Σαν Σήμερα - Ζεπ Μάιερ: O «γάτος» των γερμανικών γκολπόστ που σταμάτησε το «Total Football»

Ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου στις 7 Ιουλίου 1974 στο Μόναχο, δεν θα μπορούσε να αρχίσει χειρότερα για τον Ζεπ Μάγερ. Πριν καλά-καλά του δοθεί η δυνατότητα να έρθει σε επαφή με την μπάλα, βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Γιόχαν Νέεσκενς στα έντεκα βήματα.

Στο τέλος του αγώνα, όμως, αυτός που πανηγύρισε ήταν ο Δυτικογερμανός τερματοφύλακας – κι ας μην είχε καταφέρει να αποτρέψει το γκολ στο πέναλτι του Ολλανδού μέσου στο δεύτερο λεπτό. Η «νατσιοναλμάνσαφτ» κατάφερε να φέρει τούμπα το εις βάρος της σκορ πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο χάρη σε τέρματα που πέτυχαν ο Πάουλ Μπράιτνερ (25′, πέναλτι) και ο Γκερντ Μίλερ (43′). Έτσι, το καινούριο ολόχρυσο τρόπαιο της FIFA (που αντικατέστησε το «Ζιλ Ριμέ») κατέληξε στα χέρια του εμβληματικού αρχηγού τους, Φραντς Μπεκενμπάουερ.

Το «Total Football» της Ολλανδίας που είχαν λατρέψει εκατομμύρια φίλαθλοι ανά τον κόσμο είχε ηττηθεί από τους «πραγματιστές» παίκτες της γηπεδούχου Δυτικής Γερμανίας, ανάμεσα στους οποίους πολλοί έκαναν ειδική μνεία και στον τερματοφύλακα. Τον Μάιερ, ο οποίος ήταν ήδη καταξιωμένος στη συνείδηση του κόσμου ως ο τερματοφύλακας της πρωταθλήτριας Ευρώπης Μπάγερν και πλέον είχε στεφθεί και πρωταθλητής κόσμου.

Δεν ήταν και αμελητέα η συμβολή του στην επιτυχία των «πάντσερ». Στον τελικό έσωσε ένα κλασικό τετ α τετ του Τζόνι Ρεπ όσο το σκορ ήταν 1-1, ενώ στο δεύτερο ημίχρονο απέκρουσε ένα δυνατό βολέ του Νέεσκενς στην κλειστή του γωνία. Ακόμα πιο πολύτιμος, όμως, είχε αποδειχθεί στη νίκη  επί της Πολωνίας στον ουσιαστικό ημιτελικό της 3ης Ιουλίου, στον λασπωμένο χλοοτάπητα του σταδίου της Φρανκφούρτης. Ένα παιχνίδι το οποίο πολλοί θεωρούν ότι ήταν το καλύτερο της καριέρας του.

Η διπλή επέμβαση στα κοντινά σουτ του Γκζέγκοζ Λάτο και του Ρόμπερτ Γκάντοχα στο 27′ ήταν η κορυφαία από τις πολλές που πραγματοποίησε για να κρατήσει το 0-0, προτού ο Μίλερ σημειώσει το νικητήριο γκολ της Δυτικής Γερμανίας δώδεκα λεπτά πριν τη λήξη. Ενδεικτική της κλάσης του Μάιερ ήταν και η δύσκολη απόκρουση σε πλασέ του Λέσουαβ Τσμίκιεβιτς στο 81′, με την οποία διατήρησε μέχρι τέλους το 1-0.

Υπήρξαν φυσικά κι οι στιγμές που δικαίωσαν όσους ισχυρίζονταν ότι εκτός από καλός τερματοφύλακας, ήταν και πολύ τυχερός. Σε ένα κόρνερ στα πρώτα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου του τελικού, έκανε μια εντελώς άστοχη έξοδο που θα είχε αποφέρει την ισοφάριση για τους Ολλανδούς (με τον ίδιο να χρεώνεται αυτογκόλ) αν ο Μπράιτνερ δεν βρισκόταν πάνω στη γραμμή του τέρματος και δεν έδιωχνε την μπάλα με κεφαλιά.

Κι ο ίδιος, άλλωστε, έχει ομολογήσει ότι έχει σταθεί τυχερός γενικότερα στη ζωή του, προσθέτοντας ωστόσο ότι δεν θα είχε πετύχει τίποτε αν δεν είχε δουλέψει τόσο σκληρά. «Οφείλω ευγνωμοσύνη στον εαυτό μου διότι ενώ σε όλες τις επιτυχίες μου υπήρχε μία δόση τύχης, πάνω απ’ όλα χρειάστηκε να έχω μεγάλη φιλοδοξία. Ύστερα από κάθε αναποδιά που μου τύχαινε, έδειχνα χαρακτήρα και επέστρεφα δυναμικά», δήλωσε σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Kicker», με αφορμή τα 80ά γενέθλιά του.

Αρκετά ψηλός για τα δεδομένα της εποχής (1,85 μ.), με μακριά χέρια και εξαιρετικά αντανακλαστικά, ο Μάιερ κατέχει ξεχωριστή θέση στην ποδοσφαιρική ιστορία και για το γεγονός ότι ήταν ένας από τους πρώτους τερματοφύλακες που φόρεσαν τα υπερμεγέθη γάντια που κατασκεύασαν οι γερμανικές εταιρίες στα ’70s. Και φυσικά συγκαταλέγεται στους πρωταγωνιστές του δεύτερου παγκόσμιου τίτλου της Δυτικής Γερμανίας, αφού κράτησε ανέπαφη την εστία του σε άλλα τρία ματς πέρα από αυτό κόντρα στην Πολωνία. «Χωρίς τον Ζεπ Μάιερ δεν θα είχαμε φτάσει ποτέ στον τελικό», είχε παραδεχθεί ο Μπεκενμπάουερ.

Έπαιξε σε 442 διαδοχικά ματς πρωταθλήματος!

Ο Γιόζεφ Ντίτερ Μάιερ (όπως ήταν το πλήρες όνομά του) γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1944 στην πόλη Μέτεν της Βαυαρίας κι άρχισε να παίζει από παιδί σε μία τοπική ομάδα, τη Χάαρ. Αρχικά δοκίμασε την τύχη του ως επιθετικός, όμως δεν συμμετείχε πολύ στο παιχνίδι όταν δεν είχε την μπάλα στα πόδια κι ο τότε προπονητής του τον χαρακτήρισε τεμπέλη και σκέφτηκε να αξιοποιήσει το ύψος του στο τέρμα.

Το 1958 ο ψηλόλιγνος νεαρός είχε εξελιχθεί σε έναν καλό γκολκίπερ και εντάχθηκε στην Μπάγερν Μονάχου. Το 1962 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο και έναν χρόνο αργότερα καθιερώθηκε στο βασικό σχήμα της ομάδας που υπό την τεχνική καθοδήγηση του γνωστού μας Ζλάτκο Τσαϊκόφσκι, κέρδισε την άνοδο στην Bundesliga το 1965. Στο βασικό σχήμα έπαιζαν άλλοι δύο άσοι που ήταν γεννημένοι το 1945 και έμελλε να αφήσουν εποχή. Ο Μπεκενμπάουερ (ως μεσοεπιθετικός ακόμα) και ο Μίλερ.

Η ανέλιξη του Μάιερ ήταν ραγδαία και συνετέλεσε και στην καθιέρωση της Μπάγερν ως πρώτης δύναμης του γερμανικού ποδοσφαίρου. Το 1966 στέφθηκε για πρώτη φορά κυπελλούχος Γερμανίας και την επόμενη σεζόν κέρδισε τον πρώτο της ευρωπαϊκό τίτλο, το Κύπελλο Κυπελλούχων, νικώντας στον τελικό τη Ρέιντζερς με γκολ του Φραντς Ροτ. Το 1969, όταν πλέον τα «αστέρια» της είχαν ωριμάσει, κέρδισε για πρώτη φορά και την Bundesliga με προπονητή τον Μπράνκο Ζέμπετς, επιτυχία που επανέλαβε το 1971, το 1972 και το 1973.

Από το 1970 είχε αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Μπάγερν ο Ούντο Λάτεκ, ο οποίος το 1974 την οδήγησε στην πρώτη κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών της ιστορίας της. Ακολούθησαν άλλες δύο υπό την καθοδήγηση του Ντέτμαρ Κράμερ, με τον οποίο οι Βαυαροί κατέκτησαν και το Διηπειρωτικό Κύπελλο το 1976. Ο Μάιερ δεν έλειψε από κανέναν τελικό και μέσα σε διάστημα λίγων ετών είχε σηκώσει κάθε τρόπαιο που είχε διεκδικήσει, με εξαίρεση το Σούπερ Καπ Ευρώπης.

Aπό τον Μάιο του 1966 είχε κάνει ντεμπούτο στην εθνική ανδρών της Δυτικής Γερμανίας και μάλιστα συμμετείχε στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο ως αναπληρωματικός του Χανς Τιλκόφσκι. Και τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ο «γάτος του Άντσινγκ» (όπως ήταν το παρατσούκλι του, εμπνευσμένο απ’ την ευλυγισία αιλουροειδούς που είχε και τον τόπο διαμονής του) άρχισε ένα ασύλληπτο σερί συμμετοχών, το οποίο δύσκολα θα καταρριφθεί ποτέ.

Μέχρι το καλοκαίρι του 1979, οπότε και αναγκάστηκε να «κρεμάσει» τα γάντια του, έπαιξε και στους 442 αγώνες που έδωσε η Μπάγερν στο γερμανικό πρωτάθλημα! Μάλιστα, μετά τις 8 Απριλίου 1972, όταν ο Λάτεκ τον έκανε αλλαγή στο ματς με τη Βέρντερ Βρέμης (6-2) για να πάρει λίγο χρόνο συμμετοχής και ο αναπληρωματικός Μάνι Ζάιφερτ, δεν έχασε ούτε λεπτό για τα επόμενα επτά χρόνια. Συνολικά σε 245 αγώνες! Υπήρχαν περιπτώσεις που είχε τραυματιστεί στα δάχτυλα, όμως τα έδενε με επίδεσμο, έσφιγγε τα δόντια και συνέχιζε να αγωνίζεται.

Είχε ήδη συμμετάσχει με τη Δυτική Γερμανία στο Μουντιάλ του 1970 στο Μεξικό, όπου η πρόκριση στον τελικό χάθηκε στον συγκλονιστικό ημιτελικό με την Ιταλία (3-4 στην παράταση) και το 1972 ήταν ο βασικός της τερματοφύλακας σε όλη την πορεία προς την κατάκτηση του πρώτου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στην ιστορία της. Δεν γινόταν φυσικά να λείπει κι από την προσπάθεια υπεράσπισης του τίτλου, το 1976 στη Γιουγκοσλαβία. Όμως η τελευταία εικόνα που έμεινε ήταν αυτή με τον Άντονιν Πανένκα να τον ξεγελάει με το περίφημο σκαφτό σουτ στο τελευταίο πέναλτι του τελικού και να χαρίζει το βαρύτιμο τρόπαιο στην Τσεχοσλοβακία.

Παραλίγο νεκρός σε τροχαίο

Ο Μάιερ θα είχε διευρύνει σίγουρα το σερί συμμετοχών του στην Bundesliga αν στις 14 Ιουλίου 1979 δεν είχε εμπλακεί σε ένα τροχαίο που παραλίγο να του στοιχίσει την ίδια του τη ζωή. Παρόλο που στο γήπεδο ήταν ήρεμος, όταν έπιανε το τιμόνι τού άρεσε να πατάει παραπάνω το γκάζι. Κι αυτό του στοίχισε εκείνο το βράδυ που επέστρεφε στο σπίτι του στο Άντσινγκ, ύστερα από ένα φιλικό παιχνίδι της Μπάγερν κόντρα στην Ουλμ.

Δεν υπολόγισε το οδόστρωμα που ήταν γλιστερό από τη βροχόπτωση κι έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του, που μπήκε στο αντίθετο ρεύμα και συγκρούστηκε με άλλο όχημα, στο οποίο επέβαιναν δύο γυναίκες. Ο διεθνής τερματοφύλακας ήταν αυτός που τραυματίστηκε πιο σοβαρά από τη σύγκρουση, αν και στην αρχική νοσηλεία του στο νοσοκομείο του Έμπερσμπεργκ οι γιατροί διέγνωσαν μόνο κάποια σπασμένα πλευρά. Χάρη στην επιμονή του συμπαίκτη του, Ούλι Χένες, υποβλήθηκε σε πιο λεπτομερείς εξετάσεις σε νοσοκομείο του Μονάχου, οι οποίες έδειξαν ότι είχε υποστεί εσωτερική αιμορραγία σε ζωτικά όργανα.

Οι γιατροί τον υπέβαλαν σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση και έσωσαν τη ζωή του κι ύστερα από νοσηλεία δύο εβδομάδων ο Μάιερ όμως θέλησε να επιστρέψει στη δράση. Ο τότε προπονητής της Μπάγερν, Παλ Τσερνάι, δεν έδειχνε διατεθειμένος να ρισκάρει τη συμμετοχή του κι ο 35χρονος τερματοφύλακας δεν άντεχε να καθίσει στον πάγκο. Εκμεταλλευόμενος μια ασφάλεια που είχε κάνει σε περίπτωση που κάποιο ατύχημα του προκαλούσε έστω και μία μικρή αναπηρία, εισέπραξε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό ως αποζημίωση και σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1980.

Από το 1962 έως και το 1979 υπεράσπισε την εστία της Μπάγερν σε 709 επίσημους αγώνες και αγωνίστηκε 95 φορές με την εθνική ανδρών της Δυτικής Γερμανίας (της οποίας ήταν ο βασικός γκολκίπερ και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978). Ψηφίστηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην πατρίδα του τρεις διαφορετικές χρονιές (1975, 1977, 1978), ενώ ανάμεσα στις αμέτρητες ατομικές διακρίσεις του ξεχωρίζει η συμπερίληψή του απ’ τον Πελέ στη λίστα με τους 125 κορυφαίους εν ζωή ποδοσφαιριστές που συνέταξε το 2004.

Δεν είναι βέβαιο ότι ήταν ο κορυφαίος τερματοφύλακας της εποχής του, μια και είχε ισχυρό ανταγωνισμό με τον Ιταλό Ντίνο Τζοφ, τον Πολωνό Γιαν Τομασέφσκι και τους Άγγλους Γκόρντον Μπανκς και Ρέι Κλέμενς. Όμως επί δύο σχεδόν δεκαετίες αποτέλεσε την ήρεμη δύναμη των ομάδων του στο τέρμα – γι’ αυτό και ήταν κυριολεκτικά αναντικατάστατος. Αυτό ήταν και το μότο του. «Ο τερματοφύλακας πρέπει να αποπνέει ηρεμία», αν και συμπλήρωνε με το χιούμορ που τον διακρίνει: «Αρκεί να μην τον πάρει ο ύπνος όσο το κάνει»!

Ο μέντορας του Όλιβερ Καν

Μετά το τέλος της καριέρας του ο Μάιερ δεν θέλησε αρχικά να παραμείνει στον χώρο του ποδοσφαίρου και βρήκε διέξοδο στο τένις, το οποίο λάτρευε από τότε που ήταν νεότερος. Από το 1974, μάλιστα, είχε κατασκευάσει στο Άντσινγκ ένα σύγχρονο αθλητικό κέντρο με δώδεκα γήπεδα αντισφαίρισης, το οποίο φέρει την ονομασία «Tennisparadies Sepp Maier» («ο τενιστικός παράδεισος του Ζεπ Μάιερ») και βρίσκεται ακόμα σε λειτουργία.

Ήταν κι ο ίδιος καλός τενίστας χάρη στα καλά αντανακλαστικά του, που τόσο χρήσιμα του είχαν φανεί στην καριέρα του ως γκολκίπερ. Έτσι περνούσε πολλές ώρες κάθε μέρα με τη ρακέτα στα χέρια και κέρδισε εγχώριους τίτλους στις κατηγορίες βετεράνων κάτω των σαράντα ετών. Από το 1982, πάντως, είχε πιάσει δουλειά στην Μπάγερν ως προπονητής τερματοφυλάκων, πόστο που τότε άρχισε να καθιερώνεται σε ορισμένους μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους. Από το 1987 ασχολήθηκε με τη θέση πιο επαγγελματικά, όταν ο παλιόφιλος Μπεκενμπάουερ τον ζήτησε στο επιτελείο του στην εθνική ομάδα.

Έτσι ο Μάιερ έζησε από μέσα την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990 στην Ιταλία, όπως και του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1996 στην Αγγλία, βοηθώντας παράλληλα με τις εμπειρίες του πολλούς σπουδαίους τερματοφύλακες όπως ο Μπόντο Ίλγκνερ κι ο Αντρέας Κέπκε. Από το 1994 ανέλαβε το ίδιο πόστο και στην Μπάγερν και αποτέλεσε τον μέντορα του Όλιβερ Καν, ο οποίος αποκτήθηκε το ίδιο καλοκαίρι από την Καρσλρούη.

Ο Μάιερ, μάλιστα, έχασε για χάρη του Καν τη δουλειά του στην Εθνική Γερμανίας τον Οκτώβριο του 2004. Βγήκε και μίλησε ανοιχτά υπέρ του έναντι του Γενς Λέμαν («όσο και να χτυπιέται, ο Καν είναι καλύτερος») και ο νέος ομοσπονδιακός τεχνικός, Γιούργκεν Κλίνσμαν αποφάσισε να διακόψει τη συνεργασία μαζί του για να διατηρήσει τις ισορροπίες στο εσωτερικό της ομάδας. Λέγεται, μάλιστα, ότι η προτίμηση του παλαίμαχου επιθετικού στον Λέμαν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, ήταν μια προσπάθειά του να αποδείξει στον Μάιερ ότι είχε κάνει λάθος.

Το 2008 παραιτήθηκε από τη θέση του στην Μπάγερν και ουσιαστικά βγήκε στη σύνταξη, όμως δεν κλείστηκε στο σπίτι του. Τα πρώτα χρόνια έπαιζε τένις και συμμετείχε σε διαλέξεις γύρω από το ποδόσφαιρο, αλλά και σε εκδηλώσεις των βετεράνων της Μπάγερν. Πλέον έχει επικεντρωθεί στο γκολφ και περνάει πολύ καιρό στο εξοχικό του στο Νότιο Τιρόλο, ενώ έχει ταξιδέψει σε πολλά μέρη του κόσμου με τη σύζυγό του, Μόνικα.

Φυσικά παρακολουθεί ακόμα τις πορείες της Μπάγερν και της Εθνικής Γερμανίας, αν και σπάνια πια πηγαίνει στο γήπεδο. Το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν τον συγκινεί, γι’ αυτό κι έχει εκφράσει τη δυσαρέσκειά του τόσο για τις υψηλές αμοιβές των ποδοσφαιριστών όσο και για την υπερβολική σημασία που έχει αποκτήσει στις μέρες μας το άθλημα, με συνέπεια να χαθεί η αγνή απόλαυση που προσφέρει το ίδιο το παιχνίδι.

Πηγές: www.fifa.com («The Frankfurt water fight»), www.kicker.de («Maier im Interview: “Ich muss mir selber dankbar sein”»), www.fr.de («Kulttorwart Sepp Maier wird 70: noch immer “eine Gaudi”»), www.bundesliga.com («Bundesliga records: goals, titles, attendances for players and clubs»), en.wikipedia.org («Sepp Maier», «1974 FIFA World Cup», «1974 FIFA World Cup Final»), www.dfb.de («WM 1974: Der Triumph im eigenen Land»), Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής (εφημερίδα «Απογευματινή», φύλλο της 8ης Ιουλίου 1974), Αρχείο εφημερίδας «Αθλητική Ηχώ», φύλλο της 4ης Ιουλίου 1974 – ψηφιοποίηση gazzetta.gr), www.tennispark-anzing.de («Tennis und Natur: Fitness für Körper und Seele»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 7 Ιουλίου

2021: Η Αγγλία νικά με 2-1 στην παράταση τη Δανία και προκρίνεται στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος για πρώτη φορά στην ιστορία της. Οι Δανοί προηγούνται στο 30′ με τον Μίκελ Ντάμσγκααρντ, όμως ένα αυτογκόλ του αρχηγού τους, Σίμον Κιάερ, διαμορφώνει το 1-1 στο 39′. Τη λύτρωση για τους Άγγλους φέρνει στο 104′ ο Χάρι Κέιν, ο οποίος αν και αρχικά νικιέται από τον Κάσπερ Σμάιχελ σε εκτέλεση πέναλτι, σκοράρει με κοντινό σουτ στην επαναφορά.

2018: Η Αγγλία προκρίνεται στους «4» του Παγκοσμίου Κυπέλλου για πρώτη φορά μετά το 1990, χάρη στη νίκη της με 2-0 επί της Σουηδίας στον προημιτελικό που διεξάγεται στη Σαμάρα. Τα γκολ της ομάδας του Γκάρεθ Σαουθγκέιτ πετυχαίνουν οι Χάρι Μαγκουάιρ (30′) και Ντέλε Άλι (59′). Αντίπαλός της στον ημιτελικό θα είναι η Κροατία, η οποία αποκλείει με 4-3 στα πέναλτι τη γηπεδούχο Ρωσία, ύστερα από έναν συναρπαστικό αγώνα στο Σότσι που λήγει ισόπαλος 2-2 (31′ Τσερίσεφ, 115′ Φερνάντες/39′ Κράμαριτς, 101′ Βίντα).

2016: Η Γαλλία νικά με 2-0 την παγκόσμια πρωταθλήτρια Γερμανία στον ημιτελικό της Μασσαλίας και προκρίνεται στον τελικό του Euro, όπου την περιμένει η Πορτογαλία (2-0 την Ουαλία στον άλλο ημιτελικό, που έχει διεξαχθεί μία ημέρα νωρίτερα). Και τα δύο γκολ των «μπλε» πετυχαίνει ο Αντουάν Γκριεζμάν (45’+2 πέν., 72′).

2014: Πεθαίνει σε ηλικία 88 ετών ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο, ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Παραμένει μία από τις σημαντικότερες μορφές της Ρεάλ Μαδρίτης, τη φανέλα της οποίας φόρεσε επί έντεκα χρόνια (1953-64) έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στα πρώτα πέντε Κύπελλα Πρωταθλητριών που κατέκτησε. Ανάμεσα στις πολλές διακρίσεις του ξεχωρίζουν τα οκτώ πρωταθλήματα Ισπανίας, οι δύο Χρυσές Μπάλες (1957, 1959) και η κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα του 1947 με την Αργεντινή.

2007: Πεθαίνει σε ηλικία 65 ετών από ανακοπή καρδιάς ο Αρίστος Φουντουκίδης, ένας από τους κορυφαίους αμυντικούς του ΠΑΟΚ, με τον οποίο αγωνίστηκε δώδεκα χρόνια (1966-1978) κερδίζοντας ένα Πρωτάθλημα (1976) και δύο Κύπελλα (1972, 1974).

1999: Ο Μαροκινός Ισάμ Ελ Γκερούζ σημειώνει παγκόσμιο ρεκόρ στο μίλι με χρόνο 3:43:13 κατά τη διάρκεια του Γκραν Πρι της Ρώμης. Το παλιό ρεκόρ κατείχε από το 1993 ο Αλγερινός Νουρεντίν Μορσελί με 3:44:39.

1998: Η Βραζιλία προκρίνεται στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Γαλλίας, αφού επικρατεί με 4-2 στα πέναλτι της Ολλανδίας, ύστερα από το 1-1 της κανονικής διάρκειας (46’ Ρονάλντο/87’ Κλάιφερτ). Ήρωας τη διαδικασίας είναι ο Κλαούντιο Ταφαρέλ, ο οποίος αποκρούει τις εκτελέσεις των Φίλιπ Κοκού και Ρόναλντ Ντε Μπουρ.

1995: Ο Ολυμπιακός λύνει τη συνεργασία του με τον Ολλανδό προπονητή, Τάις Λίμπρεχτς λίγες ημέρες μετά την έναρξη της προετοιμασίας, με αφορμή τη διαφωνία του με την απόφαση της διοίκησης να αποπέμψει τον Γιώτη Τσαλουχίδη. Διάδοχός του θα είναι ο Σταύρος Διαμαντόπουλος.

1990: Η Ιταλία νικά με 2-1 την Αγγλία στον μικρό τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Μπάρι, με τον Σαλβατόρε Σκιλάτσι να διαμορφώνει το τελικό σκορ με πέναλτι στο 86′ και να κερδίζει τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της διοργάνωσης. Με την Αγγλία παίζει για 125η και τελευταία φορά ο Πίτερ Σίλτον, ο οποίος αποχωρεί με το ρεκόρ των περισσότερων clean sheet σε αγώνες τελικής φάσης Μουντιάλ (10, επίδοση που θα ισοφαρίσει ο Γάλλος Φαμπιάν Μπαρτέζ το 2006).

1990: Η Μαρτίνα Ναβρατίλοβα κερδίζει το Γουίμπλεντον για ένατη φορά, όταν επικρατεί της Ζίνα Γκάρισον με 2-0 σετ (6-4, 6-1) και δημιουργεί ένα ακατάρριπτο μέχρι σήμερα ρεκόρ. Παράλληλα, ισοφαρίζει το ρεκόρ της Κρις Έβερτ με 18 τίτλους σε τουρνουά γκραν σλαμ στην Open Era (αργότερα θα το καταρρίψει η Στέφι Γκραφ και πλέον το κατέχει ο Σερίνα Γουίλιαμς με 23 τίτλους).

1986: Η Τζάκι Τζόινερ-Κέρσι σημειώνει παγκόσμιο ρεκόρ στο έπταθλο με 7.148 βαθμούς κατά τη διάρκεια των 1ων «Αγώνων Καλής Θέλησης» στη Μόσχα.

1985: Σε ηλικία μόλις 17 ετών και 227 ημερών, ο Μπόρις Μπέκερ γίνεται ο νεότερος και παράλληλα ο πρώτος Γερμανός τενίστας που κερδίζει το Γουίμπλεντον, όταν νικά στον τελικό τον Αμερικανό Κέβιν Κάρεν με 3-1 σετ (6-3, 6-7, 7-6, 6-4).

1979: Η Μπίλι Τζιν Κινγκ κατακτά τον 20ό τίτλο της στο Γουίμπλεντον, όταν με συμπαίκτρια τη Μαρτίνα Ναβρατίλοβα επικρατεί στον τελικό του διπλού γυναικών των Μπέτι Στέφε και Γουέντι Τέρνμπουλ με 2-1 σετ (5-7, 6-3, 6-2). Η Κινγκ έχει έξι τίτλους στο μονό (1966, 1967, 1968, 1972, 1973, 1975), δέκα στο διπλό γυναικών (1961, 1962, 1965, 1967, 1968, 1970, 1971, 1972, 1973, 1979) και τέσσερις στο μικτό διπλό (1967, 1971, 1973, 1974). Η τραγική ειρωνεία είναι ότι η προηγούμενη κάτοχος του ρεκόρ με 19 τίτλους, η Αμερικανίδα Ελίζαμπεθ Ράιαν, είχε πεθάνει μία ημέρα νωρίτερα σε ηλικία 87 ετών, την ώρα που παρακολουθούσε τον τελικό του μονού γυναικών στο κεντρικό κορτ.

1968: Άδοξο τέλος έχουν δύο προημιτελικοί του Κυπέλλου Ελλάδας. Στην Τούμπα, ο αγώνας ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός διακόπτεται στο 115′ με σκορ 1-2, όταν οι παίκτες του «Δικεφάλου» ορμούν στον διαιτητή Λάτσιο διαμαρτυρόμενοι για πέναλτι υπέρ του Αφεντουλίδη. Και στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, ο Εθνικός πετυχαίνει στο 113′ γκολ με τον Χατζηιωάννογλου με το οποίο προηγείται 3-2 του Απόλλωνα, οι παίκτες του οποίου αμφισβητούν την εγκυρότητά του. Και τα δύο ματς θεωρούνται λήξαντα με το σκορ που είχε διαμορφωθεί τη στιγμή της διακοπής και ο Παναθηναϊκός και ο Εθνικός προκρίνονται.

1957: Την παρθενική του εμφάνιση με την Εθνική Βραζιλίας κάνει ο Πελέ σε ηλικία 16 ετών και 257 ημερών και μάλιστα σκοράρει εναντίον της Αργεντινής, στην ήττα με 2-1 στο πλαίσιο του φιλικού τουρνουά «Ζούλιο Ρόκα».

1934: Ο Φρεντ Πέρι νικά στον τελικό του Γουίμπλεντον τον Τζακ Κρόφορντ με 3-0 σετ (6-3, 6-0, 7-5) και γίνεται ο πρώτος Άγγλος νικητής του τουρνουά μετά τον Άρθουρ Γκορ το 1909.

1932: Διεξάγεται ο πρώτος αγώνας «Ανάβασης Πάρνηθας» των 11 χιλιομέτρων με οδηγούς πολλά σημαντικά ονόματα της αθηναϊκής κοινωνίας και του επιχειρηματικού κόσμου. Νικητής θα αναδειχθεί ο πρόεδρος της ΕΛΠΑ, Αντώνης Σταθάτος, ο οποίος οδηγεί μια Bugatti.

1924: Ο Βρετανός σπρίντερ Χάρολντ Έιμπραχαμς κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού με χρόνο 10.6, αφήνοντας δεύτερο τον Αμερικανό Τζάκσον Σολζ (10.7) και τρίτο τον Νεοζηλανδό Άρθουρ Πόριτ (10.8). Η ιστορία του θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης για την ταινία «Οι Δρόμοι της Φωτιάς».

1912: Ο Τζιμ Θορπ κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο πένταθλο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης. Ο Αμερικανός αθλητής μαζεύει μόλις επτά πόντους ποινής, αφού κερδίζει τέσσερα αγωνίσματα (άλμα εις μήκος, 200 μέτρα, δισκοβολία, 1.500 μέτρα) και μένει τρίτος στο πέμπτο (ακοντισμός). Σε ένα από τα διαλείμματα του πεντάθλου, ο Θορπ βρίσκει χρόνο για να συμμετάσχει στον προκριματικό του άλματος εις ύψος, κερδίζοντας θέση στον τελικό.

1896: Διεξάγεται στο Κολέγιο του Σπρίνγκφιλντ ο πρώτος καταγεγραμμένος αγώνας του μιντονέτ, του αθλήματος το οποίο θα εξελιχθεί στο βόλεϊ. Εμπνευστής του είναι ο Γουίλιαμ Μόργκαν, συμφοιτητής του Τζέιμς Νέισμιθ, ο οποίος είχε επινοήσει λίγα χρόνια νωρίτερα το μπάσκετ.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News