Σαν Σήμερα - Νάιτζελ Σπινκ: Ο απρόσμενος πρωταγωνιστής της πρωταθλήτριας Ευρώπης Άστον Βίλα

Ακόμα κι αν ο Νάιτζελ Σπινκ είχε παραμείνει απλός θεατής κάτω απ’ τα γκολπόστ της Άστον Βίλα στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών με την Μπάγερν, στις 26 Μαΐου 1982 στο Ρότερνταμ, η ιστορία του θα ήταν ελκυστική.

Δεν πρόκειται για κάτι συνηθισμένο: Ένας τερματοφύλακας ο οποίος επί πέντε χρόνια είχε καταφέρει να αγωνιστεί μόνο σε ένα επίσημο παιχνίδι των Villans, ρίχτηκε στη μάχη στο 9ο λεπτό του σημαντικότερου αγώνα της ιστορίας της. Κι όχι μόνο γεύτηκε τη χαρά της συμμετοχής, αλλά συνέβαλε στη νίκη με 1-0 που την έστεψε πρωταθλήτρια Ευρώπης!

Η ιστορία του προσέλαβε μυθικές διαστάσεις με την πάροδο των χρόνων. Ο Σπινκ έφτασε να παρουσιάζεται σαν… υπεράνθρωπος που ήρθε από το πουθενά και κατέβασε τα ρολά στις αμέτρητες τελικές προσπάθειες των παικτών της Μπάγερν.  Αν, όμως, παρακολουθήσετε τα στιγμιότυπα θα διαπιστώσετε ότι πέρα από δύο πραγματικά καλές επεμβάσεις σε σουτ του Καρλ-Χάιντς Ρουμενίγκε στο 30′ και στο 60′, έκανε απλώς τα προβλεπόμενα. Τις περισσότερες φορές οι παίκτες των Βαυαρών αστόχησαν απελπιστικά όταν βρέθηκαν σε θέσεις βολής.

Δεν θα αφήσουμε, ωστόσο, την πραγματικότητα να χαλάσει μια όμορφη ιστορία. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι ο Σπινκ κράτησε το μηδέν στην πρώτη επίσημη συμμετοχή του ύστερα από δυόμισι χρόνια, καθιστά αξιοπρόσεκτο το κατόρθωμά του – πόσο μάλλον απ’ τη στιγμή που το έκανε σε μια ιδιαίτερη περίσταση, όπως ο τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

Δικαίως, λοιπόν, μνημονεύεται ως μία από τις δύο σημαντικότερες μορφές της πρωταθλήτριας Ευρώπης Άστον Βίλα μαζί με τον Πίτερ Γουίδ, ο οποίος πέτυχε με κοντινό πλασέ στο 67′ το γκολ που της χάρισε το τρόπαιο. Αυτά τα δύο ονόματα ακούσατε περισσότερο και πριν από λίγες μέρες, όταν η ομάδα του Μπέρμιγχαμ κατέκτησε το Europa League, που ήταν ο πρώτος της τίτλος ύστερα από 44 χρόνια.

Η νίκη επί της Μπάγερν δεν είχε προκαλέσει τόσο μεγάλη έκπληξη, μια και οι αγγλικοί σύλλογοι διατηρούσαν ένα σερί επιτυχιών στον θεσμό με τρεις κατακτήσεις της Λίβερπουλ (1977, 1978, 1981) και δύο της Νότιγχαμ Φόρεστ (1979, 1980). Είναι η κατοπινή παρακμή των Villans, που κορυφώθηκε με τον υποβιβασμό τους απ’ την κορυφαία κατηγορία της Αγγλίας το 1987, που έχει κάνει εκείνη την επιτυχία να φαντάζει σχεδόν εξωπραγματική.

Δεν πρόλαβε καν… να αγχωθεί

Ο Σπινκ δεν αποδείχθηκε ήρωας της μιας βραδιάς όπως π.χ. ο Τόνι Παρκς που έκανε κάτι αντίστοιχο για την Τότεναμ το 1984. Από τα μισά της περιόδου 1982-83 καθιερώθηκε ως βασικός τερματοφύλακας της Άστον Βίλα στη θέση του πολύπειρου Τζίμι Ρίμερ, ο τραυματισμός του οποίου λίγα λεπτά μετά την έναρξη του τελικού της 26ης Μαΐου 1982 τον είχε φέρει στο προσκήνιο.

Τελείωσε την καριέρα του έχοντας καταγράψει 460 επίσημες συμμετοχές κάτω απ’ τα γκολπόστ της ομάδας του Μπέρμιγχαμ, τις περισσότερες από κάθε άλλον τερματοφύλακα στην ιστορία της. Ήταν ο τερματοφύλακάς της και στους δύο τελικούς κόντρα στην Μπαρτσελόνα για το ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ, το οποίο επίσης κατέκτησε η Βίλα (0-1, 3-0). Είχε επίσης την τιμή να υπερασπίσει την εστία της στο παρθενικό της παιχνίδι στη νεοσύστατη Premier League τον Αύγουστο του 1992 – μία εκτός έδρας ισοπαλία με την Ίπσουιτς (1-1).

Κάθε αναφορά στο όνομά του, ωστόσο, παραπέμπει αναπόφευκτα στον αγώνα με την Μπάγερν. Πώς μπόρεσε ένας 23χρονος τερματοφύλακας, ο οποίος είχε αγωνιστεί με τους Villans μόνο στην Boxing Day του 1979 (σε μία εκτός έδρας ήττα από τη Νότιγχαμ Φορεστ με 2-1), να σταθεί στο ύψος της περίστασης σε έναν τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών;

Την απάντηση την έχει δώσει ο ίδιος ο Σπινκ σε συνεντεύξεις του. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβε καν… να αγχωθεί!

«Δεν πέρασαν ούτε τέσσερα με πέντε λεπτά για να φορέσω τις επικαλαμίδες μου και να τακτοποιήσω τις κάλτσες μου. Έβγαλα τη φόρμα μου κι ήμουν έτοιμος να παίξω, αφού φορούσα από πριν τα γάντια μου. Πριν περάσουν τριάντα δευτερόλεπτα ένας παίκτης της Μπάγερν σέντραρε άστοχα προς την περιοχή μου, έπιασα καλά την μπάλα κι αυτό με έκανε να νιώσω ότι παίζω κι εγώ στον αγώνα».

Του φάνηκε πολυτέλεια και ο πάγκος

Ο 23χρονος τότε γκολκίπερ (γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1958) είχε δει ως πολυτέλεια ακόμα και το γεγονός ότι θα καθόταν στον πάγκο στον τελικό με την Μπάγερν. Εκείνα τα χρόνια στο αγγλικό πρωτάθλημα επιτρεπόταν μόνο μία αλλαγή που ήταν προκαθορισμένη και φυσικά οι προπονητές δεν επέλεγαν ποτέ τερματοφύλακα ως αναπληρωματικό.

Ο Σπινκ είχε ενταχθεί στη Βίλα το 1977 προερχόμενος από την Τσέλμσφορντ Σίτι. Την ίδια χρονιά όμως υπέγραψε στην ομάδα και ο Ρίμερ, ο οποίος είχε καλή παρουσία τα προηγούμενα χρόνια στην Άρσεναλ και καθιερώθηκε αμέσως ως βασικός. Επί πέντε χρόνια δεν έλειψε σχεδόν ποτέ απ’ τα γκολπόστ κι απ’ τη στιγμή που ο νεαρός αναπληρωματικός δεν δικαιούταν να καθίσει στον πάγκο, κατέληγε να παίζει στα παιχνίδια που έδιναν οι «ρεζέρβες».

Αυτό βγήκε εντέλει σε καλό για τον Σπινκ, ο οποίος κρατιόταν σε αγωνιστικό ρυθμό. Έκανε υπομονή όσο παρακολουθούσε από την κερκίδα την Άστον Βίλα να φτάνει στην κατάκτηση του πρωταθλήματος της σεζόν 1980-81 και είχε τουλάχιστον τη δυνατότητα να κάθεται στον πάγκο στην πορεία μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών τη χρονιά που ακολούθησε (αφού η ΟΥΕΦΑ επέτρεπε την παρουσία πέντε παικτών στον πάγκο συν δύο αλλαγές). Μέχρι που η τύχη τού χαμογέλασε στον τελικό και άλλαξε την καριέρα του.

Ο αγώνας του Ρότερνταμ… κυνηγάει ακόμα τον Σπινκ, ο οποίος όμως δεν ενοχλείται καθόλου γι’ αυτό. «Έχει τύχει να με αναγνωρίσουν άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο, από την Αυστραλία μέχρι τη Νότιο Αφρική», είχε δηλώσει στον Guardian το φθινόπωρο του 2024, παραμονές του αγώνα της Άστον Βίλα με την Μπάγερν για τη League Phase του Champions League (που έληξε επίσης με 1-0). Τα τελευταία χρόνια έχει τη δική του εταιρία courier και πολλές φορές παραδίδει ο ίδιος φορτία ακόμα και στο εξωτερικό, όπου επίσης ο κόσμος τον θυμάται. «Όποτε πηγαίνω στην Ολλανδία, έξι στους δέκα άνθρωποι με αναγνωρίζουν και μου πιάνουν την κουβέντα για τον τελικό του ’82».

Την εποχή που ήταν ακόμα «φρέσκια» η σπουδαία εμφάνισή του στον τελικό με την Μπάγερν, κλήθηκε και στην Εθνική Αγγλίας και αγωνίστηκε μάλιστα για ένα ημίχρονο σε ένα εκτός έδρας φιλικό με την Αυστραλία (1-1), τον Ιούνιο του 1983.

Έπαιξε «μέσα» στην τελευταία συμμετοχή του

Ο Σπινκ έζησε και τις καλές και τις κακές στιγμές της Άστον Βίλα μέχρι το 1996 που ανήκε στη δύναμή της. Στις κακές ήταν ο υποβιβασμός του 1986-87, τον οποίο η ομάδα ξεπέρασε αμέσως κερδίζοντας την άνοδο την αμέσως επόμενη σεζόν. Στις καλές συγκαταλέγεται ασφαλώς η δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα του 1989-90, που της έδωσε και το εισιτήριο για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ – μια και τότε άρθηκε η ποινή αποκλεισμού των αγγλικών ομάδων.

Από την περίοδο 1993-94 ο Σπινκ έχασε τη θέση του βασικού από τον Αυστραλό Μαρκ Μπόσνιτς, ο οποίος παρουσιαζόταν τότε ένας από τους κορυφαίους τερματοφύλακες στον κόσμο. Ο ήρωας της πρωταθλήτριας Ευρώπης του 1982 εξακολουθούσε να παίρνει χρόνο συμμετοχής, ιδίως στα ευρωπαϊκά παιχνίδια όπου υπήρχε περιορισμός στη χρησιμοποίηση ξένων.

Όσο περνούσαν τα χρόνια, ωστόσο, έπαιζε μόνο όταν υπήρχε ανάγκη. Έμελλε, μάλιστα, να καταγράψει την τελευταία συμμετοχή του όχι ως τερματοφύλακας αλλά ως… μέσος, όταν ήταν ο μοναδικός διαθέσιμος αναπληρωματικός για να αντικαταστήσει τον τραυματία Ίαν Τέιλορ στα τελευταία λεπτά του εκτός έδρας αγώνα με την ΚΠΡ τον Δεκέμβριο του 1995 (ήττα με 1-0).

Στις αρχές του 1996 πήρε μεταγραφή στη Γουέστ Μπρομ της δεύτερης τη τάξει κατηγορίας. Ούτε εκεί, όμως, μπόρεσε να κερδίσει μόνιμη θέση βασικού και το καλοκαίρι του 1997 μεταπήδησε στη Μίλγουολ, όπου βρήκε περισσότερο χρόνο συμμετοχής έστω και στην τρίτη κατηγορία. Ανήκε στο δυναμικό της μέχρι το καλοκαίρι του 2000, οπότε και κρέμασε τα γάντια του λίγες εβδομάδες προτού κλείσει τα 42 του χρόνια.

Ανέλαβε ως παίκτης-προπονητής την ερασιτεχνική Φόρεστ Γκριν Ρόβερς χωρίς να αγωνιστεί ποτέ σε κάποιο παιχνίδι της, την οδήγησε όμως στην κατάκτηση του FA Cup το 2001. Αργότερα δούλεψε ως προπονητής τερματοφυλάκων στις ομάδες που καθοδηγούσε ο Στιβ Μπρους, με τελευταίο σταθμό τη Σάντερλαντ το 2011 και εγκατέλειψε οριστικά τον χώρο του ποδοσφαίρου ύστερα από ένα πέρασμα από την Μπρίστολ Σίτι, την περίοδο 2012-13.

Πηγές: theguardian.com («Billy Connolly, blisters and Bayern: how Aston Villa won the 1982 European Cup»), avfc.co.uk («Villa’s Fab 50 top player countdown: 9 Nigel Spink»), en.wikipedia.org («1982 European Cup Final», «Nigel Spink»), transfermakt.com («Nigel Spink»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 26 Μαΐου

2024: Ο Παναθηναϊκός κατακτά την Ευρωλίγκα για έβδομη φορά, συντρίβοντας με 95-80 τη Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό του Final-4 του Βερολίνου.

2021: Η Βιγιαρεάλ του Ουνάι Έμερι κατακτά το Europa League μια και επικρατεί με 11-10 στα πέναλτι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, στον τελικό του Γκντανσκ (1-1 στα 120′). Και οι έντεκα παίκτες της ισπανικής ομάδας ευστοχούν, με τελευταίο τον τερματοφύλακα Ρούλι, ο οποίος στη συνέχεια αποκρούει την εκτέλεση του συναδέλφου του, Ντε Χέα.

2021: Πεθαίνει σε ηλικία 82 ετών ο παλαίμαχος διεθνής Ιταλός αμυντικός, Ταρτσίζιο Μπούρνιτς.

2018: Τα λάθη του Γερμανού τερματοφύλακα, Λόρις Κάριους, στοιχίζουν στη Λίβερπουλ την ήττα με 3-1 από τη Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό του Champions League (51′ Μπενζεμά, 63′, 83′ Μπέιλ/55′ Μανέ). Ο Ζινεντίν Ζιντάν γίνεται ο πρώτος προπονητής που κερδίζει το βαρύτιμο τρόπαιο επί τρεις διαδοχικές σεζόν, ενώ η «Βασίλισσα» φτάνει τις 13 κατακτήσεις.

2010: Αρνητικό ρεκόρ με 0/23 τρίποντα σημειώνει ο Ολυμπιακός στον πρώτο τελικό των πλέι οφ της Basket League κόντρα στον Παναθηναϊκό, στο κλειστό του ΟΑΚΑ. Οι «πράσινοι» νικούν με 73-54.

2005: Ο Ολυμπιακός ανακοινώνει την ολοκλήρωση της συνεργασίας του με τον Βραζιλιάνο σταρ Ζιοβάνι.

2004: Η Πόρτο του Ζοζέ Μουρίνιο κατακτά το Champions League συντρίβοντας με 3-0 τη Μονακό του Ντιντιέ Ντεσάν, στον τελικό που φιλοξενείται στο Γκελζενκίρχεν. Τα γκολ πετυχαίνουν οι Κάρλος Αλμπέρτο (39′), Ντέκο (71′) και Αλένιτσεφ (75′), ενώ με τους Μονεγάσκους αγωνίζεται ο Άκης Ζήκος, ο οποίος γίνεται ο πρώτος Έλληνας που μετέχει σε τελικό της κορυφαίας διοργάνωσης ύστερα από τους έντεκα του Παναθηναϊκού το 1971.

2003: Ο Βραζιλιάνος θρύλος του μπάσκετ, Όσκαρ Σμιντ, ανακοινώνει την αποχώρησή του από τη δράση σε ηλικία 45 ετών.

1999: Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατακτά το Champions League με μία απίστευτη ανατροπή στον τελικό του Champions League κόντρα στην Μπάγερν. Αν και είναι πίσω στο σκορ από το 6′ με γκολ του Μπάσλερ, επικρατεί 2-1 με τέρματα που πετυχαίνουν οι Σέρινγχαμ (90’+1) και Σόλσκιερ (90’+3) και επιστρέφει στην κορυφή της Ευρώπης ύστερα από 31 χρόνια.

1993: Με γκολ του Μπαζίλ Μπολί με κεφαλιά στο 43′, η Μαρσέιγ νικά με 1-0 τη Μίλαν στο Μόναχο και κατακτά το Champions League (είναι η πρώτη χρονιά που το Κύπελλο Πρωταθλητριών έχει αυτήν την ονομασία). Ωστόσο, η αποκάλυψη ότι ο πρόεδρος των Μασσαλών, Μπερνάρ Ταπί, είχε χειραγωγήσει τον αγώνα με τη Βαλενσιέν θα τους κοστίσει την απαγόρευση συμμετοχής στο Champions League του 1993-94, την αφαίρεση του πρωταθλήματος Γαλλίας του 1993 και θα τους οδηγήσει στη Β’ Κατηγορία της Γαλλίας το 1994.

1989: Η Άρσεναλ πηγαίνει στο «Άνφιλντ» γνωρίζοντας ότι χρειάζεται νίκη με δύο γκολ διαφορά επί της Λίβερπουλ για να της πάρει τον τίτλο της πρωταθλήτριας Αγγλίας και την πετυχαίνει όταν ο Μάικλ Τόμας γράφει το 2-0 στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων. Το πρώτο γκολ είχε πετύχει ο Άλαν Σμιθ στο 52′.

1989: Πεθαίνει σε ηλικία 61 ετών ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και προπονητής (Λιντς, Εθνική Αγγλίας), Ντον Ρέβι.

1983: Ο ηλικίας μόλις 18 ετών και 19 ημερών Νόρμαν Γουάιτσαϊντ γίνεται ο νεότερος σκόρερ σε τελικό Κυπέλλου Αγγλίας, όταν σημειώνει με κεφαλιά στο 30′ το δεύτερο γκολ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον επαναληπτικό με την Μπράιτον (4-0). Ο πρώτος τελικός στις 21 Μαΐου είχε λήξει ισόπαλος 2-2.

1980: Με άλμα στα 2.35 μ. ο Δυτικογερμανός Ντίτμαρ Μέγκενμπουργκ ισοφαρίζει το παγκόσμιο ρεκόρ στο ύψος που είχε σημειώσει μία ημέρα νωρίτερα ο Πολωνός Γιάτσεκ Βσόουα.

1974: Ο Ολυμπιακός εξασφαλίζει μαθηματικά τον 19ο τίτλο του στο ελληνικό πρωτάθλημα, με την εντός έδρας νίκη του επί της ΑΕΛ με 2-1.

1971: Πεθαίνει από καρκίνο σε ηλικία μόλις 35 ετών ο Αρμάντο Πίκι, ο λίμπερο της μεγάλης Ίντερ του Ελένιο Ερέρα που κατέκτησε δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών (1964, 1965).

1970: Ο Παναθηναϊκός αναθέτει την τεχνική του ηγεσία στον διάσημο παλαίμαχο Ούγγρο ποδοσφαιριστή της Χόνβεντ και της Ρεάλ Μαδρίτης, Φέρεντς Πούσκας.

1968: Με πρωταγωνιστή τον τερματοφύλακα Παναγιώτη Κελεσίδη, ο Πανσερραϊκός νικά με 1-0 τον Παναθηναϊκό στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

1956: Ο Αυστραλός Λου Χόουντ κερδίζει τον τίτλο στο μονό του Ρολάν Γκαρός νικώντας στον τελικό τον Σουηδό Σβεν Ντάβιντσον με 3-0 σετ (6-4, 8-6, 6-3). Στο μονό των γυναικών, πρωταθλήτρια αναδεικνύεται η Αμερικανίδα Άλθια Γκίμπσον νικώντας με 2-0 σετ (6-0, 12-10) τη Βρετανίδα Άντζελα Μόρτιμερ.

1955: Ο 36χρονος Ιταλός πιλότος της Formula 1, Αλμπέρτο Ασκάρι, σκοτώνεται σε δυστύχημα στη Μόντσα ενώ πραγματοποιεί δοκιμαστικούς γύρους με τη Ferrari 750 του φίλου του Εουτζένιο Καστολότι. Είχε στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1 το 1952 και το 1953.

1923: Αρχίζει ο πρώτος αγώνας του περίφημου «24 ώρες του Λε Μαν», τον οποίο θα κερδίσουν οι Γάλλοι Αντρέ Λαγκάς και Ρενέ Λεονάρ με μια Chenard-Walcker, καλύπτοντας 128 γύρους.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News