Σαν Σήμερα - Ίνγκε Σόρενσεν: Η δωδεκάχρονη ολυμπιονίκης που εξελίχθηκε, άθελά της, σε σύμβολο αντίστασης

Σε μια ηλικία που τα περισσότερα κορίτσια παίζουν ακόμα… με τις κούκλες τους, η Ίνγκε Σόρενσεν από τη Δανία πέτυχε κάτι που μοιάζει με όνειρο ακόμα και για ενήλικες κοπέλες. Κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στην κολύμβηση στους Ολυμπιακούς Αγώνες!

Μόλις 12 ετών και 24 ημερών ήταν η Σόρενσεν στις 11 Αυγούστου 1936, όταν τερμάτισε τρίτη στον τελικό των 200 μέτρων πρόσθιο στο Βερολίνο και δημιούργησε ένα ρεκόρ, το οποίο αντέχει μέχρι τις μέρες μας. Είναι η νεότερη αθλήτρια, ανεξαρτήτως φύλου, που έχει κερδίσει μετάλλιο σε ατομικό αγώνισμα οποιουδήποτε σπορ στην κορυφαία διοργάνωση.

Ιστορικά ως νεότεροι ολυμπιονίκες έχουν καταγραφεί ο δεκάχρονος Δημήτριος Λούνδρας το 1896 στην Αθήνα και η εντεκάχρονη Ιταλίδα Λουιτζίνα Τζιαβότι το 1928, οι οποίοι όμως τα είχαν καταφέρει σε ομαδικά αγωνίσματα της ενόργανης γυμναστικής. Ο Λούνδρας κέρδισε το χάλκινο στο ομαδικό του δίζυγου (όπου μάλιστα μετείχαν μόνο τρεις ομάδες, άρα δεν χρειάστηκε να κάνει πολλά) και η Τζιαβότι το ασημένιο στο σύνθετο ομαδικό.

Ακόμα και ο άγνωστης ταυτότητας (και ηλικίας) πηδαλιούχος της «χρυσής» ολλανδικής δικώπου το 1900μ δεν μπορεί να συγκριθεί με το κατόρθωμα της Σόρενσεν, η οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο σε ένα απαιτητικό ατομικό αγώνισμα της κολύμβησης όπως τα 200 μέτρα πρόσθιο με χρόνο 3:07.8. Και το πέτυχε απέναντι σε σπουδαίες αντιπάλους όπως η 22χρονη Γιαπωνέζα κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ, Χιντέκο Μαεχάτα και η 24χρονη Γερμανίδα Μάρτα Γκένενγκερ, οι οποίες τερμάτισαν στις δύο πρώτες θέσεις με 3:03.6 και 3:04.2 αντίστοιχα.

Η χαριτωμενιά της δωδεκάχρονης Σόρενσεν της χάρισε το παρατσούκλι «η μικρή αξιαγάπητη Ίνγκε». Ο κόσμος καταλάβαινε ότι δεν έβλεπε μια αθλήτρια αλλά ένα παιδί, το οποίο μπορεί να πήγαινε ακόμα σχολείο αλλά διέθετε εξωπραγματικό ταλέντο που του επέτρεπε να συναγωνιστεί ώριμες κοπέλες. Ολοκληρωμένες αθλήτριες που είχαν συμπληρώσει περισσότερα χρόνια προπόνησης απ’ όσα είχε διαρκέσει μέχρι τότε όλη η δική της ζωή!

Αποθέωση εν πλω στη Δανία

Η Σόρενσεν ήταν η νεότερη συμμετέχουσα σε όλα τα αθλήματα των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου και το μετάλλιο που κατέκτησε ήταν το πρώτο της Δανίας στη διοργάνωση. Ακολούθησαν κι άλλα, ένα απ’ τα οποία ήταν το ασημένιο της Ράγκνιλντ Χβέγκερ στα 400 μέτρα ελεύθερο, όμως οι 30.000 Δανοί που υποδέχθηκαν στην Κοπεγχάγη το τρένο με το οποίο επέστρεψε η αποστολή, αποθέωσαν κυρίως το δωδεκάχρονο κορίτσι-θαύμα.

Η έκπληξη της νεαρής κολυμβήτριας έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν κατέβηκε απ’ το τρένο και οδηγήθηκε στον νότιο λιμένα της δανικής πρωτεύουσας, όπου την περίμενε ένα σκάφος που είχαν «ναυλώσει» οι επιτελείς της εφημερίδας Politiken, για να τη μεταφέρει στη γενέτειρά της, το Σκόβσχοβεντ! Μάλιστα στη διάρκεια της (σύντομης) διαδρομής, πολύς κόσμος που είχε πληροφορηθεί το θαλάσσιο ταξίδι της Σόρενσεν είχε συρρεύσει στις ακτές για να της εκφράσει τον θαυμασμό του για την πρωτοφανή διάκρισή της.

Η «Politiken» είχε αφιερώσει οκτάστηλα ρεπορτάζ τις μέρες μετά το μετάλλιο της «αξιαγάπητης Ίνγκε» και είχε παρουσιάσει και συνεντεύξεις των γονιών της για το πώς είχαν βιώσει την επιτυχία ακούγοντας τη ραδιοφωνική μετάδοση του αγώνα της. Χάρη σ’ αυτά τα δημοσιεύματα είχε μετατρέψει μέσα σε λίγες μέρες τη Σόρενσεν σε εθνική ηρωίδα της Δανίας, κάτι που η δωδεκάχρονη κολυμβήτρια δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει. Η πραγματικότητα είχε ξεπεράσει ακόμα και τα παραμύθια που ακόμα διάβαζε προτού πέσει για ύπνο.

Οι τιμές δεν σταμάτησαν εκεί. Πριν ακόμα η μικρή ολυμπιονίκης επιστρέψει στα πάτρια εδάφη, ο συνθέτης Βίλι Κίρουλφ και ο στιχουργός Καρλ Βίγκο Μάινκε πρόλαβαν να συνθέσουν ένα τραγούδι με τίτλο «Lille henrivende Inge» («Μικρή αξιαγάπητη Ίνγκε» στα δανικά). Το τραγούδι παίχτηκε στο κρατικό ραδιόφωνο και σημείωσε αμέσως επιτυχία σε όλη τη χώρα.

Σύμβολο αντίστασης χωρίς να το ξέρει

Αν συνθέσει κανείς τα κομμάτια του ιστορικού πλαισίου μέσα στο οποίο συνέβησαν όλα αυτά, θα διαπιστώσει την ειρωνεία. Στο δυστοπικό σκηνικό των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 – μιας διοργάνωσης που το ναζιστικό καθεστώς του Αδόλφου Χίτλερ είχε μετατρέψει σε τεράστια πολιτική και προπαγανδιστική παράσταση- ένα δωδεκάχρονο κορίτσι, με την αθωότητα και το ταλέντο του, έγινε πηγή χαράς και υπερηφάνειας για ολόκληρη τη Δανία.

Μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα, η ίδια χώρα θα βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή. Η Σόρενσεν θα περνούσε την εφηβεία της μέσα στη σκιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που προκάλεσε τη ματαίωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1940 και του 1944 και άφησε την ίδια και τους θαυμαστές της με την απορία για το πόσο ψηλά θα είχε φτάσει. Είχε προλάβει, άλλωστε, να αποδείξει ότι η επιτυχία της στο Βερολίνο δεν ήταν… φωτοβολίδα. Το 1938 είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα πρόσθιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Λονδίνου, ενώ το 1937 και το 1939 είχε κερδίσει τον τίτλο και στα Πρωταθλήματα Σκανδιναβίας, που διεξάγονταν εκείνη την εποχή.

Γεννημένη στις 18 Ιουλίου 1924 στο Σκόβσχοβεντ, η Σόρενσεν έμαθε να κολυμπάει από νηπιακή ηλικία και στα οκτώ της εντάχθηκε σε οργανωμένο σύλλογο, στον οποίο προπονήτρια ήταν η γυμνάστριά της στο σχολείο. Το ταλέντο της ξεχείλιζε και πριν ακόμα κλείσει τα δέκα της χρόνια είχε φτάσει στο σημείο να νικά ενήλικες κολυμβήτριες.

Πολύτιμη αποδείχθηκε στην πορεία της και η υποστήριξη από τους γονείς της, οι οποίοι τη δίδαξαν να αποδέχεται με χαμόγελο ακόμα και την ήττα. Μόλις στα έντεκα ανακάλυψε ότι το πρόσθιο ήταν το στιλ που της ταίριαζε περισσότερο. Το 1936 αναδείχθηκε για πρώτη φορά πρωταθλήτρια Δανίας και διατήρησε ανελλιπώς τον τίτλο μέχρι το 1944, οπότε και αποφάσισε να εγκαταλείψει τις πισίνες.

Στο διάστημα αυτό κατέρριψε 14 φορές το ρεκόρ Δανίας στα 200 μέτρα πρόσθιο κι έγινε η πρώτη κολυμβήτρια της χώρας που έσπασε το φράγμα των τριών λεπτών. Σημείωσε επίσης παγκόσμια ρεκόρ στις μη ολυμπιακές κατηγορίες των 400 και 500 μέτρων (πάντα στο πρόσθιο), ενώ έχει ένα ακόμα παράσημο το οποίο της αναγνωρίζουν οι συμπατριώτες της. Δεν συμμετείχε ποτέ σε αγώνες στη Γερμανία κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, σε αντίθεση με τη Χβέγκερ και άλλες σπουδαίες κολυμβήτριες της Δανίας.

Η Σόρενσεν ήταν φυσικά πολύ μικρή ακόμα για να της πιστώσουμε αντιστασιακή δράση. Ούτε η ίδια παρουσίασε την άρνησή της ως πολιτική πράξη. Σύμφωνα, μάλιστα, με τη Χβέγκερ η άρνηση της νεαρής συναθλήτριάς της να ταξιδέψει στη Γερμανία οφειλόταν στον φόβο των γονιών της για το άγνωστο που θα συναντούσε η έφηβη κόρη τους σε ένα ξένο περιβάλλον.

Το ωραίο, πάντως, είναι ότι οι Δανοί αντιστασιακοί βρήκαν τρόπο για να μετατρέψουν ξανά τη Σόρενσεν σε εθνικό σύμβολο στα χρόνια της κατοχής. Παρουσίασαν τη φωτογραφία από την απονομή του 1936, που την απεικονίζει να παρακολουθεί ανέκφραστη την έπαρση των σημαιών περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που κάνουν τον ναζιστικό χαιρετισμό, ως τη συμβολική εικόνα μιας Δανίας που αρνούνταν να υποταχθεί στις ορέξεις του κατακτητή.

Η επιστροφή του τροπαίου της «Politiken»

Η Σόρενσεν αποφοίτησε το 1946 από το Ινστιτούτο Ester Berners έχοντας πάρει πτυχία στον χορό, το μπαλέτο, τη γυμναστική και την κολύμβηση. Το 1948 παντρεύτηκε τον μηχανικό Γιάνους Τάμπουρ και λόγω των επαγγελματικών του υποχρεώσεων εγκαταστάθηκαν πρώτα στη Νότια Αφρική, στη συνέχεια στον Καναδά και από το 1951 στις ΗΠΑ.

Σε όλες τις χώρες η ολυμπιονίκης δίδαξε γυμναστική και κολύμβηση, δραστηριότητα όμως που εγκατέλειψε το 1952 που γέννησε το πρώτο της παιδί. Αφοσιώθηκε πλήρως στην οικογένειά της και συνέχισε να κολυμπάει για αρκετά χρόνια για χόμπι, μέχρι που κάποια προβλήματα υγείας την υποχρέωσαν να σταματήσει. Έζησε μια ήσυχη οικογενειακή ζωή, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, μέχρι τον θάνατό της στις 9 Μαρτίου 2011, σε ηλικία 86 ετών.

Η μοναδική φορά που είχε επανέλθει στο προσκήνιο ήταν το 2000, όταν επέστρεψε στην Κοπεγχάγη ως επίτιμη καλεσμένη της «Politiken» για την απονομή του ετήσιου βραβείου «Årets Fund» (που σημαίνει «αποκάλυψη της χρονιάς»). Η Σόρενσεν ήταν η πρώτη αθλήτρια που το κέρδισε το 1936 και μάλιστα το 2000 επέστρεψε το κύπελλο που της είχε απονεμηθεί, συνοδεύοντας την πράξη της με την παράκληση να δοθεί σε αθλητές της νέας γενιάς.

Οι ιθύνοντες της εφημερίδας το απένειμαν τελικά το 2009 στη Ρίκε Μέλερ Πέντερσεν, αξιοποιώντας τη συγκυρία ότι η αθλήτρια-αποκάλυψη της χρονιάς ήταν κι αυτή κολυμβήτρια του προσθίου. Εκείνη τη χρονιά η Πέντερσεν κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 25άρας πισίνας και το 2016 έμελλε να επαναλάβει το επίτευγμα της Σόρενσεν, μια και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο.

Είναι από τις συμπτώσεις που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν όντως όλα γίνονται στην τύχη ή αν υπάρχει πράγματι μια ανώτερη δύναμη που τα καθορίζει.

Η δωδεκάχρονη που ξεπετάχθηκε το 2025

Το γεγονός ότι η Σόρενσεν ανέβηκε στο ολυμπιακό βάθρο σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών, δεν προκάλεσε μόνο ενθουσιασμό στη Δανία. Προκάλεσε και επικρίσεις από επιτελείς που θεώρησαν ότι δεν ήταν σωστό ένα μικρό παιδί να συμμετέχει σε τόσο απαιτητικούς αγώνες.

Το Νοέμβριο του 1936, μάλιστα, η ομοσπονδία αθλητισμού της Δανίας (ο αντίστοιχος… ΣΕΓΑΣ της εποχής) υιοθέτησε πρόταση του προέδρου της, Υποστράτηγου Χόλτεν Κάστενσιολντ, σύμφωνα με την οποία οριζόταν ως κατώτατο όριο ηλικίας για τη συμμετοχή σε αγώνες ανδρών και γυναικών τα 16 έτη. Η απόφαση, ωστόσο, αντιμετώπισε δυσκολίες στην εφαρμογή της μια και η Σόρενσεν συνέχισε να αγωνίζεται στα εθνικά πρωταθλήματα και να κερδίζει τίτλους.

Η World Aquatics έχει θέσει ως κατώτατο όριο συμμετοχής τα 14 έτη για τις κοπέλες, αφήνει όμως περιθώριο συμμετοχής και σε ακόμα μικρότερες αθλήτριες αν πιάσουν τα υψηλά όρια συμμετοχής. Το 2025, μάλιστα, η δωδεκάχρονη Κινέζα Γιου Τσιντί πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σιγκαπούρης και κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4×200 ελεύθερο, ενώ κατέλαβε και δύο τέταρτες θέσεις στα 200 μέτρα μικτή και στα 200 μέτρα πεταλούδα.

Φαντάζει δύσκολο, πάντως, να εμφανιστεί στο εγγύς μέλλον κάποιο παιδί που θα καταρρίψει το ρεκόρ της Σόρενσεν (ή, πολύ περισσότερο, του Λούνδρα).

Πηγές: www.olympedia.org («Inge Sørensen»), www.olympics.com («Inge SÖRENSEN»), kvindebiografiskleksikon.lex.dk («Inge Sørensen»), en.wikipedia.org («Inge Sørensen», «Swimming at the 1932 Summer Olympics»)

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 11 Αυγούστου

2018: Η Μαρία Μπελιμπασάκη κατακτά το ασημένιο μετάλλιο στα 400 μ. στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στίβου του Βερολίνου, με νέο πανελλήνιο ρεκόρ 50.45.

2016: Τα Νησιά Φίτζι πανηγυρίζουν το πρώτο μετάλλιο της ιστορίας τους στους Ολυμπιακούς Αγώνες, το οποίο μάλιστα είναι χρυσό. Το κατακτά η εθνική ομάδα ράγκμπι, συντρίβοντας στον τελικό τη Βρετανία με 43-7.

2013: Με χρόνο 9.77, ο Γιουσέιν Μπολτ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μόσχας, αφήνοντας ελάχιστα πίσω του τον Τζάστιν Γκάτλιν (9.85).

2012: Η ομάδα σκυταλοδρομίας 4×100 της Τζαμάικας, αποτελούμενη από τους Κάρτερ, Φρέιτερ, Μπλέικ και Μπολτ, κερδίζει το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στο Λονδίνο με χρόνο 36.84 και καταρρίπτει το δικό της παγκόσμιο ρεκόρ (37.04) από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2011.

2008: Ο Ιάπωνας χρυσός ολυμπιονίκης της Αθήνας στο πρόσθιο, Κοσούκε Κιτατζίμα, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα και στη διοργάνωση του Πεκίνου βελτιώνοντας το παγκόσμιο ρεκόρ (58.91). Τρεις μέρες αργότερα θα επαναλάβει το νταμπλ, μια και θα πρωτεύσει και στα 200.

1999: Ο Γρηγόρης Γεωργάτος μεταγράφεται στην Ίντερ έναντι του ποσού των 2.5 δις δραχμών. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη μέχρι τότε μεταγραφή Έλληνα ποδοσφαιριστή στο εξωτερικό.

1984: Ο Καρλ Λιούις επαναλαμβάνει τον άθλο που είχε πετύχει ο Τζέσι Όουενς στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936, μια και κερδίζει τέσσερα χρυσά μετάλλια στα ίδια αγωνίσματα στο Λος Άντζελες. Τελευταία χρονικά έρχεται η πρωτιά στη σκυταλοδρομία 4×100, ύστερα από εκείνες στα τα 100 μ., τα 200 μ. και το μήκος.

1984: Ο Βρετανός Σεμπάστιαν Κόου νικά τον συμπατριώτη του, Στιβ Κραμ, στον τελικό των 1.500 μ. στο Λος Άντζελες και γίνεται ο μοναδικός αθλητής που υπερασπίζεται τον τίτλο του στο συγκεκριμένο αγώνισμα, στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων.

1984: Ο Αμερικανός παλαιστής Μαρκ Σουλτς κατακτά το χρυσό μετάλλιο στα 82 κ. της ελευθέρας πάλης, μία ημέρα μετά το χρυσό που είχε κερδίσει ο αδελφός του, Ντέιβ Σουλτς, στα 74 κ. της ελευθέρας. Στα 100 κ. νικητής αναδεικνύεται ο Λου Μπάνακ, δύο ημέρες μετά την αντίστοιχη νίκη του δίδυμο αδελφού του, Εντ Μπάνακ, στα 90 κ.!

1984: Ο Ιάπωνας πρωταθλητής του τζούντο, Γιασουχίρο Γιαμάσιτα, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες παρότι αγωνίζεται τραυματισμένος στο γόνατο από τα προημιτελικά. Πραγματικός θρύλος του τζούντο, ο Γιαμάσιτα θα παραμείνει αήττητος για επτά χρόνια σημειώνοντας ένα σερί 198 νικών.

1979: Τα αδέλφια Άρης και Χρήστος Καραγιώργος κόβουν μαζί το νήμα του τερματισμού στον αγώνα των 20 χλμ. βάδην των Βαλκανικών Αγώνων που φιλοξενούνται στο «Γ. Καραϊσκάκης». Νικητής αναδεικνύεται τυπικά ο Άρης με διαφορά ενός δευτερολέπτου.

1971: Ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στα 100 μ. του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Ελσίνκι με χρόνο 10.6 (10.56 με ηλεκτρονικό χρονόμετρο). Νικητής αναδεικνύεται ο Σοβιετικός, Βαλέρι Μπορζόφ, με 10.3.

1953: Ο 17χρονος μέσος Κώστας Πολυχρονίου μεταγράφεται από τον Παλληνιακό στον Ολυμπιακό.

1948: Ο Αμερικανός Τζον Ντέιβις κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα βαρέα βάρη της άρσης βαρών (τότε μόλις στα +82,5 κ.) στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, σηκώνοντας 452,5 κιλά στο σύνολο.

1936:

1932: Η Αμερικανίδα Έλινορ Χολμ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ύπτιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες με 1:19.4.

1928: Ο Αμερικανός κολυμβητής, Τζόνι Βαϊσμίλερ, ο οποίος θα γίνει αργότερα γνωστός από τον ρόλο του Ταρζάν στον κινηματογράφο, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ελεύθερο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ, επαναλαμβάνοντας την επιτυχία του 1924 στο Παρίσι.

1711: Δίνεται η εκκίνηση στην πρώτη κούρσα του Royal Ascot, της μετέπειτα πιο φημισμένης ιπποδρομιακής συνάντησης του κόσμου. Η βασίλισσα Άννα επέλεξε τυχαία τον χώρο κοντά στο χωριό East Cote, μετέπειτα Ascot, και ο δούκας του Somerset χάραξε τη διαδρομή.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News