Σαν Σήμερα - Γιόχαν Νέεσκενς: Ο «διόσκουρος» του Κρόιφ έδωσε νόημα στο Total Football

Κάθε φορά που ανοίγει μια ποδοσφαιρική συζήτηση για το «Total Football», το πρώτο όνομα που πέφτει στο τραπέζι είναι – στο 99% των περιπτώσεων – αυτό του Γιόχαν Κρόιφ.

Ωστόσο, η βασική αρχή του τρόπου παιχνιδιού που εφηύρε ο Ρίνους Μίχελς και εφάρμοσε στην εντέλεια στον Άγιαξ και αργότερα στην Μπαρτσελόνα και την Εθνική Ολλανδίας, ήταν ότι κανένας ποδοσφαιριστής δεν έμπαινε πάνω από το σύνολο. Και για να λειτουργήσει τέλεια το σύνολο όλοι οι παίκτες αντιμετωπίζονταν ως ίσοι. Και δεν ήταν αναγκαίοι μόνο όσοι είχαν σπάνια τεχνικά χαρίσματα, αλλά και οι λεγόμενοι «εργάτες», όπως ο Γιόχαν Νέεσκενς.

Αφορμή για να θυμηθούμε τον δυναμικό μέσο που εξελίχθηκε στον «διόσκουρο» του Κρόιφ σε όλες τις προαναφερθείσες ομάδες, είναι η επέτειος της παρθενικής συμμετοχής του με τους «οράνιε», στις 11 Νοεμβρίου 1970. Μόλις στα 19 του χρόνια (ήταν γεννημένος στις 15 Σεπτεμβρίου 1951), λίγους μήνες αφότου είχε πάρει μεταγραφή από την ταπεινή Ρασίνγκ Χέμστεντε στον πρωταθλητή «Αίαντα», ο Νέεσκενς έπαιξε βασικός στον αγώνα κόντρα στην Ανατολική Γερμανία στη Δρέσδη, για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης του 1972.

Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τότε ότι ο ρους της ποδοσφαιρικής ιστορίας άλλαζε. Ίσως να το ένιωσαν μόνο ο Μίχελς, ο οποίος είχε δει την ισορροπία που είχε αποκτήσει στις γραμμές του ο Άγιαξ χάρη στον νεαρό κεντρικό χαφ κι ο μετέπειτα γνωστός, Φράντισεκ Φάντρονκ, ο οποίος ήταν ο προπονητής της Εθνικής Ολλανδίας που τον εμπιστεύθηκε για πρώτη φορά.

Δεν βοήθησε ούτε το αποτέλεσμα, που δεν ήταν το επιθυμητό για τους «οράνιε» (οι Ανατολικογερμανοί νίκησαν με 1-0) ούτε και η απουσία του Κρόιφ, ο οποίος είχε μείνει στο Άμστερνταμ μια και περίμενε τη γέννηση της κόρης του, Σαντάλ. Η ουσία, όμως, ήταν ότι το δεύτερο πιο σημαντικό κομμάτι του παζλ μίας από τις δημοφιλέστερες εθνικές ομάδες στην ιστορία του ποδοσφαίρου, είχε μπει στη θέση του.

Έπαιζε σαν… πιλότος καμικάζι

Ο Νέεσκενς ήταν κλασικός box-to-box μέσος στο 4-3-3 του Άγιαξ και της Εθνικής Ολλανδίας. Ήταν δυναμικός στα μαρκαρίσματά του και διέθετε αστείρευτη αντοχή, γι’ αυτό αναλάμβανε πάντοτε το μαρκάρισμα του αντίπαλου οργανωτή, τον οποίο ακολουθούσε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του γηπέδου. Παράλληλα, όμως, ήταν επαρκέστατος τεχνικά και του άρεσε να προωθείται, γι’ αυτό και πέτυχε πολλά γκολ πριν ακόμα γίνει ο μόνιμος εκτελεστής των πέναλτι.

Για την αθλητικότητά του είχε παίξει ρόλο και το γεγονός ότι ως παιδί είχε ασχοληθεί συστηματικά με την ενόργανη γυμναστική. Αργότερα έδειξε ενδιαφέρον και για το μπέιζμπολ και μάλιστα είχε παίξει με την Εθνική Ολλανδίας σε ένα πρωτάθλημα νέων στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Τον κέρδισε, ωστόσο, το ποδόσφαιρο όπου πέρασε από αρκετές θέσεις μέχρι να καθιερωθεί στη μεσαία γραμμή, δείχνοντας ότι ήταν… γεννημένος για το Total Football, το οποίο απαιτούσε από τους παίκτες να προσαρμόζονται σε πολλούς διαφορετικούς ρόλους.

Στα πρώτα του βήματα στη Ρασίνγκ Χέμστεντε ήταν κεντρικός αμυντικός και δεξιός μπακ, ενώ και στην παρθενική του σεζόν στον «Αίαντα», το 1970-71, αγωνίστηκε αρκετές φορές στα δύο άκρα της άμυνας. Ένας τέτοιος αγώνας ήταν και ο τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών κόντρα στον Παναθηναϊκό (2-0), όπου λόγω της απουσίας του Ρουντ Κρολ, ο Μίχελς μετέθεσε στο αριστερό άκρο της άμυνας τον Βιμ Σουρμπίρ και χρησιμοποίησε τον Νέεσκενς στη δεξιά πλευρά.

Από την περίοδο 1971-72 που μονιμοποιήθηκε στον ρόλο του αμυντικού χαφ άρχισε να δείχνει την ικανότητά του στο σκοράρισμα – αν και την προηγούμενη χρονιά είχε πετύχει το γκολ που διαμόρφωσε το 3-0 επί της Ατλέτικο Μαδρίτης στον δεύτερο ημιτελικό και χάρισε την πρόκριση. Tο σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι αποτελούσε το αναγκαίο αντίβαρο στις επιθετικές εμπνεύσεις του Κρόιφ όταν η ομάδα βρισκόταν σε θέση άμυνας.

«Έπαιζε σαν πιλότος-καμικάζι, σαν στρατιώτης στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Όταν του έλεγες “κυνήγα την μπάλα”, την κυνηγούσε πράγματι κάθε φορά», είχε πει για τον Νέεσκενς ο Μπόμπι Χάαρμς, μόνιμος βοηθός των προπονητών του μεγάλου Άγιαξ των ’70s. Στον δυναμικό χαφ οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και η καθιέρωση του τεχνητού οφσάιντ, για την οποία δεν είχε προηγηθεί κάποια εξάσκηση. Όποτε δεν κατάφερνε να ανακτήσει την κατοχή της μπάλας στο απέναντι μισό, οι υπόλοιποι συμπαίκτες του συνέχιζαν να πρεσάρουν τόσο ψηλά που οι αντίπαλοι ήξεραν ότι θα έβγαιναν εκτός παιδιάς αν έκαναν προσπάθεια να επιτεθούν.

Στον Νέεσκενς οφείλει σε μεγάλο βαθμό ο «Αίαντας» την απόκτηση της αγωνιστικής ταυτότητας που του χάρισε τρία διαδοχικά Κύπελλα Πρωταθλητριών (1971, 1972, 1973), δύο Σούπερ Καπ Ευρώπης (1972, 1973) και το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 1972 (ο δυναμικός χαφ άνοιξε μάλιστα το σκορ στον δεύτερο τελικό κόντρα στην Ιντεπεντιέντε). Η μεταγραφή στην Μπαρτσελόνα το καλοκαίρι του 1974 ήταν φυσική συνέπεια της ανάγκης του Κρόιφ να παίζει μαζί του. Οι «μπλαουγκράνα», μάλιστα, δεν δίστασαν να «θυσιάσουν» για μία σεζόν τον καταξιωμένο Περουβιανό επιθετικό Ούγκο Σοτίλ για να αποκτήσουν την ισορροπία μεταξύ άμυνας και επίθεσης που τους πρόσφερε ο Νέεσκενς ως ηγέτης της μεσαίας γραμμής.

Πρώτος σκόρερ της Ολλανδίας το ’74

Ο περισσότερος κόσμος, βέβαια, θυμάται τον Νέεσκενς από την παρουσία του στην Εθνική Ολλανδίας, όπου θεωρούνταν το άτυπο Νο 2, πάνω από άλλους χαρισματικούς άσους όπως ο Τζόνι Ρεπ, ο Ρόμπι Ρένσενμπρινκ, ο Βιμ Φαν Χάνεγκεμ και ο Άρι Χάαν. Έχοντας καθιερωθεί ουσιαστικά από εκείνο το ντεμπούτο του στη Δρέσδη, σαν σήμερα το 1972, πανηγύρισε το πρώτο του γκολ με το εθνόσημο στις 16 Φεβρουαρίου 1972 σε ένα φιλικό παιχνίδι στο «Γ. Καραϊσκάκης», όπου οι «οράνιε» συνέτριψαν την Εθνική μας με 5-0.

Ήταν, όμως, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 που εδραίωσε την πεποίθηση ότι ήταν ένας από τους κορυφαίους χαφ στον κόσμο, μια και πέρα από τη βοήθεια που πρόσφερε ανασταλτικά στην Ολλανδία, αναδείχθηκε και πρώτος σκόρερ της με πέντε γκολ! Ήταν παράλληλα δεύτερος κορυφαίος γκολτζής όλης της διοργάνωσης μαζί με τον Πολωνό Αντζέι Σάρμαχ, πίσω από τον έτερο Πολωνό Γκζέγκοζ Λάτο, ο οποίος βρήκε δίχτυα επτά φορές.

Πέρα από το γκολ στο δεύτερο λεπτό του τελικού με τη Δυτική Γερμανία, όπου αξιοποίησε το πέναλτι που προήλθε από τις δεκαπέντε πάσες που άλλαξαν οι «οράνιε» πριν την ανατροπή του Κρόιφ από τον Ούλι Χένες, είχε καθοριστική συνεισφορά και στα προηγούμενα παιχνίδια. Στην πρεμιέρα με την Ουρουγουάη δημιούργησε το γκολ με το οποίο ο Ρεπ έγραψε το τελικό 2-0, ενώ κόντρα στη Βουλγαρία σκόραρε ο ίδιος δύο φορές με πέναλτι, βάζοντας τις βάσεις για τον θρίαμβο με 4-1 που σιγούρεψε την πρωτιά στον όμιλο του 1ης φάσης.

Στον ημιτελικό όμιλο άνοιξε με δεξί σουτ το σκορ στη νίκη με 2-0 επί της Ανατολικής Γερμανίας – παίρνοντας και μια άτυπη ρεβάνς για την ήττα στο ντεμπούτο του με το εθνόσημο τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Ακόμα πιο κομβική, όμως, ήταν η συνεισφορά του στον αγώνα με τη Βραζιλία στο Ντόρτμουντ, που χάρισε την πρόκριση στον τελικό. Στο 50′ άνοιξε το σκορ με έξυπνο σουτ ύστερα από την μπαλιά του Κρόιφ και στο 84′, όταν είχε ήδη διαμορφωθεί το 2-0, κέρδισε την αποβολή του Λουίς Περέιρα που έδωσε τέλος στις όποιες ελπίδες της «σελεσάο» για επιστροφή στο ματς.

Ο Νέεσκενς έριξε κι εκείνος αρκετές κλωτσιές στη διάρκεια της περιβόητης «Μάχης του Ντόρτμουντ», αν και πριν από το βάναυσο φάουλ του Περέιρα είχε βρεθεί άλλη μία φορά με φορείο εκτός αγωνιστικού χώρου. Οι φίλαθλοι εκτιμούσαν τη μαχητικότητά του και τη θεωρούσαν αναγκαία για την επιτυχία της ομάδας – σύμφωνα με μία στατιστική ανάλυση κέρδισε το 70% των μονομαχιών που έδωσε κόντρα στη Βραζιλία. Στον τελικό, όμως, τίποτε δεν πήγε καλά ύστερα από το γρήγορο γκολ και η Ολλανδία έμεινε στην ιστορία ως «βασίλισσα χωρίς στέμμα».

Ο… Johan Segundo της Μπάρτσα

Η αυταπάρνηση με την οποία αγωνιζόταν ο Νέεσκενς τον έκανε ακόμα πιο αγαπητό στις τάξεις των οπαδών της Μπαρτσελόνα. Το παρατσούκλι του ήταν Johan Segundo (δηλαδή «ο δεύτερος Γιόχαν»), μια και όλοι αναγνώριζαν ότι ο Κρόιφ ήταν ο ηγέτης της ομάδας, παράλληλα όμως θεωρούσαν καθοριστική τη συμβολή του ώστε η ομάδα να παρουσιαστεί πιο συμπαγής.

Το ολλανδικό δίδυμο πρόσφερε ωραίες στιγμές στους οπαδούς των «μπλαουγκράνα», δεν κατάφερε όμως να σπάσει την κυριαρχία της Ρεάλ Μαδρίτης στη La Liga – ακόμα και τη σεζόν 1976-77 που η «βασίλισσα» έμεινε απρόσμενα χαμηλά στη βαθμολογία, πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ατλέτικο Μαδρίτης. Η ομάδα έπαιζε καλό ποδόσφαιρο και ο Νέεσκενς ήταν εξαιρετικός τόσο ανασταλτικά όσο και επιθετικά (ειδικά το 1975-76 που το περιοδικό «Don Balon» τον ανακήρυξε κορυφαίο ξένο ποδοσφαιριστή της σεζόν), όμως πρωτάθλημα δεν κέρδισε.

Ο μοναδικός τίτλος ήταν το Copa del Rey του 1978 (με τη νίκη 3-1 επί της Λας Πάλμας στον τελικό), ενώ το 1979 που ο Κρόιφ είχε πλέον αποχωρήσει, η Μπαρτσελόνα κατέκτησε και το Κύπελλο Κυπελλούχων με τον αντικαταστάτη του, τον Αυστριακό Χανς Κρανκλ, να σημειώνει το γκολ που σιγούρεψε το τρόπαιο στην παράταση του τελικού με τη Φορτούνα Ντίσελντορφ (4-3).

 

Όλα αυτά τα χρόνια ο Νέεσκενς παρέμενε βασικό στέλεχος της Εθνικής Ολλανδίας, χωρίς όμως να είναι τόσο καθοριστικός στις μεγάλες διοργανώσεις όσο ήταν το 1974. Στην τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης του 1976 αποβλήθηκε στο 76′ του ημιτελικού με την Τσεχοσλοβακία κι έλειψε απ’ την παράταση (όπου διαμορφώθηκε το τελικό 1-3) και τον μικρό τελικό (όπου οι «οράνιε» νίκησαν με 3-2 τη Γιουγκοσλαβία).

Στο Μουντιάλ του 1978 ξεκίνησε ως βασικός στη μεσαία γραμμή, όμως ήταν λιγότερο επιδραστικός από τον Χάαν – λόγω και ενός τραυματισμού στα πρώτα λεπτά του αγώνα με τη Σκωτία, που του στέρησε τη συμμετοχή στα πρώτα ματς του ημιτελικού ομίλου. Έπαιξε στον ουσιαστικό ημιτελικό με την Ιταλία (2-1) και τον τελικό με την Αργεντινή (1-3 στην παράταση), αλλά έμεινε ξανά με την πικρία της απώλειας του τροπαίου. Ίσως να τον επηρέασε και η απουσία του Κρόιφ, με τον οποίο υπήρχε μια ξεχωριστή χημεία όταν βρίσκονταν μαζί στο γήπεδο.

«Χάθηκε» στις ΗΠΑ πριν κλείσει τα 28

Ο Νέεσκενς δεν είχε κλείσει καν τα 28 του χρόνια όταν αποχώρησε από την Μπαρτσελόνα και υπέκυψε στο δέλεαρ των δολαρίων που πρόσφερε ο Κόσμος της Νέας Υόρκης. Αντιμετώπιζε προβλήματα τόσο σε οικογενειακό (μετά το διαζύγιο με τη σύζυγό του) όσο και σε οικονομικό επίπεδο (ύστερα από ορισμένες αποτυχημένες επενδυτικές κινήσεις) και για να τα αντιμετωπίσει, επέλεξε να εξαφανιστεί από το διεθνές ποδοσφαιρικό προσκήνιο, σε μια ηλικία που άλλοι ποδοσφαιριστές διάγουν την πιο ώριμη περίοδο της καριέρας τους.

Τα πράγματα δεν κύλησαν ιδανικά ούτε στην Αμερική, μια και έχασε μεγάλο μέρος της σεζόν 1980-81 λόγω του εννιάμηνου αποκλεισμού που του επέβαλε ο σύλλογος επειδή είχε λείψει αδικαιολόγητα από έναν κρίσιμο αγώνα. Όταν επέστρεψε στη δράση, ανέκτησε και τη θέση του στην εθνική ομάδα και συμμετείχε στους αγώνες των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982 κόντρα στο Βέλγιο (νίκη με 3-0 εντός) και τη Γαλλία (ήττα με 2-0 εκτός), τις δύο ομάδες δηλαδή που άφησαν την Ολλανδία έξω από την τελική φάση.

Όταν ολοκλήρωσε την παρουσία του στον Κόσμο, έπαιξε για λίγο στην Χρόνινχεν (1985) και κατόπιν επέστρεψε στις ΗΠΑ όπου έπαιξε ποδόσφαιρο σάλας με τους Κάνσας Σίτι Κόμετς. Όντας πλέον βετεράνος ουσιαστικά, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελβετία (τόπο καταγωγής της δεύτερης συζύγου του) όπου έπαιξε στις άσημες Μπάαρ (1988-90) και Τσουγκ (1991).

Η αξιόλογη προπονητική καριέρα

Σχεδόν με που το που κρέμασε τα ποδοσφαιρικά παπούτσια του, ο Νέεσκενς άρχισε την προπονητική του καριέρα, όπου αποδείχθηκε καλύτερος απ’ τους περισσότερους… συμμαθητές του που είχαν για δάσκαλο τον Μίχελς – όχι όμως κι απ’ τον Κρόιφ. Έκανε τα πρώτα του βήματα σε ελβετικούς συλλόγους και το 1995 εντάχθηκε στο επιτελείο της Εθνικής Ολλανδίας, ως άμεσος συνεργάτης του Γκους Χίντινκ.

Έζησε από μέσα την πορεία της εξαιρετικής φουρνιάς των «οράνιε», η οποία με τον Ντένις Μπέργκαμπ ηγέτη άγγιξε την πρόκριση στον τελικό του Μουντιάλ της Γαλλίας το 1998 – η Βραζιλία επικράτησε στα πέναλτι στον ημιτελικό. Αλλά και στο Euro 2000, όταν πλέον την τεχνική ηγεσία είχε αναλάβει ο Φρανκ Ράικαρντ, ο αποκλεισμός από την Ιταλία στην ίδια διαδικασία προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερους εφιάλτες.

Με αυτήν την προίκα στην εθνική ομάδα, ο Νέεσκενς εργάστηκε ως πρώτος προπονητής στην Μπρέντα για μια τετραετία (2000-04). Αργότερα διατέλεσε βοηθός του Χίντινκ στην Εθνική Αυστραλίας (2005-06) και του Ράικαρντ στην Μπαρτσελόνα (2006-08, όπου συνεργάστηκε και με τον Λιονέλ Μέσι που είχε μόλις καθιερωθεί στην πρώτη ομάδα) και τη Γαλατασαράι (2009-10). Το πέρασμα από τους Μαμελόντι Σαντάουνς της Νότιας Αφρικής από το καλοκαίρι του 2011 έως τον Δεκέμβριο του 2012 αποδείχθηκε η τελευταία προπονητική δουλειά του.

Τα χρόνια που ακολούθησαν συνεργάστηκε με την ολλανδική ομοσπονδία σε διάφορα πρότζεκτ για την ανάδειξη ταλέντων. Στη διάρκεια ενός τέτοιου ταξιδιού στο Αλγέρι, στις 6 Οκτωβρίου 2024, πέθανε από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία 73 ετών βυθίζοντας στο πένθος τον ποδοσφαιρικό πλανήτη που θα τον θυμάται πάντοτε ως τον «διόσκουρο» του Κρόιφ, σε μερικές από τις πιο συναρπαστικές ομάδες που πέρασαν ποτέ από τα γήπεδα.

Πηγές: David Winner: «Brilliant Orange – The Neurotic Genius of Dutch Football» (Bloomsbury Publishing, 2000), inside.fifa.com («A tribute to Johan Neeskens: 1951 – 2024»), www.knvb.com («In memoriam: Johan Neeskens (1951 – 2024)»), www.trasfermarkt.com («Johan Neeskens»), eu-football.info, en.wikipedia.org («Johan Neeskens»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 11 Νοεμβρίου

2022: Η Δώρα Γκουντούρα κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στη σπάθη στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ξιφασκίας που φιλοξενείται στο Αλγέρι.

2018: O Στέφανος Τσιτσιπάς κατακτά το NextGen ATP του Μιλάνου, νικώντας στον τελικό με 3-1 σετ τον Αυστραλό Άλεξ Ντε Μινόρ.

2013: Ο Νόβακ Τζόκοβιτς κερδίζει για δεύτερη διαδοχική χρονιά το ΑΤΡ Finals, νικώντας στον τελικό τον Ράφαελ Ναδάλ με 2-0 σετ (6-3, 6-4).

2012: Με τον Κώστα Μήτρογλου να σημειώνει δύο γκολ, ο Ολυμπιακός συντρίβει με 4-0 την ουραγό ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ.

2002: Η 19χρονη Βελγίδα Κιμ Κλάιστερς κατακτά το WTA Tour Finals νικώντας στον τελικό τη Σερένα Γουίλιαμς με 2-0 σετ (7-5, 6-3).

1997: Σκοτώνεται σε εργατικό ατύχημα σε ηλικία 47 ετών ο Ροντ Μίλμπερν, χρυσός ολυμπιονίκης στα 110 μ. εμπ. το 1972 στο Μόναχο.

1994: Ο Ευθύμης Κιουμουρτζόγλου προσλαμβάνεται στην τεχνική ηγεσία της ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού, στη θέση του Κώστα Πολίτη.

1994: Πεθαίνει σε ηλικία μόλις 52 ετών από οξύ πνευμονικό οίδημα ο Βασίλης Δουρίδας, ο θρυλικός τρομπετίστας των οργανωμένων οπαδών του Ολυμπιακού που ήταν γνωστός με το παρατσούκλι «Ατίλιο».

1990: Πρωτοφανές είναι αυτό που συμβαίνει στον αγώνα πρωταθλήματος Απόλλων Σμύρνης-ΠΑΟΚ 4-2. Από ένα γκολ σημειώνουν για τον Απόλλωνα οι αδελφοί Άρης και Θεόφιλος Καρασαββίδης, ενώ σκόρερ του «Δικεφάλου» είναι οι δίδυμοι αδελφοί Ιμπραήμ και Χοσάμ Χασάν.

1980: Ο Μίμης Δομάζος αγωνίζεται για τελευταία φορά με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδας,στο επίσημο φιλικό με την Αυστραλία στο γήπεδο του Παναθηναϊκού (3-3). Ο 38χρονος άσος, ο οποίος λίγο καιρό αργότερα θα κρεμάσει οριστικά τα παπούτσια του (ήταν παροπλισμένος στον Παναθηναϊκό) πετυχαίνει ένα γκολ στο 68′ και αποχωρεί καταχειροκροτούμενος στο 74′, για να μπει στη θέση του ο Μάρκος Μαυρομμάτης. Είχε 50 συμμετοχές στην Εθνική, η πρώτη εκ των οποίων καταγράφηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1959 σε ένα φιλικό με τη Δανία στη Λεωφόρο (1-3).

1979: Ο ΠΑΣ Γιάννινα νικά την πρωταθλήτρια ΑΕΚ με 3-2 ενώ έχει προηγηθεί με 3-0 στο ημίχρονο (13′ Γκλασμάνης, 32′ Σεϊταρίδης, 38′ Κουρογεωργάκης/57′ αυτ. Παπαγεωργίου, 72′ Μπάγεβιτς) και η ΑΕΛ με 1-0 τον Παναθηναϊκό στα Φάρσαλα (71′ Αργυρούλης) σε μία αγωνιστική της Α’ Εθνικής γεμάτη εκπλήξεις.

1964: Με κορυφαίο παίκτη τον τερματοφύλακα, Τάκη Οικονομόπουλο, ο Παναθηναϊκός αναδεικνύεται ισόπαλος 1-1 με την Κολωνία στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στην πρώτη αναμέτρηση για τον 2ο γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Το γκολ της ελληνικής ομάδας πετυχαίνει ο Κώστας Παπουτσάκης.

1962: Ο Ολυμπιακός νικά με 3-2 τον Παναθηναϊκό στο ντέρμπι πρωταθλήματος του «Γ. Καραϊσκάκης» με δύο γκολ του Γιώργου Σιδέρη, ο οποίος έχει μόλις επιστρέψει από την Ιταλία (είχε διαπραγματευθεί ανεπιτυχώς τη μεταγραφή του στη Βιτσέντζα).

1955: Η ΔΟΕ ανακοινώνει ότι όλοι οι κριτές των Ολυμπιακών Αγώνων θα πρέπει να δίνουν όρκο αμεροληψίας, σε μια προσπάθεια να αντιστρέψουν την πεποίθηση των φιλάθλων ότι υποστηρίζουν τους αθλητές της χώρας τους.

1951: Ανήμερα της γιορτής του Αγίου Μηνά, πολιούχου του Ηρακλείου, ο ΟΦΗ εγκαινιάζει το νέο του γήπεδο στην περιοχή των Καμινίων υποδεχόμενος σε φιλικό αγώνα τους επίλεκτους της ΑΣΔΑΝ (1-4).

1868: Διεξάγονται οι πρώτοι αγώνες στίβου στις ΗΠΑ, στο κλειστό στάδιο Empire Skating Rink της Νέας Υόρκης.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News