχημένη απόπειρά της να περάσει το στενό το 1964.

Στις 20 Ιουλίου 1962 η Άντερσεν σημείωσε ένα από τα πιο εντυπωσιακά της κατορθώματα. Κάλυψε την απόσταση 50 ναυτικών μιλίων από το Σικάγο μέχρι τη Κενόσα στη λίμνη Μίσιγκαν μέσα σε διάστημα 31 ωρών (παγκόσμιο ρεκόρ), αφήνοντας 10 μίλια πίσω τον δεύτερο, τον Αμερικανο κολυμβητή Τεντ Έρικσον. Το έπαθλο για τη νίκη της ήταν 25.000 δολάρια (που αντιστοιχούν χονδρικά σε περίπου 300.000 σε σημερινή αξία) και το γεγονός ότι είχε αφήσει πίσω της άνδρες αντιπάλους, είχε προκαλέσει τεράστια αίσθηση εκείνη την εποχή.

Η Άντερσεν μετείχε για τελευταία φορά σε αγώνες ως επαγγελματίας το 1965, ενώ έναν χρόνο αργότερα έκανε και τρίτο γάμο στις ΗΠΑ, με τον Ούγγρο Αντρέ Βέρες. Μέσω της σχολής της προώθησε τη βρεφική κολύμβηση και συνέχισε να παραδίδει μαθήματα και μετά το κλείσιμό της, το 1980. Δεν σταμάτησε επίσης έως και τα βαθιά της γεράματα το χόμπι της κολύμβησης σε μεγάλες αποστάσεις σε λίμνες ή στη θάλασσα.

Από το 1969 είχε εισαχθεί στο Διεθνές Hall of Fame της κολύμβησης (ISHOF), το οποίο το 2015 της απένειμε το Βραβείο Διαχρονικής Προσφοράς. Πέθανε στις 6 Φεβρουαρίου 2023 στο Λονγκ Μπιτς, σε ηλικία 95 ετών.

Πηγές: www.olympedia.org («Greta Andersen»), ishof.org («Greta Andersen»), www.worldaquatics.com («Greta Andersen»), www.openwaterswimming.com («Tribute to a Legend: Remembering Greta Andersen, Champion Open Water Swimmer»), en.wikipedia.org («Greta Andersen», «Swimming at the 1948 Summer Olympics»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 5 Αυγούστου

2025: Τρεις σπουδαίοι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές με μεγάλη διεθνή καριέρα αφήνουν την τελευταία τους πνοή. Ο 82χρονος Σουηδός επιθετικός Ούβε Σίντβαλ, ο 67χρονος Γερμανός επιθετικός Φρανκ Μιλ και ο 53χρονος Πορτογάλος αμυντικός Ζορζ Κόστα.

2024: Το χάλκινο μετάλλιο κατακτά ο Εμμανουήλ Καραλής στο επί κοντώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού με άλμα στα 5.90 μ. Ο Σουηδός Μόντο Ντουπλάντις κερδίζει το χρυσό μετάλλιο με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (6.25 μ.), ενώ τον Έλληνα πρωταθλητή περνάει και ο έμπειρος Αμερικανός Σαμ Κέντρικς (5.95 μ.).

2021: Την τέταρτη θέση με 4.80 μ. καταλαμβάνει η Κατερίνα Στεφανίδη στον τελικό του επί κοντώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Όγδοη κατατάσσεται η Νικόλ Κυριακοπούλου (4.50 μ.).

2016: Αρχίζουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο, οι πρώτοι που διοργανώνονται σε χώρα της Νοτίου Αμερικής. Συμμετέχουν 11.180 αθλητές και αθλήτριες από 205 χώρες, ενώ στην παρέλαση εμφανίζονται οι ομάδες των Προσφύγων και των Ανεξάρτητων Αθλητών. Σημαιοφόρος για την Ελλάδα είναι η ιστιοπλόος, Σοφία Μπεκατώρου, ενώ τελευταίος λαμπαδηδρόμος είναι Βαντερλέι ντε Λίμα, ο δρομέας ο οποίος είχε δεχθεί επίθεση από εισβολέα κατά τη διάρκεια του Μαραθωνίου των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 με συνέπεια να χάσει το χρυσό μετάλλιο.

2012: Ο Γιουσέιν Μπολτ κατακτά το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (9.63) και γίνεται ο πρώτος αθλητής που διατηρεί τα πρωτεία στην «κούρσα της μιας ανάσας» σε Ολυμπιακούς Αγώνες, μετά τον Καρλ Λιούις (1984, 1988).

2005: Πεθαίνει σε ηλικία 68 ετών η Ρωσίδα Παλίνα Αστάχοβα, πέντε φορές χρυσή ολυμπιονίκης της ενόργανης γυμναστικής από το 1956 έως και το 1964.

2001: Ο Μόρις Γκριν κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. για τρίτο διαδοχικό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Με χρόνο 9.82 νικά καθαρά τον συμπατριώτη του, Μπέρναρντ Γουίλιαμς (9.94) και τον Άτο Μπόλντον από το Τρίνινταντ και Τομπάγκο (9.98).

1997: Ο Κώστας Γκατσιούδης κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στον ακοντισμό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας με βολή στα 86.64 μ. Ο Βρετανός Στιβ Μπάκλεϊ «κλέβει» στην τελευταία βολή το ασημένιο από τον Έλληνα αθλητή (86.80 μ.), ενώ το χρυσό κερδίζει ο άσημος Νοτιοαφρικανός Μάριους Κόρμπετ (88.40 μ. – ρεκόρ αγώνων). Ο Τσέχος χρυσός ολυμπιονίκης και παγκόσμιος ρέκορντμαν Γιαν Ζελέζνι μένει ένατος (82.04 μ.).

1991: Πεθαίνει σε ηλικία 85 ετών ο Σοϊτσίρο Χόντα, ο Ιάπωνας κατασκευαστής αυτοκινήτων και μοτοσικλετών και ιδρυτής της εταιρίας που φέρει το όνομά του.

1984: Συγκίνηση προκαλεί η υπερπροσπάθεια της Ελβετίδας, Γκαμπριέλα Άντερσεν-Σις, να τερματίσει στον Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες παρότι έχει χτυπηθεί από ηλίαση. Θα τα καταφέρει εν μέσω αποθέωσης, καταλαμβάνοντας την 37η θέση επί 44 αθλητριών που τερματίζουν. Το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα που συμπεριλαμβάνεται για πρώτη φορά στο πρόγραμμα των γυναικών, κερδίζει η Αμερικανίδα Τζόαν Μπενόιτ.

1984: Ο Αμερικανός παγκόσμιος ρέκορντμαν των 400 μέτρων με εμπόδια, Έντουιν Μόουζες, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες με χρόνο 47.75, διευρύνοντας το σερί νικών του στο αγώνισμα, που είχε αρχίσει το 1977.

1970: Για πρώτη φορά στα αγγλικά χρονικά ένας ποδοσφαιρικός αγώνας κρίνεται στη διαδικασία των πέναλτι. Πρόκειται για τον ημιτελικό του Watney Cup ανάμεσα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τη Χαλ, τον οποίο κερδίζει η πρώτη επικρατώντας με 4-3 στη διαδικασία.

1952: Επιστρέφουν από το Ελσίνκι οι δέκα παίκτες της Εθνικής μπάσκετ που είχαν λάβει μέρος στο προολυμπιακό τουρνουά, χωρίς να καταφέρουν να κερδίσουν την πρόκριση. Με παρότρυνση του Φαίδωνα Ματθαίου είχαν παρακούσει την εντολή να επιστρέψουν στην Αθήνα για να παρακολουθήσουν από κοντά τις μεγαλύτερες ομάδες της εποχής. Περνούσαν τα βράδια τους, μάλιστα, μέσα στο Ολυμπιακό Χωριό όπου τους φιλοξενούσαν Ιταλοί αθλητές!

1948: Ο διεθνής μπασκετμπολίστας του Άρη, Φαίδων Ματθαίου, μετέχει στον προκριματικό του μονού σκιφ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου όπου γνωρίζει την ήττα από τον Ιταλό Ρόμολο Κατάστα (που θα κερδίσει αργότερα το χάλκινο μετάλλιο). Ο Ματθαίου θα διαγωνιστεί και στο ρεπεσάζ όπου και πάλι δεν θα καταφέρει να πάρει την πρόκριση στα ημιτελικά.

1948: Ο παλαιστής της ελληνορωμαϊκής Νίκος Μπίρης καταλαμβάνει την έκτη θέση στην κατηγορία των 57 κ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου.

1948: Τρεις Σουηδοί δρομείς μοιράζονται τα μετάλλια στα 3.000 μ. στιπλ των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Το χρυσό κερδίζει ο Τόρε Σιέστραντ (9:04.6), το ασημένιο ο Ερικ Ελμσέτερ (9:08.2) και το χάλκινο ο Γκέτε Χάγκστρεμ (9:11.8).

1936: Ο Τζέσι Όουενς κερδίζει το τρίτο προσωπικό χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου, αυτήν τη φορά στα 200 μ. Δυσαρεστημένος με το αποτέλεσμα, ο καγκελάριος της Γερμανίας, Αδόλφος Χίτλερ, αποχωρεί από το στάδιο.

1936: Οι Ιάπωνες Σουχέι Νισίντα και Σουέο Όε ισοβαθμούν στη δεύτερη θέση της κατάταξης του τελικού του επί κοντώ των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου με 4.25 μ., πίσω από τον νικητή, τον Αμερικανό, Μπιλ Σέφτον (4.35 μ.). Αρνούνται να δώσουν αγώνα μπαράζ κι έτσι τη λύση δίνουν οι Ιάπωνες επιτελείς που αποφασίζουν να δοθεί στον Νισίντα το ασημένιο και στον Όε το χάλκινο. Μόλις επιστρέφουν στην πατρίδα τους οι δύο αθλητές, που είναι και στενοί φίλοι, θα κόψουν στη μέση τα μετάλλιά τους και θα δημιουργήσουν νέα (μισό ασημένιο-μισό χάλκινο) σε ανάμνηση της μάχης τους σε εκείνον τον αγώνα.

1932: Ο Φινλανδός, Λάουρι Λέχτινεν, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 5.000 μ. των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες, συνεχίζοντας την παράδοση των συμπατριωτών του, Πάαβο Νούρμι και Βίλε Ρίτολα. Στα 400 μ. νικητής αναδεικνύεται ο Αμερικανός Μπίλι Καρ,

1928: Ο Γάλλος με καταγωγή απ’ την Αλγερία, Μπουγκέρα Ελ Ουαφί, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Άμστερνταμ με χρόνο 2 ώρες 32:57. Δεύτερος τερματίζει ο Μανουέλ Πλάζα, ο οποίος χαρίζει στη Χιλή το πρώτο ολυμπιακό μετάλλιο της ιστορίας της και τρίτος ο Φινλανδός, Μάρτι Μάρτελιν. Στο ύψος, νικήτρια αναδεικνύεται η Καναδή Έθελ Κάδεργουντ με 1.59,5 μ.

1921: Ο αγώνας Πίτσμπεργκ Πάιρατς-Φίλις (8-5) στην Φιλαδέλφεια είναι ο πρώτος της Major League του μπέιζμπολ που μεταδίδεται ραδιοφωνικά.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News