Σαν Σήμερα - Παραγουάη: Το πρώτο Κόπα Αμέρικα που κατέκτησε με δύο νίκες επί της Βραζιλίας

Ούτε η ιερότητα της ημέρας (Μεγάλη Τετάρτη για τους καθολικούς) απέτρεψε τους Παραγουανούς να βγουν στους δρόμους την 1η Απριλίου 1953, αφού τα νέα που είχαν έρθει από το Περού ήταν χαρμόσυνα: η εθνική τους ομάδα είχε κατακτήσει το Κόπα Αμέρικα για πρώτη φορά!

Δεν ήταν ψέμα (λόγω της ημέρας), αν και έμοιαζε με τέτοιο, αφού η Παραγουάη είχε νικήσει με 3-2 τη Βραζιλία στον αγώνα μπαράζ που έκρινε τον τίτλo. Με εντυπωσιακή απόδοση στο πρώτο ημίχρονο η «αλμπιρόχα» προηγήθηκε με 3-0 χάρη σε τέρματα του Ατίλιο Λόπες (14′), του Μανουέλ Γκαβιλάν (17′) και του Ρούμπεν Φερνάντες (41′). Και στην επανάληψη άντεξε στην αντεπίθεση που εξαπέλυσε η «σελεσάο», που μείωσε το σκορ με δύο γκολ του Μπαλτάζαρ (56′, 65′), αλλά δεν μπόρεσε να κάνει κάτι περισσότερο.

Ήταν ένα μικρό θαύμα για την ομάδα που είχε προετοιμάσει με στρατιωτική πειθαρχία ο Μανουέλ Φλέιτας Σόλιτς, ο οποίος μετά τη σπουδαία καριέρα του ως παίκτης της δεκαετία του 1920, είχε αναλάβει από το 1945 τη θέση του ομοσπονδιακού τεχνικού. Παράλληλα όμως ήταν και μία ρεβάνς του πολύπειρου προπονητή για τη συντριβή με 7-0 που είχε γνωρίσει η ομάδα του στο αντίστοιχο παιχνίδι της προηγούμενης διοργάνωσης, που είχε διεξαχθεί το 1949 στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Και τότε, η Παραγουάη είχε χρειαστεί να νικήσει τη Βραζιλία στον τελευταίο αγώνα της «κανονικής» διοργάνωσης για να την πιάσει στην κορυφή της βαθμολογίας, όμως στο μπαράζ που ακολούθησε η παρέα του Ζιζίνιο, του Αντεμίρ, του Τεσουρίνια και του Ζαΐρ τη φιλοδώρησε με επτά τέρματα και κατέκτησε πανηγυρικά το τρόπαιο.

Το σενάριο είχε διαφορετική κατάληξη το 1953, σε ένα από τα πιο… τρελά Κόπα Αμέρικα στην ιστορία. Η διοργάνωση μάλιστα ήταν προγραμματισμένη αρχικά να φιλοξενηθεί στην Παραγουάη, σύμφωνα με το ροτέισον που είχε καθιερώσει τότε η CONMEBOL. Η χώρα, όμως, είχε μόλις βγει από έναν οδυνηρό εμφύλιο πόλεμο, μεγάλο ποσοστό του λαού κινούνταν κάτω από τα όρια της φτώχειας, ενώ και τα γήπεδά της ήταν μικρά για να ανταποκριθούν στις ανάγκες της περίστασης. Έτσι, αναγκάστηκε να παραδώσει το χρίσμα στο Περού.

Ο μηδενισμός κόντρα στους γηπεδούχους

Υπό τις οδηγίες του Σόλιτς η Παραγουάη δεν είχε καταλάβει τη δεύτερη θέση μόνο στο Κόπα Αμέρικα του 1949, αλλά και σε εκείνο του 1947. Ήταν η πιο ισχυρή αντίπαλος της σπουδαίας Αργεντινής που με ηγέτη τον Χοσέ Μανουέλ Μορένο είχε κατακτήσει για ένατη φορά τον τίτλο.

Το 1953 τα πράγματα ήταν θεωρητικά πιο εύκολα μια και δεν υπήρχε Αργεντινή (δεν είχε δηλώσει συμμετοχή, όπως είδαμε και στην ιστορία του Ροδόλφο Μιτσέλι), όμως και η σύνθεση της «αλμπιρόχα» είχε αλλάξει εντυπωσιακά σε σχέση ακόμα και με το 1949. Ο Σόλιτς είχε κρατήσει στο ρόστερ μόνο τον 32χρονο Γκαβιλάν, έναν σπουδαίο αμυντικό που δεν έλειψε από αγώνα της Εθνικής από το 1945 έως και το 1954. Μάλιστα, οι περισσότεροι απ’ τους υπόλοιπους παίκτες που είχε επιλέξει δεν είχαν αγωνιστεί ποτέ μέχρι τότε με το εθνόσημο.

Το ξεκίνημα δεν προϊδέαζε για τη θριαμβευτική κατάληξη, αφού η Παραγουάη έφερε ισοπαλία 0-0 με το αδύναμο Εκουαδόρ ύστερα από τη νίκη με 3-0 της Χιλής. Η καταστροφή, όμως, ήρθε στον τρίτο αγώνα κόντρα στο Περού στις 8 Μαρτίου 1953. Η ισοπαλία με 2-2 δεν ήταν κακό αποτέλεσμα, δεν έμελλε όμως να ισχύσει επειδή η Παραγουάη είχε κάνει… τέσσερις αλλαγές!

Στον υπόλοιπο κόσμο δεν επιτρεπόταν ακόμα η αντικατάσταση παικτών κατά τη διάρκεια του αγώνα, όμως οι Νοτιοαμερικάνοι είχαν καθιερώσει από τα προπολεμικά χρόνια έως και τρεις αλλαγές στις δικές τους διοργανώσεις. Ο Φλέιτας την «πάτησε» επειδή μία από τις πρώτες αλλαγές ήταν αυτή του τραυματισμένου τερματοφύλακα Αδόλφο Ρικέλμε με τον 21χρονο Ρούμπεν Νοσέδα (τον μοναδικό παίκτη της πρωταθλήτριας του 1952 Πρεζιντέντε Χάγιες που μετείχε στην αποστολή). Θεωρώντας ότι η αλλαγή γκολκίπερ δεν υπολογιζόταν ως μία από τις προβλεπόμενες τρεις, έβαλε προς το τέλος του ματς τον Αλεχάνδρο Άρτσε αντί του Χουάν Ρομέρο.

Ένας Περουβιανός δημοσιογράφος αντιλήφθηκε την παράβαση και το θέμα πήρε διαστάσεις, με συνέπεια η CONMEBOL να μηδενίσει την Παραγουάη. Η ζημιά, στο μεταξύ, είχε γίνει μεγαλύτερη για την ομάδα του Σόλιτς επειδή ο Μίλνερ Αγιάλα, ένας από τους παίκτες που είχαν περάσει ως αλλαγή, κλότσησε στην ευαίσθητη περιοχή τον Άγγλο διαιτητή Ρίτσαρντ Μάντισον και τιμωρήθηκε με τριετή αποκλεισμό από τις νοτιοαμερικάνικες διοργανώσεις!

Στο μπαράζ με γκολ… του νεροκουβαλητή!

Οι Παραγουανοί πληροφορήθηκαν τον μηδενισμό τους στον αγώνα με το Περού ύστερα από την ισοπαλία κόντρα στην Ουρουγουάη στις 12 Μαρτίου (2-2). Οι πιθανότητες να κατακτήσουν το τρόπαιο ήταν πλέον μηδαμινές, αφού χρειάζονταν νίκες στα εναπομείναντα παιχνίδια με τη Βολιβία και τη Βραζιλία και συνδυασμό βολικών αποτελεσμάτων.

Ο Σόλιτς, όμως, δεν είχε πάψει να πιστεύει. Γι’ αυτό άλλωστε είχε μετατρέψει το καμπ της προετοιμασίας της ομάδας σε εγκατάσταση που θύμιζε στρατιωτικό κοιτώνα και υποχρέωνε τους παίκτες του να κοιμούνται σε διώροφες κουκέτες που είχε μεταφέρει από αληθινό στρατόπεδο! Οι προπονήσεις πρωί και απόγευμα κάτω από αφόρητη ζέστη (ο Φεβρουάριος και ο Μάρτιος είναι καλοκαιρινοί μήνες στο νότιο ημισφαίριο) ισοδυναμούσαν με μαρτύριο για τους παίκτες, τους βοήθησε όμως να εκπληρώσουν τη δύσκολη αποστολή τους.

Ύστερα από τη νίκη επί της αδύναμης Βολιβίας (2-1), το τοπίο είχε πλέον ξεκαθαρίσει. Η Παραγουάη ήθελε νίκη επί της Βραζιλίας (στην οποία αγωνιζόταν ακόμα ο ήρωας του 1949 Ζιζίνιο, αλλά και νέα αστέρια όπως ο Ντίντι, ο Ζουλίνιο και οι Νίλτον και Τζάλμα Σάντος) και παράλληλα ήττα του Περού από την αδιάφορη Ουρουγουάη για να ισοβαθμήσει στην κορυφή με τη «σελεσάο». Και, όπως φαντάζεστε, αυτό συνέβη. Όχι όμως με τον πιο συνηθισμένο τρόπο.

Το γκολ της νίκης επί της Βραζιλίας με 2-1 στον αγώνα της 27ης Μαρτίου 1953, το πέτυχε στο 89′ ο Πάμπλο Λεόν. Ένας νεαρός έξω δεξιά της Γκουαρανί, ο οποίος δεν είχε αγωνιστεί σε κανένα από τα προηγούμενα παιχνίδια και μέχρι τότε αρκούνταν στο να… κουβαλάει τα νερά για τους συμπαίκτες του στον πάγκο! Ο Σόλιτς τον έριξε όμως στη μάχη στη μάχη στο 85′ κι αυτός τον δικαίωσε, πετυχαίνοντας ένα από τα πιο σημαντικά γκολ στην ιστορία της Εθνικής Παραγουάης. Τη φανέλα της οποίας δεν έμελλε να φορέσει ποτέ ξανά!

Η Ουρουγουάη της έκανε το χατίρι

Οι Παραγουανοί πανηγύρισαν τη νίκη που έμοιαζε με εξιλέωση για το 7-0 του 1949, αλλά κατά βάθος δεν πίστευαν ότι είχαν ελπίδες για το τρόπαιο. Το αποτέλεσμα έμοιαζε με δώρο προς το Περού, το οποίο με νίκη επί της Ουρουγουάης στις 28 Μαρτίου θα επαναλάμβανε τον άθλο της φουρνιάς του 1939, με ηγέτη τον θρυλικό Λόλο Φερνάντες.

Ακόμα κι ο Σόλιτς που μέχρι τότε ήταν ένας απ’ τους λίγους πιστούς στο θαύμα, έφυγε από τη Λίμα και πήγε στο Ρίο ντε Τζανέιρο, προκειμένου να κλείσει τη συμφωνία με τη Φλαμένγκο (την οποία πράγματι ανέλαβε μετά τη διοργάνωση, αφήνοντας κι εκεί το αποτύπωμά του)! Επέστρεψε άρον-άρον όταν πληροφορήθηκε ότι η «σελέστε» είχε νικήσει με 3-0 το Περού.

Πίσω απ’ το προσκήνιο, η εθνική ομάδα της διοργανώτριας χώρας μαστιζόταν από εσωτερικά προβλήματα που εξήγησαν την κατάρρευσή της στο καθοριστικό ματς. Ο Ιρλανδός προπονητής Μπίλι Κουκ είχε απολυθεί πριν από τον νικηφόρο αγώνα με τη Βραζιλία στις 19 Μαρτίου και τη θέση του είχε πάρει ο Αργεντινός βοηθός του, Άνχελ Φερνάντες Ρόκα. Για άγνωστο λόγο, όμως, ο πρόεδρος της ομοσπονδίας έφερε πίσω τον Κουκ πριν από το ματς με την Ουρουγουάη, ο Ρόκα αντέδρασε και το κλίμα στα αποδυτήρια έγινε… μπάχαλο παραμονές του ιστορικού αγώνα!

Για την Ιστορία, ο Κουκ δεν κάθισε τελικά στον πάγκο στο μοιραίο για το Περού παιχνίδι, το αποτέλεσμα του οποίου άφησε την Παραγουάη και η Βραζιλία ισόβαθμες στην κορυφή. Και στο μπαράζ για την 1η Απριλίου 1953, η «αλμπιρόχα» έφτασε στον ιστορικό θρίαμβο με 3-2, με τον τρόπο που ήδη σας έχουμε περιγράψει.

Εριβέρο Ερέρα: Ο MVP που ήρθε απ’ τον πάγκο

Ο Γκαβιλάν ήταν αναμφίβολα μίας από τις σημαντικότερες μορφές εκείνης της Εθνικής Παραγουάης, επειδή συνέδεε την παλιά φουρνιά με τη νέα. Εκτός από τις συμμετοχές του στα Κόπα Αμέρικα του 1947 και του 1949, είχε δώσει το «παρών» και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950, ενώ το γκολ που πέτυχε στο μπαράζ με τη Βραζιλία ήταν το μοναδικό του με το εθνόσημο!

Πολύτιμη συνεισφορά είχαν και οι επιθετικοί. Ο γεννημένος στην Ισπανία Πάκο Μολίνα, που αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ με επτά τέρματα και αμέσως μετά τη διοργάνωση πήρε μεταγραφή στην Ατλέτικο Μαδρίτης (όπου έπαιξε με επιτυχία για μια τριετία μαζί με τον συμπαίκτη του στην Εθνική, Ατίλιο Λόπες κι άλλον έναν που θα αναφέρουμε πιο κάτω). Ο Άνχελ Μπέρνι, ο οποίος σκόραρε τέσσερις φορές και εξαργύρωσε τις καλές εμφανίσεις του με μεταγραφή στην αργεντίνικη Σαν Λορέντζο. Και ο Ρούμπεν Φερνάντες, o οποίος έπαιξε αργότερα κι αυτός στην Αργεντινή αλλά σταμάτησε πρόωρα λόγω τραυματισμών κι έγινε ένας πολύ καλός οδοντίατρος.

Πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης, ωστόσο, ψηφίστηκε ένας άλλος αμυντικός. Ο Εριβέρτο Ερέρα, ο οποίος αγωνιζόταν για την ακρίβεια στη θέση του σέντερ χαφ (ο προάγγελος του λίμπερο) και δεν είχε φορέσει ξανά τα εθνικά χρώματα πριν από το συγκεκριμένο τουρνουά, παρότι κόντευε να κλείσει τα 27 του χρόνια (ήταν γεννημένος στις 24 Απριλίου 1926).

Ο Ερέρα έκανε μάλιστα ντεμπούτο στο παρολίγον μοιραίο ματς με το Περού ως μία από τις τέσσερις αλλαγές του Σόλιτς, ο οποίος τον μονιμοποίησε έκτοτε στην εντεκάδα. Οι εμφανίσεις του προκάλεσαν τέτοια εντύπωση που όχι μόνο του χάρισαν τον τίτλο του MVP του νικηφόρου Κόπα Αμέρικα, αλλά και τη μεταγραφή στην Ατλέτικο Μαδρίτης. Για μια εξαετία αποτέλεσε πολύτιμη μονάδα των «ροχιμπλάνκος» και το 1957 άλλαξε υπηκοότητα μια και οι Ισπανοί τον ήθελαν στην εθνική τους ομάδα. Δεν έπαιξε, όμως, παρά μόνο σ’ ένα ματς με τη φανέλα της. Το ισόπαλο 2-2 κόντρα στην Ελβετία στη Μαδρίτη, για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 1958.

Με το που κρέμασε τα παπούτσια του (1959) ο Ερέρα άρχισε την προπονητική του καριέρα που αποδείχθηκε εξίσου επιτυχημένη. Αποκορύφωμά της αποτέλεσε η θητεία του στη Γιουβέντους από το 1964 έως και το 1969, με την οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα (1967) κι ένα Κύπελλο Ιταλίας (1965). Πέρασε και από την Ίντερ (1969-71) κι από πολλές σημαντικές ισπανικές ομάδες (Βαλένθια, Εσπανιόλ, Τενερίφη κ.ά.). Όταν αποσύρθηκε και από την προπονητική επέστρεψε στην Ασουνσιόν όπου και πέθανε, στις 26 Ιουλίου 1996).

Πηγές: www.footballheritage.co.uk («When Paraguay Ruled the World»), www.hoy.com.py («Paraguay, campeón Sudamericano por primera vez en 1953»), www.conmebol.com («Han transcurrido 61 años de la primera‏ conquista paraguaya de la Copa América»), copaamerica.com («Paraguay conquista América en 1953»), en.wikipedia.org («1953 South American Championship», «Rubén Fernández (footballer), «Manuel Fleitas Solich», «Heriberto Herrera»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο την 1η Απριλίου

2021: Η FIBA ανακοινώνει την ένταξη του Παναγιώτη Γιαννάκη στο Hall Of Fame. Ο «Δράκος» του ευρωπαϊκού μπάσκετ και επί σειρά ετών αρχηγός και προπονητής της Εθνικής Ελλάδας, θα γίνει ο τρίτος Έλληνας που θα γίνει μέλος του Hall Of Fame, μετά τον Νίκο Γκάλη το 2007 και τον Παναγιώτη Φασούλα το 2016, σε διαδικτυακή τελετή στις 18 Ιουνίου 2021.

2020: Τη ματαίωση της διεξαγωγής του Γουίμπλεντον ανακοινώνουν οι διοργανωτές του ιστορικού τουρνουά γκραν σλαμ του Λονδίνου, λόγω της πανδημίας του Covid-19.

2016: Ο αρχηγός του Παναθηναϊκού, Δημήτρης Διαμαντίδης, βραβεύεται από την Ευρωλίγκα για την προσφορά του στην διοργάνωση με το βραβείο «Euroleague Basketball Legend» μπροστά στους φιλάθλους της ομάδας του στο τελευταίο εντός αγώνα του Παναθηναϊκού εναντίον της Τσεντεβίτα για το Top 16 στο ΟΑΚΑ.

2008: Ο Μπόγιαν Κρκιτς σκοράρει για τη Μπαρτσελόνα στο εκτός έδρας ματς με τη Σάλκε (1-0) και γίνεται ο νεότερος ποδοσφαιριστής (17 ετών και 217 ημερών) που σημειώνει γκολ στη νοκ άουτ φάση του Champions League.

2004: Φεύγει απ’ τη ζωή σε ηλικία 51 ετών, νικημένος από τη Νόσο του Φουρνιέ, ο παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής, Γιάννης Κυράστας.

2001: Ο Μάσιμο Ταΐμπι της Ρετζίνα γίνεται ο πρώτος τερματοφύλακας στην ιστορία της Seria A που πετυχαίνει γκολ σε κανονική ροή ενός αγώνα, ισοφαρίζοντας την Ουντινέζε (1-1).

1993: Η ομάδα ράγκμπι της Αγγλίας δημιουργεί νέο ρεκόρ όταν νικά την Γαλλία με 72-6 στο Σουίντον.

1992: Σκοτώνεται σε τροχαίο δυστύχημα, σε ηλικία 37 ετών, ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της Ρεάλ Μαδρίτης, Χουανίτο.

1987: Ο Στιβ Νιούμαν γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που κάνει τον γύρο του κόσμου περπατώντας.

1985: Το NCAA αποφασίζει να εφαρμόσει το όριο των 45 δευτερολέπτων στην επίθεση από την περίοδο 1986-87.

1984: Ο Νίκος Σαργκάνης πραγματοποιεί την κορυφαία απόκρουση της καριέρας του, σε κεφαλιά του Γιώργου Βλαστού στον αγώνα Ολυμπιακός-ΟΦΗ 2-0. Ο αυθόρμητος ασπασμός του Θαλή Τσιριμώκου, ο οποίος παρακολουθεί από κοντά τη φάση, αποτελεί την πρώτη επίδειξη fair play στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

1976: Η Παλακανέστρο Βαρέζε, που ιδρύθηκε το 1945 και ταύτισε το όνομά της με το όνομα του χορηγού της, της εταιρείας Ignis, νικά στον τελικό στη Γενεύη την Ρεάλ Μαδρίτης με 81-74 και κατακτά το πέμπτο της Κύπελλο Πρωταθλητριών. Είναι η τελευταία χρονιά ενός σερί δέκα παρουσιών σε τελικούς, στους οποίους κατακτά πέντε τρόπαια.

1975: Η Ελλάδα νικά με 2-1 την Κύπρο σε φιλικό αγώνα που διεξάγεται στη Λευκωσία στο πλαίσιο του εορτασμού των είκοσι χρόνων από την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Μεγαλονήσου. Οι διεθνείς μας είχαν αναστατωθεί τα ξημερώματα από διασταυρούμενα πυρά Ελληνοκύπριων και Τούρκων στρατιωτών που προκάλεσαν τον θάνατο ενός αξιωματικού της Φρουράς του ΟΗΕ στην Πράσινη Γραμμή.

1966: Η ΑΕΚ γνωρίζει την ήττα με 85-62 από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στον μικρό τελικό του Final Four του Κυπέλλου Πρωταθλητριών που φιλοξενείται στην Ιταλία.

1931: Η Τζάκι Μίτσελ γίνεται η πρώτη γυναίκα που υπογράφει επαγγελματικό συμβόλαιο με ομάδα του μπέιζμπολ, τους Τσατανόγκα Λουκάουτς της μικρής λίγκας του MLB.

1912: Κατά τη διάρκεια των Πανελληνίων Αγώνων που διεξάγονται στο Παναθηναϊκό Στάδιο, ο Κωστής Τσικλητήρας πηδά στα 3.47 μ. στο μήκος άνευ φοράς και «αγγίζει» το παγκόσμιο ρεκόρ του Αμερικανού Ρέι Γιούρι (3.47,5).

 

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News