Σαν Σήμερα - Ραούλ Ντιάν: Ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής της Εθνικής Γαλλίας

Ήταν αναπόφευκτο η είδηση του θανάτου του παλαίμαχου αμυντικού Ραούλ Ντιάν, στις 4 Νοεμβρίου 2002, να συνοδεύεται από την αναφορά ότι υπήρξε ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στην Εθνική Γαλλίας.

Σε μια κοινωνία η οποία έχει μάθει να δίνει υπερβολική σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες, όπως το χρώμα του δέρματος κάθε ανθρώπου, ήταν λογικό να γίνει αυτή η επισήμανση. Επτά δεκαετίες νωρίτερα, όμως, όταν ο Ντιάν έκανε το ντεμπούτο του, κανείς δεν είχε δώσει σημασία. Οι εφημερίδες αναφέρθηκαν στον δεξιό μπακ όπως θα έκαναν για οποιονδήποτε ποδοσφαιριστή που έκανε ντεμπούτο με τους «Μπλε» κι ας ήταν η εποχή πολύ διαφορετική, με τις ρατσιστικές αντιλήψεις να κυριαρχούν στα περισσότερα μέρη του κόσμου.

«Ο Ντιάν, ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του με τους “τρικολόρ”, ήταν εξαιρετικός στα αμυντικά του καθήκοντα. Στην επίθεση, έχει ακόμα να μάθει πολλά», είχε γράψει ο αρχισυντάκτης του περιοδικού «Football», Μισέλ Ροσινί, για το ντεμπούτο του υψηλόσωμου αμυντικού στον αγώνα της Γαλλίας με την Τσεχοσλοβακία (1-2), στις 15 Φεβρουαρίου 1931 στο στάδιο «Κολόμπ» του Παρισιού. Δεν είχε κάνει καμία αναφορά στο χρώμα του.

Σε αφιέρωμά της στον Ντιάν η FIFA επισημαίνει πόσο διαφορετική ήταν η αντίληψη των Γάλλων στο ζήτημα των φυλετικών διακρίσεων σε σύγκριση με τους Άγγλους, οι οποίοι το 1925 είχαν ανακαλέσει την κλήση του Τζακ Λέσλι της Πλίμουθ όταν πληροφορήθηκαν ότι ήταν μαύρος με καταγωγή από την Τζαμάικα. Κι όταν τελικά έδωσαν το χρίσμα στον Βιβ Άντερσον της Νότιγχαμ Φόρεστ, τον Νοέμβριο του 1978, το ανήγαγαν σε μείζον ζήτημα.

Κι ο ίδιος ο Ντιάν, ο οποίος έκανε σπουδαία καριέρα και αγωνίστηκε με την Εθνική Γαλλίας και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938, δεν διεκδίκησε ποτέ την προβολή λόγω αυτής της φυλετικής πρωτιάς του. Προτιμούσε να τον κρίνουν μόνο για τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες. Ίσως αυτή η γενικότερη φιλοσοφία εξηγεί γιατί η πλειονότητα των Γάλλων αποδέχθηκε την αύξηση του ποσοστού των μαύρων παικτών στους «Μπλε» με την πάροδο των χρόνων.

Γιος βουλευτή από τη Σενεγάλη

Δεν είναι τεκμηριωμένο αν ο Ντιάν έμεινε στην καθημερινότητά του εντελώς ανέπαφος από τον ρατσισμό, ο οποίος υπήρχε και στη Γαλλία στις αρχές του 20ού αιώνα – αν και δεν ήταν τόσο έντονος όσο ο αντίστοιχος στις ΗΠΑ. Το γεγονός, πάντως, ότι προερχόταν από ευκατάστατη οικογένεια μια και ο πατέρας του ήταν βουλευτής, συνέβαλε ώστε να έχει από μικρός μια καλύτερη ζωή σε σχέση με τους φτωχούς απογόνους των μεταναστών.

Ο Μπλεζ Ντιάν έγινε το 1914 ο πρώτος άνθρωπος με αφρικανική καταγωγή και από τους δύο γονείς που εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ως εκπρόσωπος των Τεσσάρων Κοινοτήτων της Σενεγάλης (Ντακάρ, Γκορέ, Σεν-Λουί και Ρουφίσκο). Αργότερα, τη διετία 1931-32, έγινε ο πρώτος Αφρικανός που τοποθετήθηκε σε κυβερνητική θέση, ως Υφυπουργός Αποικιών, ενώ από το 1920 έως και τον θάνατό του, το 1934, διατέλεσε δήμαρχος του Ντακάρ.

Ο Ραούλ, πάντως γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1910 στο Σεν-Λοράν-Ντι-Μαρονί της Γαλλικής Γουϊάνας, όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως υπάλληλος της γαλλικής τελωνειακής υπηρεσίας. Γεννημένη στην υπερπόντια γαλλική κτήση στη Νότια Αμερική ήταν και η μητέρα του, Μαρί-Οντέτ, η οικογένεια όμως μετακόμισε μερικά χρόνια αργότερα στο Παρίσι.

Ο Ντιάν πήγε σχολείο στη γαλλική πρωτεύουσα και ήταν από μικρός εξαιρετικός μαθητής. Ο πατέρας του ονειρευόταν να τον δει να ακολουθήσει σταδιοδρομία στην ιατρική ή στον στρατό και δεν ενθουσιάστηκε καθόλου όταν πληροφορήθηκε το πάθος του για το ποδόσφαιρο. Ο μικρός Ραούλ εντάχθηκε από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του στη Σταντ Φρανσέ και το 1926 εντάχθηκε στη Ρασίνγκ Παρί, μία από τις κορυφαίες γαλλικές ομάδες της εποχής.

Χάρη στα πλούσια σωματικά του προσόντα και την καλή αντίληψη του παιχνιδιού, θεωρήθηκε από τότε ένας από τους κορυφαίους Γάλλους αμυντικούς. Αγωνιζόταν στη θέση του δεξιού μπακ, η οποία από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 (όταν άλλαξε ο κανονισμός για το οφσάιντ και ο σέντερ χαφ οπισθοχώρησε στην άμυνα μετατρέποντας το κλασικό 2-3-5 σε 3-2-5) απαιτούσε από τον παίκτη και επιθετικές πρωτοβουλίες. Ο Ντιάν, μάλιστα, είχε έμφυτη την τάση να προωθείται, μια και παρά το ύψος του (έφτασε το 1.87 μ. όταν ενηλικιώθηκε) ήταν πολύ γρήγορος.

Τον έλεγαν «αράχνη» και έπαιξε και τέρμα

Ο Ντιάν προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα της Ρασίνγκ Παρί το 1930 και πολύ γρήγορα οι φίλαθλοι του κόλλησαν το παρατσούκλι «η αράχνη», λόγω του ύψους και των μακριών χεριών του, που τον βοήθησαν να παίξει ακόμα και τερματοφύλακας για κάποιο διάστημα.

Το 1931, όταν ο βασικός γκολκίπερ Αντρέ Τασέν τραυματίστηκε σοβαρά στη διάρκεια ενός παιχνιδιού, ο υψηλόσωμος δεξιός μπακ πήρε τη θέση του και είχε εξαιρετική απόδοση. Κατέληξε τελικά να αγωνίζεται στο τέρμα για τους επόμενους τέσσερις μήνες, μια και αποδείχθηκε πιο ταλαντούχος από τους αναπληρωματικούς.

Το πόσο καλός ήταν ως τερματοφύλακας ο Ντιάν επιβεβαιώνεται κι από το γεγονός ότι στο πρώτο μισό της περιόδου 1935-36 κλήθηκε να καλύψει ξανά τη θέση, όταν ο Αυστριακός Ρούντι Χίντεν απείχε από τις υποχρεώσεις του διεκδικώντας αύξηση των αποδοχών του. Αυτό δεν εμπόδισε τη Ρασίνγκ Παρί να πρωταγωνιστήσει στο πρωτάθλημα και στο τέλος – αφού στο μεταξύ είχε επιστρέψει ο Χίντεν στο τέρμα κι ο Ντιάν στη φυσική του θέση – να το κερδίσει κιόλας! Ακολούθησε και η κατάκτηση του Κυπέλλου Γαλλίας, με τη νίκη 1-0 επί της Σαρλβίλ στον τελικό.

Ο Ντιάν αναδείχθηκε άλλες δύο φορές κυπελλούχους με τη Ρασίνγκ Παρί, το 1939 και το 1940. Πέντε ημέρες μετά τον τελευταίο τελικό (νίκη με 2-1 επί της Μαρσέιγ) κλήθηκε στον γαλλικό στρατό για να αποκρούσει την εισβολή των Ναζί και ύστερα από την ήττα της πατρίδας του, βρήκε καταφύγιο στην ελεύθερη ζώνη της Τουλούζ. Εντάχθηκε στην τοπική ομάδα, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1942 και συνέχισε την καριέρα του στην Ανσί (1944-46), τη Νις (1946-47) και την Ουνιόν Σπορτίφ Γκορέ (1947-49), τον σύλλογο της γενέτειρας του πατέρα του στη Σενεγάλη.

Η γνωριμία με τη Ζοζεφίν Μπέικερ

Κατά έναν παράδοξο τρόπο, ο πατέρας του Ντιάν ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που εξέφρασε τη σφοδρή αντίθεσή του όταν κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας για εκείνο το φιλικό με την Τσεχοσλοβακία τον Φεβρουάριο του 1931 και ορκίστηκε να μην πατήσει ποτέ σε γήπεδο στο οποίο θα αγωνιζόταν. Ίσως επειδή τότε συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχε περίπτωση ο γιος του να υλοποιήσει τα δικά του όνειρα και να γίνει γιατρός ή στρατιωτικός.

Ο Ραούλ, πάντως, έκανε επανάσταση μες στην οικογένειά του και με άλλους τρόπους. Υπέκυψε στις προκλήσεις της νυχτερινής ζωής του Παρισιού και κάθε τρεις και λίγο τον έβρισκες στα μπαρ και τα καμπαρέ. Έγινε φίλος με τον σπουδαίο Γάλλο ηθοποιό Ζαν Γκαμπέν, ενώ γνωρίστηκε και με την περίφημη αρτίστα Ζοζεφίν Μπέικερ, την πρώτη μαύρη σταρ του κινηματογράφου. Σε αντίθεση με τον Ουρουγουανό αστέρα Χοσέ Λεάντρο Αντράντε, ο οποίος φέρεται να είχε σύντομο ερωτικό δεσμό μαζί της, η σχέση του Ντιάν ήταν… πλατωνική. «Με έβλεπε σαν τον μικρό της αδελφό και μια φορά με είχε ανεβάσει στη σκηνή», είχε πει κάποτε ο ίδιος.

«Ήταν ένας πολύ γοητευτικός και ευχάριστος τύπος», είχε πει ο πρώην συμπαίκτης του, Αλφρέ Αστόν, για τον Ντιάν, ο οποίος σύμφωνα με τον θρύλο κυκλοφορούσε κάποτε στο κέντρο του Παρισιού έχοντας στην πλάτη έναν νεαρό γατόπαρδο, τον οποίο είχε φέρει ο πατέρας του από τη Σενεγάλη! Τον είχε ονομάσει Rosso και, όπως είχε πει: «Ήταν πολύ φιλικός, όμως όταν μεγάλωσε αναγκάστηκα να τον αποχωριστώ».

Μετά το ντεμπούτο του στην Εθνική Γαλλίας, ο Ντιάν άργησε να καθιερωθεί ως βασικός. Κατέγραψε τη δεύτερη συμμετοχή του δύο χρόνια αργότερα, σε μια φιλική νίκη με 1-0 επί της Ισπανίας του Ρικάρντο Ζαμόρα και δεν συμπεριλήφθηκε στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 στην Ιταλία. Είχε πιο ενεργή παρουσία στην άμυνα των «Μπλε» από το 1935 και μετά και επιλέχθηκε για την τελική φάση του Μουντιάλ του 1938, το οποίο διοργάνωσε η πατρίδα του. Αγωνίστηκε μάλιστα και στους δύο αγώνες κόντρα στο Βέλγιο (3-1) και την Ιταλία (1-3) και ολοκλήρωσε τη διεθνή καριέρα του το 1940 με 18 συμμετοχές.

Νίκησε τη Γαλλία ως προπονητής της Σενεγάλης

Ο Ντιάν είχε φροντίσει κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου να πάρει πτυχίο προπονητικής και το αξιοποίησε πραγματοποιώντας σπουδαία καριέρα και στους πάγκους. Το 1949, σχεδόν με το που κρέμασε τα παπούτσια του, ανέλαβε τις τύχες της βελγικής Οντενάρντ και έναν χρόνο αργότερα βρέθηκε στο «τιμόνι» της Γκαλιά Σπορ του Αλγερίου, την οποία οδήγησε στην κατάκτηση του Κυπέλλου Βόρειας Αφρικής το 1951.

Αφού εργάστηκε για κάποια χρόνια σε μικρότερα σωματεία της πατρίδας του, ανέλαβε το 1960 την τεχνική ηγεσία της εθνικής ομάδας της χώρας καταγωγής του, της Σενεγάλης, η οποία είχε μόλις κερδίσει την ανεξαρτησία της. Ήταν μάλιστα ο προπονητής της όταν κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Αγώνες Φιλίας του 1963 στο Ντακάρ, νικώντας μάλιστα στον ημιτελικό την εθνική ομάδα ερασιτεχνών της Γαλλίας με 2-0.

Χάρη στην πολύτιμη συνεισφορά του εκείνα τα κρίσιμα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, οι Σενεγαλέζοι τον μνημονεύουν ως «παππού του ποδοσφαίρου» της χώρας τους. Κι ο Ντιάν πρέπει να αισθάνθηκε περήφανος στις 31 Μαΐου 2002, όταν είδε τον Ελ Χατζί Ντιούφ, τον Πάπα Μπούμπα Ντιόπ και την παρέα τους να νικούν με 1-0 τη Γαλλία στην πρεμιέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Άπω Ανατολής.

Έφυγε απ’ τη ζωή λίγους μήνες αργότερα στο σπίτι του στην Κρετέιγ, σε μια εποχή που πλέον οι μαύροι ποδοσφαιριστές είχαν αρχίσει να υπερισχύουν σε αριθμό των λευκών στην εντεκάδα των «Μπλε». Θα περίμενε κανείς ότι σήμερα που ο κόσμος έχει προοδεύσει, θα είχε αφήσει πίσω του τις φυλετικές διακρίσεις και δεν θα αντιδρούσε για την πολυμορφία της Εθνικής Γαλλίας. Δυστυχώς, όμως, οι ακροδεξιές φωνές που εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους είναι πολύ περισσότερες σήμερα σε σχέση με τη δεκαετία του 1930, όταν στην εντεκάδα υπήρχε μόνο ο Ντιάν.

Πηγές: inside.fifa.com («Diagne blazes a trail with Les Bleus»), www.lequipe.fr («Raoul Diagne, le premier joueur noir sélectionné en équipe de France»), www.racingfoot.fr («Portrait de Raoul Diagne «L’Araignée»), www.afrik.com («Raoul Diagne est parti»), fr.wikipedia.org («Jeux de l’ Amitie (1960-63)»), www.transfermarkt.com («Raoul Diagne»), eu-football.info.

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 4 Νοεμβρίου

2025: Ο ηλικίας 15 ετών και 308 ημερών Μαξ Ντόουμαν της Άρσεναλ γίνεται ο νεότερος ποδοσφαιριστής που μετέχει σε αγώνα του στο Champions League, όταν μπαίνει ως αλλαγή στην εκτός έδρας νίκη επί της Σλάβια Πράγας με 3-0.

2022: Πεθαίνει σε ηλικία 47 ετών ο παλαίμαχος Πολωνός επιθετικός, Ιγκόρ Σιπνιέφσκι, γνωστός από την καριέρα του στην Ελλάδα (Καβάλα, Παναθηναϊκός, ΟΦΗ, Καλλιθέα).

2019: Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΠΕΑΚ σε τακτική του συνεδρίαση αποφασίζει ομόφωνα να δοθεί το όνομα του Κώστα Πετρόπουλου στο κλειστό γυμναστήριο της Πάτρας, ως ελάχιστη αναγνώριση τιμής σε έναν αθλητή που έβαλε τις βάσεις του υψηλού επιπέδου τόσο στο τοπικό όσο και στο ελληνικό μπάσκετ.

2014: Αν και προηγείται με 2-1 της Γιουβέντους στο Τορίνο με γκολ των Μποτία (24′) και Εντινγκά (61′), ο Ολυμπιακός γνωρίζει την ήττα με 3-2 για το Τσάμπιονς Λιγκ καθώς δέχεται δύο γκολ μέσα σε δύο λεπτά. Στο 65′ ο Ρομπέρτο στέκεται άτυχος μια και μετά από σουτ του Γιορέντε στο δοκάρι η μπάλα χτυπά στο πόδι του και καταλήγει στα δίχτυα για το 2-2 και στο 66′ ο Πογκμπά διαμορφώνει το τελικό σκορ.

2001: Ο Βλάσης Μάρας κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο μονόζυγο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος ενόργανης γυμναστικής που διεξάγεται στη Γάνδη.

2000: Ο Ολυμπιακός συντρίβει την ΑΕΚ με 4-1 στο ντέρμπι του πρωταθλήματος, αν και στο 5′ χάνει πέναλτι με τον Τζόρτζεβιτς (απόκρουση Ατματσίδη) και στο 10′ μένει πίσω στο σκορ με γκολ του Νικολαΐδη. Τα γκολ των Πειραιωτών πετυχαίνουν οι Ζιοβάνι (19′), Νινιάδης (52′), Άλβες (63′) και Τζόρτζεβιτς (77′).

1999: Ο 41χρονος θρύλος του κρίκετ, παίκτης και προπονητής της ομάδας των Δυτικών Ινδιών, Μάλκομ Μάρσαλ, πεθαίνει έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο του εντέρου.

1993: Παρά το χατ τρικ του Μπεντ Κρίστενσεν, ο Ολυμπιακός πληρώνει τα λάθη και την ατυχία του και νικά μόνο 4-3 την Τενερίφη στο Φάληρο, με συνέπεια να αποκλειστεί από τη συνέχεια του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (είχε ηττηθεί 2-1 στην Ισπανία).

1992: Ο Ολυμπιακός κρατά το 0-0 κόντρα στη Μονακό του Αρσέν Βενγκέρ στο «Γ. Καραϊσκάκης» και προκρίνεται στους «8» του Κυπέλλου Κυπελλούχων χάρη στη νίκη του με 1-0 στο Πριγκιπάτο με το γκολ του Γιώργου Βαΐτση.

1992: Ο Μπόμπι Φίσερ νικά τον Μπόρις Σπάσκι με 10-5 στη Γιουγκοσλαβία, στη ρεβάνς της ιστορικής μάχης τους για τον παγκόσμιο τίτλο, το 1972 στο Ρέικιαβικ. Τον αγώνα χρηματοδοτεί Γιουγκοσλάβος επιχειρηματίας ο οποίος δίνει 3,35 εκατομμύρια δολάρια στον Φίσερ και 1,65 στον Σπάσκι. Ωστόσο, ο Φίσερ επικηρύσσεται από το FBI, μια και οι ΗΠΑ έχουν αποκλείσει κάθε συνδιαλλαγή με τη Γιουγκοσλαβία λόγω του εμφυλίου πολέμου.

1991: Ο Μπράιαν Ρόμπσον ανακοινώνει την αποχώρησή του από την Εθνική Αγγλίας, λίγες ημέρες μετά τον νικηφόρο αγώνα με την Τουρκία στο Γουέμπλεϊ (1-0). Έχει καταγράψει συνολικά 90 διεθνείς συμμετοχές και 26 γκολ.

1990: Ο διεθνής αμυντικός χαφ του Ολυμπιακού, Γιώτης Τσαλουχίδης, σημειώνει το πρώτο χατ τρικ της καριέρας του στην Α’ Εθνική και οδηγεί την ομάδα του στον θρίαμβο με 6-1 επί του Πανιωνίου στη Νέα Σμύρνη.

1988: Πεθαίνει σε ηλικία 73 ετών ο θρύλος του Άρη, Κλεάνθης Βικελίδης. Υπήρξε βασικός επιθετικός των «κίτρινων» από το 1931 έως και το 1949, ξεπερνώντας σε φήμη τους μεγαλύτερους αδελφούς του, Κώστα και Νικηφόρο, ενώ διατέλεσε και προπονητής και παράγοντας της ομάδας.

1987: Ο Παναθηναϊκός αποκλείει τη Γιουβέντους και προκρίνεται στους «16» του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, αφού ηττάται με 3-2 στη ρεβάνς του «Κομουνάλε» έχοντας επικρατήσει με 1-0 στο πρώτο ματς στο ΟΑΚΑ. Ο Δημήτρης Σαραβάκος και ο Χρήστος Δημόπουλος δίνουν προβάδισμα με 1-0 και 2-1 αντίστοιχα στο «τριφύλλι», προτού η «Γηραιά Κυρία» φτάσει στο 3-2 που δεν είναι αρκετό για να της χαρίσει την πρόκριση.

1985: Πεθαίνει σε ηλικία 77 ετών ο θρυλικός προπονητής της πυγμαχίας, Κας Ντ’ Αμάτο. Πατρική φιγούρα για τον Μάικ Τάισον, τον οποίο δεν θα προλάβει να τον δει να στέφεται παγκόσμιος πρωταθλητής, είχε αναδείξει παλιότερα και τους Φλόιντ Πάτερσον και Χοσέ Τόρες.

1974: Πεθαίνει ανήμερα των 65ων γενεθλίων του ο παλαίμαχος Αμερικανός ποδοσφαιριστής, Μπερτ Πέιτνοντ, σκόρερ του παρθενικού χατ τρικ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου.

1974: Ο Μάικ Κόλινς βγάζει νοκ-άουτ τον Πατ Μπρόνσον με μία μόνο γροθιά στο τέταρτο δευτερόλεπτο του αγώνα.

1972: Κυκλοφορεί με τιμή 10 δραχμές το πρώτο τεύχος του εβδομαδιαίου αθλητικού περιοδικού «Πρωταθλητής» με εκδότη τον Σπύρο Σκούρα, πρώην πρόεδρο της ΑΕΚ και του Πανελληνίου. Μία εβδομάδα αργότερα θα κυκλοφορήσει το δεύτερο τεύχος με μικρότερες διαστάσεις (27×21) και 64 σελίδες από τις οποίες οι οκτώ είναι έγχρωμες. Τον πρώτο χρόνο διευθυντής θα είναι ο Βαγγέλης Φουντουκίδης κι από τον επόμενο ο Μίμης Παπαναγιώτου, Το υψηλού επιπέδου για τα ελληνικά δεδομένα εγχείρημα θα αντέξει για μία τριετία.

1970: Ο Παναθηναϊκός προκρίνεται στους «8» του Κυπέλλου Πρωταθλητριών παρά την ήττα με 2-1 από τη Σλόβαν στην Μπρατισλάβα. O Αντώνης Αντωνιάδης ισοφαρίζει στο 59′ και ουσιαστικά σφραγίζει την πρόκριση για το «τριφύλλι».

1967: Η Ράσινγκ Κλουμπ κατακτά το Διηπειρωτικό Κύπελλο μια και επικρατεί με 1-0 της Σέλτικ στο επεισοδιακό μπαράζ του Μοντεβιδέο, χάρη σε γκολ του Χουάν Κάρλος Καρδένας στο 55′. Λόγω των συμπλοκών στη διάρκεια του αγώνα η Σέλτικ τελειώνει τον αγώνα με επτά παίκτες και η Ράσινγκ με εννιά!

1960: Ο Γουίλτ Τσάμπερλεν σημειώνει αρνητικό ρεκόρ με 0/10 βολές, στη νίκη των Φιλαδέλφεια Γουόριορς επί των Ντιτρόιτ Πίστονς με 136-121, όπου σημειώνει 44 πόντους.

1904: Το πρώτο στάδιο που χτίζεται για να φιλοξενεί αποκλειστικά αγώνες αμερικάνικου ποδοσφαίρου είναι το Harvard Stadium.

1886: Ο κορυφαίος τζόκεϊ, Φρεντ Άρτσερ, συμμετέχει στην τελευταία του ιπποδρομία ιππεύοντας τον «Tommy Tittlehouse» στο Castle Selling Plate. Τέσσερις ημέρες αργότερα θα αυτοκτονήσει.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News