Ολυμπιακός: Το Mendi-ball απαιτεί νίκες, οι νίκες απαιτούν υπερβάσεις

Κάποιος στον Πειραιά εφηύρε τη χρονομηχανή γιατί ξαφνικά βρεθήκαμε πίσω στο βράδυ της 14ης του Γενάρη. Τότε, ο Ολυμπιακός είχε χάσει τον στόχο του Κυπέλλου από τον ΠΑΟΚ, μέσα στο Καραϊσκάκη, κι ακολούθησε ένας εκμηδενισμός ανάλογος με τον σημερινό. 

Κάθε οργανισμός ζει με τα χαρακτηριστικά του, κι όποιος φορά την ερυθρόλευκη ριγωτή με τον έφηβο στο στήθος, πρέπει να τα γνωρίζει, αλλιώς θα βρεθεί προ εκπλήξεως όταν ακούσει γιούχα από το γεμάτο γήπεδο που πριν λίγες εβδομάδες τον αποθέωνε για τη νίκη επί της Λεβερκούζεν. Από τον ίδιο κόσμο, που συμφωνούσε με κάθε διθυραμβική κουβέντα για παίκτες και προπονητή μετά το Αμστερνταμ.

Στο σύμπαν του Ολυμπιακού, η ήττα από τον Παναθηναϊκό είναι θανάσιμο αμάρτημα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Το χθεσινό δεν ήταν εξαίρεση κι έτσι το γήπεδο ξέσπασε, πολιτισμένα μεν, κατά πάντων δε. Τέτοιες στιγμές, όλοι φέρουν ευθύνες. 

Οσο φυσιολογικό και θεμιτό κι αν είναι το να κάνουμε προνοητικά ερωτήματα για αποφάσεις του σχεδιασμού (που αναγκαστικά «άφησε» εκτός αποστολής τον Λουίζ και «επανέφερε» τον Βέζο), δεν έχει νόημα να το κάνουμε σε μορφή απολογισμού. 

Το μόνο «απτό» ήταν η εικόνα των όσων έπαιξαν και όσων… εργάστηκαν για το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Εκείνων που έμειναν εμβρόντητοι όταν ο Ταμπόρδα έβαλε τη μπάλα στην εστία του Τζολάκη και αχρήστευσε εντελώς το ορμητικό ξεκίνημα του Ολυμπιακού. 

Ολος ο υπόλοιπος αγώνας ήταν μια αγχώδης, απελπιστική διαδικασία για τους γηπεδούχους, που περίμεναν ντέρμπι και συνάντησαν μια ομάδα που θα πουλούσε και την ψυχή της για το αποτέλεσμα. Και καλά έκανε, δηλαδή, ούσα με την πλάτη στον τοίχο. 

Ο Ολυμπιακός έδειξε να έχει έλλειψη ψυχραιμίας και προσαρμοστικότητας, ενώ δε θύμιζε και σε πολλά τον ευρωπαϊκό του εαυτό. Με τις εξαιρέσεις να μετρώνται εύκολα, οι ποδοσφαιριστές του δεν έπαιζαν με πάθος Τρίτης ή Τετάρτης και έδωσαν πατήματα σε όσους τους κατηγορούν ενίοτε για υπεροψία. 

Οι Πειραιώτες, φέτος, δεν έχουν δικαίωμα να μπαίνουν σε εγχώρια ντέρμπι με τη μύτη ψηλά. Δεν είναι τόσο καλύτεροι από τους αντιπάλους τους. Στην πραγματικότητα, το ένα φέρνει το άλλο. Πολύ σωστά ο οργανισμός πορεύεται πιστός στο «Mendi-ball», όμως αυτό απαιτεί νίκες, καθώς δεν είναι ένας τρόπος παιχνιδιού που είναι ευχάριστος στο μάτι ακόμα και τα βράδια που δεν έρχεται το αποτέλεσμα στο πρωτάθλημα. Συνήθως, το φιλμ είναι το ίδιο σε κάθε ελληνική ήττα: πολλές σέντρες, λίγο θέαμα, αδυναμία εύρεσης κενών.

Κι οι νίκες, με τη σειρά τους, απαιτούν υπερβάσεις και υπερπροσπάθειες από τον κάθε έναν ξεχωριστά. 

Τίποτα δεν τελειώνει μετά από μία ήττα, ειδικά εφόσον μέσα στη σεζόν ο Ολυμπιακός έχει βιώσει το πως τα πάντα μπορούν να αντιστραφούν σε ένα βράδυ. Απαιτείται, όμως, σταθερότητα. Απαιτείται πείσμα… Αμστερνταμ όπου υπάρχει χορτάρι.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News