Σαν Σήμερα - Ναουάλ Ελ Μουταουάκιλ: Η πρώτη γυναίκα από τον αραβικό κόσμο που κέρδισε χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο

Αν κάποιος καλούνταν να ξεχωρίσει δέκα, το πολύ δεκαπέντε εμβληματικές προσωπικότητες σε ολόκληρη την ιστορία του γυναικείου αθλητισμού, μία πολύ σοβαρή υποψηφιότητα για τη λίστα θα ήταν αυτή της Ναουάλ Ελ Μουταουάκιλ.

Η καριέρα της Μαροκινής αθλήτριας ήταν σύντομη και περιστράφηκε ουσιαστικά γύρω από ένα και μοναδικό επίτευγμα. Ένα επίτευγμα, όμως, που ήταν τόσο σπουδαίο και είχε τόσο ισχυρό συμβολισμό, ώστε η σημασία του ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια της ατομικής επιτυχίας, ακόμα και της ίδιας της χώρας της.

Το χρυσό μετάλλιο που κατέκτησε στις 8 Αυγούστου 1984 η Ελ Μουταουάκιλ, στα 400 μέτρα εμπόδια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες, δεν ήταν απλώς το πρώτο που κέρδισε το Μαρόκο στην κορυφαία διοργάνωση είτε από γυναίκα είτε από άνδρα αθλητή. Ήταν και το πρώτο που κέρδισε ποτέ μια γυναίκα με καταγωγή από οποιαδήποτε χώρα του αραβικού κόσμου σε οποιοδήποτε άθλημα στη σχεδόν αιωνόβια ιστορία του θεσμού!

Ήταν μια νίκη που έμοιαζε με επανάσταση, μια και άνοιξε νέους ορίζοντες για εκατομμύρια γυναίκες σε ένα κομμάτι της Γης όπου τα εμπόδια για τη συμμετοχή στον αθλητισμό ήταν – και σε μεγάλο βαθμό παραμένουν – πολύ ψηλά. Σίγουρα πιο ψηλά απ’ αυτά που πέρασε η Ελ Μουταουάκιλ στα 54 και κάτι δευτερόλεπτα που χρειάστηκε για να φτάσει πρώτη στη γραμμή του τερματισμού.

Την ώρα που έκανε συγκινημένη τον γύρο του θριάμβου κρατώντας στο ένα χέρι τη σημαία της πατρίδας της, ήταν σαν να κουβαλούσε στις πλάτες της όλες τις γυναίκες που δεν είχαν τολμήσει να ονειρευτούν όχι μια μεγάλη στιγμή σαν τη δική της, αλλά ούτε καν απλές καθημερινές απολαύσεις της ζωής, που σε άλλα μέρη του κόσμου θεωρούνται αυτονόητες.

Για να διευκολύνει τον δρόμο για τις επόμενες γενιές, η Ελ Μουταουάκιλ συνέχισε να αγωνίζεται και μετά την αποχώρησή της από τους στίβους, αυτή τη φορά από τα ανώτατα θεσμικά κλιμάκια του αθλητισμού. Το πρώτο μεγάλο βήμα το έκανε το 1998, όταν έγινε μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και, δέκα χρόνια αργότερα, έγινε η πρώτη γυναίκα από αραβική χώρα που εξελέγη στην Εκτελεστική Επιτροπή. Οι πρωτιές συνεχίστηκαν το 2012 όταν εξελέγη για πρώτη φορά αντιπρόεδρος της ΔΟΕ – αξίωμα στο οποίο επέστρεψε το 2024.

Εδώ και πολλά χρόνια ο αγώνας της έχει αλλάξει μορφή: δεν μάχεται πλέον μόνο για τον εαυτό της.

Γεννήθηκε σε αθλητική οικογένεια

Ακόμα και στα τέλη των ’70s που άρχισε τον αθλητισμό η Ελ Μουταουάκιλ (η οποία γεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1962 στην Καζαμπλάνκα) η κατάσταση στο Μαρόκο ήταν πιο προοδευτική σε σύγκριση με τις περισσότερες χώρες του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου.

Έτσι, η μικρή Ναουάλ είχε πρόσβαση στον αθλητισμό. Την ενθάρρυναν, μάλιστα, να ασχοληθεί με τον στίβο και οι δύο γονείς της που είχαν το σχετικό υπόβαθρο. Η μητέρα της ήταν παίκτρια του βόλεϊ κι ο πατέρας της, που την πήγαινε καθημερινά στο στάδιο και συνήθως καθόταν να παρακολουθεί τις προπονήσεις της, ήταν αθλητής του τζούντο. Με τον κλασικό αθλητισμό ασχολούνταν και τα αδέλφια της, δεν διέθεταν όμως το ταλέντο που είχε εκείνη.

Στα πρώτα της βήματα η Ελ Μουταουάκιλ έτρεχε σε αγώνες ανώμαλου δρόμου, αργότερα μεταπήδησε στα σπριντ κι ύστερα στα 400 μέτρα με εμπόδια. Το αγώνισμα που της χάρισε τη δόξα ήταν ακόμα «νέο» για τις γυναίκες, μια και έκανε την παρθενική του εμφάνιση σε μεγάλη διεθνή διοργάνωση μόλις το 1978, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Πράγας. Το 1983 συμπεριλήφθηκε και στο πρόγραμμα του 1ου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στο Ελσίνκι κι έτσι άνοιξε ο δρόμος ώστε το 1984 να κάνει την πρώτη του εμφάνιση και στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Η Ελ Μουταούκιλ είχε στραφεί στα χαμηλά εμπόδια από πια παλιά, επηρεασμένη από τη συμπατριώτισσά της, Φατίμα Ελ Φακίρ, η οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην πρώτη εμφάνιση του αγωνίσματος σε Αφρικανικό Πρωτάθλημα Στίβου, το 1979 στο Ντακάρ. Αργότερα η Ελ Φακίρ (η οποία ήταν σπουδαία μορφή για το Μαρόκο, μια και ήταν η πρώτη αθλήτρια που το εκπροσώπησε σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1972 στο Μόναχο) ανέλαβε και την προπόνησή της.

Το 1982 στο Κάιρο η Ελ Μουταουάκιλ αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Αφρικής τόσο στα 400 όσο και στα 100 μέτρα εμπόδια, με επιδόσεις όμως που απείχαν παρασάγγας από το παγκόσμιο επίπεδο (58.62 και 13.8 αντίστοιχα). Τα πράγματα πήγαν καλύτερα το 1983, όταν έφτασε στα ημιτελικά του Παγκοσμίου (κερδίζοντας την προκριματική σειρά της με 56.52) και κατέκτησε το χρυσό στους Μεσογειακούς Αγώνες της Καζαμπλάνκα (με 56.59).

Η απώλεια του πατέρα της

Στα διεθνή αφιερώματα στην Ελ Μουταουάκιλ αποσιωπάται ή υποβαθμίζεται το γεγονός ότι στις πρώτες πέντε θέσεις στον τελικό των 400 μέτρων με εμπόδια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1983, τερμάτισαν κοπέλες από τη Σοβιετική Ένωση και την Ανατολική Γερμανία.

Τόσο η νικήτρια Γεκατερίνα Φεσένκο (54.10) όσο και οι υπόλοιπες τέσσερις αθλήτριες που διακρίθηκαν σ’ εκείνη τη διοργάνωση, δεν μπόρεσαν να μετάσχουν καν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 λόγω του μποϊκοτάζ των χωρών τους. Η απουσία τους έκανε σίγουρα πιο εύκολο το έργο της Μαροκινής αθλήτριας στο Λος Άντζελες, στην πραγματικότητα όμως δεν μειώνει την αξία του επιτεύγματός της ούτε τη σημειολογία του. Η ιστορία, άλλωστε, γράφεται μόνο από τους παρόντες – εν προκειμένω, τις παρούσες.

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς επίσης ότι η Μαροκινή αθλήτρια δεν θα είχε φτάσει τόσο ψηλά αν δεν είχε λάβει, στα τέλη του 1983, υποτροφία για να σπουδάσει φυσική αγωγή στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα – όπου η προπόνηση σε πιο επαγγελματικό επίπεδο τη βοήθησε να βελτιώσει κι άλλο τις επιδόσεις της. Η ζωή κάθε ανθρώπου εξαρτάται από τέτοιες μικρές ή μεγάλες εύνοιες της τύχης σαν κι αυτή που της χάρισε η ψυχροπολεμική διαμάχη των ΗΠΑ με τη Σοβιετική Ένωση.

Ο δρόμος της Ελ Μουταουάκιλ, όμως, δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Τον Μάιο του 1984 ο πολυαγαπημένος της πατέρας, που τόσο την είχε στηρίξει στα πρώτα της αθλητικά βήματα, έφυγε ξαφνικά από τη ζωή. Δεν ήταν χαρούμενος που η κόρη του έπρεπε να φύγει απ’ πατρίδα, όμως δεν της πήγε ποτέ κόντρα διότι ήξερε όμως ότι μόνο έτσι θα μπορούσε να κυνηγήσει τα όνειρά της.

Την τελευταία φορά που την είδε της είπε: «Έχεις κερδίσει τα πάντα, σου μένει μόνο το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο». Πέθανε μία εβδομάδα αργότερα, όμως η Ελ Μουταουάκιλ πληροφορήθηκε το θλιβερό μαντάτο με έναν μήνα καθυστέρηση. Και δυσκολεύτηκε πολύ να το αποδεχθεί.

Η τέλεια κούρσα στο Λος Άντζελες

Στην Αϊόβα η Ελ Μουταουάκιλ βελτίωσε την τεχνική της στην υπερπήδηση των εμποδίων, ενώ αποκόμισε πολλά οφέλη κι από τον συναγωνισμό με αθλήτριες υψηλού επιπέδου. Το πρώτο ευνοϊκό σημάδι ήταν η νίκη της στο κολεγιακό πρωτάθλημα των ΗΠΑ, αν και είχε συνεχώς έναν «κόμπο» στην καρδιά. Η σκέψη ότι ο πατέρας της δεν ζούσε πια, την «έτρωγε».

Προσπάθησε να μετατρέψει την απώλεια σε κινητήρια δύναμη κι έβαλε στόχο τη διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες για να δικαιώσει τη μνήμη του ανθρώπου που της είχε δώσει τα πρώτα εφόδια και της είχε επιτρέψει να κυνηγήσει το όνειρό της. Οι προπονητές της, από την άλλη πλευρά, προσπαθούσαν να ανεβάσουν την αυτοπεποίθηση λέγοντάς της ότι ήταν η καλύτερη. Κι αυτό λειτούργησε, παρότι υπήρξαν στιγμές που τα πολλά «πρέπει» κόντεψαν να τη λυγίσουν.

Η Μαροκινή αθλήτρια πήγε στο Λος Άντζελες ως ένα αουτσάιντερ για το βάθρο των 400 μ. εμπ. Οι απουσίες των «ανατολικών» αθλητριών άφηναν ανοιχτό το πεδίο και για άλλες κοπέλες με σπουδαίες επιδόσεις, όπως η Σουηδή πρωταθλήτρια Ευρώπης του 1982, Αν-Λουίζ Σκόγκλουντ. Στα προκριματικά και τα ημιτελικά η Ελ Μουταουάκιλ δεν εντυπωσίασε, πέτυχε όμως τον στόχο της. Και στις 8 Αυγούστου 1984, στήθηκε στην εκκίνηση του τελικού με μια κρυφή ελπίδα.

Η πρώτη εκκίνηση ήταν άκυρη (στο σφάλμα υπέπεσε η Αυστραλή Ντέμπι Φλίντοφ) κι αυτό έδωσε αναβολή μερικών λεπτών στον αγώνα. Στη δεύτερη, όμως, η Μαροκινή αθλήτρια που έτρεχε στον τρίτο διάδρομο, έφυγε από την αρχή σαν σφαίρα. Αν και ήταν η πιο βραχύσωμη απ’ όλες τις συμμετέχουσες, περνούσε με χαρακτηριστική άνεση τα εμπόδια είτε με το αριστερό είτε με το δεξί της πόδι. Πριν ακόμα φτάσει στα μισά της διαδρομής είχε καλύψει ορισμένες από τις αντιπάλους της που έτρεχαν σε εξωτερικούς διαδρόμους. Έκανε την τέλεια κούρσα.

Όταν μπήκε πρώτη στην τελική ευθεία, σκέφτηκε: «Ή τώρα ή ποτέ». Μόνο η Σκόγκλουντ φαινόταν απειλητική, έτρεχε όμως στον πρώτο και πιο δύσκολο διάδρομο και δεν είχε άλλες δυνάμεις. Η Ελ Μουταουάκιλ αύξησε τη διαφορά κι όταν έφτασε κοντά στη γραμμή του τερματισμού παραξενεύτηκε που δεν ένιωθε καμία άλλη αντίπαλο κοντά της. Ακόμα κι όταν τερμάτισε σε χρόνο 54.62 (ο επίσημος χρόνος αργότερα βγήκε 54.61) δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι είχε νικήσει.

Μόνο όταν δέχθηκε τα θερμά συγχαρητήρια της δεύτερης νικήτριας, της Αμερικανίδας Τζούντι Μπράουν (τρίτη τερμάτισε η Ρουμάνα Κριστιάνα Κοζοκάρου και τέταρτη η Ινδή Π. Τ. Ούσα) κι όταν πήρε στα χέρια της τη σημαία του Μαρόκου από τους επικεφαλής της αποστολής, κατάλαβε ότι είχε υλοποιήσει το όνειρό της. Τότε θυμήθηκε και τους δικούς της και πιο πολύ τον πατέρα της και δάκρυσε από συγκίνηση που δεν ήταν εκεί για να την καμαρώσει.

Μαζί της δάκρυσαν και όσες γυναίκες του αραβικού κόσμου έτυχε να παρακολουθήσουν τον αγώνα και συνειδητοποίησαν ότι στην πραγματικότητα δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα από τις ομόφυλές τους που απλώς είχαν την τύχη να γεννηθούν σε άλλα μέρη του κόσμου.

Ο σπόρος που έριξε αποδείχθηκε γόνιμος

Το Μαρόκο γιόρτασε τη νίκη της Ελ Μουταουάκιλ και μάλιστα ο Βασιλιάς Χασάν Β’ αποφάσισε όλα τα κορίτσια που έτυχε να γεννηθούν στις 8 Αυγούστου 1984 να πάρουν το όνομά της (Ναουάλ). Τρεις μέρες αργότερα ο Σαΐντ Αουίτα χάρισε στη χώρα το δεύτερο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο της ιστορίας της, στα 5.000 μ., αρχίζοντας μια παράδοση που αντέχει έως τις μέρες μας.

Η πρωτιά, όμως, ανήκε στην Ελ Μουταουάκιλ η οποία επέστρεψε γρήγορα στην πατρίδα και πήρε μέρος στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα του Ραμπάτ κερδίζοντας άλλα δύο χρυσά (στα 400 μ. εμπ. και τα 200 μ.) και ένα χάλκινο (στη σκυταλοδρομία 4×400). Διατήρησε τον τίτλο της πρωταθλήτριας Αφρικής στο «καλό» της αγώνισμα και το 1985, όμως δεν ήταν γραφτό να συνεχίσει να αγωνίζεται για πολύ. Μια αλληλουχία γεγονότων την ώθησε να εγκαταλείψει τους στίβους το 1987, λίγο μετά τις νίκες της στην Πανεπιστημιάδα του Ζάγκρεμπ και στους Μεσογειακούς της Λατάκια.

Η βασική αιτία ήταν ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο, όμως από τον Νοέμβριο του 1985 είχε να αντιμετωπίσει και το ψυχολογικό βάρος από τον χαμό τριών συναθλητριών της στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα σε αεροπορικό δυστύχημα. Θα μπορούσε να είχε ανέβει κι εκείνη στο μοιραίο αεροσκάφος, αν ένας από τους προπονητές (που επίσης σκοτώθηκε στο δυστύχημα) δεν την είχε πείσει να μείνει πίσω για να διαβάσει τα μαθήματά της.

Πέρα απ’ όλα αυτά, όμως, η απουσία του πατέρα της έκανε ακόμα πιο δύσκολη την παραμονή στις ΗΠΑ. Το 1990 ολοκλήρωσε τις σπουδές της και το μεταπτυχιακό της και επέστρεψε στο Μαρόκο όπου έπιασε αμέσως δουλειά ως προπονήτρια και φυσικοθεραπεύτρια. Γρήγορα εκδήλωσε ενδιαφέρον να συνδράμει στον αθλητισμό ως παράγοντας, αναλαμβάνοντας θέσεις στην ομοσπονδία στίβου του Μαρόκου κι έπειτα στην ολυμπιακή επιτροπή της χώρας. Χάρη στην εργατικότητά της και το όραμά της, έφτασε μερικά χρόνια αργότερα πολύ πιο ψηλά.

Γρήγορα φάνηκε και η επίδραση των επιτυχιών της στους στίβους. Αθλήτριες από άλλες αραβικές χώρες, όπως η Χασίμπα Μπουλμέρκα (Αλγερία) και η Γκάντα Σουά (Συρία) κέρδισαν χρυσά μετάλλια σε άλλα αγωνίσματα στίβου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 και του 1996 αντίστοιχα. Η συμπατριώτισσά της Νέζα Μπιντουάνε ακολούθησε τα χνάρια της μια και αναδείχθηκε δύο φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια των 400 μ. εμπ. (το 1997 στην Αθήνα και το 2001 στο Έντμοντον), ενώ κέρδισε κι ένα χάλκινο ολυμπιακό μετάλλιο (το 2000 στο Σίδνεϊ).

Σήμερα, τέσσερις δεκαετίες μετά το ιστορικό επίτευγμα της Ελ Μουταουάκιλ οι αραβόφωνες γυναίκες διακρίνονται σε όλο και περισσότερα ολυμπιακά αθλήματα – και όχι μόνο. Ο σπόρος που έριξε στις 8 Αυγούστου 1984 αποδείχθηκε κάτι παραπάνω από γόνιμος.

Πηγές: worldathletics.org («Nawal El Moutawakel: the 54 seconds that changed her life», «Nawal El Moutawakel – Pioneer and militant for Progress»), en.wikipedia.org («Nawal El Moutawakel», «Athletics at the 1984 Summer Olympics», «Fatima El-Faquir», «1982 African Championships in Athletics»), www.eurolympic.org («EIGHT NEW IOC MEMBERS – EOC PRESIDENT RE-ELECTED WITHIN IOC EXECUTIVE BOARD»), www.latimes.com («Investigator Seeks Cause for Iowa St. Plane Crash»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 8 Αυγούστου

2023: Ο οπαδός της ΑΕΚ, Μιχάλης Κατσουρής, χάνει τη ζωή του έπειτα δολοφονική επίθεση οπαδών της Παρτιζάν Βελιγραδίου που έχουν ταξιδέψει στην Αθήνα.

2018: Ο 20χρονος Μίλτος Τεντόγλου κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Βερολίνου με άλμα στα 8.25 μ. και γίνεται ο νεότερος Έλληνας νικητής στην ιστορία της διοργάνωσης.

2015: Η Εθνική πόλο κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ρωσίας, νικώντας στον μικρό τελικό την Ιταλία με 11-9 στα πέναλτι (κανονικός αγώνας 7-7). Προπονητής της ομάδας μας είναι ο Θοδωρής Βλάχος και βασικά στελέχη οι Χρήστος Αφρουδάκης, Γιάννης Φουντούλης, Ντίνος Γενηδουνιάς, Άγγελος Βλαχόπουλος, Κωνσταντίνος Φλέγκας, Μανώλης Μυλωνάκης, Κυριάκος Ποντικέας κ.ά.

2012: Ο Αμερικανός Άρις Μέριτ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 110 μέτρα με εμπόδια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου με νέο ατομικό ρεκόρ (12.92).

2004: Η ΔΟΕ απορρίπτει το αίτημα της 47χρονης ακοντίστριας Σοφίας Σακοράφα να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας με τα χρώματα της Παλαιστίνης.

2002: Η Μιρέλα Μανιάνι κατακτά το χρυσό μετάλλιο στον ακοντισμό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Μονάχου, με βολή στα 67.47 μ. Η επίδοση λογίζεται και ως ρεκόρ αγώνων, αφού στο μεταξύ έχουν αλλάξει τα ακόντια και όλες οι παλιές επιδόσεις έχουν ακυρωθεί.

2001: Ο Γερμανός δισκοβόλος Λαρς Ρίντελ αναδεικνύεται παγκόσμιος πρωταθλητής για πέμπτη φορά. Νικά τον Λιθουανό Βιργκίλιους Αλέκνα με 69.72 μ. (ρεκόρ αγώνων) έναντι 69.40 μ.

1998: Η Ελλάδα χάνει μεγάλη ευκαιρία πρόκρισης στον τελικό του Μουντομπάσκετ της Αθήνας, αφού ηττάται 78-73 από τη Γιουγκοσλαβία στην παράταση. Αν και οι Έλληνες παίκτες προηγούνται με 48-36 στο 29ό λεπτό, πληρώνουν τα λάθη τους και μια σειρά άδικων αποφάσεων των διαιτητών για βρεθούν ισόπαλοι 57-57 με τη λήξη της κανονικής διάρκειας του αγώνα.

1997: Ο Χρήστος Μελέτογλου σημειώνει νέο πανελλήνιο ρεκόρ στο τριπλούν με άλμα στα 17.12 μ. και καταλαμβάνει την έβδομη θέση στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Αθήνας. Ο Μελέτογλου καταρρίπτει το 17.04 μ. του Δημήτρη Μίχα, που άντεχε από το 1981 και το είχε ισοφαρίσει στον προκριματικό. Το χρυσό μετάλλιο κερδίζει ο Κουβανός, Γέλμπι Κεσάδα, ο οποίος με 17.85 μ. αφήνει δεύτερο τον παγκόσμιο ρέκορντμαν, Τζόναθαν Έντουαρντς (17.69 μ.).

1997: Ο Γιώργος Παναγιωτόπουλος καταλαμβάνει την πέμπτη θέση στον τελικό των 200 μ. του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Αθήνας με χρόνο 20.32, μόλις τέσσερα εκατοστά του δευτερολέπτου πιο κάτω από το πανελλήνιο ρεκόρ του Θωμά Σμπώκου (20.28 από το 1995). Το χρυσό μετάλλιο κερδίζει ο Άτο Μπόλντον από το Τρίνινταντ και Τομπάγκο με 20.04.

1994: Η Ελλάδα νικά με 74-71 τον γηπεδούχο Καναδά και εξασφαλίζει ουσιαστικά την πρόκριση στους «4» του Μουντομπάσκετ για πρώτη φορά στην ιστορία της, αφού της αρκεί νίκη με οποιοδήποτε σκορ επί της Κίνας στο τελευταίο ματς του προημιτελικού ομίλου. Πρωταγωνιστής της νίκης είναι ο Φάνης Χριστοδούλου (26 πόντοι).

1992: Η αυθεντική Dream Team των Μάικλ Τζόρνταν και Μάτζικ Τζόνσον, η πρώτη εθνική ομάδα μπάσκετ των ΗΠΑ που απαρτίζεται από επαγγελματίες του ΝΒΑ, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης συντρίβοντας στον τελικό την Κροατία με 117-85.

1987: Η Βουλγάρα Γκίνκα Ζαγκόρτσεβα καταρρίπτει το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα με εμπόδια με 12.25 κατά τη διάρκεια του τριεθνούς μίτινγκ Ελλάδας-Βουλγαρίας-Τσεχοσλοβακίας που διεξάγεται στο Εθνικό Στάδιο της Δράμας.

1984: Η 19χρονη Αγγελική Κανελλοπούλου φτάνει μέχρι τα προημιτελικά του τένις στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, γνωρίζει όμως την ήττα από την Κατρίν Τανβιέ με 2-0 σετ (6-2, 6-1). Το τένις έχει συμπεριληφθεί ως άθλημα επίδειξης στη διοργάνωση και τα μετάλλια δεν προσμετρώνται στον επίσημο πίνακα.

1983: Ο Καρλ Λιούις κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του Ελσίνκι, με χρόνο 10.07 αφήνοντας δεύτερο με 10.21 τον παγκόσμιο ρέκορντμαν, Κάλβιν Σμιθ.

1967: Πεθαίνει σε ηλικία μόλις 29 ετών από ανίατη ασθένεια ο ποδοσφαιριστής Σάββας Σαββίδης, ο οποίος είχε αγωνιστεί στην Α’ Εθνική με τον Απόλλωνα Σμύρνης και τον Παναιγιάλειο.

1950: Η Αμερικανίδα Φλόρενς Τσάντγουικ διασχίζει κολυμπώντας το Στενό της Μάγχης στον χρόνο-ρεκόρ των 13 ωρών και 23 λεπτών.

1936: Ο Αμερικανός Γκλεν Μόρις κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο δέκαθλο με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (7.254 βαθμοί). Παγκόσμιο ρεκόρ σημειώνει και ο Φινλανδός Βολμάρι Ίσο-Χόλο στη νίκη του στον τελικό των 3.000 μ. στιπλ (9:03.8).

1932: Η Αμερικανίδα κολυμβήτρια Έλεν Μάντισον κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ελεύθερο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες. Είναι το πρώτο από τα τρία χρυσά που θα κερδίσει η Μάντισον σ’ εκείνη τη διοργάνωση, αφού θα ακολουθήσουν αυτά στα 400 μέτρα ελεύθερο και στη σκυταλοδρομία 4×100 ελεύθερο.

1928: Ο Ιάπωνας κολυμβητής Γιοσιγιούκι Τσουρούτα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα πρόσθιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ. Πρόκειται για το δεύτερο χρυσό μετάλλιο που κατακτά η Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου στην ιστορία της στη διοργάνωση, λίγες μέρες μετά το πρώτο από τον Μίκιο Όντα στον στίβο (τριπλούν).

1900: Αρχίζει στο Λόνγκγουντ της Βοστώνης το πρώτο Διεθνές Τσάλεντζ του τένις, προάγγελος του Davis Cup. Αντίπαλες είναι οι ομάδες των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, με την πρώτη να κερδίζει με 3-0 όταν οι αγώνες ολοκληρωθούν, δύο ημέρες αργότερα.

1876: Ο Νταν Ο’Λίρι βαδίζει 500 μίλια σε χρόνο 139 ώρες και 32 λεπτά.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News