Σαν Σήμερα - Λάσε Βίρεν: Οι ολυμπιακοί άθλοι του Φινλανδού δρομέα και το γλυπτό στον Χολαργό

Όσοι από εσάς κατοικείτε στον Χολαργό και στις γύρω περιοχές έχετε μεγαλύτερη οικειότητα με το όνομα του Λάσε Βίρεν, ο οποίος έγραψε τη δική του ιστορία στους Ολυμπιακούς Αγώνες με την κατάκτηση τεσσάρων χρυσών μεταλλίων το 1972 και το 1976.

Ο λόγος είναι το γλυπτό του Φινλανδού δρομέα που κοσμεί από το 2004 την πλατεία της συνοικίας που βρίσκεται στο τέρμα της οδού 17ης Νοεμβρίου και από το 2020 φέρει το όνομα του τέως δημάρχου Παναγιώτη Παπαγιάννη. Το έργο απεικονίζει μια εμβληματική στιγμή του Βίρεν: την προσπάθειά του να σταθεί ξανά στα πόδια του ύστερα από την πτώση που είχε στα μισά του τελικού των 10.000 μ. το 1972 στο Μόναχο, προτού φτάσει με επιβλητικό τρόπο στη νίκη.

«Olympic Spirit» είναι ο τίτλος του γλυπτού που φιλοτέχνησε ο Φινλανδός καλλιτέχνης Eino (κατά κόσμον Έινο Ρόμπανεν), ο οποίος ήταν στενός φίλος του Βίρεν και επέλεξε αυτό το γεγονός από την αθλητική του καριέρα για να αποτυπώσει αυτό που είχε στο μυαλό του ως ενσάρκωση της ιδέας του ολυμπιακού πνεύματος. Της νοοτροπίας ότι δεν πρέπει να τα παρατάς ποτέ, όποιες κι αν είναι οι δυσκολίες που παρουσιάζονται στον δρόμο σου.

Αυτό το πνεύμα χαρακτήριζε τον Βίρεν, ο οποίος δεν αρκέστηκε σε εκείνη την πρώτη ολυμπιακή νίκη. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1972 κέρδισε την αθλητική αθανασία με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου και στα 5.000 μ., χάρη στις αστείρευτες δυνάμεις του και την έξυπνη τακτική του. Και σαν να μην έφταναν αυτά,  επανεμφανίστηκε το 1976 στους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ ύστερα από μία δύσκολη τετραετία με αρκετούς τραυματισμούς και όχι απλώς διατήρησε τους τίτλους στις μεγάλες αποστάσεις εντός στίβου, αλλά λίγο έλειψε να επαναλάβει τον άθλο του Εμίλ Ζάτοπεκ, ο οποίος το 1952 είχε κερδίσει και τρίτο χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο.

Το γεγονός ότι ο Βίρεν… εξαφανιζόταν στο μεσοδιάστημα των Ολυμπιάδων, είχε ως συνέπεια να κυκλοφορήσουν φήμες ότι ακολουθούσε μία πρωτότυπη μέθοδο ντοπαρίσματος μέσω μεταγγίσεων αίματος. Τον κατηγορούσαν συγκεκριμένα ότι έψυχε αίμα που είχε αφαιρέσει από το σώμα του κι ύστερα από ένα χρονικό διάστημα που ο οργανισμός του είχε αναπληρώσει τον αριθμό των ερυθρών αιμοσφαιρίων, το μετάγγιζε ξανά στις φλέβες του. Κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να έχει αυξημένη αιμοσφαιρίνη και μεγαλύτερη αντοχή.

Ο μέθοδος αυτή δεν ήταν απαγορευμένη τότε από τις αθλητικές αρχές, όμως ο Φινλανδός δρομέας δεν παραδέχθηκε ποτέ ότι την ακολούθησε. Απάντησε, μάλιστα, με σαρκασμό στις ερωτήσεις που δέχθηκε το 1976 στο Μόντρεαλ, λέγοντας ότι το μυστικό της επιτυχίας του ήταν ότι έπινε… γάλα ταράνδου! Για την ακρίβεια είχε πει «ούρα ταράνδου», αλλά ο διερμηνέας έκανε πιο κομψή μετάφραση, προφανώς λόγω αμηχανίας.

Το μυστικό ήταν η προπόνηση

Ακόμα κι αν έχει βάση η κατηγορία περί «blood doping», ο Βίρεν δεν θα έφτανε ψηλά αν δεν διέθετε αυθεντικό ταλέντο και δεν είχε ξοδέψει αμέτρητες ώρες στην προπόνηση.  Ο σωματότυπός του και ο διασκελισμός του τον καθιστούσαν πρότυπο δρομέα μεγάλων αποστάσεων. Αυτό που είχε προκαλέσει εντύπωση μετά τον διπλό θρίαμβό του στο Μόναχο ήταν ότι δεν ήταν τόσο νέος (γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1949 στην κωμόπολη Μίρσκιλα, όπου υπηρετούσε ως δόκιμος αστυνομικός) και δεν είχε να επιδείξει τίποτε σπουδαίο στο βιογραφικό του.

Το 1971 είχε συμμετάσχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Ελσίνκι όπου είχε καταλάβει την έβδομη θέση στα 5.000 μ. και την όγδοη στα 10.000 μ. Από τις αρχές του 1972, όμως, είχε παρουσιάσει βελτίωση στις επιδόσεις του. Το εξαντλητικό πρόγραμμα προπόνησης που είχε ακολουθήσει σε περιοχή με μεγάλο υψόμετρο στην Κένυα απέφερε καρπούς στις 14 Αυγούστου, όταν κατέρριψε το παγκόσμιο των δύο μιλίων στη Στοκχόλμη (8:14.0). Έτσι οι ειδικοί τον θεωρούσαν αουτσάιντερ για το βάθρο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου.

Ωστόσο, η εμφάνιση του Βίρεν στον τελικό των 10.000 μ. στις 3 Σεπτεμβρίου ξεπέρασε κάθε προσδοκία και αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές μεγαλείου στην ιστορία της κορυφαίας διοργάνωσης. Λίγο πριν τα μισά της διαδρομής κι ενώ βρισκόταν στην πέμπτη θέση, μπλέχτηκε πάνω στον διασκελισμό του με τον Βέλγο Εμίλ Πούτεμανς και βρέθηκε εκτός στίβου. Κατά την πτώση του, μάλιστα, έπεσε πάνω του και ο Τυνήσιος χάλκινος ολυμπιονίκης του 1968, Μοχάμεντ Γκαμούντι και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει.

Ο Βίρεν, αντίθετα, σηκώθηκε αμέσως στα πόδια του, παρέμεινε στον αγώνα και τρέχοντας με γρήγορο τέμπο έπιασε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα το γκρουπ των πρωτοπόρων κερδίζοντας το θερμό χειροκρότημα των θεατών. Για κάποιο διάστημα βρέθηκε στην κεφαλή της κούρσας, όμως δύο γύρους πριν τον τερματισμό ήταν τέταρτος, έχοντας μπροστά του τον Πούτεμανς, τον Αιθίοπα Μίρουτς Γίφτερ και τον προπορευόμενο Ισπανό Μαριάνο Χάρο.

Στα 650 μέτρα πριν τον τερματισμό ο γενειοφόρος Φινλανδός αποφάσισε να κάνει την τελική επίθεση. Πέρασε στην κορυφή με τον Πούτεμανς να τον καταδιώκει και τον Γίφτερ να πλησιάζει κάπως την ώρα που χτύπησε το καμπανάκι. Ο Βίρεν, όμως, αποδείχθηκε αχτύπητος κι έκοψε πρώτος το νήμα με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (27:38.40), αφήνοντας δεύτερο τον Βέλγο και τρίτο τον Αιθίοπα. Η μεγάλη έκπληξη ήταν γεγονός.

Με επίθεση πάνω στο βιράζ

Στα 10 Σεπτεμβρίου 1972, όταν πλέον ο κόσμος είχε αρχίσει να ξεπερνά τα δυσάρεστα συναισθήματα που είχε προκαλέσει η τρομοκρατική επίθεση του «Μαύρου Σεπτέμβρη» που είχε προκαλέσει τον θάνατο έντεκα αθλητών και συνοδών από το Ισραήλ, ο Βίρεν μετατράπηκε από επιτυχημένος αθλητής σε θρύλο. Κέρδισε και τα 5.000 μ. σε έναν τελικό όπου απέδειξε πέρα από την αστείρευτη αντοχή του και την εξυπνάδα του.

Βασικοί του αντίπαλοι ήταν και πάλι ο Γκαμούντι (ο οποίος δεν είχε τραυματιστεί από την πτώση στον τελικό των 10.000 μ.) και ο Πούτεμανς, καθώς επίσης κι ο έμπειρος Βρετανός Ίαν Στιούαρτ κι ένας ενθουσιώδης νεαρός Αμερικανός, στον οποίο οι συμπατριώτες του πόνταραν πολλά ακόμα και για το χρυσό μετάλλιο. Τον 21χρονο Στιβ Πριφοντέιν.

Ο «Πρι», όπως τον φώναζαν οι φίλοι του, είχε την τάση να παίρνει από νωρίς το προβάδισμα και να επιβάλει τον δικό του ρυθμό στους αγώνες. Εκείνη τη μέρα, ωστόσο, ακολούθησε τον συντηρητικό ρυθμό των υπόλοιπων δρομέων και αποφάσισε να βγει μπροστά τέσσερις γύρους πριν τον τερματισμό. Αύξησε το τέμπο του αγώνα, το οποίο μπόρεσαν να ακολουθήσουν μόνο τα υπόλοιπα φαβορί, όμως λίγο πριν ηχήσει το καμπανάκι είδε τον Βίρεν να τον προσπερνάει και τον Γκαμούντι να τον ακολουθεί με την ίδια ένταση.

Περίπου 250 μέτρα πριν τον τερματισμό ο Πριφοντέιν βγήκε στην εξωτερική κι έκανε την ύστατη επίθεση, ο Γκαμούντι όμως δεν τον άφησε να τον προσπεράσει. Αμφότεροι, όμως, έχασαν με αυτόν τον τρόπο πολύτιμες δυνάμεις λίγο πριν από την τελική ευθεία, με συνέπεια ο Βίρεν που παρέμενε κοντά τους και συνέχιζε να τρέχει με τον ίδιο ρυθμό, να μυρίσει… αίμα και να περάσει πρώτος πάνω στο βιράζ. Με χρόνο 13:26.4 έκανε το νταμπλ, αφού ο Γκαμούντι αρκέστηκε να διατηρήσει το ασημένιο μετάλλιο κι ο Πριφοντέιν, εξαντλημένος, έχασε και το χάλκινο, μια και στα τελευταία μέτρα είδε τον Στιούαρτ να τον προσπερνά με ένα εκπληκτικό σπριντ.

Ο Βίρεν έγινε εκείνη τη μέρα ο πρώτος αθλητής που κέρδισε χρυσά μετάλλια στα 5.000 μ. και τα 10.000 μ. στους ίδιους Ολυμπιακούς Αγώνες μετά τον Σοβιετικό Βλαντίμιρ Κουτς το 1956, ενώ στις προηγούμενες διοργανώσεις το είχαν καταφέρει μόνο συμπατριώτης του Χάνες Κολεμάινεν (1912) και φυσικά ο Ζάτοπεκ, ο οποίος είχε κάνει το τρεμπλ το 1952 κερδίζοντας και τον Μαραθώνιο.

Ασταμάτητος και στο Μόντρεαλ

Τέσσερις μέρες μετά τον διπλό θρίαμβο στο Μόναχο, ο Βίρεν κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ και στο «πεντάρι» με 13:16.4 σε μίτινγκ στο Ελσίνκι, αποδεικνύοντας ότι δεν ήταν αθλητής-φωτοβολίδα. Ωστόσο, το 1973 ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς και δεν προπονήθηκε όσο καλά ήθελε – δεν είχε και μεγάλο κίνητρο ελλείψει μεγάλων αγώνων.

Έτσι, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1974 το μόνο που κατάφερε ήταν να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στα 5.000 μ. και να τερματίσει έβδομος στα 10.000 μ. Ο μύθος του κλονίστηκε κι άλλο τοπ 1975, όταν έμεινε και πάλι μακριά από μεγάλες επιδόσεις λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε. Το 1976, ωστόσο, άρχισε να βρίσκει τη φόρμα του. Όσο πλησίαζε το καλοκαίρι γινόταν όλο και πιο φανερό ότι ο χαρισματικός Φινλανδός δρομέας θα παρουσιαζόταν έτοιμος για να υπερασπίσει τους τίτλους του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ.

Ούτε ο Ζάτοπεκ ούτε κανένας άλλος αθλητής στην ιστορία δεν είχε καταφέρει να κερδίσει τέσσερα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια στα 5.000 μ. και τα 10.000 μ. σε δύο διαδοχικές διοργανώσεις. Ο Βίρεν, όμως, εκπλήρωσε αυτόν τον στόχο το 1976 και έβαλε στο μάτι και την ισοφάριση του άθλου του ανθρώπου-ατμομηχανή, μια και δήλωσε συμμετοχή και στον Μαραθώνιο.

Ο Φινλανδός δρομέας κέρδισε με σχετική άνεση το «δεκάρι» αφήνοντας πίσω του τον Βρετανό Μπρένταν Φόστερ και τον Πορτογάλο Κάρλος Λόπες και στο «πεντάρι» πραγματοποίησε ίσως την καλύτερη κούρσα της καριέρας του, επιβάλλοντας γρήγορο ρυθμό αρκετούς γύρους πριν το τέλος που δεν επέτρεψε στους πολύ ισχυρούς αντιπάλους του να τον απειλήσουν στην τελική ευθεία. Μόνο ο Νεζοηλανδός Ντικ Κουόξ φάνηκε προς στιγμήν ικανός να τον απειλήσει, δεν είχε όμως ούτε αυτός το κάτι παραπάνω που χρειαζόταν.

Την επόμενη κιόλας μέρα ο Βίρεν κατέβηκε και στον Μαραθώνιο και παρότι δεν είχε τρέξει ποτέ ξανά στη ζωή του την απόσταση, κατέλαβε την πέμπτη θέση με εξαιρετικό χρόνο (2 ώρες 13:18). Ίσως αν ο προγραμματισμός των διοργανωτών ήταν πιο ευνοϊκός να είχε επαναλάβει τον άθλο του Ζάτοπεκ, ποιος όμως θα μπορούσε να φανταστεί ότι κάποιος αθλητής θα έθετε αυτόν τον στόχο; Ακόμα κι έτσι, πάντως, ο Φινλανδός δρομέας κέρδισε εξέχουσα θέση στην ιστορία του κλασικού αθλητισμού και ακόμα και σήμερα φίλαθλοι απ’ όλο τον κόσμο τον συγκρίνουν με τους προπολεμικούς θρύλους της πατρίδας του, Πάαβο Νούρμι και Βίλε Ρίτολα.

Τιμητικό φινάλε στη Μόσχα

Ο άθλος του Βίρεν το 1976 δεν μειώνεται από το γεγονός ότι οι αφρικανικές χώρες είχαν μποϊκοτάρει τους αγώνες (λόγω της άρνησης της ΔΟΕ να αποκλείσει τη Νέα Ζηλανδία, της οποίας η εθνική ομάδα ράγκμπι είχε δώσει αγώνα στην απομονωμένη, λόγω του απαρτχάιντ, Νότια Αφρική) ούτε από τις φήμες για το ντόπινγκ με το αίμα. Το επίτευγμα ήταν από μόνο του τεράστιο, αν και όλο και περισσότεροι προσπαθούσαν να τον πλήξουν.

Μετά τη νίκη στα 10.000 μ., η κίνησή του να βγάλει τα παπούτσια του και να τα επιδείξει στο κοινό θεωρήθηκε ως απόπειρα έμμεσης διαφήμισης – κάτι που απαγορευόταν ρητά, μια και οι αθλητές που μετείχαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες έπρεπε να είναι ερασιτέχνες. Ο Φινλανδός δρομέας κλήθηκε σε απολογία από τη ΔΟΕ και απαλλάχθηκε μια και η δικαιολογία του ότι τα πόδια του είχαν βγάλει φουσκάλες από την υπερπροσπάθεια έγινε πιστευτή. Η πτώση, όμως, ύστερα από την κορύφωση, δεν θα αργούσε να αρχίσει.

Οι τραυματισμοί τον άφησαν πίσω και μόνο το 1979, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του στη Νέα Ζηλανδία, σημείωσε χρόνους που επιβεβαίωναν ότι δεν είχε τελειώσει αγωνιστικά. Έδωσε το «παρών» στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα για να συμμετάσχει μόνο στα 10.000 μ., όμως προκρίθηκε με δυσκολία στον τελικό. Εκεί αρκέστηκε στην τιμητική πέμπτη θέση, μια και δεν μπόρεσε να σταθεί τόσο ανταγωνιστικός όσο παλιά κόντρα στον γερόλυκο Γίφτερ, ο οποίος κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Αργότερα ο Αιθίοπας κέρδισε και το «πεντάρι».

Ο Βίρεν έκλεισε την καριέρα του μετά τους αγώνες της Μόσχας σε ηλικία 31 ετών. Το επίτευγμα των δύο διαδοχικών νταμπλ στα 5.000 μ. και τα 10.000 μ. παρέμεινε απλησίαστο μέχρι την εμφάνιση του Βρετανού Μο Φάρα, ο οποίος το επανέλαβε το 2012 και το 2016.

Η ιστορία του αγάλματος στον Χολαργό

Από την αναφορά μας στον πρόλογο για το άγαλμα του Βίρεν στον Χολαργό, θα αναρωτιέστε για ποιον λόγο συνέβη αυτό. Γιατί, δηλαδή, αποφασίστηκε να αποδοθεί τέτοια τιμή στον μεγάλο Φινλανδό δρομέα στην πλατεία μιας αθηναϊκής συνοικίας κι όχι στην πατρίδα του.

Η απάντηση είναι πιο απλή απ’ ό,τι θα φανταζόταν κανείς. Κατ’ αρχάς υπάρχει άγαλμα του Βίρεν κοντά στο Ολυμπιακό Στάδιο του Ελσίνκι, το οποίο φιλοτέχνησε ο Έρχο Σάκι το 1994, χρονιά κατά την οποία οι Φινλανδοί φιλοξένησαν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Στον ίδιο χώρο έχουν αναγερθεί αγάλματα του Νούρμι, του Κολεμάινεν και άλλων μεγάλων αθλητών της χώρας.

Το χάλκινο γλυπτό στον Χολαργό, αντίθετα, είναι ένα δώρο που έκανε ο Έινο στην Ελλάδα το 2004, με αφορμή την επιστροφή των Ολυμπιακών Αγώνων στην κοιτίδα τους. Όπως γράψαμε και πιο πάνω, ο Φινλανδός καλλιτέχνης (ο οποίος από το 1962 ζούσε και εργαζόταν στις ΗΠΑ και έφυγε από τη ζωή το 2018), ήταν αθλητής του βάδην στα νιάτα του και διατηρούσε από παλιά φιλία με τον Βίρεν. Από το 1977, μάλιστα, διοργάνωνε έναν ετήσιο αγώνα 20 χλμ. βάδην στο Μαλιμπού της Καλιφόρνια που έφερε το όνομα του Φινλανδού ολυμπιονίκη.

Η επιλογή του Χολαργού αντί κάποιας άλλης συνοικίας της Αθήνας οφείλεται στη σύνδεσή του με την κλασική διαδρομή του Μαραθωνίου. Ο Βίρεν, μάλιστα, ήταν παρών στα αποκαλυπτήρια που πραγματοποιήθηκαν στις 5 Νοεμβρίου 2004 ύστερα από πρόσκληση της τότε δημοτικής αρχής.

Το άγαλμα αποκάλυψε στο κοινό ο τότε πρέσβης της Φινλανδίας στη χώρα μας, Όλε Νόρμπακ και ο ολυμπιονίκης δήλωσε με σεμνότητα: «Τη στιγμή που έπεσα στο Μόναχο, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι πολλά χρόνια αργότερα θα βρισκόμουν εδώ, στην Αθήνα, για να παρευρεθώ σε τελετή αποκαλυπτηρίων».

Αξίζει να σημειωθεί ότι εκείνη την εποχή ο Βίρεν ήταν εκλεγμένος βουλευτής στην πατρίδα του. Είχε εκλεγεί το 1999 με το κόμμα του Εθνικού Συνασπισμού (Kokoomus) και διατήρησε το αξίωμα μέχρι το 2007, ενώ το 2010 ανέκτησε την έδρα ως αναπληρωτής του παραιτηθέντα Γιούκα Μάκελα και έναν χρόνο αργότερα εξελέγη για άλλη μία τετραετή θητεία. Είχε εμπλακεί για πρώτη φορά στην πολιτική το 1978, ως ενεργός αθλητής, όταν είχε θέσει υποψηφιότητα για το σώμα των εκλεκτόρων του προέδρου της δημοκρατίας, χωρίς να εκλεγεί παρά την τεράστια δημοφιλία του.

Το 1982 εξελέγη για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Μίρσκιλα. Μετά την αποχώρησή του από την πολιτική δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά στον τομέα των μεταφορών. Έχει εισαχθεί στο Hall of Fame της IAAF, ενώ τις χρονιές των ολυμπιακών θριάμβων του (1972 και 1976) οι Φινλανδοί τον ψήφισαν κορυφαίο αθλητή της χώρας.

Πηγές: www.olympedia.org («Lasse Virén»), worldathletics.org («Lasse VIRÉN»), www.suhs.fi («Virén, Lasse (1949–)»), www.irishtimes.com («Viren’s talent not just in the blood»), www.kathimerini.gr («Πέτυχε πολλά, όμως οι “σκιές” δεν έφυγαν»), www.olympiakomitea.fi («Lasse Virén – Yleisurheilu, 10 000 m, 5000 m»), finlandabroad.fi («Staty av Lasse Virén avtäckt i Aten»), en.wikipedia.org («Lasse Virén», «Athletics at 1972 Summer Olympics», «Athletics at 1976 Summer Olympics», «1971 European Athletics Championships»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 10 Σεπτεμβρίου

2023: Ο Νόβακ Τζόκοβιτς νικά τον Ντανίλ Μεντβέντεφ στον τελικό του US Open με 3-0 σετ (6-3, 7-6, 6-3), φτάνει τις 24 κατακτήσεις τουρνουά γκραν σλαμ και ισοφαρίζει το ρεκόρ σε άνδρες και γυναίκες που κατέχει η Μάργκαρετ Κορτ.

2016: O Δημήτρης Σενικίδης κερδίζει το ασημένιο μετάλλιο στη σφαιροβολία F20 των Παραολυμπιακών Αγώνων του Ρίο, με νέο ρεκόρ Ευρώπης (16.17 μ.). Την τέταρτη θέση καταλαμβάνει ο Στράτος Νικολαΐδης με 15.69 μ.

2011: Η Σαμάνθα Στόσουρ κατακτά το US Open νικώντας με 2-0 σετ τη Σερένα Γουίλιαμς (6-2, 6-3) και γίνεται η πρώτη τενίστρια από την Αυστραλία που κατακτά τουρνουά γκραν σλαμ ύστερα από την Εβόν Γκούλαγκονγκ στο Γουίμπλεντον το 1980.

2010: Ο Ηλίας Ηλιάδης γίνεται ο πρώτος Έλληνας τζουντόκα που κατακτά χρυσό μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ανδρών, όταν νικά στον τελικό της κατηγορίας των -90 κιλών τον 19χρονο Ιάπωνα Νταΐκι Νισιγιάμα.

2008: Ο κολυμβητής Χαράλαμπος Ταϊγανίδης κατακτά το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ελεύθερο S13 κι ο δρομέας Ιωάννης Πρώτος το χάλκινο στα 400 μέτρα T13, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.

2005: Η Χρυσοπηγή Δεβετζή κερδίζει την πρωτιά στο τριπλούν στον τελικό του γκραν πρι στο Μονακό, με άλμα στα 14.89 μ.

2000: Ο 30χρονος πυροσβέστης Πάολο Γκισλιμπέρτι τραυματίζεται θανάσιμα στο κεφάλι από χτύπημα τροχού κατά τη διάρκεια πολλαπλής σύγκρουσης στον πρώτο γύρο του γκραν πρι της Formula 1 στην Μόντσα.

1999: Ο 66χρονος παλαίμαχος πυγμάχος, Κλίβελαντ «Big Cat» Γουίλιαμς, υποκύπτει στα τραύματά του στο νοσοκομείο ύστερα από χτύπημα που έχει δεχθεί από αυτοκίνητο.

1996: Στον πρώτο ευρωπαϊκό αγώνα του με τον Ντούσαν Μπάγεβιτς στον πάγκο, ο Ολυμπιακός γνωρίζει την ήττα με 3-1 από τη Φερεντσβάρος στη Βουδαπέστη, για τον 1ο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.

1993: O Τσέχος ασημένιος ολυμπιονίκης των 1.500 μ. του 1964, Γιόζεφ Όντλοζιλ, υποκύπτει στα τραύματα που του είχε προκαλέσει μερικές ημέρες νωρίτερα ο γιος του, πάνω σε μία αντιδικία. Μέχρι το 1987 ήταν παντρεμένος με τη θρυλική ολυμπιονίκη της ενόργανης γυμναστικής, Βέρα Τσασλάφσκα.

1989: Ο Μπόρις Μπέκερ κατακτά για πρώτη φορά το US Open όταν νικά στον τελικό τον Νο 1 στον κόσμο, Ιβάν Λεντλ, με 3-1 σετ (7-6, 1-6, 6-3, 7-6). Παρά την ήττα, ο Λεντλ ισοφαρίζει το ρεκόρ των οκτώ συνεχόμενων συμμετοχών στον τελικό του Μπιλ Τίλντεν (1918-1925).

1989: Η Σπάρτη αποσπά ισοπαλία 2-2 από τον Ολυμπιακό στο «Γ. Καραϊσκάκης», σε αγώνα για τη φάση των ομίλων του Κυπέλλου Ελλάδας. Τα γκολ της ομάδας της Λακωνίας, που παίρνει την πρόκριση με αυτό το αποτέλεσμα, πετυχαίνουν ο Άγγελος Κελεσίδης κι ο Δημήτρης Γεωργίτσος.

1988: Η Στέφι Γκραφ ολοκληρώνει το «γκραν σλαμ», μια και κατακτά και το τέταρτο μεγάλο τουρνουά της χρονιάς, το US Open, νικώντας στον τελικό την Γκαμπριέλα Σαμπατίνι με 2-1 σετ (6-3, 3-6, 6-1).

1985: Ο 62χρονος προπονητής της Εθνικής Σκωτίας, Τζοκ Στιν, παθαίνει πνευμονικό οίδημα λίγο πριν τη λήξη του αγώνα Ουαλία-Σκωτία για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Μεξικού και αφήνει την τελευταία του πνοή λίγο αργότερα στα αποδυτήρια. Με το 1-1 που αποσπά η Σκωτία προκρίνεται στο μπαράζ με την Αυστραλία, μέσω του οποίου θα εξασφαλίσει την πρόκριση, με προπονητή πλέον τον Άλεξ Φέργκιουσον, συνεργάτη του εκλιπόντος Στιν.

1982: Ο Δυτικογερμανός, Πάτριτς Ιλγκ, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 3.000 μ. στιπλ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αθήνας, νικώντας στην τελική ευθεία τον Πολωνό Μπόγκουσουαβ Μαμίνσκι.

1978: Ύστερα από καραμπόλα που σημειώνεται κατά τη διάρκεια του γκραν πρι της Μόντσα, η Lotus του Ρόνι Πέτερσον προσκρούει σε προστατευτική μπάρα και αναφλέγεται. Οι οδηγοί Τζέιμς Χαντ, Κλέι Ρεγκατσόνι και Πατρίκ Ντεπαγέ βγάζουν έγκαιρα απ’ το κόκπιτ τον Σουηδό πιλότο, ο οποίος έχει υποστεί πολλαπλά κατάγματα και κατά τη νοσηλεία του θα πάθει λιπώδη εμβολή και θα πεθάνει την επόμενη μέρα. Ο Ιταλός Βιτόριο Μπραμπίλα, ο οποίος χτυπιέται στο κεφάλι από ελαστικό και πέφτει σε κώμα, θα κρατηθεί στη ζωή, αλλά δεν θα οδηγήσει ξανά στη Formula 1.

1972: Ο Πέτρος Γαλακτόπουλος κερδίζει το ασημένιο μετάλλιο στα 74 κ. της ελληνορωμαϊκής πάλης, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου. Στον τελικό γνωρίζει την ήττα από τον Τσεχοσλοβάκο, Βίτεσλαβ Μάχα, με 5-2 στα σημεία, νωρίτερα όμως είχε νικήσει σπουδαίους αντιπάλους όπως ο Φινλανδός Τάπιο, ο Αυστριακός Μπέργκερ και ο Σοβιετικός Ιγκουμένοφ. Είναι το δεύτερο ολυμπιακό μετάλλιο που κερδίζει ο Γαλακτόπουλος ύστερα από το χάλκινο στα 70 κ., το 1968 στην Πόλη του Μεξικού.

1972: Στον τελικό του ποδοσφαιρικού τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου, η Πολωνία νικά με 2-1 την Ουγγαρία με σκόρερ και των δύο τερμάτων τον Καζίμιεζ Ντέινα.

1962: Ο Ροντ Λέιβερ νικά τον Ρόι Έμερσον στον τελικό του US Open με 3-1 σετ (6-2, 6-4, 5-7, 6-4) και για πρώτη φορά στην καριέρα του κατακτά και τα τέσσερα μεγάλα τουρνουά της σεζόν στο τένις.

1961: Στο χειρότερο δυστύχημα στην ιστορία της Formula 1, στο γκραν πρι της Μόντσα, σκοτώνεται ο πρωτοπόρος της βαθμολογίας των οδηγών, Βόλφγκανγκ Φον Τριπς και δεκαπέντε θεατές. Η Ferrari του Φον Τριπς εμβολίζεται από τη Lotus του Τζιμ Κλαρκ στον δεύτερο γύρο, με συνέπεια ο Δυτικογερμανός οδηγός να εκσφενδονιστεί από το κόκπιτ και να σκοτωθεί ακαριαία, ενώ το αυτοκίνητό του καρφώνεται σε ένα ύψωμα όπου είναι συγκεντρωμένοι αρκετοί θεατές. Ο αγώνας θα συνεχιστεί κανονικά με νικητή τον Αμερικανό, Φιλ Χιλ, ο οποίος θα κατακτήσει και τον παγκόσμιο τίτλο με έναν βαθμό διαφορά από τον Φον Τριπς.

1960: Ο Αιθίοπας Αμπέμπε Μπικίλα τρέχει ξυπόλητος στον Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων της Ρώμης και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο με χρόνο 2 ώρες 15:16.2. Πρόκειται για το πρώτο χρυσό μετάλλιο που κερδίζει εκπρόσωπος ανεξάρτητης χώρας της Αφρικής στη διοργάνωση.

1960: Ολοκληρώνεται το πρόγραμμα της ενόργανης γυμναστικής στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης. Ο Μπορίς Σάχλιν και η Λαρίσα Λατίνινα κερδίζουν τέσσερα και τρία χρυσά μετάλλια αντίστοιχα (ανάμεσά τους κι αυτό στο σύνθετο ατομικό).

1960: Η εθνική ομάδα μπάσκετ των ΗΠΑ κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων της Ρώμης συντρίβοντας στον τελικό τη Βραζιλία με 90-63. Πρώτος σκόρερ του αγώνα είναι ο Τζέρι Λούκας (23 πόντοι).

1946: Άγνωστοι δολοφονούν στη Βουδαπέστη τον Όλιβερ Χάλασι, τον πολίστα ο οποίος παρότι είχε ακρωτηριασμένο το αριστερό του πόδι είχε κατακτήσει τρία ολυμπιακά μετάλλια με την Εθνική Ουγγαρίας (χρυσά το 1932 και το 1936, ασημένιο το 1928).

1937: Η δεύτερη λίγκα του Αμερικάνικου Ποδοσφαίρου διοργανώνει τον πρώτο της αγώνα (Λος Άντζελες-Πίτσμπεργκ 21-0).

1936: Ο Αυστραλός Λάιονελ Βαν Πραγκ κερδίζει το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Speedway που διεξάγεται στο Γουέμπλεϊ.

1933: Ο Βρετανός Φρεντ Πέρι νικά με 3-2 σετ τον Αυστραλό Τζακ Κρόφορντ (6-3, 11-13, 4-6, 6-0, 6-1) και κατά το US Championship, τον πρώτο απ’ τους οκτώ γκραν σλαμ τίτλους στην καριέρα του.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News