Νίκος Σαρίδης: Η Λεωφόρος της μνήμης και της Ιστορίας

Μνήμες απ’ τη Λεωφόρο έχει ο καθένας, όποια ομάδα κι αν υποστηρίζει. Και, μάλιστα, ζωηρές.

Για έναν οπαδό του Ολυμπιακού, επί παραδείγματι, η ιστορική έδρα του Παναθηναϊκού μπορεί να είναι ταυτισμένη μ’ εκείνο το εμβληματικό 0-1 του Βαγγέλη Κουσουλάκη στο τέρμα μπροστά απ’ τη θύρα 7. Πιθανόν, μάλιστα, να ήταν ανάμεσα στους «ερυθρόλευκους» που… κατέλαβαν εκείνο το απόγευμα το συγκεκριμένο πέταλο και πανηγύρισαν έξαλλα το εύστοχο σουτ του Σαλονικού μέσου. Ένα γκολ, που έγινε μέχρι και διαφήμιση – το «χρυσό γκολ της ΙΟΝ».

Για έναν ΑΕΚτζή, μπορεί η Λεωφόρος Αλεξάνδρας να είναι κάτι σαν δεύτερη γειτονιά, πάντως πιο οικεία περιοχή απ’ όσο του είναι το Νέο Φάληρο, ας πούμε, ή η Νέα Σμύρνη, αφού λίγο πιο κάτω απ’ το «πράσινο» γήπεδο, στα Παναθήναια, βρίσκεται το περίφημο δωματιάκι της «Ορίτζιναλ».

Για έναν φίλαθλο του Παναιγιάλειου μπορεί το «Απόστολος Νικολαΐδης» να είναι η ανάμνηση απ’ το νικηφόρο μπαράζ με την Αχαϊκή, το οποίο είχε κινητοποιήσει χιλιάδες υποστηρικτές της ομάδας του Αιγίου.

Για έναν φίλο του Αθηναϊκού, μπορεί να είναι η Λεωφόρος το θέατρο της πρώτης μάχης των Βυρωνιωτών με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 1991· ο Νίκος Σαργκάνης με τον Στιβ Μπρους που ανταλλάσσουν λαβαράκια στο κέντρο του γηπέδου ή ο Βασίλης Τζαλακώστας που επιχειρεί να πατήσει στην περιοχή του Πίτερ Σμάιχελ.

Για έναν φαν της Εθνικής, η Λεωφόρος μπορεί να είναι το γήπεδο όπου ο Τάκης Νικολούδης πέτυχε το γκολ επί των Σοβιετικών, οδηγώντας για πρώτη φορά την Ελλάδα σε μεγάλη διοργάνωση, στο Κύπελλο Εθνών του 1980.

Για έναν Ξανθιώτη, η Λεωφόρος μπορεί να είναι το τρομερό βολέ του Θοδωρή Βασιλακάκη στα δίχτυα του Λουκ Στιλ.

Για έναν παλαιό λάτρη του κατς, η Λεωφόρος μπορεί να είναι το πεδίο των θρυλικών –κατά κανόνα σικέ– αναμετρήσεων του Καρπόζηλου με τον Μεγαρίτη ή του Παπαλαζάρου με τον Ντι Μπέστια.

Για τους γερο-ροκάδες, η Λεωφόρος μπορεί ν’ αντιπροσωπεύει το μέρος που τους φέρνει στο μυαλό τις ταραγμένες ημέρες πριν απ’ τη Χούντα, εκεί όπου εμφανίστηκαν οι Ρόλινγκ Στόουνς. Ή να είναι οι μεταγενέστερες συναυλίες των Deep Purple, του Ντέιβιντ Μπάουι, του Άλις Κούπερ.

Για τους φίλους των… κεφτέδων, μπορεί η Λεωφόρος να είναι το οινομαγειρείο με τα ζωγραφισμένα τριφύλλια στην πρόσοψη, που ανθίσταται στον χρόνο κι εξακολουθεί να λειτουργεί στο στενάκι της οδού Παναθηναϊκού, ακριβώς πίσω απ’ τη θύρα 13.

Πρωτίστως, βέβαια, το «Απόστολος Νικολαΐδης» είναι τ’ άγια χώματα του Παναθηναϊκού. Τα τσιμέντα που… να ’χαν στόμα να διηγηθούν, τα γκράφιτι, η μπουτίκ, η μυρωδιά του χόρτου, ο ύμνος απ’ τα μεγάφωνα, ο «Τάφος του Ινδού», ο Μίμης Δομάζος, ο Τάκης Οικονομόπουλος, ο «φόρτσα Ρότσα Μπουμπλής», ο «Μανόλης» Ολιζαντέμπε κι ένα σωρό μικροί και μεγάλοι ήρωες, αλλά και κάμποσοι αποσυνάγωγοι σαν τους «προδότες» Αντώνη Νικοπολίδη και Μιχάλη Κωνσταντίνου ή τον αυθάδη Λουίς Αντρεούτσι, τον Αργεντινό που είχε δείξει τα γεννητικά του όργανα στη «13».

Τούτων δοθέντων, τουλάχιστον οι οπαδοί που είναι ενεργοί, όπως οι κάτοχοι διαρκείας, θα ήθελαν να είναι παρόντες στο «αντίο» του Παναθηναϊκού στον τόπο όπου θέριεψε ο σύλλογος, αλλά δυστυχώς γι’ αυτούς τα πράγματα ήρθαν ανάποδα, αφού η ΔΕΑΒ τιμώρησε την ομάδα τους με μία αγωνιστική «κεκλεισμένων των θυρών».

Κανείς δεν απαγορεύει, πάντως, στην ΠΑΕ να παίξει εν καιρώ ένα αποχαιρετιστήριο ματς στη Λεωφόρο και να δώσει σ’ αυτόν τον κόσμο την ευκαιρία που δεν είχε στο χθεσινό παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ. Υπό καλύτερες συνθήκες, μάλιστα, για τον Γιάννη Αλαφούζο απ’ ό,τι οι χθεσινές…

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News