Σαν Σήμερα - Μοσέ Βάινμπεργκ: Το πρώτο θύμα του «Μαύρου Σεπτέμβρη» στο Μόναχο

Το πρόβλημα με συνταρακτικά γεγονότα όπως η εισβολή των Παλαιστίνιων τρομοκρατών στο Ολυμπιακό Χωριό του Μονάχου, στις 5 Σεπτεμβρίου 1972, είναι ότι όλοι γνωρίζουν τους αριθμούς, αλλά λίγοι τα πρόσωπα.

Είναι γνωστό, για παράδειγμα, ότι εξαιτίας του αποτυχημένου σχεδίου αντιμετώπισης της κρίσης από τη δυτικογερμανική αστυνομία, έχασαν τη ζωή τους και οι εννέα Ισραηλινοί αθλητές και συνοδοί που είχαν πιαστεί όμηροι από τα μέλη της οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης». Όπως και ότι άλλοι δύο συμπατριώτες τους είχαν πέσει νεκροί τις πρώτες στιγμές της εισβολής, ανεβάζοντας τον αριθμό των αθώων θυμάτων στα έντεκα.

Είναι γνωστό, επίσης, ότι κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής πυρών που έλαβε χώρα στο αεροδρόμιο του Φέρστενφελντμπρουκ τις πρώτες πρωινές ώρες της 6ης Σεπτεμβρίου, σκοτώθηκαν και οι πέντε Παλαιστίνιοι τρομοκράτες, μαζί με έναν Δυτικογερμανό αστυνομικό.

Τόνοι μελάνι έχουν χυθεί για τα ελλιπή μέτρα ασφαλείας των διοργανωτών, για τα λάθη και τις παραλείψεις των γερμανικών αρχών, αλλά και τις ευθύνες των κυβερνήσεων των εμπλεκόμενων χωρών που διαχειρίστηκαν εκείνη την κρίση. Χιλιάδες λέξεις έχουν γραφτεί για την τραγωδία που στιγμάτισε ανεπανόρθωτα τους Ολυμπιακούς Αγώνες, της αθλητικής γιορτής που από την αρχαιότητα ήταν συνυφασμένη με την ιδέα της εκεχειρίας.

Ακόμα και σήμερα, όμως, πέντε και πλέον δεκαετίες ύστερα από την τραγωδία του Μονάχου, λίγα πράγματα είναι γνωστά για τα θύματα της πρωτοφανούς τρομοκρατικής επίθεσης.

Πίσω από τον ξερό αριθμό «11» κρύβονται άνθρωποι που είχαν όλη τη ζωή μπροστά τους κι έκαναν όνειρα γι’ αυτήν. Αγαπούσαν και αγαπήθηκαν. Είχαν οικογένειες, φίλους και προσδοκίες για διάκριση στον αθλητισμό και τις ζωές τους μετά από αυτόν. Και με τον άδικο θάνατό τους άφησαν στις καρδιές των ανθρώπων τους μια τεράστια πληγή, που δεν γιατρευτηκε ποτέ.

Τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο Μοσέ Βάινμπεργκ, ο πρώτος Ισραηλινός που έπεσε νεκρός από τα πυρά των μελών του «Μαύρου Σεπτέμβρη». Ο 32χρονος προπονητής της πάλης αντιστάθηκε στους ένοπλους εισβολείς από τα πρώτα λεπτά της επίθεσης. Τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά συνέχισε να παλεύει εναντίον τους. Η σύγχυση που προκάλεσε, έδωσε την ευκαιρία σε έναν αθλητή του να διαφύγει από το κτίριο.

Ο ίδιος, όμως, δεν τα κατάφερε. Έναν μήνα νωρίτερα είχε γίνει για πρώτη φορά πατέρας. Είχε μόλις ξεκινήσει μια νέα ζωή, γεμάτη σχέδια και προσδοκίες. Δεν είχε κάνει τίποτα κακό, απλώς βρέθηκε στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή και πλήρωσε με τη ζωή του το τίμημα μιας σύγκρουσης για την οποία δεν έφερε ευθύνη.

Γι’ αυτό ο Μοσέ Βάινμπεργκ, όπως και οι υπόλοιποι δέκα Ισραηλινοί που σκοτώθηκαν εκείνη το εφιαλτικό 24ωρο στο Μόναχο, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται απλά ως ένας «αριθμός». Ήταν ένας άνθρωπος που αντιστάθηκε στον κίνδυνο και με τη θαρραλέα στάση του έδωσε σε έναν από τους αθλητές του την ευκαιρία να ζήσει.

Το χρονικό της αντίστασης που κατέληξε στη θυσία

Η τραγική μοίρα του Βάινμπεργκ δεν περιορίζεται μόνο στο γεγονός ότι διέμενε στο διαμέρισμα 1 του κτιρίου της οδού Κόνολι 31, το οποίο ήταν το πρώτο στο οποίο εισέβαλαν οι οκτώ τρομοκράτες λίγο μετά τις 4 το πρωί της 5ης Σεπτεμβρίου 1972. Ήταν ο πρώτος Ισραηλινός που αιχμαλώτισαν οι Παλαιστίνιοι όταν άνοιξαν την πόρτα του δωμάτιου κι αυτός από τον οποίο ζήτησαν να τους υποδείξει πού βρίσκονταν οι υπόλοιποι συμπατριώτες του.

Ο Βάινμπεργκ είχε ήδη τραυματιστεί στο μάγουλο από τις σφαίρες των τρομοκρατών, στους οποίους είχε αποπειραθεί να απειλήσει με ένα μαχαίρι. Αιμόφυρτος και υπό την απειλή των όπλων αναγκάστηκε να υπακούσει. Ωστόσο, προσπέρασε το διαμέρισμα 2 όπου διέμεναν ο βαδιστής Σαούλ Λαντάνι, οι ξιφομάχοι Νταν Αλόν και Γεχούντα Βάισενσταϊν και οι σκοπευτές Χένρι Χέρσκοβιτς και Ζέλιγκ Στροχ και τους οδήγησε στο διαμέρισμα 3. Ίσως επειδή εκεί διέμεναν οι αρσιβαρίστες και οι παλαιστές, δηλαδή αθλητές με μεγαλύτερη σωματική δύναμη, για τους οποίους πίστευε ότι θα είχαν περισσότερες ελπίδες να αντισταθούν και να σωθούν.

Όσο γεροδεμένος κι αν είναι κάποιος, όμως, δεν μπορεί να κάνει τίποτε όταν βλέπει όπλα να τον σημαδεύουν, ειδικά όταν πιάνεται πάνω στον ύπνο. Οι τρομοκράτες αιχμαλώτισαν με συνοπτικές διαδικασίες και τους έξι ένοικους του τρίτου διαμερίσματος και προσπάθησαν να τους οδηγήσουν στο δωμάτιο των προπονητών και των διαιτητών.

Τότε έλαβε χώρα η δεύτερη πράξη αντίστασης του Βάινμπεργκ. Με μια γροθιά άφησε αναίσθητο έναν από τους τρομοκράτες αλλά δεν πρόλαβε να κάνει τίποτε περισσότερο, μια και λίγο αργότερα έπεσε νεκρός από σφαίρα στο στήθος που του έριξε ένας άλλος Παλαιστίνιος που είχε καταλάβει τι είχε συμβεί. Με τη στιγμιαία  αναταραχή που προκάλεσε, ωστόσο, έδωσε τη δυνατότητα στον 28χρονο παλαιστή Γκαντ Τσομπάρι να αιφνιδιάσει τον φρουρό του και να διαφύγει από τη σκάλα που οδηγούσε στο υπόγειο πάρκινγκ.

Ο Τσομπάρι έτρεξε σαν σπρίντερ καταδιωκόμενος από έναν τρομοκράτη που τον πυροβόλησε δύο με τρεις φορές χωρίς να τον πετύχει και δεν σταμάτησε ούτε όταν βρέθηκε στον φράχτη του Ολυμπιακού Χωριού. Τον πήδησε χωρίς να γνωρίζει ότι δεν καταδίωκε πλέον κανείς κι έφτασε στο κέντρο Τύπου, όπου βρήκε έναν δημοσιογράφο και του διηγήθηκε τι είχε συμβεί.

Πέταξαν το πτώμα του στον δρόμο

Από τα πρώτα λεπτά της επίθεσης είχε διαφύγει από το διαμέρισμα 1 ο προπονητής της άρσης βαρών, Τούβια Σοκολόφσκι, ο οποίος έσπασε ένα τζάμι και πήδησε έξω την ώρα που ο διαιτητής της πάλης, Γιοσέφ Γκουτφρόιντ, είχε πέσει με όλο το βάρος του πάνω στην πόρτα για να καθυστερήσει όσο αυτό ήταν δυνατόν τους τρομοκράτες.

Σώοι και αβλαβείς βγήκαν από την πίσω πόρτα του διαμερίσματος 2 και οι πέντε αθλητές που διέμεναν εκεί, με πρώτο τον Λαντάνι. Εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός ότι οι τρομοκράτες μιλούσαν με γιατρούς του Ερυθρού Σταυρού και δεν τους επέτρεπαν να παράσχουν φροντίδα στον αρσιβαρίστα Γιοσέφ Ρομάνο, τον οποίο είχαν τραυματίσει βαριά επειδή είχε αποπειραθεί να αντισταθεί (λίγες ώρες αργότερα θα υπέκυπτε στα τραύματά του),

Όσο συνέβαιναν όλα αυτά ο Βάινμπεργκ ήταν ήδη νεκρός και μάλιστα οι Παλαιστίνιοι είχαν πετάξει το πτώμα του στον δρόμο που βρισκόταν μπροστά από το κτίριο. Ήταν μία πράξη που ερμηνεύτηκε ως επίδειξη δύναμης από τους τρομοκράτες, οι οποίοι ήθελαν να δείξουν ότι δεν θα δίσταζαν να εκτελέσουν και τους υπόλοιπους ομήρους, αν δεν ικανοποιούνταν τα αιτήματά τους (κυρίως η απελευθέρωση 326 συμπατριωτών τους που ήταν κρατούμενοι στο Ισραήλ).

Η λεπτομέρεια αυτή κάνει ακόμα πιο τραγική την ιστορία του Βάινμπεργκ. Ένας άνθρωπος που είχε ταξιδέψει στο Μόναχο με σκοπό να δει τους παλαιστές του να διακρίνονται στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ύστερα από πολλούς μήνες σκληρής δουλειάς που είχαν ρίξει όλοι μαζί, δεν θα επέστρεφε ποτέ στην πατρίδα του και δεν θα έβλεπε ποτέ ξανά τη σύζυγό του και το νεογέννητο παιδί τους. Και μάλιστα κείτονταν νεκρός μπροστά στη σκηνή της εκτυλισσόμενης τραγωδίας.

Oι παππούδες του αιχμαλωτίστηκαν στο Νταχάου

Η ειρωνεία είναι ότι ο Βάινμπεργκ γεννήθηκε στη Χάιφα στις 19 Σεπτεμβρίου 1939, δηλαδή λίγες μέρες μετά την επίσημη έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κι ένα από τα γεγονότα που σημάδεψαν την οικογενειακή του ιστορία ήταν η διαβόητη Νύχτα των Κρυστάλλων, στις 9 προς 10 Νοεμβρίου 1938.

Εκείνο το βράδυ οι Ναζί συνέλαβαν τον παππού του από την πλευρά του πατέρα του, Μόριτς Βαϊνμπέργκερ στο Γκρατς (η Αυστρία είχε ήδη προσαρτηθεί από το Γ’ Ράιχ) και τον οδήγησαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου, όπου οι απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης προκάλεσαν ανεπανόρθωτη βλάβη στην υγεία του και τον θάνατό του στις 29 Νοεμβρίου 1938 – παρότι στο μεταξύ είχε αφεθεί ελεύθερος. Ύστερα από αυτήν την τραγική εξέλιξη, ο γιος του, Ελιέζερ Βαϊνμπέργκερ, διέφυγε μαζί με τη σύζυγό του Ενριέτα στην υπό βρετανική εντολή Παλαιστίνη κι άρχισαν μια νέα ζωή στη Χάιφα, όπου μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο γεννήθηκε ο γιος τους.

Το ζευγάρι, ωστόσο, χώρισε λίγο καιρό αργότερα κι ο μικρός Μοσέ μεγάλωσε κυρίως με τη φροντίδα των γονιών της μητέρας του. Μάλιστα ο παππούς του, Μόζες Προύκερ-Κάντλ, από τον οποίο πήρε και το όνομά του («Μωυσής» στα ελληνικά) είχε οδηγηθεί κι αυτός αιχμάλωτος στο Νταχάου στα τέλη του 1938, αλλά είχε καταφέρει λίγους μήνες αργότερα να δραπετεύσει και να διαφύγει για τη Χάιφα μαζί με τη σύζυγό του Μπρονισλάβα.

Όταν ήταν ακόμα έφηβος ο Μοσέ άλλαξε το επώνυμό του σε Βάινμπεργκ και στα 14 του άρχισε την ενασχόλησή του με την πάλη ύστερα από παρότρυνση του γείτονά του, Έρβιν Μπέκερ, ο οποίος στα νιάτα του ήταν διακεκριμένος παλαιστής στη Γερμανία. O «Μόνι» (όπως ήταν το χαϊδευτικό του) έβλεπε στο πρόσωπο του Μπέκερ τον πατέρα που ποτέ δεν γνώρισε και υπό την καθοδήγησή του αναδείχθηκε οκτώ φορές πρωταθλητής Ισραήλ στην κατηγορία μεσαίων βαρών της ελευθέρας πάλης, ενώ κέρδισε χρυσό μετάλλιο και στους Μακκαβαϊκούς Αγώνες του 1965.

Από το 1964 σπούδασε φυσική αγωγή στο Ινστιτούτο Γουίνγκεϊτ, το εθνικό αθλητικό κέντρο του Ισραήλ και το 1966 ανέλαβε προπονητής τόσο της εθνικής ομάδας του Ισραήλ όσο και του τμήματος πάλης της Χάποελ Χάιφα. Ήταν παθιασμένος με τη δουλειά του και στεκόταν σαν πατέρας στους αθλητές του, παρότι κι ο ίδιος ήταν ακόμα πολύ νέος. Τους δίδασκε, μάλιστα, ότι να έχουν ρυθμικές κινήσεις πάνω στο ταπί, σαν να πρόκειται να χορέψουν.

Ο γιος του τον υποδύθηκε στην ταινία «Μόναχο»

Ο Βάινμπεργκ είχε ήδη έναν σύντομο γάμο στην πλάτη του όταν το 1971 παντρεύτηκε τη Μίμι, την οποία είχε γνωρίσει στο Ινστιτούτο Γουίνγκεϊτ. Την πρώτη ημέρα του Αυγούστου του 1972 το ζευγάρι απέκτησε ένα υγιέστατο αγοράκι, το οποίο δεν πρόλαβε να χαρεί πολύ μια και λίγες μέρες αργότερα έπρεπε να πετάξει για το Μόναχο.

Δύο από τους τρεις Ισραηλινούς παλαιστές που επρόκειτο να πάρουν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο 24χρονος Ελιέζερ Χάλφιν κι ο 18χρονος Μαρκ Σλάβιν, ήταν Εβραίοι της Σοβιετικής Ένωσης που είχαν υποστεί διώξεις στις γενέτειρές τους. Και οι δύο θεωρούνταν από τον Βάινμπεργκ ικανοί ακόμα και για το βάθρο στο Μόναχο, αλλά δεν ήταν γραφτό ούτε καν να αγωνιστούν. Η μοίρα τους επιφύλαξε να δουν τον προπονητή τους να σκοτώνεται μπροστά στα μάτια τους και λίγες ώρες αργότερα να χάσουν κι οι ίδιοι τις ζωές τους.

Σκληρή ήταν και η μοίρα για τον γιο του Βάινμπεργκ, ο οποίος δεν πρόλαβε να γνωρίσει τον πατέρα του και παρέμενε θυμωμένος μαζί του για πολλά χρόνια. «Αν δεν είχε προσπαθήσει να αντισταθεί, ίσως τώρα εγώ να είχα πατέρα», είχε εξηγήσει ο Γκούρι Βάινμπεργκ, ο οποίος το 1986 μετακόμισε μαζί με τη μητέρα του στις ΗΠΑ και ακολούθησε καριέρα ηθοποιού, έχοντας συμμετάσχει σε πολλές γνωστές κινηματογραφικές παραγωγές και τηλεοπτικές σειρές.

Μάλιστα, ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Στίβεν Σπίλμπεργκ τον επέλεξε για να υποδυθεί τον ρόλο του πατέρα του στην ταινία «Μόναχο», η οποία κυκλοφόρησε στις αίθουσες το 2005 και περιγράφει με τη δική της οπτική (που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στα πραγματικά γεγονότα) τις εφιαλτικές ώρες που έζησαν οι Ισραηλινοί όμηροι στις 5 Σεπτεμβρίου 1972.

Πηγές: blog.juedisches-museum-muenchen.de («Twelve Months—Twelve Names: Moshe (Muni) Weinberg»), israelforever.org («Munich Memory Project»), www.olympicsil.co.il («Moshe Weinberg»), www.latimes.org («BLACK September»), www.br.de («Das Olympia-Attentat: Der 5. September 1972 im Minutenprotokoll»), www.erinnerungsort-fuerstenfeldbruck1972.de («The Hostage taking and the Police operation»), en.wikipedia.org («Moshe Weinberg»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 5 Σεπτεμβρίου

2025: Η δεκαπέντε φορές χρυσή παραολυμπιονίκης της κολύμβησης (1996-2004), Μαγιούμι Ναρίτα, πεθαίνει από καρκίνο σε ηλικία 55 ετών.

2024: Ο 24χρονος Νάσος Γκαβέλας με οδηγό τον Γιάννη Νυφαντόπουλο, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. κατηγορίας Τ11 των Παραολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού με 11.02. Ο Γκαβέλας γίνεται έτσι ο πρώτος Έλληνας αθλητής δρομικού αγωνίσματος που διατηρεί τον τίτλο του είτε σε Παραολυμπιακούς είτε σε Ολυμπιακούς, μια και είχε κερδίσει και το 2021 στο Τόκιο με οδηγό τον Σωτήρη Γκαραγκάνη.

2012: Ο Αριστείδης Μακροδημήτρης κατακτά το αργυρό μετάλλιο στα 50 μέτρα ύπτιο της κατηγορίας S2 με επίδοση 1:04.71 στους Παραολυμιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Το χρυσό μετάλλιο κερδίζει ο Κινέζος Γιανγκ Γιανγκ με παγκόσμιο ρεκόρ 1:00.90, και το χάλκινο ο Ρώσος Ντμίτρι Κοκάρεφ με 1:05.70.

2011: Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης ανακοινώνει την οριστική αποχώρηση της οικογένειάς του από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός έπειτα από 32 χρόνια. Μαζί του αποχωρούν και έξι μέλη του Δ.Σ.

2006: Πεθαίνει από εγκεφαλική αιμορραγία σε ηλικία 56 ετών ο παλαιστής Απόστολος Σουγκλάκος, γνωστός από τους αγώνες κατς που έδινε κατά τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, αλλά και την συμμετοχή του σε κινηματογραφικές ταινίες.

2003: Κυκλοφορεί το ντοκιμαντέρ του Βίκραμ Τζαγιάντι «Game Over: Kasparov and the Machine», το οποίο παρουσιάζει τον αγώνα του Γκάρι Κασπάροφ με τον ηλεκτρονική υπολογιστή της ΙΒΜ, «Deep Blue», το 1996 και το 1997.

2001: Η Φινλανδία συντρίβει με 5-1 την Εθνική Ελλάδας στο Ελσίνκι, στο ντεμπούτο του Ότο Ρεχάγκελ στον ελληνικό πάγκο.

1998: Η Κύπρος πετυχαίνει τη μεγαλύτερη νίκη της ποδοσφαιρικής ιστορίας της μια και επικρατεί με 3-2 της Ισπανίας στη Λευκωσία στο πλαίσιο των προκριματικών του Εuro 2000. Μετά τον αγώνα, ο προπονητής της «ρόχα» Χαβιέ Κλεμέντε υποβάλλει την παραίτησή του.

1997: Οι «αθανάτοι» της ΔΟΕ αναθέτουν στην Αθήνα τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, στην ψηφοφορία που πραγματοποιείται στη Λωζάνη. Η ελληνική υποψηφιότητα αναδεικνύεται πρώτη σε ψήφους σε όλους τους γύρους της διαδικασίας και στον τελικό επικρατεί της Ρώμης με 66-41.

1993: Ο τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στις μοτοσικλέτες 500 cc, Γουέιν Ρέινι, παθαίνει κάταγμα στη σπονδυλική στήλη κατά την πτώση του στο γκραν πρι του Μιζάνο και μένει παράλυτος από τη μέση και κάτω.

1992: Λίγους μήνες μετά την αποτυχία του να προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, ο Αμερικανός δεκαθλητής Νταν Ο’Μπράιεν καταρρίπτει το παγκόσμιο ρεκόρ του Ντέιλι Τόμσον (8.847 β.) συγκεντρώνοντας 8.891 β. στο Ταλάνς της Γαλλίας.

1989: Η Κρις Έβερτ αποσύρεται από το επαγγελματικό τένις ύστερα από άκρως επιτυχημένη καριέρα δεκαεννέα χρόνων. Στον τελευταίο της αγώνα γνωρίζει την ήττα από τη Ζίνα Γκάρισον με 2-0 σετ (7-6, 6-2) στο πλαίσιο του US Open.

1987: Ο Ιταλός Φραντσέσκο Πανέτα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 3.000 μ. στιπλ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ρώμης με χρόνο 8:08.57. Μέχρι σήμερα παραμένει ο τελευταίος Ευρωπαίος νικητής του αγωνίσματος σε Ολυμπιακούς Αγώνες ή Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Στο μήκος ο Αμερικανός Καρλ Λιούις νικά τον Σοβιετικό Ρόμπερτ Εμιγιάν με 8.67 μ. έναντι 8.53 μ., ενώ τρίτος αναδεικνύεται αρχικά ο Ιταλός Τζιοβάνι Εβαντζελίστι με 8.38 μ. Αργότερα, ωστόσο, θα αποδειχθεί ότι οι κριτές είχαν «κατασκευάσει» την επίδοσή του και το χάλκινο μετάλλιο θα απονεμηθεί στον Λάρι Μάιρικς, που είχε πηδήσει στα 8.33 μ.

1979: Η Αν Μέιερς γίνεται η πρώτη γυναίκα που υπογράφει συμβόλαιο με ομάδα του NBA, τους Ιντιάνα Πέισερς.

1971: Χρυσά μετάλλια κατακτούν στους Βαλκανικούς Αγώνες του Ζάγκρεμπ ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος στα 200 μ. με 21.3 και ο Χρήστος Παπανικολάου στο επί κοντώ με 5.35 μ.

1970: Ο πρωτοπόρος της γενικής κατάταξης των οδηγών στη Formula 1, Γιόχεν Ριντ, χάνει τη ζωή του σε δυστύχημα με τη Lotus του, στις δοκιμές του γκραν πρι της Μόντσα. Μέχρι το τέλος της σεζόν κανένας άλλος πιλότος δεν θα καταφέρει να περάσει σε βαθμούς τον Αυστριακό, ο οποίος θα γίνει ο μοναδικός πιλότος που θα κερδίσει τον παγκόσμιο τίτλο μετά θάνατον.

1962: Η Ατλέτικο Μαδρίτης κατακτά το Κύπελλο Κυπελλούχων νικώντας με 3-0 τη Φιορεντίνα στον επαναληπτικό τελικό που διεξάγεται στο «Νεκαρστάντιον» της Στουτγάρδης. Τα γκολ πετυχαίνουν οι Μιγκέλ Τζόουνς (8′), Ζόρζε Μεντόνσα (27′) και Χοακίν Πεϊρό (59′).

1962: Θεμελιώνεται το Γκολφ της Γλυφάδας.

1960: Ο 18χρονος Αμερικανός πυγμάχος, Κάσιους Κλέι, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 81 κ. της πυγμαχίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες τη Ρώμης, νικώντας στον τελικό τον Πολωνό Ζμπίγκνιεφ Πιετζικόφσκι. Στα 67 κ. νικητής αναδεικνύεται ο Ιταλός Νίνο Μπενβενούτι, ο οποίος θα στεφθεί κι αυτός στο μέλλον παγκόσμιος πρωταθλητής ως επαγγελματίας.

1960: Η Αμερικανίδα Γουίλμα Ρούντολφ κατακτά το χρυσό μετάλλιο στα 200 μ. των Ολυμπιακών Αγώνων της Ρώμης με χρόνο 24.0 και κάνει το νταμπλ στα σπριντ, μια και είχε κερδίσει λίγες μέρες νωρίτερα και τα 100 μ.

1938: Ο διοπτροφόρος Βρετανός δρομέας, Σίντνεϊ Γούντερσον, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 1.500 μ. στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Παρισιού με χρόνο 3:53.6. Στη δισκοβολία νικητής αναδεικνύεται ο Γερμανός Βίλι Σρέντερ με 49.70 μ., ενώ οι Έλληνες Στέλιος Φλώρος και Νίκος Σύλλας καταλαμβάνουν τη δέκατη και την εντέκατη θέση με 45.56 μ. και 45.50 μ. αντίστοιχα.

1931: Ο τερματοφύλακας της Σέλτικ, Τζον Τόμσον, χάνει τη ζωή του έπειτα από εσκεμμένο χτύπημα του επιθετικού της Ρέιντζερς, Σαμ Ίνγκλις.

1901: Ιδρύεται στο Σικάγο η πρώτη οργανωμένη λίγκα του μπέιζμπολ, η National Association of Professional Baseball Leagues.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News